Na het, voor Fates Warning-begrippen, eenvoudige album Inside Out, gooit de band het op A Pleasant Shade Of Gray over een heel andere boeg door de luisteraar uit te dagen met een album dat in feite uit één lang nummer van een klein uur bestaat.

Ik heb dit album altijd tot mijn favorieten gerekend, maar al tijden niet meer gehoord. Bij herbeluistering merk ik dat ik weer even tijd nodig heb om weer in het album te komen. Het album kenmerkt zich niet bepaald door memorabele hooks en riffs, maar door een langzame opbouw waardoor het album zich na vele luisterbeurten zorgvuldig in je hoofd nestelt. Om uiteindelijk wederom te concluderen dat APSOG een fenomenaal album is!

De mix, waar Terry Brown verantwoordelijk voor was, is om door een ringetje te halen en laat ruimte voor de individuele muzikanten en de vele details in de muziek.

1. A Pleasant Shade Of Gray
2. Awaken The Guardian
3. Inside Out
4. Perfect Symmetry
5. No Exit
6. The Spectre Within
7. Parallels
8. Night On Bröcken

Er zit maar iets meer dan twee jaar tussen het debuut Night On Bröcken en deze derde plaat. Wat een fenomenale progressie heeft de band in die tijd gemaakt! Het agressieve en complexe gitaarwerk neigt soms tegen de thrash metal aan en de riffs klinken enorm inventief. Tegelijkertijd wordt er enorm gespeeld met dynamiek, zowel tussen de verschillende nummers als binnen de nummers.

Voor John Arch is dit zijn Magnum Opus. Ik kom superlatieven tekort om te beschrijven welke impact de zanglijnen op nummers als Fata Morgana of Guardian hebben op mij. En de manier waarop hij het uiterste van zijn stembanden vraagt op Valley Of The Dolls… waanzinnig gaaf! Ik snap dat de vocale acrobatiek van de beste man niet voor iedereen is weggelegd, maar voor mij is hij het ingrediënt dat dit album zo speciaal maakt. Daarmee wil ik de rest niet tekort doen, want ook muzikaal laat de band een enorme groei horen.

1. Awaken The Guardian
2. The Spectre Within
3. Night On Bröcken

Na een lange pauze is Darknes In A Different Light de terugkeer van Fates Warning. Op dit album wordt de wat steviger koers van FWX voortgezet. Mark Zonder heeft zijn troon afgestaan aan Bobby Jarzombek en zijn speelstijl past uitstekend bij het meer metalen geluid van de band. Het verwijt dat hij subtiliteit mist snap ik enigszins, maar is mede het gevolg van de productie. Het songmateriaal vraagt ook om een robuustere benadering. En de goede luisteraar hoort onder de oppervlakte dat Jarzombek wel degelijk dynamiek in zijn spel aanbrengt.

De terugkeer van Aresti juich ik toe. Ik heb het idee dat hij een zekere creativiteit meeneemt die de composities van Matheos net wat interessanter maken. Daarnaast ben ik groot liefhebber van zijn solospel.

Als ik na lange tijd dit album terugluister, ben ik aanvankelijk verbaasd dat ik dit album ooit 3,5 stereen heb gegeven. De eerste vijf nummer zijn bijzonder sterk. Proggy, zonder ingewikkeld te doen en heavy zonder lomp te zijn, met sterke riffs en melodieen.

Vanaf Lighthouse komt de klad er een beetje in en wordt het niveau van de eerste vijf nummers niet meer gehaald en begrijp ik wat meer hoe mijn rating tot stand is gekomen. Gelukkig revancheert de band zich op het laatste nummer een beetje, al klinkt het nummer wat fragmentarisch.

Al met al verdient dit album toch een solide vier sterren.

