Braiding the Stories had een geweldig album kunnen zijn, maar kent helaas flinke inzinkingen. De sterke momenten — zoals het titelnummer, Visions And Time, Time And The Timeless Timeline en vooral Root The Will met zijn messcherpe riffs — laten horen dat de band echt kan vlammen.

Tegenover die hoogtepunten staan echter niemendalletjes als Voices In My Head en And The Now, die de flow stevig onderbreken. Het resultaat is een plaat die op zijn beste momenten overtuigt, maar als geheel onevenwichtig blijft.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Op hun vierde album blijft Gaerea hun geluid verder ontwikkelen. Iets compactere nummers, iets meer momenten van rust en een wat 'nettere' productie, maar bij tijden laat het gezelschap nog net zo'n razernij horen als op voorganger Mirage.

Als geheel kan Coma voor mij niet tippen aan Limbo en Mirage. Daarvoor mist dit album de eigenzinnigheid van de twee voorhangers. Desondanks is Coma weer een sterke plaat van deze Portugezen (met inmiddels een Nederlandse in de gelederen).

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Zo lust ik mijn black metal graag. Goed gemusiceerd, goede productie, sterke en afwisselende composities. Gaerea tapt niet alleen uit het blackmetalvaatje, maar laat ook de nodige post-invloeden horen, met name op de langere composities. Waar nodig kan de band ook uitstekend kort en bondig voor de dag komen, zoals op het alles verschroeiende 'Urge', waar het genieten is van de sterke gitaarriffs.

De productie is om door een ringetje te halen. De gitaren staan vet in de mix, zonder de rest in de weg te zitten. Ook de drums knallen uit je speakers. Ondanks het vette geluid blijven alle instrumenten en zang goed te onderscheiden.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


Waarom Limbo niet in mijn jaarlijst van 2020 terecht is gekomen, is mij een raadsel. Opvolger Mirage komt daar zeker in, aangezien de Portugezen hier nóg sterker voor de dag komen.

De razende black metal zit boordevol details die dankzij de heldere productie goed naar voren komen. De vele tempowisselingen zorgen ervoor dat de plaat over de gehele speelduur boeiend blijft. Memoir is veruit het beste blackmetalnummer dat ik uit dit jaar hoorde.

Score: 92/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Gaerea - Mirage (92)
3. Elder - Innate Passage (91)
4. Disillusion - Ayam (90)
5. Ghost - Imperia (89)
6. Star One - Revel In Time (88)
7. Allegaeon - Damnum (87)
8. Persefone - Metanoia (86)
8. Satan - Earth Infernal (86)
8. Crone - Gotta Light? (86)
11. Lalu - Paint The Sky (85)
11. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
14. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
14. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
14. Arð - Take Up My Bones (84)
14. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
18. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
18. Sigh - Shiki (83)
18. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
18. Dead Dead - Slave Driver (83)
—. Voivod - Synchro Anarchy (82)
—. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Devin Townsend - Lightwork (72)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Mijn review op Zware Metalen

Het nieuws dat de Galactic Cowboys weer bij elkaar zouden komen om een nieuw album op te nemen, en dan nog wel in de eerste bezetting waarmee het de beste albums opnam, het titelloze debuut en opvolger Space In Your Face, werd in huize Paasman met gepaste vreugde ontvangen.

De crossover van stevige rock en metal met beatle-esque samenzang zorgde tussen de jaren 1991 en 2000 voor een welkome afwisseling in het muzieklandschap. Getekend door het grote Geffen lag voor de band een prachtige toekomst in het verschiet. Helaas voor de band begon in 1991, toen het debuut verscheen, de grunge-scene een enorme vlucht te nemen met voorop labelgenoot Nirvana. Het debuutalbum werd volledig ondergesneeuwd en het label verloor al snel interesse. Met de release van Space In Your Face in 1993 werd nog wel aan de contractuele verplichtingen voldaan maar daarna werd de band losgelaten. Via Metal Blade Records werden nog vier prima albums uitgebracht maar het succes bleef uit.

Na een onderbreking van zeventien jaar is er dan nu Long Way Back To The Moon. En ja, de Galactic Cowboys klinken alsof ze nooit zijn weggeweest. Strak gespeelde, hoekige metal met nog steeds prachtige harmonieën. Door de open en droge productie klinkt de band echter ook rauwer dan we van ze gewend zijn.

