Elke keer dat ik deze CD opzet is het weer een genot voor het oor. Blackmore en Dio zijn in grootse vorm en staan prominent in de mix, maar ook de rest van de band staat als een huis. Ik kan me de bezwaren over de lang uitgesponnen nummers voorstellen, maar persoonlijk geef ik me graag over aan de grillen van Ritchie en stoort het me geenszins.

Het grote gemis op On Stage is natuurlijk Stargazer en alleen daarom is Live In Germany een mooie aanvulling aan de collectie.

Al grasduinend door mijn platencollectie kreeg ik onlangs dit album weer eens in handen en realiseerde me dat ik deze plaat echt al jaren niet meer gehoord had. De afgelopen dagen heeft de plaat ouderwets overuren gedraaid op mijn draaitafel.

Wat was de band in vorm hier! Ik herinner me als de dag van gisteren hoe ik voor het eerst het keyboardintro van Tarot Woman hoorde en kippenvel kreeg toen het nummer echt op gang kwam. Nooit had ik zoiets geweldigs gehoord en toen moest het beste nog komen. De rest van kant A wordt niet zo goed als het openingsnummer, maar kant B is denk ik de beste plaatkant die ik ooit gehoord heb, te beginnen met Stargazer, het beste hardrocknummer aller tijden (?) met misschien wel de beste vocale prestatie van Dio in een studio vastgelegd. Hoe EPISCH is dit nummer! A Light In The Black is sluit het album vervolgens fantastisch af.

Score: 95/100

Aanvankelijk was ik niet erg enthousiast over What The Water Wants en verdween deze plaat al snel in de platenkast om lange tijd niet meer tevoorschijn te komen. Nu ik hem zo'n 1,5 jaar later weer uit de kast pak en beluister ervaar ik dit album heel anders. Wellicht omdat ik het album nu wat meer los van zijn werk met Fates Warning kan beluisteren, al blijft de vergelijking soms onvermijdelijk.

Ray Alder presenteert op dit album tien compacte rocknummers die qua sfeer wel aan de muziek van zijn broodheer doen denken, maar waar veel franje vanaf gehaald is. Af en toe komt een riff voorbij die door Jim Matheos geschreven had kunnen zijn. Niet gek, aangezien Michael Abdow - met Alder verantwoordelijk voor het schrijven van de meeste nummers - als tourgitarist menig riff van de meester heeft nagespeeld.

Centraal staat uiteraard de zang van Ray Alder, die op dit album geweldige zangpartijen laat horen. De beste man heeft niet meer het bereik als in zijn jonge jaren, maar zijn stem heeft niets aan zeggingskracht verloren.

Mijn review op Zware Metalen

I Am The Storm is het achtste album van Redemption en het tweede album waarop Tom Englund (van Evergrey) zijn zangkunsten mag inzetten. Het vorige album was al volledig geschreven toen Tom bij de band kwam. Het lijkt erop dat hij dit keer wat meer invloed op het geluid van de band had.

Het heavy titel- en openingsnummer van dit album had immers niet misstaan op een recent album van Evergrey. Dit relatief korte nummer, doorspekt met virtuoze gitaarsolo’s, brengt de luisteraar meteen bij de les. Ook op het navolgende Seven Minutes Form Sunset wordt geen tijd verspild. Dit energieke nummer doet qua opbouw en virtuositeit denken aan het Dream Theater van de jaren ’90. Het hoge niveau van de eerste twee nummers wordt moeiteloos doorgetrokken op Remember The Dawn, dat agressief begint en via een mooie opbouw na ruim acht minuten eindigt in een epische apotheose.

Na deze drieklapper mag de luisteraar tijdens The Emotional Depiction Of Light even op adem komen. Dit nummer komt grotendeels uit de pen van toetsenist Vikram Shankar, die zijn debuut maakt op dit album, en wijkt qua stijl duidelijk af van de andere nummers. Lang stilzitten zit er echter niet in want het geweldige Resilience is weer een heerlijk shredfest. Dit alles is een inleiding naar hét hoogtepunt van I Am The Storm, namelijk het epos Action At A Distance.

