Deze LP kom ik met regelmaat tegen in de tweedehands LP-bakken en heb er zelf onlangs ook maar eentje uitgevist.

Bad Company heeft voor mij altijd een beetje het probleem gehad dat de sound van de band een beetje ingetogen en braaf klinkt. Op de eerste twee albums komen ze daar wat mij betreft nog mee weg, met name dankzij Paul Rodgers. Op dit album zeker niet.

De jaren '80 staan voor de deur en dat is in de productie van dit album zeker te horen. Het galmt af en toe als een dolle. Het songmateriaal klinkt allemaal erg veilig en de band gaat nergens door de bocht. Paul Rodgers zingt ook enorm op safe.

Echt hoogtepunten kent dit album niet, daarvoor is het materiaal te vlak. Maar echt slecht is het ook niet, al valt 'Early In The Morning' in negatieve zin op. Typisch zo'n album dat de achtergrond onopvallend opvult met geluid. De enige keer dat ik echt opveer bij het beluisteren is als ik de plaat moet omdraaien.

2,5*

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Barock Project was voor mij een aangename kennismaking met deze band. Ik hoor een geluid dat refereert aan veel andere bands die ik een warm hart toedraag, zoals Queen, Styx, Spock's Beard, NMB en Big Big Train. Treatrale progressieve rock met veel franje (duh, zie de bandnaam) en uitstekend gespeeld en gezongen. Misschien wel het beste progrockalbum van 2024.

Score: 86/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Het heeft me enige tijd gekost om dit album te kunnen waarderen. Waar Purple me overrompelde en vanaf de eerste seconde greep, is dit album toch een stuk subtieler. Aanvankelijk stoorde de productie, met name de vervormde drums, me enorm. Klonk Purple al erg overstuurd, dan is de band met Gold & Grey nog een stap verder gegaan. Niet op elk nummer klinkt dit even geslaagd.

Qua nummers is het album helaas wat wisselvallig. Hoogtepunten zijn voor mij Front Towards Enemy, Tourniquet, Blankets Of Ash, Cold Blooded Angels, Broken Halo en Borderlines. Daarentegen halen nummers als I'm Already Gone en I'd Do Anything het gemiddelde niveau aardig naar beneden. Ook de vele intermezzo's voegen mijns inziens niet veel toe aan het album en halen teveel de vaart eruit.

Score: 81/100

Na het licht tegenvallende Gold & Grey levert Baroness met Stone weer een knaller van een plaat af! Ten eerste is de productie weer genietbaar en daarnaast laat de band horen weer een ontwikkeling doorgemaakte te hebben. Gina Gleason krijgt sinds haar aantreden stap voor stap een grotere rol in de band. Er wordt meer dan ooit gebruik gemaakt van haar stem voor de harmonieën op dit album. Ook haar gitaarspel is om te smullen. Luister maar eens naar haar solo op Last Word.

Nummers als Last Word, Beneath The Rose en Shine knallen als een malle, maar er wordt ook regelmatig teruggeschakeld. Daarmee is Stone een heerlijk dynamisch album geworden. Afsluiter Bloom is van een grote schoonheid.



Tip: oordeel niet alleen op het artwork, maar luister de plaat eens . Dit klinkt toch echt totaal anders dan het Baroness uit 2007.

'Hammerheart' was mijn eerste kennismaking met Bathory en is een plaat die ik indertijd helemaal grijs gedraaid heb. Dit album heb ik toen het uitkwam dan ook zonder te luisteren direct aangeschaft. Hoewel minder dan de voorganger is dit ook een fantastisch album. Het is allemaal wat cleaner, maar nog steeds typisch de stijlaanpak die Quorthon met 'Hammerheart' begon.

Ergens is het onbegrijpelijk dat ik dit album geweldig vind... Drumcomputers, wollige productie, valse zang, lange nummers met oneindige herhalingen en eeuw gelijkblijvende tempo's... er zijn genoeg redenen om dit album links laat liggen.

Quorthon weet op dit album echter een sfeer te creëren waardoor ik blijf luisteren en in de opbouw van de nummers gebeurt telkens net op het goede moment iets waardoor ik geboeid blijf.