Op opener In The Clouds moet de band nog een beetje op gang komen, maar op Internal Masquerade raakt de band al aardig opgewarmd waarna het gezelschap langzaam doorzet naar het eerste hoogtepunt, het thrashy Zombies. Daarna lijkt de band het momentum te pakken te hebben want ook de rest van het album klinkt bevlogen, scherp en soms verrassend agressief (Hate Me).

Heeft de band met Long Way Back To The Moon weer het niveau van hun twee eerste albums te pakken? Dat helaas niet, maar het album kan zich prima meten met hun vier albums daarna. Welkom terug!

Op dit album gooien de Galactic Cowboys het over een wat directere boeg. Veelal kortere, puntige nummers en, met name in het eerste deel, een mindere rol voor de samenzang. Dit resulteert in een energieke rockplaat. Toch staan er met nummers als Psychotic Companion en The Lens ook weer typische Galactic Cowboys-nummers met sterke refreinen op deze CD. De Galactic Cowboys leveren met deze CD wederom een topper af!

De eerste zeven tracks lijken bedoeld om een voorraad lompe riffs weg te werken zonder te bekommeren om songstructuren. Er zitten wat lekkere riifs tussen maar het heeft verder niet veel om handen.

Het afsluitende doomy Emptiness daarentegen is een sterke track die deze EP de moeite waard maakt.

Weinig inspirerende, op de gothenburg-sound geënte, deathmetalplaat. Het klinkt allemaal uiterst degelijk ingespeeld en op het eerste gehoor wel even prima, maar gaandeweg deze plaat wordt het een uiterst saaie zit.

Mijn review op Zware Metalen

Gateway is een doomproject van de belg Robin van Oyen en de Boundless Torture EP is de derde release van dit project na twee langspelers. Gateway speelt een rauwe en primitieve vorm van doom/death waarbij het tempo – op het korte Iron Storm na – niet boven de rusthartslag van een gemiddelde profwielrenner uitkomt en de gitaren zo laag staan gestemd dat ze haast met staalkabels bespannen moeten zijn. De zompige (bas)gitaren, trage drums en diepe growls worden door een overdaad aan reverb tot een bijna ondefinieerbare en ondoordringbare massa geplamuurd.

Wellicht dat de getrainde doomdeathliefhebber hier iets mee kan maar voor mij is na de tweeëntwintig minuten durende foltering de grens wel bereikt. Oordeel daarom vooral zelf.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Gazpacho stond al even niet meer op mijn menu. Ik heb Fireworker en Soyuz wel geproefd, maar werd maar matig enthousiast van die albums. Van Magic 8-ball daarentegen wel! Niet dat dit album nu zo enorm afwijkt van het beproefde recept, maar op een of andere manier is het gelijk 'aan' na de eerste luisterbeurt van dit album. Een belangrijke factor daarin is de ruimtelijke productie, die je doet beleven alsof je tussen de muzikanten op het podium staat.

Score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Mijn review op Zware Metalen

Gentle Knife is een elfkoppig, progressief ensemble uit Noorwegen. Naast de meer traditionele instrumenten bespelen de muzikanten in de band diverse blaas- en strijkinstrumenten. De band vindt zijn oorsprong in 2013 en levert met Clock Unwound zijn tweede album af.

De muziek van Gentle Knife is geïnspireerd op progressieve acts als Gentle Giant, Genesis, King Crimson en Camel en in de traditie van die grote voorbeelden laat de band lang uitgesponnen composities horen waarin diverse muziekstijlen voorbij komen. Het geheel klinkt goed verzorgd en er is veel aandacht aan de composities besteed. Toch blijft er na het beluisteren van dit album iets knagen… Het geheel klinkt wat te zakelijk, te bedacht en te vlak. De muziek mist daardoor emotie. De zang en de sologitaren zijn hier met name debet aan.

Ondanks dat is het zeker geen slecht album. Er zijn in het retro-progressieve landschap alleen bands die qua uitvoering net even wat beter scoren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

"Ghost is te glad geworden", "Het mystieke randje is eraf" etc.... Het zal allemaal.