Zoals elk album van Redemption eindigt met een lang en episch progmetalnummer, had de band er op hier ook beter voor gekozen een streep te trekken onder dit nummer. Dan hadden we een knaller gehad met een mooie speelduur van 42 minuten. Helaas krijgen we nog 32 minuten aan muziek voorgeschoteld die beduidend minder interessant zijn dan het eerste deel van het album, met twee covers (Turn It On Again van Genesis en Red Rain van Peter Gabriel), een remix van het al eerder genoemde The Emotioneel Depiction Of Light en nog een progressieve epic van ruim twaalf minuten in de vorm van All This Time (And Not Enough). Dit laatste nummer heeft met name in het tweede gedeelte nog wat aardige momenten, maar is als geheel te fragmentarisch en weinig interessant.

De vinylliefhebber krijgt nog twee bonustracks die niet op de cd- en streamingversie van het album staan. In tegenstelling tot de rest van het album zijn deze twee nummers niet gemixt door Simone Mularoni, wat te horen is aan de wat doffere productie. Ze hebben echter meer waarde dan de flauwe covers die wél het hoofdalbum hebben gehaald. Dat geldt in het bijzonder voor The Pearl Clutchers, waar Chris Poland (o.a. ex-Megadeth) nog een wervelende gitaarsolo aflevert.

Als bandleider Nicolas van Dyk wat kritischer voor zijn materiaal was geweest en een flinke schaar in dit album had gezet, dan kon I Am The Storm misschien wel één van de progtoppers van dit jaar geweest zijn. Nu blijft er teveel ballast over die totaal niet interessant is. Gelukkig kunnen de streamers het overtollige gewoon uit hun playlist halen, de cd-liefhebbers het album halverwege uitzetten en hoeven de vinylfanaten alleen de eerste LP te draaien.

Mijn review op Zware Metalen

In 2016 verraste Redemption na een stilte van vijf jaar met het sterke album The Art Of Loss, waar de band zich revancheerde voor het zwakke This Mortal Coil. Amper twee jaar later ligt nu Long Night’s Journey Into Day alweer op mijn draaitafel rondjes te draaien.

Long Night’s Journey Into Day is het eerste album met zanger Tom Englund (Evergrey). Ray Alder bleek te druk met Fates Warning om een actieve rol te blijven spelen in Redemption na de release van het vorige album. Daarom is kort na de release daarvan besloten om afscheid van elkaar te nemen. Een grote verandering zou je zeggen, aangezien Ray Alder met zijn karakteristieke stem een belangrijke factor in het geluid van de band was.

Al snel nadat de plaat aanvangt met Eyes You Dare Not Meet In Dreams blijkt dat deze personele wisseling verrassend genoeg niet enorm van invloed is op het geluid van de band. De wijze waarop Tom Englund de zangpartijen invult, komt sterk overeen met zijn voorganger. Wellicht heeft dit ook te maken met het feit dat de muziek al kant en klaar was voordat hij zijn zang eraan toe voegde. Wel zingt Englund hier met een gedrevenheid die we bij Alder sinds Snowfall On Judgement Day al niet meer hoorden op een Redemption-album.

Muzikaal ligt het album ook in het verlengde van het vorige album. Aanvankelijk was ik daardoor enigszins teleurgesteld, maar meerdere luisterbeurten verder overtreft dit album zijn voorganger toch. De band klinkt op dit album net wat feller en urgenter. Luister maar eens naar de al genoemde opener of het venijnige Little Men. Fans van Dream Theater mochten wensen dat hun geliefde band nog eens zo gepassioneerd klonk. Deze felheid heeft naast de komst van Englund ook te maken met het drumwerk van Chris Quirarte, die hier topwerk aflevert. Ook de uitstekende mix van Jacob Hansen zorgt ervoor dat de band net even wat steviger staat. In de vorm van Indulge in Color (favoriet samen met het titelnummer) en And Yet staan er ook nummers op de plaat die de rustige kant van de band laten horen en zorgen voor afwisseling. Het afsluitende, tien minuten durende titelnummer, brengt al deze afwisseling nog eens samen. Enige minpunt is naar mijn mening de minder geslaagde cover van New Years Day (U2).

Omdat leadgitarist Bernie Versailles nog steeds herstellende is van een aneurisma, zijn de gitaarsolo’s ingespeeld door Chris Poland (ex-Megadeth) en Simone Mularoni (DGM). Zij waren op het vorige album ook al van de partij en leveren op het nieuwe album weer spetterend gitaarspel af.