Ik zie dat ik dit album eerder met drie sterren heb beoordeeld. Zeker een vlaag van verstandsverbijstering...... 4**** minimaal.

Wat een machtig album is dit! Het akoestische spel van Aerial Ruin in combinatie met de zware doom van Bell Witch werkt bijzonder goed. Het contrast van deze elementen werkt versterkend. De zware bassriffs van Bell Witch klinken bijkans nog verpletterender na het lichte spel en de zang van Erik Moggridge. Andersom maken de lichte passages eveneens meer indruk.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Een uur kroop zelden zo traag voort, terwijl het zo snel voorbij vloog! Het twee deel van Stygian Bough is minstens zo sterk als de eersteling, maar misschien nog wel beter. De nummers zitten iets concreter in elkaar en voor Bell Witch-begrippen wordt er wat meer doorgepakt in de arrangementen van de nummers, waardoor de nummers beter beklijven. Fijne plaat!

Score: 81/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Aardige doommetal in het straatje van Candlemass. De zang doet zo nu en dan denken aan Zackary Stevens (Savatage/Circle II Circle). Deze plaat klinkt prima en degelijk maar biedt weinig nieuws onder de zon. Voor de traditionele doomliefhebber is dat natuurlijk geen enkel probleem. Ik zet in op 3 sterren.

Voor € 11,-- op Amazon.de durfde ik de gok wel aan om deze LP aan te schaffen. En ik moet zeggen dat de melodieuze blackened death metal van Belzebubs me prima bevalt. Het gerucht dat de band Insomnium achter deze band zit, is wel begrijpelijk. Deze LP klinkt aardig in het verlengde van die band.

Zowel muzikaal als productioneel is dit album tot in de puntjes verzorgd, zij het dat de muziek nergens echt opzien baart. Het luistert gewoon lekker weg.

Score: 72/100

Dit album vertoeft al een aantal jaren in mijn collectie maar het is pas recent dat ik deze plaat echt ben gaan waarderen. Bent Knee heeft een bijzonder geluid dat invloeden herbergt van progressieve rock, jazz en ambient. Centraal staat hierin de nogal aanwezige zang van Courtney Swain. Haar gevarieerde, soms nogal schelle zang, is een van de redenen dat het nogal even duurde alvorens ik de muziek van Bent Knee kon waarderen. Maar ook het schizofrene karakter van de muziek zorgt ervoor dat ik als luisteraar tijd nodig heb om te bevatten wat er allemaal gebeurt. Dit album luistert als een wervelstorm van maat- en stijlwisselingen, maar dankzij de heldere en transparante productie zijn de vele lagen in de muziek goed te horen.

Dat de band meer kan dan drukke progressieve rock maken is te horen op het prachtige Insides In, een nummer dat qua sfeer doet denken aan een band als Sigur Ros. Ook op het vervolg van dit album houdt de band af en toe de teugels wat losser. Door op deze manier te doseren zorgt de band ervoor dat de muziek behapbaar blijft.

Op Alaska worden de contouren die leiden tot Colors duidelijker. Net als bij de eerste twee albums kost het de nodig tijd om te doorgronden wat je als luisteraar voor je kiezen krijgt, maar doordat de band wat vaker gas terugneemt en meer melodie in de nummers verwerkt is dit album toegankelijker dan het voorgaande werk. Dat komt vooral naar voren op All Bodies, Selkies en Backward Marathon, mijn favorieten op deze plaat.

Score: 74/100

1. Alaska
2. The Silent Circus
3. Between The Buried And Me

Zo verwoorde ik mijn kennismaking met Between The Buried And Me met het album Coma Ecliptic. Op de albums daarna is mijn waardering voor deze band behoorlijk toegenomen en is het tijd om de hele catalogus eens door te nemen.

Dit debuut laat een rauwe versie van BTBAM horen. De band leunt nog erg op de hardcore-invloeden al hoor ik in More Of Myself To Kill en Chavanel Cut A Flip al de contouren van hoe de band op het latere werk zou klinken. Dit zijn dan ook mijn favoriete nummers.