1. A Pleasant Shade Of Gray
2. Awaken The Guardian
3. Inside Out
4. Perfect Symmetry
5. Disconnected
6. No Exit
7. Darkness In A Different Light
8. FWX
9. The Spectre Within
10. Parallels
11. Night On Bröcken

Na het fantastisch en redelijk gladde geproduceerde A Pleasant Shade Of Gray is het even wennen aan het wat korzelig klinkende Disconnected, en dan met name het grovere gitaargeluid van Jim Mattheos. Dat gaat evenwel makkelijk met de sterke uptempo opener One, dat duidelijk maakt dat we geen vervolg op het vorige album hoeven te verwachten. Dit nummer zet ook gelijk de toon met een enorm sterk refrein vol zangharmonieën, waardoor in me opeens besef dat we daar volgens mij op de voorganger grotendeels van onthouden zijn.

So is vervolgens een typisch melancholisch nummer waar Fates Warning patent op lijkt te hebben. Ray Alder excelleert op dit soort nummers.

Pieces Of Me is vervolgens de reden dat de Rammsteinvergelijking op dit forum wordt aangehaald. De gitaarriff in combinatie met de elektronische four-on-the-floor-drums doen inderdaad aan de Duitsers denken, maar voor het overige is dit toch ‘gewoon’ een Fates Warning-nummer.

Bij Something For Nothing raak ik de verbinding met dit album een beetje kwijt. De opbouw duurt veel te lang en het nummer bloeit nooit echt op. Dat doet de band met Still Remains gelukkig een stuk beter.

1. A Pleasant Shade Of Gray
2. Awaken The Guardian
3. Inside Out
4. Perfect Symmetry
5. Disconnected
6. No Exit
7. The Spectre Within
8. Parallels
9. Night On Bröcken

FWX is een album dat ik na 2004 weinig meer heb geluisterd. Het eerste dat mij nu bij herbeluistering opvalt op dit album is het vette gitaargeluid. Het wat meer korzelige geluid van Disconnected heeft plaats gemaakt voor een volvette, doch transparante, overdrive die de vele sterke riffs op dit album tot volle wasdom laten komen. Want ja, FWX is een vrij stevig album in vergelijk met de meeste andere albums met Ray Alder. Misschien is het ook daardoor dat Ray Alder wat geforceerd overkomt op dit album - een goed voorbeeld is Crawl - en niet zijn beste prestatie levert.

Voor het overige is FWX een uitstekend album, dat weliswaar geen topper in de discografie is, maar beter is dan ik me kon herinneren.

1. A Pleasant Shade Of Gray
2. Awaken The Guardian
3. Inside Out
4. Perfect Symmetry
5. Disconnected
6. No Exit
7. FWX
8. The Spectre Within
9. Parallels
10. Night On Bröcken

Inside Out is mijn gateway naar de muziek van Fates Warning. Geïntrigeerd door de review in de Aardschok ging ik naar dit album op zoek in de Zwolse platenzaken. Ik vermoed dat ik ‘beet’ had bij Sam Sam. Het is niet het sterkte album uit de discografie van de band, maar wel veruit mijn meest gedraaide album en Inside Out neemt voor mij wel een bijzondere plek in.

De kracht van dit album zit in de relatieve eenvoud van de nummers en de enorm sterke melodieën. Waar de band, of Matheos zo je wilt, met Parallels al een eenvoudiger geluid kozen, klinkt Inside Out nog rechtlijniger. De composities zijn wat mij betreft door de bank genomen wel sterker en de uitvoering is warmer, ingetogener en minder afstandelijk. Of misschien heeft dat alles te maken met de band die ik heb met dit album. Hoogtepunt is voor mij wel het magistrale Monument, dankzij de geweldige zanglijnen van Ray Alder.

1. Awaken The Guardian
2. Inside Out
3. Perfect Symmetry
4. No Exit
5. The Spectre Within
6. Parallels
7. Night On Bröcken

Het vorige album Theories Of Flight behoort wat mij betreft tot de beste albums uit het oeuvre van Fates Warning. Natuurlijk is het dan hopen dat de band het niveau op dit nieuwe album weet vast te houden, al ligt teleurstelling dan al snel op de loer.