Voor september dit jaar staan er enkele optredens in de VS gepland. Nick van Dyk heeft al laten weten daarna verder te willen schrijven aan nieuw materiaal voor de opvolger van dit album. Slecht nieuws voor fans die de band na zeven jaar eindelijk weer eens in deze contreien willen zien optreden, maar zolang Van Dyk als songwriter in deze vorm steekt, juich ik zijn werklust alleen maar toe.

Prima uitgevoerde crossover van post- en black metal. Helaas blijven de nummers niet allemaal beklijven en wordt er veelal in eenzelfde tempo gewerkt. Als er op een nummer als Stellar Cross even in een lager tempo wordt gespeeld voelt dat als een welkome afwisseling. Soqieso is dit nummer met zijn viking-achtige sfeer een van mijn favoriete nummers van Ascension, samen met The Renegade Son.

Score: 71/100

Ik kwam vandaag bij het doorlopen van mijn CD-collectie de promo van deze EP tegen. Ik kan me niet heugen wanneer ik deze CD voor het laatst heb gehoord. Bij het terugluisteren snap ik ook wel waarom.

Deze bombastische geluidsdiarree is gaat bij mij grotendeels het ene oor in en het andere weer uit. Af en toe wordt mijn interesse gewekt door een mooi uitgewerkte passage maar over het algemeen kan me dit niet boeien. In de kern is dit een 13-in-een-dozijn vorm van power metal. Dankzij de toeters en bellen lijkt het soms nog een beetje ergens op. Snel terug in de kast hiermee.

Wat een bijzonder talent is Rikard Sjöblom. Afgelopen December zag ik de beste man in het voorprogramma van The Flower Kings in z'n eentje nummers van z'n solorepertoire en Beardfish uitvoeren. Zelfs ontdaan van alle franje, met alleen zang en gitaar/toetsen bleven de ingewikkelde composities overeind. Nadien zijn laatste CD gescoord.

De muziek op deze CD varieert van heavy rock, seventies-prog en Floydianse symfonische rock. Centraal daarin staan de mooie vertellingen middels Rikards markante zangstem. Hoogtepunt is wat mij betreft zeker het titelnummer (de volledige versie) maar ook het americana-achtige They Fade, dat een hele andere kant van Rikard laat horen is prachtig.

Toegegeven.... op Armor Of Light staat niets vernieuwends. Maar de vakkundige manier waarop dit gezelschap zich van het heavy/power metal-idioom bedient werkt erg aanstekelijk. Zanger Todd Michael Hall heeft een goede stem die zich uitstekend leent voor deze muziek. Het gitaarwerk is dik in orde en de ritmesectie doeltreffend. 55 minuten is voor dit album misschien net wat te lang maar ik kan hier prima van genieten.

Score: 70/100

Mean Streets borduurt voort op het prima vorige album Armor Of Light en doet daar nog een schepje bovenop. Wederom krijgen we 12 uitstekende heavy/power metalnummers te horen, maar de composities zijn nét wat scherper en meer to-the-point. Dat leidt er toe dat het album ook wat korter is dan de voorganger, al is een kleine 52 minuten nog steeds aan de te lange kant.

Leek Armor Of Light erg geinspireerd door het werk van Iron Maiden uit de jaren '80, dit keer is er vooral goed geluisterd naar Judas Priest. Luister maar eens naar Love Beyond The Grave en Feel The Fire, met gitaarriffs die zo van British Steel konden komen. Niet bezwaarlijk hoor, zeker niet als het zo vlekkeloos wordt uitgevoerd als op Mean Streets.

Muzikaal zit het album erg goed in elkaar, waarbij het flitsende gitaarwerk opvalt. Sterkhouder op deze plaat is echter Todd Michael Hall. Wat een strot heeft die beste man! Heerlijke plaat!