De rest van dit album klinkt bij vlagen erg chaotisch en het is soms lastig om structuren te ontwaren. Toch komen ook hier soms erg gave passages voorbij.

Score: 66/100

De kennismaking tussen mij een BTBAM begon wat stroef. Kennismakingsalbum Coma Eclipse staat op dit moment nog gewaardeerd met 2,5 sterren en die score is allang niet meer representatief voor mijn mening over dat album. Automata I & II konden me ook erg bekoren.

In afwachting van mijn LP van Colors II (komt pas 8 oktober uit) heb ik de 2020 remaster van deel één in huis gehaald. Ik wordt hier compleet van mijn sokken geblazen door wat de band op dit album presteert! Het is lang geleden dat ik zo verrast ben door een plaat.

Als een groep sterrenkoks combineren de heren van BTBAM hun progressieve death metal met de meest onwaarschijnlijke ingrediënten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het kost dan ook diverse luisterbeurten om te bevatten wat je allemaal hoort. Toch weet de band alles tot een geheel te maken, erg knap!

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Between The Buried And Me weet de luisteraar op het tweede deel van Colors weer flink uit te dagen. Bijna 80 minuten lang zit je in een achtbaan waarin je langs uiteenlopende muzikale stijlen wordt gevoerd.

Misschien is de vergelijking met de Nordschleife, het ruim 20km lange racecircuit, wel treffend. Daar ben je flink wat rondjes in je auto nodig om alle bochten te leren kennen en vertrouwd te raken. Zo is het ook met Colors II.

Inmiddels heeft dit album al zo'n 20 keer opgelegen en elke luisterbeurt ontdek ik nieuwe dingen en groeit mijn waardering. Vooral in het eerste deel is bijzonder sterk met als hoogtepunt 'Revolution In Limbo', een van de beste nummers van 2021. Op kant C (track 7,8,9) raken de nummers mij even iets minder en drukken ze de score. De heren herstellen zich met de laatste drie nummers en vooral afsluiter Human Is Hell. Wat een heerlijke track is dat!

Score: 88/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
9. Dvne - Etemen Ænka (87)
9. Year Of No Light - Consolamentum (87)
11. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
11. Amenra - De Doorn (86)
11. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
14. Kauan - Ice Fleet (85)
14. Frost* - Day And Age (85)
16. Cult Of Luna - The Raging River (84)
16. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
16. Dordeduh - Har (84)
16. Wormwood - Arkivet (84)
20. Epica - Omega (83)
20. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
20. Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Blue Nowhere blijft een moeilijk album. Op sommige momenten doet het me aan het briljante Empath van Devin Townsend denken, dan weer aan Yes in de tijd met Trevor Rabin of Haken ten tijde van Affinity. Helaas werkt het versnipperde karakter van dit album zich ook regelmatig tegen me en wordt het luisteren van dit album een vermoeiende exercitie. En dat laatste gevoel overheerst wel bij dit album.

Score: 73/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Net als het debuut is The Silent Circus een flinke kluif om te doorgronden, vooral door het ontbreken van duidelijke structuren in sommige nummers.

Op de eerste drie nummers, die samen kant A vormen van de LP, is het vooral een ophoping van brute riffs en tempowisselingen waarover Tommy Rodgers schreeuwt en gromt. Af en toe komt er vanuit de chaos dan opeens een enorm groevende riff bovengedreven die je bij de les houdt.

Met Mordecai lijkt de band kant B te openen zoals kant A eindigde, maar halverwege het nummer laat de band eindelijk zijn andere gezicht zien. Juist het contrast tussen de mathcore en meer cleane stukken maakt de muziek van BTBAM zo aantrekkelijk. De rest van kant B blijft ingetogen en met (Shevanel Take 2) laat men zelfs een heuse ballad horen.

Ad A Dglgmut is een van de hoogtepunten van dit album. Dit nummer vliegt alle kanten op, van mathcore, prog-rock tot brute thrash metal, maar vliegt nooit uit de bocht. Ook heeft het nummer voldoende ‘haakjes’ om als luisteraar de draad niet kwijt te raken. Het brute Destructor Spin sluit kant C lekker af.