Dit weekend heeft de LP vele rondjes gedraaid. Aanvankelijk was ik maar gematigd enthousiast over de muziek op dit album, maar gaandeweg beginnen er steeds meer kwartjes te vallen. Het album staat vol van de sterke melodieën, mooie afwisseling tussen langere prognummers en meer recht-toe-recht-aan korte nummers. En ik hou van het gitaargeluid van Jim Matheos, zeker in combinatie met het zware basgeluid van Joey Vera dat heerlijk door de speakers dreunt (een mooi voorbeeld is Scars). En petje af voor Ray Alder, die twee weken lang in quarantaine leefde in de studio waar hij zijn zangpartijen inzong. Zijn zangprestatie klinkt wederom geweldig.

In vergelijking met Theories Of Flight klinkt Long Day Good Night iets toegankelijker en meer songgericht (Under The Sun is een goed voorbeeld) zonder het typische FW-geluid te verloochenen, om vervolgens op een nummer als Scars erg rauw uit de hoek te komen.

Diverse luisterbeurten verder is het album enorm gegroeid en zie ik Long Day Good Night als een waardig opvolger van Theories Of Flight, ondanks de verschillen.

Inmiddels 9 jaar verder neemt mijn waardering voor dit debuut van Fates Warning verder toe.... Natuurlijk is Night On Bröcken erg geïnspireerd op de NWOBHM en muzikaal nog ver verwijderd van de progressieve metal waarmee de band later hoge ogen zou gooien, maar toch heeft dit album zijn charme. Die charme komt wat mij betreft vooral van de eigenzinnige zang van John Arch. Niet alleen zijn karakteristieke stemgeluid, maar ook zijn keuze voor zanglijnen maken hem een unieke zanger. Ik had mijn drie sterren al eens opgehoogd naar 3,5 sterren. Daar mag best nog een halfje bij.

Met komst van Ray Alder en de exit van Arch verandert een opvallend en belangrijk aspect van het bandgeluid van Fates Warning. Ray Alder klinkt minder markant dan zijn voorganger, maar niet minder indrukwekkend. Zijn stem houdt op dit album het midden tussen Alan Tecchio en Geoff Tate, zowel in klank als bereik.

Ook instrumentaal maakt Fates Warning een transitie door. Het agressieve en progressieve geluid van Awaken The Guardian maakt plaats voor een iets gepolijster geluid en de composities zijn wat bondiger en kernachtiger. Op kant A dan hè, want kant B wordt volledig bezet door het achtdelige The Ivory Gate Of Dreams. En alle goede bedoelingen en mooie ideeën ten spijt… dit epos is toch wat te fragmentarisch naar mijn smaak. In diverse zanglijnen (deel III - Daylight Dreamers is een mooi voorbeeld) hoor je de nalatenschap van Arch nog terug.

No Exit is een typisch transitie-album dat de overgang naar een nieuw geluid markeert en veel potentie laat horen.

1. Awaken The Guardian
2. No Exit
3. The Spectre Within
4. Night On Bröcken

Parallels is volgens de beoordelingen alhier een van de meest gewaardeerde albums van de band. Ook op andere fora scoort het album hoog. Voor mij is dit een van de minst gedraaide en gewaardeerde albums uit de discografie en nu ik het album weer luister kom ik weer niet voorbij de 3,5 sterren. Dat is nog steeds een dikke voldoende natuurlijk, maar ik mis iets in de uitvoering van de nummers op dit album.

Bij de voorganger schreef ik al dat de onstuimigheid van het eerdere werk naar de achtergrond verdween. Op Parallels is die helemaal weg. Jim Matheos is voor het eerst alleen verantwoordelijk voor alle nummers en kiest voor afgemeten nummers die zakelijk en enigszins koeltjes uitgevoerd worden.

