Labirinto – Divino Afflante Spiritu | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Op basis van wat Labirinto op Divino Afflante Spiritu laat horen zou je zweren dat de band ergens uit het hoge noorden van Noorwegen, Zweden of Finland komt. De zware postrock/sludge laat zich beluisteren als een soundtrack die past bij barre, gure winterse omstandigheden. Niets is echter minder waar, aangezien de band uit het zonnige São Paulo, Brazilië komt.

Divino Afflante Spiritu is de tiende release van de band in dertien jaar en de derde langspeler, al valt de speelduur van dit album met 35 minuten niet als lang te kwalificeren. De zware postrock klinkt erg gelaagd, dankzij de drie gitaristen die de band rijk is en het smaakvolle gebruik van synthesizers zorgt ervoor dat de laatste frequenties vakkundig dichtgemetseld worden. Desondanks klinkt de plaat erg dynamisch en is de productie, waar Magnus Lindberg (Cult Of Luna) voor verantwoordelijk is, prima in orde.

De band speelt normaliter alleen instrumentale nummers. Op het openingsnummer Agnus Dei zorgt Elaine Campos, zangeres in diverse Braziliaanse punk- en crustbands, voor een unicum door voor het eerst een nummer van Labirinto van zang te voorzien. Het is een intens en meeslepend nummer dat begint met zware, stugge riffs, die langzaam muteren en waaraan steeds nieuwe elementen worden toegevoegd. De logge ritmesectie geselt ondertussen de basspeakers van mijn geluidsinstallatie.

De intensiteit spat ook van de overige zes nummers. Riffs, zo lomp en ongenuanceerd dat ze je de adem benemen, worden afgewisseld met duistere soundscapes om je, als je net weer bent bijgekomen, nog harder en venijniger de genadeklap uit te delen. Met name op Demiurge en het afsluitende titelnummer laat de band horen het spelen met dynamiek uitstekend te beheersen.

Divino Afflante Spiritu is een kille, intense en duistere soundtrack die prima past bij deze wintermaanden.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Paint The Sky is één van de betere prog-releases die ik dit jaar hoorde. Het eerdere werk van Lalu kon me al erg bekoren, maar met de komst van Damian Wilson wint de muziek enorm aan kracht.

De muziek op deze CD zit boordevol verwijzingen naar de jaren tachtig. Vooral de gedachte aan Toto komt vaak voorbij, maar ook Yes. Luister maar eens naar Reset To Preset!

Hoogtepunt is voor mij het titelnummer (de eerste versie), dat klinkt als Dream Theater met de sound van Toto. Hier mag Steve Walsh een gastbijdrage leveren. Wat kan deze man nog steeds geweldig zingen! Witness to the World is een ander hoogtepunt, mede dankzij de emotionele zang van Damian Wilson en het geweldige gitaarspel van Joop Wolters.

Score 85/100

1. Wilderun - Epigone
2. Lalu - Paint The Sky
3. 40 Watt Sun - Perfect Light

Enige tijd terug merkte ik bij mijn frequent bezochte platenzaak op dat ik dit album graag nog eens op vinyl zou willen toevoegen aan mijn collectie. Gisteren had de eigenaar van deze platenzaak een zo goed als nieuw exemplaar voor me liggen, dat inmiddels zijn rondjes op de draaitafel draait.

Sinister Funkhouse #17 is onstuimig, ontembaar en eclectisch klinkend album dat de enorme drive en potentie van Last Crack al laat horen. Het mist echter nog de finesse die de band op Burning Time wel bleek te hebben. Ook de productie is nog erg kaal, scherp en onverhullend, iets dat dit album ook zijn charme geeft. Heerlijke plaat!

Leuk dat Last Crack weer actief is. The Up Rising is een prima album, maar staat wel in de schaduw van de eerste twee albums. De band klinkt wat minder bevlogen, het is allemaal wat degelijker. Buddo is nog steeds uitstekend bij stem en speltechnisch staat de band ook als een huis. Toch denk ik niet dat dit album nog veel in huize Namsaap te horen zal zijn. Daarvoor komen er anno 2019 teveel andere, meer boeiende releases uit.

Score: 70/100

Ik had deze LP als extraatje meebesteld bij Debemur Morti en was prettig verrast toen ik de plaat voor het eerst opzette. Deze band laat een soort kruisbestuiving horen van zware post metal met de emotie van Pain Of Salvation, met name dankzij zanger Adam Symonds die een prachtige zangstem heeft. Luister maar eens naar de emotionele opener Underlie. Dat nummer is van een werkelijk prachtige schoonheid.