Daarna is het beste er wel af. Niet dat het slecht wordt, maar de laatste twee nummers kunnen niet meer zo goed boeien en de flauwe hidden track na The Need for Repetition - dat eigenlijk een minuut of zes duurt - hadden ze achterwege mogen laten.

Al met al is The Silent Circus geen topplaat, maar wel een mooie verbetering ten opzichte van het debuut.

Score: 71/100

1. The Silent Circus
2. Between The Buried And Me

Lekkere pot heavy metal in de stijl van ex-werkgever Judas Priest en toenmalige werkgever Iced earth van Tim Owens, die de toon zet op dit album met zijn typische 'over-the-top' vocalen. Origineel is het nergens maar de vakkundige uitvoering maakt veel goed. Het gezapige Coming At You levert strafpunten op, maar verder klinkt het album prima.

Uiterst vermakelijke collectie met demo-opnames van deze band met oudleden van ELF/Rainbow en toekomstige leden van Blue Cheer, Manowar, Joshua en Anthrax.

De eerste drie nummers zijn met Eric Adams op zang en laten horen dat de band nog op zoek is naar een vaste koers. Opener Gone is een lekkere energieke uptempo rocker en Metal Man een stevige meat-and-potatoes midtempo stamper. Back To Back gaat vervolgens dankzij de honky tonk piano stilistisch terug naar de tijd van Elf.

Daarna volgen zeven prima nummers met Jeff Fenholt (o.a. Joshua) op zang. Hier wordt duidelijk voor een stevige hardrock-koers gekozen, waarbij ik regelmatig moet denken aan de eerste albums van Riot. Fenholt, die ook in de musical Jesus Christ Superstar zong, laat met zijn hoge uithalen horen duidelijk geïnspireerd te zijn door Ian Gillan.

De LP sluit af met twee nummers die door een jonge Joey Belladonna zijn ingezongen. Zowel de zang als de composities kunnen niet tippen aan de nummers met Jeff Fenholt en voelen een beetje als mosterd na de maaltijd.

De eerste twee nummers van de LP zijn bij de vinyl-uitgave ook op een 7 inch bijgevoegd met Jeff Fenholt op zang. Leuk om het verschil in interpretatie van de nummers te horen, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de versies met Eric Adams.

Het is indrukwekkend zoals Big Big Train de afgelopen jaren het ene na het andere album van hoog niveau weet te produceren, ondanks alle wisselingen in de bandsamenstelling. Ook na Grand Tour heeft de band afscheid genomen van een aantal bandleden. De kern van de band bestaat inmiddels nog uit oprichter Gregory Spawton, Davin Longdon, Nick d'Virgilio en Rikard Sjöblom. Deze kern heeft, met behulp van aanvullende muzikanten, in de vorm van Common Ground weer een prachtig werkstuk afgeleverd dat prima aansluit bij de rest van hun discografie.

Zoals vaak bij deze band, heeft een album van Big Big Train even tijd nodig om te landen. Dat heeft denk ik te maken met het feit dat de muziek van Big Big Train een heel eigen signatuur heeft, waarin het gevaar ligt verscholen dat de band in herhaling lijkt te vallen. Na meerdere luisterbeurten worden de nuances die elk album uniek maken steeds duidelijker. Wat dat betreft zou je een parallel met een componist als Neal Morse kunnen trekken.

Opener 'The Strangest Times' is zo'n nummer dat even tijd nodig heeft om te groeien. Aanvankelijk kwam het nummer, dat als een van de singles voorafgaande aan de release werd uitgebracht, op mij over als een wat flauw nummer. In de context van het album komt het nummer beter tot zijn recht, al zal dit typische Longdon-nummer nooit een favoriet worden.

Na de opener stijgt het niveau van het album gelukkig snel. Nick d'Virgilio levert met 'All The Love We Can Give' een mooi nummer af waarin zijn roots bij Spock's Beard hoorbaar zijn. Met name het proggy middengedeelte van dit nummer is erg genietbaar.

De nummers op Kant B worden aangeleverd door Gregory Spawton. 'Black With Ink' is een prachtig verhalend nummer met een sterke drive en kenmerkt zich door de afwisselende zang. Dandelion Clock is een mooie compacte observatie met sterke melodieën.