1. Awaken The Guardian
2. Perfect Symmetry
3. No Exit
4. The Spectre Within
5. Parallels
6. Night On Bröcken

De transitie die op No Exit is ingezet wordt verder doorgevoerd op Perfect Symmetry. De complexe progressieve metal van de band klinkt steeds eenvoudiger en dat is een van de sterke punten die Fates Warning gaandeweg ontwikkelt. De band krijgt een volwassen geluid en verliest het onstuimige element dat de eerste vier albums zo charmant maakt. Dat geldt vooral voor de composities van Matheos, die op dit album verantwoordelijk is de sterkste nummers (al schrijven DiBiase en Aresti ook mee op At Fates Hand).

1. Awaken The Guardian
2. Perfect Symmetry
3. No Exit
4. The Spectre Within
5. Night On Bröcken

Na het matig geproduceerde debuut valt op dat The Spectre Within al een flinke stap vooruit is qua geluid. Ook de composities laten meer eigen identiteit horen. De NWOBHM-invloeden zijn minder prominent en het eigen, progressievere geluid van de band krijgt meer gestalte. Dat geldt dan met name voor kant B, want daarop staan veruit de sterkste nummers van deze plaat.

Wat gebleven is, zijn de eigenzinnige zanglijnen van John Arch. Hoogtepunt zijn wat dat betreft voor mij het fenomenale refrein in Kyrie Eleison en het epische Epitaph, dat een voorbode zal blijken voor het moois dat deze band nog in petto heeft.

1. The Spectre Within
2. Night On Bröcken

In het openingsnummer wordt de luisteraar rustig verwelkom. Dit blijkt van korte duur als na enkele minuten een felle riff het nummer een totaal ander karater geeft. De heren laten er geen misverstand over bestaan. Fates Warning heeft het heilige vuur nog steeds. Ray Alder zet vervolgens de kritikasters te kijk. Deze man kan nog steeds fantastisch zingen. Dat liet hij onlangs al horen op het nieuwe album van Redemption maar hier gooit hij er nog een schepje bovenop. Zo venijnig heb ik hem zelden gehoord.

From the Rooftop, de opener, is een nummer met een mooie opbouw en fantastisch refrein en gelijk een van de hoogtepunten van dit album.

Seven stars is vervolgens een pakkend nummer dat terug doet denken aan de tijd van Inside Out. Qua opbouw wat eenvoudiger en ook dit refrein is weer van een kenmerkende schoonheid.

Na twee knallers van nummer is SOS iets minder maar nog steeds een prima nummer.

Kant B begint met het ruim 10 minuten durende 'The Light And Shade Of Things'. Qua sfeer doet het nummer me af en toe denken aan Queensryche ten tijde van 'Promised Land' en is wat mij betreft het tweede hoogtepunt van dit album. Door de voortdurende variatie verveelt dit nummer nergens.

White Flag is een wat eenvoudiger, maar lekker, rocknummer met drive. Frank Aresi komt hier nog even langs (net als in het eerste nummer) voor een fijne gitaarsolo. Ook bij het derde nummer van kant B zakt het niveau heel iets maar ook 'Like Stars....' is nog steeds een prima nummer.

'The Ghost Of Home' is het tweede nummer dat 10+ minuten klokt. Als na het intro de electrische gitaren invallen doet het nummer erg aan Dream Theater denken, zowel qua riffs als opbouw. Het drumwerk van Bobby Jarzombek verdient hier speciale aandacht en geeft het nummer net iets extra's. Na een knallend eerste deel transformeert het nummer naar een Radioheadachtige sfeer om vervolgens weer hard los te barsten en te eindigen. Beste nummer van de plaat!

Theories of Flight is tenslotte een sfeervolle instrumentale afsluiter van misschien wel de beste plaat van Fates Warning sinds 'A Plesant Shade Of Gray'.

Complimenten ook voor de productie van deze plaat. De mix is transparant en helder. Tenslotte mag het artwork ook gezien worden. Deze LP gaat hier nog vaak gedraaid worden.