Ik kan de oude albums van Ghost prima waarderen, maar vanaf Meliora vind ik dat Tobias Forge als songwriter een enorme groei laat horen met Impera wat mij betreft als voorlopige hoogtepunt. Het is catchy en ligt gemakkelijk in het gehoor, maar daarnaast zitten de nummers ook nog eens ontzettend knap in elkaar en vol interessante wendingen. Hoogtepunten: Spillways, Watcher In The Skies en Respite on the Spitalfields.

Score: 89/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
8. Lalu - Paint The Sky (85)
8. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
10. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
10. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
10. Arð - Take Up My Bones (84)
13. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
14. Voivod - Synchro Anarchy (82)
14. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
16. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
17. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
18. Amorphis - Halo (78)
18. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
18. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Tobias weet het momentum sinds Meliora goed vast te houden. Ook Skeletá staat weer boordevol pakkende rocknummers in een popjasje. Voor dit album lijkt hij zich nog meer te laten inspireren door de jaren '80 rock van bands als Journey en Def Leppard.

Enkele hoogtepunten: Lachryma (die riff!!), Peacefield en Guiding Lights. Tobias heeft vaker laten horen geweldige meeslepende rockballade te kunnen maken en Guiding Lights is wederom een topper.

Skeletá is een heerlijke lichtvoetige afwisseling tussen het zwar(t)e werk dat hier merendeels draait.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het is al vaak gezegd, maar de vorm waarin Glenn Hughes vocaal nog steeds verkeert is ongelofelijk. Zeker als je bedenkt dat de beste man in de jaren '70 en '80 er niet bepaald een gezonde leefstijl op nahield. Hij geeft zijn generatiegenoten in ieder geval het nakijken.

Ook muzikaal komt Hughes nog steeds uitstekend voor de dag. Chosen is weer een lekkere rockplaat geworden waarop Hughes zijn kunnen etaleert. Geen hele spannende nummers, maar een lekker plaat voor tijdens een auto- of fietsrit.

Score: 74/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Een vreemde eend in de bijt t.o.v. de rest van de discografie van Glenn Hughes. Op zijn laatste album met Deep Purple brengt hij ook al invloeden van soul en funk in maar dit is een pure soul/funk-plaat. En ook al ben ik groot liefhebber van de rocker Glenn Hughes, deze plaat is toch een van de hoogtepunten in zijn carrière.

De productie klinkt aangenaam, de muziek swingt als de spreekwoordelijke tiet en Glenn Hughes zingt fenomenaal. Vier sterren ****

Ik was totaal onbekend met deze band, maar uit nieuwsgierigheid heb ik dit album eens meegenomen uit de tweedehands cd-bak bij de lokale platenboer als gratis CD bij een 5 voor 4 actie. De mengeling van black-, thrash- en death metal met een flinke dosis rock & roll bevalt me uitstekend. Er wordt kwistig met lekkere gitaarriffs gestrooid als waren het pepernoten en het geheel wordt door de strakke ritmesectie stevig bij elkaar gehouden. De productie klinkt ook nog eens erg lekker. Prima plaatje!

Mijn kennismaking met Godthrymm via het geweldige Distortions vorig jaar, smaakt naar meer. Daarom heb ik de eerste EP en de debuutlangspeler ook maar in huis gehaald.

Zoals al door AOVV benoemd, is de productie van dit album de zwakke schakel. Er zit totaal geen diepte in het geluid van deze EP. De drums klinken als een verzameling natte dozen en uit de basversterker is alle laag weggehaald. De gitaren zijn echter in de mix gezet om veel meer frequenties van de basgitaar te verlangen.

De nummers an zich zijn gelukkig best geslaagd. Het titelnummer is een afwisselende doomtrack met een lekkere versnelling in het tweede deel. Ik heb de versie op Reflections nog niet gehoord, maar ik ben erg benieuwd hoe dat nummer met een betere productie uit de verf komt. Ook Sacred Soil en The Pantheon zijn erg vermakelijk.

Met een beter geluid had deze EP een dikke 4 sterren gekregen. Nu blijf ik steken op 3 sterren die tegen een 3,5 aanschuren….