Af en toe steken er blackmetalinvloeden de kop op, zoals in het nummer The Great Past, zonder dat het echt kwaadaardig wordt. En dat is dan mijn enige puntje van kritiek: er had af en toe wel een beetje meer venijn mogen doorklinken.

Via een interview met Michael Akerfeldt werd ik ooit gewezen op het bestaan van deze plaat. Vettige heavy bluesrock die - zoals vaker gememoreerd hier - wat weg heeft van Black Sabbath en Led Zeppelin in die jaren. Dankzij de zang komt bij mij de naam Rory Gallagher ook naar boven. Een nummer als Work My Body duurt me iets te lang om te blijven boeien, maar verder lukt het deze band wel om me bij de les te houden, waar ik bij dit genre doorgaans meer moeite heb om geboeid te blijven.

Wat een genot om de band op deze registratie te zien/horen spelen. OK, alles gaat een toontje lager maar de energie en het spelplezier is er niet minder om. Jason Bonham laat duidelijk horen dat de appel niet ver van de boom is gevallen en zorgt voor een enorme drive in de nummers. De losse, relaxte manier van spelen van Jimmy Page Blijft voor mij een genot om te horen. Ok, soms is hij wat rommelig, maar ik wou dat ik zo rommelig kon spelen . John Paul Jones is daarentegen een rots in de branding die samen met Jason een solide basis legt. Wat een rasmuzikanten!

Met Physical Graffiti levert Led Zeppelin een staalkaart van hun muzikale kunnen en laat de band op te toppen van hun kunnen horen. Het album laat een enorme variatie horen, van de rauwe bluesrock van Custard Pie en het opzwepende The Rover, tot de epische grandeur van Kashmir. Physical Graffiti is een reis door stijlen, sferen en stemmingen. De nummers ademen vrijheid; de productie is groots maar niet overgepolijst, met ruimte voor experiment en spontaniteit. Dat is met name te horen in het rauwe spel van Jimmy Page, waarin menig foutje te horen is. Niet oeverloos een nummer doodspelen tot de perfecte take is gevonden, maar de energie van het moment vastleggen.

Bijzonder sterk zijn kanten A tot en met C, die een vrijwel ononderbroken stroom van hoogtepunten bieden. Het is pas op kant D dat het niveau iets inzakt, met name dankzij Boogie With Stu en Black Country Woman. Sick Again is dan wel weer een lekkere afsluiter.

Mijn review op Zware Metalen

De term supergroep wordt de laatste jaren bij de minste of geringste samenwerking tussen bekende muzikanten gebruikt en lijkt behoorlijk aan inflatie onderhevig, aangezien het resultaat lang niet altijd super is. Legend Of The Seagullmen, de nieuwe band met daarin onder andere Danny Carey (Tool), Brent Hinds (Mastodon), Pete Griffin (Dethklok, Zappa plays Zappa) en filmregisseur Jimmy Hayward, kreeg natuurlijk ook direct dit label mee in de media.

De muziek van Legend Of The Seagullmen is opgebouwd rond nautische thema’s en laat zich omschrijven als een progressieve, psychedelische rock ’n roll-soundtrack met punk- en new wave-invloeden. Waar menig supergroep sneuvelt in goedbedoelde ambities, slaagt deze band er wel in om ideeën om te zetten in goede muziek.

Het album opent energiek met het stampende rock ‘n roll-nummer We Are The Seagullmen en het swingende titelnummer, twee nummers die nog redelijk rechttoe rechtaan klinken. Vanaf het nummer Shipwrecks schakelen de heren een versnelling terug en muzikaal de diepte in. De syths krijgen een grotere rol in het geheel en de spanningsbogen in de nummers worden groter. Zo begint The Orca klein, op een akoestische gitaar, om gaandeweg steeds verder uitgebouwd te worden tot een episch rocknummer, een recept dat nogmaals op geslaagde wijze wordt toegepast op Curse Of The Red Tide.

Het begrip episch is al helemaal van toepassing op Ballad Of The Deep Sea Diver, door de band omschreven als de soundtrack voor een nautische spaghettiwestern. In de finale van dit nummer klinkt een prachtige filmorkestratie, door componist Dom Lewis geschreven, die erg doet denken aan The Ecstacy of Gold (The Good, The Bad and the Ugly).