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Rival Sons brengt in dit jaar met het tweeluik Darkfighter/Lightbringer wederom twee sterke platen uit vol meeslepende rock. Vooral in nummers als Rapture (die gitaarmelodie!) en Mirrors, waar zanger Jay zich helemaal kan uitleven, weet de band me te raken, maar ook in de heerlijke rocker Nobody Wants To Die of het Motown-achtige Horses Breath klinkt de band in optima forma. Wat mij betreft is dit tweeluik het beste sinds Great Western Valkyrie, mijn favoriete plaat van de band.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Heretoir - Nightspheres
4. Tanith - Voyage (4,5)
5. Haken - Fauna (4,5)
6. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
7. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
8. Rival Sons - Darkfighter (4,0)
9. Hypno5e - Sheol (4,0)
10. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
11. Marianas Rest - Auer (4,0)
12. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
13. Klone - Meanwhile (4,0)
14. OAK - Disintegrate (4,0)
15. Riverside - ID.Entity (4,0)
16. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
17. Mystery - Redemption (4,0)
18. Blood Ceremony - The Old Ways Remain (4,0)
19. Redemption - I Am The Storm (4,0)
20. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)

Op de kop af twee jaar na ‘Great Western Valkyrie’ komt Rival Sons weer met een nieuw album op de proppen. Waar het vorige album naar mijn mening een voorlopig hoogtepunt is in het oeuvre van de band is bij ‘Hollow Bones’ toch sprake van stagnatie of zelfs een kleine recessie.

Niet getreurd…. ook op dit album haalt Rival Sons weer een niveau waar veel hedendaagse bluesrockbands een punt aan kunnen zuigen. Echter bekruipt me af en toe het gevoel dat er nog meer ingezeten had als men wat meer tijd had genomen. Goed voorbeeld hiervan is het nummer Tied Up. Aan het einde lijkt men zoekende naar een vervolg van het nummer om na het inzetten van een nieuwe riff toch maar een fadeout in te zetten. Dat men op een album met een duur van 37 minuten – een overigens prima – cover van Ike & Tina Turner moet inzetten als vuller doet ook vermoeden dat men dit album onder tijdsdruk heeft afgemaakt.

Met nummers als Thundering Voices, Fade Out en Hollow Bones pt 1 & 2 staan er daarentegen ook nummers op deze plaat die zich kunnen meten met het beste werk van deze band. Speciale vermelding verdient ook de prachtige cover van dit album, naar een olieschilderij van Martin Wittfooth. Alleen daarom verdient dit album om op vinyl aangeschaft te worden.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het tweede deel uit het tweeluik Darkfighter/Lightbringer bevalt me misschien nog wel beter dan het al sterke eerste deel. Zoals de titel doet vermoeden is de collectie nummers hier iets lichter van sound, maar worden de nummers met net zoveel passie gebracht. Vooral opener Darkfighter maakt indruk, dankzij de fantastische zang van Jay maar ook de enorme afwisseling binnen het nummer.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Heretoir - Nightspheres
4. Tanith - Voyage (4,5)
5. Haken - Fauna (4,5)
6. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
7. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
8. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
9. Hypno5e - Sheol (4,0)
10. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
11. Marianas Rest - Auer (4,0)
12. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
13. Klone - Meanwhile (4,0)
14. OAK - Disintegrate (4,0)
15. Riverside - ID.Entity (4,0)
16. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
17. Mystery - Redemption (4,0)
18. Blood Ceremony - The Old Ways Remain (4,0)
19. Redemption - I Am The Storm (4,0)
20. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)

Hier heb ik erg naar uitgekeken de afgelopen tijd. Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat na een aantal luisterbeurten ik toch licht teleurgesteld ben. De nummers klinken over het algemeen prima (al kan de opener American Dream me, buiten de solo van Viv, niet bekoren) maar het klinkt allemaal wel erg veilig.

Rob Lamothe laat gelukkig horen nog steeds over een erg fijne stem te beschikken en ook de solo's van Vivian Campbell luisteren de nummers op een prettige manier op. Echter, het niveau van eerdere albums (World Gone Mad reken ik even niet mee aangezien die aan mij voorbij is gegaan), en zeker het debuut, wordt helaas niet gehaald.

Bij het verschijnen van dit zelfgetitelde album was ik aanvankelijk enigszins teleurgesteld. The Work, dat ik nog altijd beschouw als hun magnum opus, wist met zijn sfeer, complexe structuren en emotie een snaar te raken. Dat ontbreekt op het eerste gehoor op Rivers of Nihil. Het klinkt bij eerste beluistering rauwer, directer en minder gelaagd.