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Damn, wat een doeltreffende plaat! Dit is epische doom metal zoals ik het graag hoor! Dikke stroperige riffs die zo van een van de Peaceville Three afkomstig kunnen zijn, maar dan begeleid door de indringende zang van Hamish Glencross waardoor het een totaal andere dimensie krijgt. Her en der krijgt hij ondersteuning van Catherine Glencross. Haar heldere stem maakt het plaatje helemaal compleet. Is het origineel? Nee, niet heel erg.... maar de nummers zijn zo sterk dat ik me daar eens niet al te druk om maak. De eerste plaat uit 2023 die van mij de volle mep krijgt!

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Heretoir - Nightspheres (4,5)
6. Tanith - Voyage (4,5)
7. Haken - Fauna (4,5)
8. Anubis Gate - Interference (4,5)
9. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
10. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
11. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
12. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
13. Hypno5e - Sheol (4,0)
14. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
15. Marianas Rest - Auer (4,0)
16. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
17. Klone - Meanwhile (4,0)
18. OAK - Disintegrate (4,0)
19. Riverside - ID.Entity (4,0)
20. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)

Ten opzichte van de debuut-ep is Reflections, vooral in productioneel opzicht, een grote stap vooruit. Het geluid voert de luisteraar terug naar de tijd van Gothic, het tweede album van Paradise Lost.

Qua songwriting weet de band nog niet het niveau van het magistrale Distortions te halen. Veel nummers volgen het typische Black Sabbath-stramien (het nummer) met contrasterende hard/zacht coupletten in het eerste deel en een versnelling in het tweede deel van het nummer. Ook is de zang van Glencross hier nog niet heel overtuigend. Daarom kom ik vooralsnog niet verder dan 3,5 sterren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

De nieuwe Gojira is een album dat ik steeds beter weet te waarderen. Niet dat ik alle nummers sterk vind, hoor. Een nummer als The Chant is niet slecht maar haalt voor mij teveel de flow uit het album. Ook lijden sommige nummers aan de soms wat slappe refreinen die alle energie uit de muziek lijken te halen, zoals bijvoorbeeld 'Another World' en Amazonia.

Ik merk wel dat met het vaker draaien van dit album steeds meer nummers op hun plek vallen, vooral in het laatste deel van dit album, vanaf het machtige Sphinx. Into The Storm is ook een beestachtig sterk nummer en het ingetogen The Trails kan ik steeds beter waarderen, ondanks de zwakke zang. Grind sluit het album waardig af.

Score: 77/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Cult Of Luna - The Raging River (84)
9. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Epica - Omega (83)
12. Empyrium - Über den Sternen (82)
13. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
14. Seth - La Morsure Du Christ (80)
14. Asphyx - Necroceros (80)
14. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
17. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
18. Therion - Leviathan (78)
19. Gojira - Fortitude (77)
20. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

The Orb is mijn eerste kennismaking met deze Fransozen, en ik moet bekennen dat ik niet onverdeeld enthousiast ben over dit album. Technisch zit dit album verdienstelijk in elkaar, maar de composities gaan grotendeels langs me heen. Het titelnummer en Savitri zijn daarop enigszins uitzonderingen en af en toe komen er in de andere nummers ook aardige momenten voorbij. Als geheel kan het album me echter niet verleiden om veel vaker op te zetten. Ik zet in op 3***.

Een heerlijk album en ooit mijn kennismaking met deze band. Ik geniet van het prachtige gitaarspel van Warren Haynes en zijn fijne zangstem. En dat allemaal in dienst van sterke nummers. Waar ik in het bluesrockgenre nogal eens uitgekeken raak op de obligate nummers, weten de nummers van Gov't Mule me te blijven boeien. Met name meeslepende nummers als Little Toy Brain en Wine And Blood weten me te grijpen, maar eigenlijk staan er geen zwakke broeders op dit album.

Score: 85/100

Gov’t Mule volg ik sinds hun geweldige album Déjà Voodoo. Het vorige album Heavy Load Blues was het eerste studio-album dat ik sindsdien niet heb aangeschaft, omdat dit album mij teveel binnen het standaard blues-idioom bleef hangen. Daar heb ik niet zoveel mee.