Prima uitgevoerde deathcore, maar op het openingsnummer na kan het me maar matig boeien. Far From Heaven is een matige Gojira-kopie. Saaie plaat.

Mijn review op Zware Metalen

Het vierde album van Fleshgod Apocalypse, King, was het eerste album van deze Italiaanse orkestrale deathmetallers waarop hun bombastische muziek tot volle wasdom kwam. Dankzij Jens Bogren kreeg de complexe muziek voor het eerst een productie die de band recht deed. Sinds King is er het een en ander veranderd in de bezetting, aangezien Cristiano Trionfera en Tommaso Riccardi afscheid van de band hebben genomen. Veel invloed op het resultaat van het nieuwe album lijkt dit niet te hebben. Veleno klinkt als een logische opvolger van King en zal fans van de band dan ook zeker niet teleurstellen.

Het grootste verschil op Veleno is dat de orkestrale partijen dit keer niet uit de computer komen, maar zijn ingespeeld door een strijkkwartet. Hierdoor klinkt het album iets minder volgepropt en transparanter en dat komt het album zeker ten goede. Het betekent ook dat de gitaren ten opzichte van de voorganger weer wat prominenter in de mix staan en het album als geheel iets directer klinkt. Dat wordt met opener Fury gelijk duidelijk gemaakt aan de luisteraar. Zoals je dat van een nummer met die titel mag verwachten, jagen de Italianen in een hoog tempo door dit nummer heen om alleen in de refreinen en tijdens de solo even gas terug te nemen. De orkestrale partijen zetten accenten, maar nemen nergens het voortouw.

De furie tijdens de opener houdt de band gedurende de rest van het album grotendeels vast. Veleno is een agressief, druk en overrompelend album geworden. In de vorm van het gothische Monnalisa wordt de luisteraar halverwege een rustpuntje gegund en ook het epische, door sopraan Veronica Bordacchini gezongen The Day We’ll Be Gone biedt even wat ademruimte en is een welkome afwisseling tussen alle drukke geweld.

Ondanks dat er veel gebeurt in de arrangementen van de nummers dankzij de inzet van orkest en koor bekruipt me toch het gevoel dat er meer in had gezeten. In de basis zijn veel van de nummers qua opbouw hetzelfde. Fans van de band zullen er niet om kunnen malen, maar bij mij zorgt het er op den duur voor dat het album toch niet tot het einde kan blijven boeien.

Score: 74/100

Pfff, wat een vlakke, afgestompte en vreugdeloze muziek bevat Paragon. Niet verbazingwekkend, als je bedenkt dat Gordon Groothedde verantwoordelijk is voor de muziek op dit album.

Dit album moet Floor ongetwijfeld helpen om haar bekendheid bij het grote publiek, dankzij haar deelname aan Beste Zangers, te vergroten en te gelde te maken. Ik ben benieuwd of dat lukt met deze poppap zonder krenten.

Het zelfgetitelde album uit 2016 wakkerde mijn liefde voor de muziek van deze band weer flink aan. Op dat album was de band in grootse vorm. Helaas was The End Of Chaos - ook al was het een prima plaat - van een iets minder niveau.

Met Blood In The Water doet F&J er ten opzichte van het vorige album weer een flinke schep bovenop. De eerste vier nummers zijn onvervalste thrashbeukers, waarna de band op The Walls en Cry For The Dead een stapje terugschakelt en de Iron Maiden-kaart speelt. Met succes want deze nummers zorgen voor een welkome afwisseling.

Kant B opent furieus met The Wicked Hour. Eric A.K. zingt dit nummer fantastisch in en laat horen nog steeds een geweldige vocalist te zijn. De energie van dit nummer wordt moeiteloos doorgezet op Too Many Lives. Grey Dragon laat vervolgens horen dat er de tank nog lang niet leeg is en het gaspdaal nog wel een tikkeltje verder ingetrapt kan worden. Ook op de rest van de plaat klinkt de band scherp en gedreven.