Het album is redelijk kort met 37 minuten en voorbij voordat je er erg in hebt. De vele afwisseling in de nummers en het constant hoge niveau maken het echter geen straf om dit album vaker achtereen te luisteren. 2018 is een beetje tam begonnen, maar Legend Of The Seagullmen brengt met dit debuut een van de eerste toppers voor dit jaar uit en daarmee heeft de term supergroep weer wat aan waarde gewonnen.

Songs Of Torment.... is een matige soloplaat van doomgigant Leif Edling. Het fundament van de nummers bestaat uit zware gitaarriffs - hier veelal gedubbeld door een orgel - waar Leif patent op heeft, maar helaas is hij vergeten om er sterke nummers op te bouwen. En waar Leif zich doorgaans bij Candlemass en zijn andere projecten laat vergezellen door een sterke vocalist, heeft hij hier gemeend zelf te moeten zingen. Dat helpt het zwakke materiaal niet bepaald naar een hoger niveau, om het mild uit te drukken.

Nee, de aanschaf van deze CD gaat niet de boeken in als de beste investering in mijn muziekcollectie .

Vakkundig uitgevoerde black metal die gelijk laat horen waarom het lastig is om in dit genre nog iets onderscheidends te doen. De nummers gaan vooralsnog het ene oor in en….. je weet wel. Zoals Leiþa zijn er veel eenmansblackmetalbandjes.

Mijn review op Zware Metalen:

Het aphelium is het punt in de baan van een object om de zon dat het verst van de zon is gelegen. Voor Einar Solberg is het een metafoor voor de grote uitdagingen waarmee hij te maken heeft en hoe iets moois kan ontstaan uit moeilijke tijden. Op Leprous‘ vorige album Pitfalls stonden de teksten in het teken van de angststoornis en depressies waarmee Solberg al enige jaren kampte. Aphelion borduurt hierop voort, al gaat het nu meer over hoe zijn depressies niet langer zijn leven domineren. Het licht aan het einde van de tunnel brandt feller.

Muzikaal ligt Aphelion ook in het verlengde van Pitfalls. De koers met het meer elektronische en poppy geluid wordt gehandhaafd. Het is daarmee voor het eerst dat Leprous een album uitbrengt dat geen enorme vernieuwingen met zich meebrengt maar waarmee men eerder verdieping zoekt van het bandgeluid. Dat is geen goed nieuws voor degenen die het vorige album een stap teveel richting het popgeluid vonden gaan. Zij zullen dit album wellicht ook minder kunnen waarderen dan het vroegere werk van de band.

Wie, net zoals ik, Pitfalls een boeiende nieuwe stap van deze band vond, zal Aphelion ook zeker waarderen. De band heeft wederom tien prachtige, contrastrijke nummers voor dit album opgenomen. Running Low is zo’n nummer dat klein begint en zich langzaam maar zeker ontvouwt tot een prachtig gearrangeerd nummer, vooral dankzij de prachtige harmonieën in het refrein. Ook horen we cellist Raphael Weinroth-Browne en violist Chris Baum, zoals eerder op Pitfalls, terug op dit nummer in de prachtige apotheose. Het zijn dit soort nummers waar Leprous op zijn sterkst is. Ook All The Moments, On Hold en Nighttime Disguise zijn in dat opzicht vergelijkbaar sterke nummers waarin de band continu met contrasten werkt en de luisteraar op het puntje van de stoel houdt. Met name op het laatst genoemde nummer trekt de band alles uit de kast. Zanger Einar Solberg haalt zelfs zijn screams even uit de mottenballen. Dit is wellicht een van de beste prognummers die ik tot op heden dit jaar heb gehoord en net zo sterk als The Sky Is Red van het vorige album.

De kortere nummers zorgen voor de nodige luchtigheid en afwisseling op Aphelion. Het zijn ook de nummers waar soms subtiel met andere genres wordt gespeeld. Neem bijvoorbeeld de funky gitaren in The Silent Revelation of de heerlijke bluesy gitaarsolo in The Shadow Side. Dit soort nummers zijn het cement tussen de langere proggy nummers en zorgen voor een heerlijke flow in dit album waardoor je dit album moeiteloos keer op keer luistert. Leprous levert met Aphelion een bijzonder sterk album af!