Toch laat dit album zich niet zomaar afschrijven. Integendeel: met elke luisterbeurt groeit mijn waardering voor het album. Het is een groeiplaat — geen meesterwerk zoals The Work, maar wel een overtuigende nieuwe fase in hun evolutie.

Wat een gaaf werkstuk levert Rivers Of Nihil af met The Work! De band combineert op dit album het beste van Devin Townsend, The Ocean en Between The Buried And me en gooit daar een eigen saus overheen. De progressieve muziek biedt volop afwisseling van sfeervolle rustige passages, thrashy riffs, allesverzengende blastbeats en alles daartussen. Dankzij de veelzijdigheid van de muziek voelt het album, ondanks de speelduur van 64 minuten, nooit te lang.

Als dit album niet in mijn top 10 van dit jaar terecht komt, komen er in het laatste kwartaal van 2021 nog een aantal geweldige albums uit.

Rivers Of Nihil speelt op dit album een interessante mengeling van djent, death-, progressive- en post metal. De afwisseling in stijlen maakt dat het album een klein uur lang blijft boeien. Helaas zorgt de platte productie ervoor dat het luisterplezier danig verstierd wordt, dat een het vermoeiend is om het album in een keer uit te zitten. Hopelijk is dit euvel op het aanstaande album 'The Work' opgelost.

Ondanks de productie verhoog ik mijn score wel met 0,5 *.

Mijn review op Zware Metalen:

Wie ben je? Laat je echt jezelf zien of speel je de rol van iemand die voldoet aan mijn ideaalbeeld? Wat is jouw identiteit? Deze vragen vormen het centrale thema rond ID.Entity, het nieuwste album van Riverside.

ID.Entity is voor de band ook een album waarop het de eigen identiteit opnieuw wil uitvinden en laat in zekere zin ook een frisse nieuwe start van Riverside horen. Het vorige album Wasteland stond in teken van het verlies van Piotr Grudziński, een van de oprichters van de band, en was een bijzonder donker album. Inmiddels is de periode van rouw voorbij, heeft de band in de persoon van Maciej Meller een nieuwe gitarist in de gelederen (hij speelde ook enkele solo’s op Wasteland en was als live-gitarist al betrokken bij de band) en kijkt de band vol optimisme naar de toekomst.

Dat optimisme vertaalt zich zeker in het geluid van de band op hun nieuwste album. Opener Friend Or Foe brengt de luisteraar dankzij de synthesizers direct terug naar de onbezorgde jaren ’80 toen New Wave hip was en A-ha een hit had met Take On Me. Als in het refrein de gitaar wordt ingezet krijgt het nummer een heerlijke wending en kan de luisteraar opgelucht concluderen dat Riverside nog steeds een rockband is.

De jaren ’80-invloeden blijven ook op de rest van het album duidelijk hoorbaar. Afsluiter Self-Aware doet erg denken aan Rush en in het bijzonder aan het nummer Vital Signs dankzij het reggae-ritme dat het nummer kenmerkt. Ook elders komt de invloed van Rush regelmatig voorbij.

Op andere nummers, zoals Post-Truth en I’m Done With You, trekt Riverside als vanouds steviger van leer. Big Tech Brother transformeert na een funky, door bas en toetsen gedreven begin, tot een episch en zwaar op gitaren leunend rocknummer.

Kenmerkend voor ID.Entity is dat geen van de instrumenten continu de overhand heeft. De wisselwerking tussen gitaar, drums, bas en toetsen is altijd duidelijk aanwezig waarbij gedurende de nummers de focus tussen de instrumenten en zang snel kan wisselen. Het draagt bij aan een interessante en dynamische luisterervaring; de luisteraar kan elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekken. Die wisselwerking en dynamiek komt het sterks tot uiting in het klapstuk van dit album, het dertien minuten durende The Place Where I Belong.

ID.Entity is een kleurrijk en afwisselend album geworden dat de liefhebbers van het vroege stevige werk misschien een beetje op honger laat zitten. De avontuurlijke luisteraar die de band graag nieuwe invloeden hoort omarmen zal veel plezier aan dit album beleven.

Mijn review op Zware Metalen:

In februari van 2016 wordt de band Riverside getroffen door een grote tragedie als mede-oprichter en gitarist van de band, Piotr Grudziński, komt te overlijden als gevolg van een hartstilstand. Zijn dood markeert het einde van een hoofdstuk, maar in zekere zin het einde van de wereld voor Riverside.