Headwaters, een korte instrumentale compositie van Sjöblom en Spawton, is de inleiding tot het prachtige instrumentale Apollo uit de koker van d'Virgilio. Dit proggy nummer doet sterk denken aan de band Focus in betere tijden. Common Ground is een van de betere Longdon-composities en heeft een practig gedragen refrein waar de band patent op lijkt te hebben.

Het beste wordt bewaard voor kant D en komt weer uit de pen van Spawton. Atlantic Cable is een prog-epos in vijf delen en vertelt het verhaal over de aanleg van de transatlantische kabelverbinding zoals alleen Big Big Train dat kan. Een speciale vermelding verdient de heerlijke solo van Sjöblom in dit nummer. Endnotes sluit het album waardig af.

Rob Aubrey is, zoals op volgens mij zo'n beetje alles dan BBT uitbrengt, weer verantwoordelijk voor de mix op dit album heeft er voor gezorgd dat alle partijen op dit album prachtig worden weergeven en dat het album ook qua geluid een genot voor het oor is.

Common Ground kan zich meten het het betere werk uit de discografie van de band.

Score: 82/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Welcome To The Planet, het laatste studio-album waarop David Longdon te horen is, viel mij een beetje tegen en ook voorganger Common Ground miste al een beetje het elan van voorgaande albums. Met het overlijden van David had ik eerlijk gezegd voor mezelf de band al een beetje vaarwel gezegd en aanvankelijk niet de moeite genomen om The Likes Of Us te beluisteren. Overtuigd door de positieve geluiden van anderen ben ik uiteindelijk toch overstag gegaan om er tot mijn genoegen achter te komen dat dit nieuwe album echt uitstekend is.

De band laat bij vlagen een wat steviger geluid horen en klinkt bevlogener dan op eerder genoemde albums. Zeker op de nummers die de eerste schijf van deze dubbel-LP bestrijken komen fors aangezette passages voorbij die bij tijden eerder aan Spock’s Beard doen denken dan aan BBT.

Alberto Bravin blijkt een waardig opvolger van Longdon, zonder zijn voorganger te willen kopiëren. Hij weet de sfeervolle composities prachtig in te kleuren met zijn stem. Zijn stem is niet zo vol en warm als die van zijn voorganger, maar zeker kleurrijk. Het prachtige Miramare is een mooie demonstratie van zijn kunnen.

Helaas gaat de plaat met de laatste twee nummers een beetje als een nachtkaars uit, maar daar tegenover staan toppers als het magistrale Beneath The Masts en het eerder genoemde Miramare.

Score: 85/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Dit album heb ik na bovenstaande bericht niet meer beluisterd... tot vandaag. Wellicht zou ik nu een iets mildere review schrijven, maar dit blijft een van de mindere albums van BBT.

Score: 73/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Lalu - Paint The Sky
4. 40 Watt Sun - Perfect Light
5. Toundra - Hex
6. Big Big Train - Welcome To The Planet
7. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Bizarrekvlt speelt old school black metal met een flinke dosis post rock. Deze plaat heb ik In mijn enthousiasme na het horen van een een aantal fragmenten besteld bij het label, maar waar dit soort muziek doorgaans groeit na een aantal rondjes op de platenspeler, bleef het échte enthousiasme hier uit en verdween de LP in de afdeling ‘potentiële verkoopplaten’ (waar overigens zelden platen van verkocht worden).

Blijkbaar is de tijd nu rijp voor dit album, want nu ik het album weer een aantal rondjes gun vallen een aantal puzzelstukjes op hun plaats. Met name het afwisselende ‘Hvis Jeg Bare Kunne…’, dat zowel in tempo als sfeer alle kanten op gaat, blijkt een groeinummer. Ook het dreigende 'Kjære Barn’ blijkt erg sterk.

Helaas gaat dat niet op voor alle nummers. De black’n’roll van ‘Midt I Stormen’ verenigt zich moeilijk met de post metal in het tweede gedeelte en lijkt een beetje te gekunsteld. In het openingsnummer komt de black metal vs. post rock-benadering iets beter uit de verf. Helaas is de licht onzuivere vrouwelijke zang een storende factor.