Score: 88/100

Op Bilateral is het onevenwichtige van de voorganger verdwenen en laat Leprous een coherent, maar nog steeds divers geluid horen. De invloeden die ik beschreef bij de voorganger zijn veel minder opvallend aanwezig ten faveure van een meer eigen geluid.

Dat geluid kenmerkt zich onder andere door een meer afgemeten, minder vervormd maar strak gitaargeluid. Het bandgeluid wordt daarme wat moderner en minder 'metal' zonder aan kracht in te boeten. Een mooie stap voorwaarts!

1. Bilateral
2. Tall Poppy Syndrome

Na het geweldige Bilateral vaart Coal enerzijds door op de koers van het vorige album. Tegelijk wordt voor meer focus in de composities gekozen en de complexiteit wat naar de achtergrond verdwijnt, waardoor de kracht van de band nog sterker wordt benadrukt. En die kracht zit heb op dit album vooral in de sfeervolle gelaagdheid van de nummers. Daar bovenop komen de talenten van Einar Solberg volledig tot hun recht.

Cool laat het beste horen dat Leprous tot op dat moment te bieden heeft. Halfje erbij!

1. Coal
2. Bilateral
3. Tall Poppy Syndrome

Mijn review op Zware Metalen

Binnen het genre progressieve rock/-metal is Leprous een van de zeldzame bands die progressief is in de ware betekenis van het woord. Vanaf het debuut Tall Poppy Syndrome maakt de band een gestage ontwikkeling door waarbij geen twee albums op elkaar lijken.

Ook op hun nieuwste album Melina laat Leprous horen niet stil te staan in hun ontwikkeling. Ten opzichte van voorganger The Congregation heeft de markante stem van zanger en toetsenist Einar Solberg een nog grotere rol gekregen, zijn de gitaren verder op de achtergrond verdwenen en is het songmateriaal op het eerste gehoor wat minder complex. Daarmee heeft het album ook een wat lichter en dynamischer geluid meegekregen, dat in sommige opzichten doet denken aan het geluid van Pain of Salvation ten tijde van de Road Salt albums, met name het lichtere gitaargeluid.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik aanvankelijk niet erg enthousiast werd van deze ‘light’ versie van Leprous. Echter, na diverse luisterbeurten geeft het album steeds meer van zijn geraffineerde schoonheid prijs en ben ik helemaal om.

Opener Bonneville is daar een mooi voorbeeld van. Het nummer begint ingetogen, bijna jazzy. Langzaam wordt er een spanning opgebouwd tot het nummer halverwege losbarst. Waar dat eerder met zware gitaren zou zijn, nemen hier de toetsen duidelijke het voortouw in het tweede deel van het nummer. De absolute hoofdrol in dit nummer is echter voor de stem van Einar, die hier van zijn beste kant laat horen.

Ook op de rest van het album zijn het vaak de zang in combinatie met de strijkerpartijen die de hoofdrol opeisen in de nummers, zoals in het tweede deel van Stuck, het prachtige Illuminate en het wonderschone The Last Milestone, waar Einar Solberg alleen ondersteund door strijkers laat horen wat een unieke zanger hij is.

Natuurlijk is Leprous niet opeens een compleet andere band geworden en klinkt de band op nummers als Captive en Coma nog steeds erg vertrouwd. Wel is de band zich steeds verder van de oorspronkelijke metalsound aan het verwijderen. Een boeiende ontwikkeling als je het mij vraagt. Malina is dan ook een enorm boeiend album, dat tijd nodig heeft om te rijpen. Maar dat blijken vaak de albums die je jaren later nog steeds graag draait.

Leprous heeft mij met nog geen enkel album teleurgesteld. Sterker nog: mijn waardering voor de band lijkt per album toe te nemen en ik geniet van de manier waarop de band per album het bandgeluid verder ontwikkelt, zo ook weer op Melodies Of Atonement.

Op dit nieuwe album kiest de band voor een iets directer en steviger geluid dan op recentere voorgangers. Minder proggy, minder symfonisch, maar tegelijk de wat meer elektronische koers aanhoudend die de band al eerder inzette.

Zoals legian ook opmerkte, heeft Leprous op dit album veel focus op groove op dit album. Het prachtige en ingetogen Faceless is hier een mooi voorbeeld van, maar ook het bijna funky aandoende Limbs. Laatstgenoemde nummer is een van de hoogtepunten van dit album vanwege het epische einde.