Waar de vorige twee albums meer in de traditionele heavy metal geworteld waren, is Blood On The Water meer een thrashplaat geworden. En wat voor een! Flotsam and Jetsam klinkt 35 jaar na hun debuutplaat nog fris als een hoentje.

Score: 79/100

Dit album van F&J is lang aan mij voorbij gegaan doordat ik de misvatting had dat de band in de jaren '90 geen interessante albums uitbracht. Drift laat echter een verrassend sterk Flotsam & Jetsam horen. Het thrash-aspect laat de band hier wat meer achterwege (zoals meer genregenoten in deze jaren) maar de nummers zitten zonder meer sterk in elkaar.

Doomsday... en No Place For DIsgrace maken deel uit van de soundtrack van mijn tienerjaren. Echter, met de twee albums daarna verspeelden ze snel mijn krediet. De video van het nummer 'Iron Maiden' liet echter zo'n indruk achter dat ik deze jongste worp toch op vinyl in huis heb gehaald.

Wat klinkt Flotsam and Jetsam fris en energiek op deze plaat! Direct vanaf opener 'Seventh Seal' trekt men flink van leer. Eric A.K. zingt alsof hij door de duivel wordt achtervolgd, het gitaarduo Gilbert/Conley soleert menig gaatje vakkundig dicht en de ritmesectie klinkt snaarstrak. Pas bij 'Verge Of Tragedy' wordt het gaspedaal even wat losgelaten. Wat een gave track is dit! Maar ach, dit album kent eigenlijk alleen maar goede tracks.

In het jaar 2016 hebben al diverse 'oudjes' uit het thrashgenre laten horen nog steeds relevant te zijn maar samen met Death Angel voert Flotsam and Jetsam wat mij betreft momenteel de boventoon.

Mochten de heren Ulrich en Hetfield horen wat hun tijdgenoten allemaal presteren dan zullen ze zich nog wel even achter de oren krabben en het eigen materiaal kritisch onder de loep nemen. Een nieuwe Metallica zal nog wel even op zich laten wachten

De heren van Flotsam & Jetsam zijn lekker bezig! Sinds hun titelloze album uit 2016 brengen ze elke drie jaar een meer dan uitstekend album uit, en ook I Am The Weapon laat horen dat aan deze reeks nog geen einde komt.

Met Blood In The Water koos de band al een iets stevigere koers, waarin het thrash-element van hun muziek wat meer de nadruk kreeg. Deze koers voortgezet, al wordt Flotsam natuurlijk nooit een echte thrashmetalband. Daarvoor is zijn de meer traditionele metalinvloeden teveel aanwezig.

Eric AK heeft bijna 60 jaar op de teller staan maar de jaren lijken weinig grip op zijn unieke stemgeluid te krijgen. Ook het het melodieuze leadwerk van Steve Conley en het iets aggressievere spel van Michael Gilbert is weer uitermate genietbaar. Fijne plaat weer!

Net als velen vond ik dit album na twee knallers van jewelste een beetje tegen vallen, al kon ik nummers als The Master Sleeps en Suffer The Masses, vooral dankzij de logge beginriff, wel waarderen. Ten tijde van de release had ik dit bandje op cassette opgenomen van iemand. Enkele dagen geleden kwam ik de CD bij mijn lokale tweedehands muziekboer tegen en kon ik de verleiding niet weerstaan deze mee te nemen.

De hernieuwde kennismaking bevalt me eigenlijk beter dan verwacht en de productie valt me eigenlijk wel mee of is in ieder geval niet zo slecht als ik me van vroeger meen te herinneren. Flotsam & Jetsam tapt op dit album uit een iets ander vaatje dan op de voorgaande albums. Het gemiddelde tempo ligt iets lager en de band mist de scherpte van de eerste twee albums. Toch staan er met bijvoorbeeld 6, six, VI en The Master Sleeps sterke nummers op dit album. Ook Suffer The Masses kan me nog steeds prima bekoren. Helaas kent het album ook een aantal erg zwakke nummers zoals No More Fun, October Thorns en E.M.T.E.K. (dat ik het tweede deel overigens redelijk herstelt).