Al met al blijf ik steken op 3,5 sterren.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
3. Riverside - ID.Entity (4,0)
4. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
5. Walg - III (4,0)
6. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Mijn review op zwaremetalen.com

Bjørn Riis is, voor zover hij al bekend is, vooral bekend van de Noorse symfonische band Airbag. Met Forever Comes To An End brengt hij nu zijn tweede solo-album uit.

Net als op debuutplaat Lullabies In A Car Crash, wijkt de muziek op dit album stilistisch niet veel af van het werk met Airbag. Symfonische rock in de stijl van bands als Pink Floyd, Marillion en een vleugje Porcupine Tree dus. Niet verwonderlijk ook gezien de gitaarstijl van Bjørn Riis, waarin de invloeden van Steve Rothery en David Gilmour duidelijk herkenbaar zijn.

Toch wordt de luisteraar bij het opzetten van het album even op het verkeerde been gezet. Het openingsnummer begint ongewoon stevig en brengt de luisteraar direct naar het puntje van de stoel. Gedurende het vervolg van het nummer komt de kenmerkende sound van Riis/Airbag echter snel weer terug, maar het zal niet voor het laatst op dit album zijn dat Riis het even op zijn heupen krijgt. Op meerdere momenten worden de gitaren steviger ingezet. Het komt de dynamiek van dit album zeer ten goede.

Sowieso zit het met de dynamiek in de muziek wel goed. Stuk voor stuk kennen de vijf nummers, die in lengte van ruim zeven tot tien minuten duren (twee relatief korte intermezzo’s reken ik even niet mee), een prachtige opbouw waarin de luisteraar werkelijk de muziek ingezogen wordt. Ook de open en transparante productie draagt bij aan het luistergenot.

Al met al levert Bjørn Riis met Forever Comes To An End weer een uitstekende plaat af. De muziek, de productie, het artwork; alles is tot in de puntjes verzorgd. Dat het allemaal niet even vernieuwend klinkt, nemen we dan graag op de koop toe.

Wat een heerlijke rockplaat is Afterglow! Fantastische productie, geweldige muzikanten en lekkere bluesy hardrocknummers, met als hoogtepunt het heerlijke The Circle. Ik was bij de laatste twee albums van Joe Bonamassa een beetje afgehaakt, maar nu ik dit album en zijn gitaargeluid weer hoor, krijg ik gelijk zin om wat platen van hem uit de kast te halen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

'Degelijk' lees ik hier bij een aantal commentaren. En dat is ook het woord dat ik passend vind bij de vijfde worp van BCC. Maar als Hughes, Bonamassa, Sherinian en Bonham samen een degelijke plaat maken, dan klinkt dat nog steeds beter dan menig andere band. Het scheelt natuurlijk ook dat deze muzikanten waarschijnlijk een iets ander budget te besteden hebben voor de opnames en dat is te horen aan de productie van dit album.

V is gewoon weer een lekkere ongecompliceerde hardrockplaat, die weliswaar geweldige nummers als The Battle for Hadrian's Wall , One Last Soul of The Circle ontbeert, maar uiterst genietbaar is.

Score: 76/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Father Zakk is lekker bezig. Met Grimmest Hits bracht hij voor het eerst sinds jaren weer een interessant BLS-album uit. Opvolger Doom Crew Inc. is misschien nog wel beter. Er lijkt, in tegenstelling tot het vroegere werk van de band, wat meer ruimte voor nuance in het geluid en daardoor klinkt het allemaal wat minder plat en recht-toe-recht-aan.

gigage merkte al op dat de solo's wat minder distortion hebben. Dat geldt volgens mij ook voor het gitaargeluid in z'n algemeenheid. Het zorgt ervoor dat het album wat warmer en dieper klinkt, zonder aan 'heavyness' in te leveren. Luister maar eens naar Gospel Of Lies!