Over episch gesproken: Het doomy aandoende I Hear The Sirens en Unfree My Soul verdienen deze kwalificatie absoluut. Heerlijk zoals deze nummers opbouwen en hoe Einar Solberg de hoofdrol neemt met zijn fantastische stem. Dat geldt overigens voor het hele album, want de zang is op dit album enorm veelzijdig en de vocale arrangementen bij tijden adembenemend. Zelfs de screams komen kortstondig terug.

OK, ik heb nog maar twee luisterbeurten achter de rug, maar het moet toch wel gek lopen als Melodies Of Atonement niet bovenin mijn jaarlijst gaat eindigen. Sterker nog, dit is misschien wel een van de betere albums die de band heeft gemaakt. Misschien..... eerst nog maar eens de rest van de enorm sterke discografie weer eens de revue laten passeren.

De recente release van Melodies Of Atonement is voor mij een mooie aanleiding om de rest van de discografie weer eens langs te gaan. De status van Aeolia is voor mij wat onduidelijk. Op dit forum wordt het gezien als het debuut, maar elders zie ik het ook als demo voorbij komen. Aangezien Aeolia het enige album is dat ik niet bezit en het niet op streamingdiensten staat, beschouw ik Tall Poppy Syndrome maar als het debuut.

Wat direct opvalt als Passing begint is dat dit album productioneel nog relatief traditioneel klinkt. Niet de afgemeten, flink door toetsen aangezette sound van recente albums, maar een voornamelijk gitaargedreven album met ondersteunende toetsen.

Dit album is ook een nog enigszins onevenwichtig album met twee sterke nummers aan het begin en een fenomenaal slot. De nummers daartussen overtuigen nog niet echt, alhoewel ze niet slecht zijn, verre van zelfs. Invloeden van Opeth en Dream Theater klinken nog erg door op dit album, maar ook laat de band al een glimp horen van het eigen geluid dat ze zullen ontwikkelen. Een krappe 4 sterren voor dit uitstekende debuut.

In tegenstelling tot waarschijnlijk velen, is Poison Seed het eerste album van Lethal dat ik leerde kennen. De sticker op de jewelcase vertelt me dat is de CD uit de aanbiedingenbak bij Plato heb gevist voor 15 florijnen. Waarschijnlijk had ik deze op basis van de reputatie van het debuut meegenomen.

Ik weet nog dat ik verbaasd was over de sound van dit album. Ik had verwacht iets te horen in de stijl van Crimson Glory en de debuut-EP van Queensryche. Deze progressieve metal klinkt echter eerder als een kruising tussen Alice In Chains en latere albums van Psychotic Waltz en Fates Warning. Ik vond het echter een geweldig album en nu ik het album weer opzet, luister ik wederom met veel plezier. De productie is wat dof en vlak, maar dat kan de pret niet drukken.

Al bijna 27 jaar oud dit album maar in heb het voorrecht om deze LP vandaag te ontdekken. Wat een power en energie! Wat een geweldige nummers!

Ook ik heb als trouw lezer van de Aardschok de lovende recensie gelezen indertijd. Waarom toen niet al opgepikt? Reikte het inkomen van mijn krantenwijk niet? Hadden andere releases proriteit of had mijn platenzaak hem gewoon niet. Geen idee, maar de schade wordt bij deze ingehaald.

Overigens heb ik later de opvolger Poison Seed wel gekocht.......

Tja, de cynicus noemt dit wellicht het beste album dat Queensryche nooit maakte maar die typering is wat mij betreft te kort door de bocht. Qua sound is dit toch net een tikkeltje agressiever en steviger. Het doet me overigens ook af en toe denken aan de oude Fates Waning en Crimson Glory. Ach, wat maakt het uit. Dit is gewoon een topplaat!

Mijn laatste aankoop van 2025 was deze EP/demo van Lethal. Het zal geen memorabele aankoop blijken.

Lethal probeert op deze EP wat ruiger te klinken en balanceert tussen hun heavy/power-geluid van het debuut en een meer thrash-achtig geluid. Het terrein waar een band als Flotsam & Jetsam zich erg thuisvoelt. Zanger Tom Mallicoat (of met enkele L in dit boekwerkje) doet af en toe ook denken aan Eric A.K. als hij een ruigere strot opzet.

Het ruigere geluid past niet echt bij de band. Juist als de band wat meer richting het traditionele Lethal-geluid gaat, klinken de nummers beter. Het beste voorbeeld daarvan is The Page Before, en in wat mindere mate het openingsnummer. Op Hard To Breathe laat de band het beste horen dat de ruige aanpak niet bij ze past.