Gelukkig klinkt Gov’t Mule op Peace… Like A River, dat gelijkertijd met Heavy Load Blues wel opgenomen, zoals ik ze graag hoor. Fantastisch gespeelde southern rock met af en toe een afslag naar andere genres. Klein kritiekpunt: dit album mist absolute toptracks zoals Pressure Under FIre of Bring On The Music. Daardoor ervaar ik dit album toch wat vlakker dan eerdere albums van de band. En The River Only Flows One Way drukt de score behoorlijk. Ik heb dan ook helemaal niets met het genre reggae… Beste nummer van het album is voor mij Made My Peace, dat klinkt zoals The Beatles southern rock zouden spelen.

Al met al voor dit moment een krappe 4* voor Peace… Like A River.

Mijn review op Zware Metalen

Gozu maakt gruizige stonerrock met invloeden uit de psychedelische rock en de klassieke hardrock, maar ook doet het geluid van de band bij tijden denken aan de grungesound van Alice in Chains en Soundgarden.

Vanaf de midtempo-opener Ricky ‘The Dragon’ Steamboat trekt Gozu een grootse muur van geluid op met vette riffs en sterke refreinen. Duidelijk is dat de band muzikaal de zaakjes goed op orde heeft. Op het navolgende, Sabbathiaans klinkende, The People vs. Mr. T, komt echter de achilleshiel van de band bloot te liggen. Waar zanger Marc Gaffney met zijn ruige vocalen prima klinkt, klinkt zijn cleane zang matig en zelf wat vals. In de productie worden er veel effecten gebruikt om dit te maskeren.

Als Gozu vol gas geeft is de band op z’n best. Nummers als King Cobra, Manimal en Prison Elbows klinken bevlogen en zitten vol met heerlijke riffs. Op de twee afsluitende nummers tapt de band meer uit het psychedelische vaatje. Instrumentaal blijft Gozu staan als een huis maar met name bij de elf minuten durende afsluiter Ballad Of ODB is de zang een storende factor. En dat is jammer omdat het eigenlijk een uitstekend nummer is. Toch overheerst al met al het positieve gevoel na beluistering van Equilibrium.

Graceless maakt lekkere 'meat and potatoes'-death metal die zich vooral in het lagere- en middentempo begeeft. Ongecompliceerd, maar doelgericht doorploegende riffs waar Remco Kreft overtuigend overheen grunt.

Persoonlijk vind ik de band op z'n sterkst als het tempo iets omhoog gaat, zoals bij Night Of The Slain en Hardening Of The Heart. Origineel is het niet, maar soms is vlees met aardappelen gewoon lekker om je honger te stillen.

Zo verging het mij ook gisteren...

Triumph And Power, waar het machtige Steel Versus Steel gisteren nog werd gespeeld, had ik al in de kast staan, maar de twee albums daarna vond ik beduidend minder. Daarom had ik Sunraven aanvankelijk geen kans gegeven. Dankzij het prima optreden van gisteren werd ik toch verleidt om het album mee te nemen.

En het moet gezegd, dit album klinkt uitstekend. Er worden geen nieuwe wegen bewandeld, maar de oerdegelijke heavy metal klinkt wordt vol overtuiging uitgevoerd en de rotsvaste stem van JB tilt het materiaal boven de middelmaat uit.

Lekkere pretentieloze plaat!

Het album heeft inmiddels ettelijke malen op de draaitafel gelegen. Niet omdat ik het zo'n geweldige opvolger van Leaves Of Yesteryears vind, maar vooral omdat ik graag wil horen waarom anderen zo enthousiast zijn over dit album.

Ik hoor het nog niet. De nummers, op het sterke The Slave That You Are na, kabbelen me teveel voort en storende factor is de zang die veel te ver voorin de mix staat. Daarbij zingt Kjetil Nordhus niet zo heel sterk op dit album. Ik blijf nog even volharden, wie weet valt het kwartje nog.

Ik moet zeggen dat mijn kennismaking met dit album een stuk prettiger is dan ik op basis van de commentaren en het gemiddelde cijfer zou verwachten.

'Tuurlijk, de productie is niet heel sterk waardoor de nummers wat aan kracht missen, maar op zichzelf zitten de doom/gothic-nummers prima in elkaar. Wat dat betreft laat 'My Dark Reflections...." horen wat voor verschil een goede productie kan maken bij een nummer. Vergelijk deze maar eens met de versie op 'Leaves Of Yesteryears'. Ondanks de wat vlakke productie vind ik het album toch erg genietbaar en kan ik het album toch minstens zo goed waarderen als zijn gelauwerde opvolger.