Score: 68/100

Het debuut van deze band was een van mijn favoriete albums van dat jaar. Toch was het op momenten een beetje een wisselvallig album. Inmiddels draait het nieuwe album al geruime tijd met regelmaat rondjes op de draaitafel.

Na een paar luisterbeurten wordt duidelijk dat dit album een stuk coherenter is dan het debuut. Is het daarmee ook een beter album? Niet per sé. Naar mijn mening mist dit album nummers van het niveau van The Storm en Infinite Fire. Toch staan op dit album ook mooie nummers. Hoogtepunten zijn voor mij The Fury Of My Love en Cosmic Symphony. Echt zwakke nummers kent het album niet al vindt ik het niveau op kant C met One Love Forever en Lost Without You iets minder. Ook Peaceful Harbor begint zwak maar heeft wel een fantastische apotheose!

Al met al een uitstekend vervolg op het debuut.

Tussen het debuut en het tweede album van de ‘supergroep’ Flying Colors zaten zo’n tweeënhalf jaar. Het derde album liet een keer zo lang op zich wachten aangezien het lastig bleek om de vijf muzikanten bij elkaar te krijgen. In december van 2016 vonden de eerste schrijfsessies plaats in de studio van Steve Morse, alwaar zeven nummers werden geschreven. In december vorig jaar werden nog eens drie nummers geschreven.

Het resultaat van dit alles is een album dat in het verlengde van de eerste twee ligt, oftewel tegen de prog en AOR aanleunende rock met popinvloeden waarbij de instrumentale krachtpatserij achterwege wordt gelaten. Waar met name het debuut nog wel een flinke dosis rock bevatte, lijken de popinvloeden het op het meest recente album terrein te winnen. Het funky Geronimo, met een heerlijk baspartij van Dave LaRue, doet bijvoorbeeld erg aan de muziek van Prince denken en het refrein van Love Letters (hallo Beach Boys) is zó zoet dat je tandglazuur spontaan breekt.

Dat de rockinvloeden wat verder op de achtergrond zijn geraakt is moet niet gezien worden als diskwalificatie. Stuk voor stuk staan er goed geschreven nummers op dit album. De nummers kenmerken zich door een zorgvuldige opbouw met veel details. Dankzij de transparantie mix van Rich Mouser komen al deze details mooi naar voren zonder dat het geheel te druk wordt. Uitschieters van het niveau Infinite Fire (van het debuut) of Cosmic Symphony (van Second Nature) ontbreken weliswaar, maar daar staat tegenover dat er dit keer geen missers op de plaat staan. Kwalitatief kan Third Degree zich dan ook uitstekend meten met de eerste twee albums.

Een band met Jan Akkerman, Cozy Powell en Tony Martin..... Op voorhand lijkt een band met daarin deze muzikanten een garantie voor goede muziek. Helaas blijkt de som der delen lager uit te vallen......

Met name Jan Akkerman speelt inspiratieloos (zijn gitaargeluid is ook matig) maar ook Cozy Powell lijkt niet uit de voeten te kunnen met het songmateriaal. Tony Martin zingt verdienstelijk maar komt niet in de buurt van zijn performance met Black Sabbath. Het gros van de nummers klinkt gezapig en veel te braaf. Uitzonderingen zijn wat mij betreft Year Of The Dragon en de afsluiter The Mercenary. Nou vooruit, de cover Carry is ook verdienstelijk gedaan.

Ten opzichte van The Talisman heeft Tony Martin plaats gemaakt voor Graham Bonnett op het derde album van Forcefield. Hij kwijt zich prima van zijn taak, maar net als op de voorganger is het songmateriaal matig en de uitvoering soms nog dramatischer. Hit and Run klinkt nog enigszins hoopvol maar bij Always gaat het direct faliekant mis. Ook de cover Stay Away (Denny Laine) is in een soort reggae-versie hopeloos mislukt. Met Desire en het instrumentale Tokyo herstelt de plaat enigszins.