Wasteland markeert het begin van het tweede leven van Riverside. Een leven als trio, waarbij Mariusz Duda een groot deel van de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. De band heeft er bewust voor gekozen (nog) geen vervanger voor Piotr Grudziński aan te trekken, maar tourgitarist Maciej Meller neemt diverse solo’s voor zijn rekening.

Het nieuwe album Wasteland is geen conceptalbum maar kent wel een overkoepelend thema – overleven in een post-apocalyptische wereld- dat in veel nummers terug komt. Het geluid dat Riverside op dit album laat horen sluit daar ook op aan. Wasteland klinkt weliswaar als een Riverside-album, maar dan veel donkerde, melancholischer en zeer indringend. Het is een album van grote contrasten geworden, waarbij de akoestische gitaar een grote rol speelt, maar de band op gezette tijden ook erg stevig uit de hoek komt. Een mooi voorbeeld hiervan is het titelnummer, dat op momenten klinkt als een soundtrack voor een western. Opvallend is ook dat Duda op sommige nummers een veel lagere zangstem gebruikt dan we van hem kennen. Mede daardoor doet de band daardoor op het afsluitende The Night Before denken aan The National.

Riverside laat horen dat uit groot leed mooie dingen kunnen ontstaan. Wasteland is een prachtige en boeiende luisterervaring geworden en geeft bij elke luisterbeurt meer van zijn schoonheid prijs.

Het was alweer diverse jaren geleden voordat ik dit album deze week oplegde. Ik werd gelijk weer gegrepen door de heerlijke sfeer en heb de plaat gelijk weer een aantal keren opgezet. Wat vormen Plant en Krauss toch een heerlijke, zij het niet voor de hand liggende combinatie. De ontspannen muziek staat vooral in dienst van deze twee klasbakken. Heerlijk als ontspanning aan het einde van een lange, drukke dag. Ik gooi er nog een halve ster bij.

Ondanks dat ik groot liefhebber van de muziek van The Flower Kings ben heb ik nooit eerder de moeite genomen om Roine's solo-album, waarmee het begon, te luisteren. Het titelnummer, Humanizzimo en The Sound Of Violence kende ik al van optredens en live-registraties. De originele studioversies blijken ook erg sterk te zijn. Het geluid op dit album is soms wat rauwer dan ik van latere TFK-albums gewend ben, mede door het spel van Roine, dat hier van grote klasse is.

Score: 85/100

Diverse luisterbeurten verder kan ik een lichte teleurstelling toch niet onderdrukken. Wellicht dat mijn verwachtingen na de geweldige albums met The Sea Within en Anderson/Stolt ook te hoog waren, maar dat niveau wordt op dit album zeker niet gehaald.

Waar de meeste TFK-albums wel wat mindere nummers kennen, is dit album in z'n geheel van datzelfde
'wat mindere' niveau. Goed, maar nergens geweldig. Of het moet misschien het nummer The Alchemist zijn waar ik met name dankzij het spel van Rob Townsend geboeid luister.

Volgende maand zie ik de beste man met z'n TFK revisited live. Wellicht dat de nummers dan beter uit de verf komen. Vooralsnog 3,5 sterren.

Andrew Watt is hard naam aan het maken als een soort Dr. Frankenstein voor artiesten die op sterven na dood zijn. Eerder wist hij Ozzy's carrière te reanimeren en nu is hij aan de beurt om het werk van Rolling Stones in het gelid te trekken. Want laten we eerlijk zijn, zonder zijn input en herstelwerk zou deze plaat aan alle kanten rammelen.

Onder het dunne laagje chroom dat Watt heeft aangebracht blijken de meeste nummers toch weinig om handen te hebben helaas. Prima om een keer te draaien en geen onvoldoende waard, maar in het huidige muzikale landschap zijn er veel mooiere diamanten te ontdekken.

Ruim zes jaar later zet ik dit album toch weer eens op. Met het aanstaande ruimtegebrek in mijn CD-kast is dit een kandidaat voor Marktplaats.