Mijn review op Zware Metalen

Dit jaar is het dertig jaar geleden dat Jeffrey Wielandt, beter bekend als Zakk Wylde, zijn debuut maakte als gitarist op No Rest For The Wicked van Ozzy Osbourne. Sindsdien heeft Wylde een aardige discografie bij elkaar gespeeld met Ozzy, Black Label Society, Pride & Glory en als soloartiest, waarbij hij in de jaren negentig op zijn creatieve hoogtepunt is, getuige het album No More Tears, zijn eerste Book Of Shadows-album en Pride & Glory.

Daarna kiest Zakk Wylde met Black Label Society voor de van-dik-hout-zaagt-men-planken-aanpak. Waar dit op de eerste albums, Sonic Brew en Stronger Than Death, nog tot aansprekende resultaten leidt, begint de muziek die Zakk uitbrengt steeds meer eenheidsworst te worden en lijkt hij meer een parodie op zichzelf. Ook Ozzy Osbourne wil weleens wat anders horen en kiest daarom vanaf 2009 voor Gus G als zijn nieuwe gitarist. Toeval of niet, de albums die Zakk Wylde daarna uitbrengt, vanaf Order Of The Black, klinken meer bevlogen en minder plat dan daarvoor.

Inmiddels is hij met Black Label Society toe aan album nummer tien. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, hebben we hier te maken met een album met louter nieuw materiaal. Twaalf nummers lang, laat Wylde horen nog steeds erg geïnspireerd te worden door Led Zeppelin, Lynyrd Skynyrd en met name Black Sabbath. Luister maar eens naar het grimmige All That Once Shined, een van de hoogtepunten van de plaat, maar ook A Love Beyond en Disbelief, dat duidelijke referenties aan A National Acrobat laat horen.

Ook de meer gevoelige kant van Zakk komt aan bod met The Only Word, The Day That Heaven Had Gone Away en Nothing Left To Say. Dit zijn alledrie nummers die meer in de lijn liggen van zijn Book Of Shadows-albums en vormen een welkome afwisseling op het Sabbathiaanse geweld.

De creatieve hoogtijdagen van de jaren negentig komen waarschijnlijk nooit meer terug, maar na Book Of shadows II is Grimmest Hits misschien wel het beste album dat Zakk Wylde deze eeuw heeft uitgebracht.

Deze oerknal van de metal leerde ik relatief laat kennen, toen ik volop in mijn thrash/doom/death periode zat begin jaren ‘90. Wat een eye-opener was dit album, en dan met name het titelnummer. Heavy kreeg een hele nieuwe betekenis.

Nu, jaren later, is dit nog steeds een album dat ik regelmatig uit de kast trek. Al moet ik bekennen dat ik kant B beduidend minder vaak draai. Evil Woman en Warning zijn naar mijn mening toch wat zwakkere nummers. Vanwege de sterke kant A toch een score van 80/100.

Wauw! De remix van dit album is wel even andere koek dan het origineel. Veel gedetailleerder en helderder. Wat is het dan een genot om deze liveopname te horen! Jammer dat deze mix fysiek alleen als onderdeel van een boxset met de originele mix te krijgen is. Nutteloos ook, die oude mix wil niemand meer horen als je de nieuwe mix eenmaal hebt gehoord.

Het is sowieso een genot om de band in deze samenstelling live te horen. Dio zingt fenomenaal en ook de rest van de band is goed in vorm. Toegegeven, de Ozzy-nummers worden door Dio soms wat wat afgeraffeld, maar hij brengt het er toch ook op die nummers prima vanaf.

Dit album strijd voor mij samen met Master Of Reality om het beste BS-album uit het Ozzy-tijdperk. Waar op Master Of Reality het oergeluid van de band wordt geperfectioneerd, laat Sabbath Bloody Sabbath horen hoe het experimentele geluid, dat op Vol. 4 zijn intrede deel, geperfectioneerd wordt. De twee albums (MOR en SBS) klinken ook nog eens totaal anders, terwijl er nog geen 1,5 jaar tussen zit.

Het titelnummer is werkelijk briljant! Iommi tovert hier de ene na de andere überriff uit zijn gitaar. Het beste Sabbath-nummer ooit. Andere favorieten zijn het progressieve Spiral Architect en Killing Yourself To Live. Maar eigenlijk staat er geen zwak nummer op deze plaat. Nee, ook Fluff niet.

Score: 95/100