Met de navolgende twee nummers zakt de plaat echter weer hopeloos door de ondergrens, met als dieptepunt de cover Who'll be the next in line dat hopeloos verpest wordt. Het bluesy Firepower klinkt daarentegen wel weer aardig.

Als laatste mag Jan Akkerman zijn talent etaleren op Rendezvous. Het mag niet baten......

Forhist is de eenmansband van Vindsval, ook bekend van Blut Aus Nord. De sfeervolle black metal die op dit album ten gehore wordt gebracht is veelal op midtempo gespeeld. Drums, bas en gitaar zijn de belangrijkste ingrediënten van dit album en worden op gezette tijden op smaak gebracht met keyboards en sfeervolle koorzang. De leadzang heeft duidelijk een ondergeschikte rol en is redelijk op de achtergrond gemixt.

Forhist is een sfeervol en dynamisch klinkend, maar naarmate het album vordert dreigen de nummers wel een beetje eenheidsworst te worden. Desondanks een prima plaat.

Vandaag heb ik beide albums van Frameshift weer eens een luisterbeurt gegeven. Waar ik 'vroeger' het eerste album beter kon waarderen dan 'Absence..' merk ik dat mijn voorkeur nu meer uitgaat naar dit album. Zoals anderen al aangeven is het Sebastian Bach die dit album naar een hoger plan tilt. Ook productioneel klinkt dit album aangenamer.

Jammer dat het derde Frameshift album er nooit is gekomen (met Dan Swano zou dat zijn volgens mij). Henning houdt zich tegenwoordig liever bezich met gear-reviews op youtube en de gitaardocent uithangen. Waarschijnlijk zorgt dat voor meer beleg op de boterham dan muziek uitbrengen.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Wat een geluidskunstenaars zijn het toch bij Frost*. 'Day And Age' staat vol met goede nummers die dankzij het geweldige geluid en de productionele tierelantijntjes aan kracht winnen. Er valt bij elke luisterbeurt iets nieuws te ontdekken.

Compositorisch zitten de nummers sterk in elkaar. Dat komt op het titelnummer mooi tot uiting in het refrein. De akkoordprogressie geeft dit nummer een heerlijke drive. Een andere parel is het prachtige 'Kill The Orchestra', dat subliem is opgebouwd.

Score: 85/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
8. Frost* - Day And Age (85)
10. Cult Of Luna - The Raging River (84)
10. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
12. Epica - Omega (83)
13. Empyrium - Über den Sternen (82)
14. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
15. Seth - La Morsure Du Christ (80)
15. Asphyx - Necroceros (80)
14. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
18. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
19. Therion - Leviathan (78)
20. Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Voorganger Day And Age scoorde hoge ogen in huize Namsaap en was voor mij tot dan toe het beste dat Frost* ten gehore bracht. Met Life In The Wires levert de band wederom een prima album af, maar ik deel niet het enthousiasme van de diverse prog-sites waar dit album bovenaan de jaarlijsten prijkt. Daarvoor mis ik toch een zekere flow in het album. Ik heb het gevoel dat het soms wat bondiger kan. Productioneel klinkt het album als een klok en het album is in dat opzicht weer een streling voor het oor.

Score: 82/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Prima uitgevoerde, doch saaie en voorspelbare old school death metal die erg doet denken aan Bolt Thrower ten tijde van Realm Of Chaos. Inclusief de (moderne variant van de) beerputproductie.

Het recept van het debuut wordt op dit album opnieuw bereidt. Logge doordenderende death metal in de stijl van Bolt Thrower en Asphyx. En het klinkt best lekker maar zo weinig onderscheidend...... De productie is dit keer wat moderner en heeft een meer gefocust geluid, daarom een half puntje meer dan voor het debuut.