De conclusie die ik eerder had is na 72 minuten is niet veranderd. Goede muzikanten en goede zangers voeren matige nummers uit op een nogal vlakke manier. Het is te braaf, te lief…. een beetje saai. Terwijl er in een aantal nummers best wel potentie zit.

Met een beetje peper en wat meer vocale beleving zou dit album beter scoren. Nu blijven de drie sterren staan en de CD mag weg.

Met het openingsnummer Time Machine verschiet de band direct een aanzienlijk deel van het kruit. De rest van de plaat is ook prima te genieten maar het niveau van de opener wordt niet meer gehaald. De kritiek op de zangeres deel ik. Teveel gaat ze vol gas, wat ergens ook wel te begrijpen is aangezien ze op halve kracht veel minder overtuigt. Een goed voorbeeld hiervan is het nummer Ear On The Fool. One Day is in dat opzicht al veel beter geslaagd.

Al met al is Crooked Door een plaat waarop uitstekende ideeën ten gehore worden gebracht. Ik denk alleen dat de band onder de vleugels van een goede producer, door te schrappen, veel meer uit dit materiaal had kunnen halen.

Op 2112 hoor ik Rush voor het eerst op volle kracht. Waar op het vorige album het experimentele The Fountain Of Lampet nog een wat minder geslaagde vingeroefening was laat Rush met het 20 minuten durende titelnummer horen dat ze het schrijven van epics inmiddels een stuk beter onder de knie hebben. Voor de argeloze luisteraar komen sommige delen wellicht vreemd over (Discovery bijvoorbeeld) maar in context met het verhaal vallen de delen van dit epos voor mij helemaal op z'n plaats. Opvallend trouwens hoe dit verhaal raakvlakken heeft met The Astonishing.

De vijf nummers op kant B zijn wat luchtiger van aard maar ook stuk voor stuk erg sterk met Lessons als persoonlijke favoriet. Rush levert met 2112 voor het eerst een album af dat over de gehele speelduur een hoog niveau heeft.

Score: 91/100

Na de enorme groeispurt op 2112 blijft Rush zich als band ontwikkelen. Men blijft experimenteren met complexe arrangementen waarbij het knap is hoe toegankelijk de band toch blijft klinken. Als geheel is AFTK meer in balans dan de voorganger, maar ik mis het absolute spektakel dat de band op het titelnummer 2112 af en toe laat horen. Daarom beoordeel ik dit album toch een fractie lager.

Score: 89/100

Soms moet een stapje terug gedaan worden om een grote stap vooruit te kunnen maken. Al snel na Fly By Night komt Rush met deze opvolger. De Zeppelin-invloeden raken nog verder op de achtergrond en de band experimenteert op The Necromancer en The Fountain Of Lamneth met nog langere composities. De experimenteerdrift van de band levert in het geval van laatstgenoemde een erg fragmentarisch nummer op dat zeker zijn mooie momenten kent maar als geheel niet helemaal overtuigt.

Daar tegenover staan op kant A wel een aantal sterke nummers waar alleen het matige I Think i'm Going Bald uit de toon valt. Al met al een wisselvallig maar interessant album en een opmaat naar veel moois.

Score: 76/100

Counterparts is een speciaal album voor me. Het is mijn kennismaking met de band en rond de tijd van de release draaide ik de CD als het ware grijs. Nog steeds een van mijn favoriete platen van de band.

Het songmateriaal is sterk en in tegenstelling tot de twee voorgaande albums klinkt Rush hier scherp en energiek, daarbij geholpen door de punchy mix van Kevin Shirley. Het album kent mijns inziens geen zwakke broeders, maar Animate, Stick It Out, Nobody's Hero en Alien Shore steken wat mij betreft nog even boven de rest uit.

Score: 86/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Counterparts
8. Fly By Night
9. Hold Your Fire
10. Grace Under Pressure
11. Caress Of Steel
12. Signals
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto

Net als op het debuut zijn hier de Led Zeppelin-invloeden nog duidelijk waarneembaar, al klinkt de band hier wat vinniger onder invloed van het spel van Neal Peart. Anthem en By-Tor and the Snow Dog lichten alvast een tipje van de sluier op van de progressieve koers die Rush zou gaan varen. Het is met name dankzij deze nummers - en in mindere mate het titelnummer - dat dit album voor mij hoger scoort dan het debuut.

Score: 79/100