Aardige EP, maar ik ben blij dat Lethal op Poison Seed een andere richting koos.

Ik herken me wel in het commentaar van Tav74. Aanvankelijk raakte dit album me niet erg maar gaandeweg begonnen er kwartjes te vallen. Inmiddels ben ik zo enthousiast dat ik het album alsnog op vinyl heb gehaald.

Het eerste deel van het album, tot Bag of Bones, is bijzonder sterk. Lekkere gitaarrifs, goede zanglijnen en sterke grooves. Neem bijvoorbeeld de riff in het refrein van Right This Wrong of de zanglijnen in het titelnummer. Die wil ik blijven horen, heerlijk! En bij elke luisterbeurt ontdek ik nieuwe hoogtepunten.

Kant A van deze schijf kent geen zwakke momenten en het niveau zakt licht op kant B dankzij enkele zwakke momenten in de overige nummers. Vervelen doet de plaat echter geen moment. Vooralsnog blijft mijn 4**** staan maar dat is een hele dikke 4****.

Voordat Dismember de death metalklassieker Like An Overflowing Stream opnam, speelden een aantal leden van die band onder de naam Carnage (met ook Michael Amott in de gelederen) ook al typische Zweedse deathmetal. LIK – een trio uit Stockholm met leden van Katatonia, Witchery en Nale – doet er op zijn album Carnage dan ook geen enkele moeite voor om te verbergen waar de heren de mosterd vandaan halen.

Vanaf het moment dat de opener To Kill begint met de zagende HM-2 gitaren is het een feest der herkenning. De ene na de andere op Dismember/Carnage-leest geschoeide riff buldert tien nummers lang de speakers uit. De nummers bieden onderling genoeg afwisseling en klinken, ondanks het retro-karakter van de muziek, toch hedendaags dankzij de strakke productie van Lawrence Mackrory.

De muziek van Lik is een ode aan de Zweedse deathmetaltraditie die eind jaren ‘80 ontstond. Ook op het vierde album Necro citeert Lik rijkelijk uit het werk van Nihilist, Carnage en navolgende bands. Niet bijster origineel, maar het klinkt wel bevlogen en enorm strak. Ook productioneel klinkt deze plaat als een klok. Prima plaat!

Dit album vond ik in een aanbiedingenbak vandaag. Indertijd had ik de CD via de bieb op tape overgenomen, maar inmiddels waarschijnlijk al zo'n 25 jaar niet meer gehoord. Ik kon me bij herbeluistering in ieder geval - op true believen na - niets meer herinneren van de plaat.

Poetic Justice blijkt in ieder geval een fijne melodieuze hardrockplaat met vlammend gitaarwerk en sterke samenzang. Muzikaal zit de band een beetje in de hoek van de hairmetal, maar dan iets serieuzer. Soms denk ik aan Extreme, Tesla en TNT bij het beluisteren van de plaat, maar een nummer als Dying To Live zit ook wel een beetje in de AOR-hoek.

De uitvoering op deze plaat is uitstekend, maar soms wordt de plaat me net iets te gezapig (Dying To Live, True Believer). Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de hardere rockers zoals Innocente en het heerlijk opzwepende Body Double.

Phoe, valt dit even tegen.... Ik dacht voor 95 cent bij de kringloop geen buil te kunnen vallen aan deze CD. De CD begint nog wel aardig met 'Simple Creed' maar verder is het middelmatigheid en saaiheid troef......

Mijn review op Zware Metalen:

Het Deense LLNN is actief sinds 2014 en heeft sindsdien twee albums en evenzoveel splitalbums uitgebracht. Het laatste album Deads en de split met Wovoka werden besproken op Zware Metalen. Voor mij is de derde langspeler Unmaker echter de eerste kennismaking met deze formatie, die hardcore, noise en sludge mixt tot een explosieve post-metalcocktail.

Deze kennismaking voelt als een stomp in je maag die je van je adem beneemt. Zonder waarschuwing of inleiding beukt opener Imperial op je in. Dit is geen post-metal van het soort dat doet aan voorzichtig opgebouwde nummers waarbij laagje voor laagje een nummer richting een climax gaat. Nee, de wereld is aan het vergaan en LLNN laat geen moment onbenut om die boodschap hard en duidelijk aan de luisteraar duidelijk te maken.