Mijn review op Zware Metalen

Het Noorse Green Carnation werd al in 1990 opgericht door Tchort (Terje Vik Schei) maar kwam aanvankelijk niet verder dan één demo waarna Tchort naar Emperor vertrok en de overige bandleden, minus zanger, In The Woods… oprichtten. Het duurde vervolgens tot 1998 voordat de band weer bij elkaar kwam om in 2000 het debuut Journey To The End Of The Night uit te brengen, gevolgd door het epische Light Of Day, Day Of Darkness in 2001.

Waar de band op deze twee albums vooral progressieve doom en folk georiënteerde metal liet horen verschoof de muziekstijl op de navolgende albums A Blessing In Disguise (2003) en The Quiet Offspring (2005) steeds verder naar progressieve rock tot de band in 2006 met Acoustic Verses een geheel akoestisch album uitbracht. In 2007 kondigde Tchort het einde van de band aan. Sinds 2014 is de band echter weer bij elkaar voor optredens, en met Leaves Of Yesteryear is er dan eindelijk ook een nieuw album uit.

Het geluid van Green Carnation anno 2020 is een samenkomst van de doomgeoriënteerde vroege albums en de latere progrock, waarbij het geheel meer gepolijst klinkt en vooral massaler dankzij de prominentere rol van de toetsen en harmonieuze gitaarpartijen.

Het titel- en openingsnummer doet vooral in het begin dankzij de gitaarriff en het wisselend gebruik van 6/8 en 7/8 maatsoorten denken aan Fates Warning. De opbouw van dit nummer zit ingenieus in elkaar zonder ingewikkeld te klinken en werkt langzaam naar een mooie climax toe. Het navolgende Sentinels opent langzaam waarbij in de verte de doominvloeden van de vroege dagen te ontwaren zijn. In het refrein schakelt de band verrassend in een hogere versnelling om het nummer te transformeren tot een uptempo rocknummer, inclusief koortjes.

Luisteraars die de band vanaf het begin volgen kennen het nummer My Dark Reflections of Life and Death al van het debuut Journey To The End Of The Night. Het nummer heeft een enorme make-over gekregen, waarbij het kale geluid van het origineel plaats heeft gemaakt voor het grootse en brede geluid van het huidige Green Carnation. Deze nieuwe versie mist wellicht de charme van het origineel maar dat zal de luisteraar die het verleden van de band niet kent worst zijn. Ook in zijn huidige vorm is dit een erg sterk nummer.

Hounds is het laatste eigen nummer van deze plaat en heeft, mede door het overvloedige gebruik van het Hammondorgel, een geluid dat doet terugdenken aan de jaren zeventig. Na het geweld van de voorgaande drie nummers haalt deze song, alhoewel niet slecht, toch niet het niveau van het eerste deel van deze plaat. Het album sluit af met een geslaagde versie van het Black Sabbath-nummer Solitude.

Al met al laat Leaves Of Yesteryear me met een verdeeld gevoel achter. Na veertien jaren met een album op de proppen komen waarvan een aanzienlijk deel bestaat uit een herbewerking van een oud nummer en een cover komt ietwat armoedig over. Het niveau van de nieuwe nummers is echter erg hoog en stemt me hoopvol voor de toekomst van deze band. De score voor dit album mag dan ook aan deze nummers toegekend worden.

Score: 86/100

Ten opzichte van het debuut maakt Green Carnation op dit album een grote sprong voorwaarts als het gaat over de productie. Behalve de drums dan, die me te kunstmatig klinken.

Het eerste en laatste deel van dit nummer zijn bij vlagen erg sterk, maar het middengedeelte van dit album doet wat mij betreft behoorlijk afbreuk aan het geheel en al helemaal als die gillende fluitketel begint. Als geheel is dit album me toch wat te wisselvallig en de opbouw van het nummer lijkt wat te gezocht. Er mist wat mij betreft een goede flow. Daarom kan dit album me toch net wat minder bekoren dan het debuut.