Machinaal beukende drums, lage dissonante gitaarriffs en stugge baspartijen vormen de basis waarover Christian Bonnesen woedend zijn teksten fulmineert. Hard en meedogenloos beuken de nummers stuk voor stuk door. En net als je denkt dat de mannen hun punt duidelijk hebben gemaakt, treffen ze je met een dodelijke vertraging om je nog eens woedend maar duidelijk articulerend te laten weten dat DE WE-RELD VER-GAAT!

Het is toetsenist Ketil Sejersen die met zijn onheilspellende arsenaal aan geluiden en samples een extra dimensie aan al dit geweld geeft. Geïnspireerd door klassieke sciencefictionfilms en gamesoundtracks zet hij een dystopische sfeer neer waardoor de muziek van LLNN nog meer aan kracht wint. Een geweldig voorbeeld hiervan is het machtige Obsidean, dat het ene moment onheilspellend en angstaanjagend klinkt, om vervolgens in gecontroleerde gewelddadigheid uit te barsten. Wie dit album op vinyl aanschaft krijgt er een tweede LP bij, genaamd Sonic Fragments from Unmaker, die alleen alle soundscapes en synthesizerpartijen bevat.

Unmaker is een geweld(dad)ig album geworden dat ondanks de behapbare speelduur van veertig minuten het nodige uithoudingsvermogen vergt. Vooral het eerste deel van het album is een intense luisterervaring waarbij de luisteraar continu gegeseld wordt. Op nummers als Scion, Interloper en Tethers neemt de band soms wat gas terug. Niet uit mededogen voor de luisteraar hoor. Eerder uit sadisme, omdat men weet dat daarna de klappen nog harder aankomen.

Score: 82/100

Na drie albums met instrumentale post-rock te hebben afgeleverd, besloot de band Marsen Fischer als zanger te introduceren. Met hem op zang verkende de band een nieuw territorium en dit leverde twee uitstekende en afwisselende albums op waar de zang een toegevoegde waarde bleek. Toch spelen de Duitsers van Long Distance Calling op Boundless weer als een instrumentaal kwartet. Het moet gezegd dat, ondanks de welkome afwisseling op de twee voorgaande albums, de zang geenszins gemist wordt.

De heren van Long Distance Calling doen op hun nieuwste album gewoon weer waar ze sterk in zijn: sfeervolle, progressieve post-rocknummers maken die stuk voor stuk worden gekenmerkt door een zorgvuldig gekozen opbouw. Af en toe gaan de heren los met een stevige gitaarriff, zoals op het nummer Ascending, maar over het algemeen blijft de muziek redelijk ingetogen.

Dankzij de krachtige en transparante productie klinkt het album als een klok. Boundless is een geslaagde aanvulling op de discografie geworden. Toch zou ik het niet erg vinden als in de toekomst Marsen Fischer nog weer zijn opwachting zou maken.

Mijn review op Zware Metalen

Ken je dat gevoel? Dat je zojuist een album hebt ontdekt dat zo steengoed is dat je niet kunt wachten om het te delen met je muzikale zielsverwanten? Lang geleden dat ik zo ben verrast door een album als met In Forgotten Sleep van Lör. Deze heren uit Philadelphia maken een zeer aanstekelijke en boeiende muzikale mengvorm die zich laat omschrijven als progressieve folky powermetal met de nodige blackmetalinvloeden.

Lör is al een achttal jaren actief in de lokale scene, heeft naar het schijnt al een aantal demo’s uitgebracht en brengt nu met In Forgotten Sleep in eigen beheer hun debuut uit.

Opener Dusk laat gelijk horen welke kleuren deze band op het palet heeft. Het nummer begint als een rustig folknummer, transformeert na een kleine drie minuten tot black/thrash, richting symphonische rock en powermetal. De geweldige riffs, breaks, solo’s en wendingen vliegen je in een kleine elf minuten om de oren waarbij de rode draad in het nummer nooit uit het oog verloren wordt. Episch!

De uitstekende nummers Dark Cloud en Requiem laten vervolgens een meer traditioneel powermetalgeluid horen maar na instrumentale The Forest gaat de band, op het korte intermezzo Aura na, alleen nog maar los op lange, epische en afwissende nummers waarin hoogtepunten elkaar afwisselen, met als überhoogtepunt het twaalf minuten durende Eidolon.

Is dan alles goud wat er blinkt? Nou, op de productie, waar gitarist Peter Hraur verantwoordelijk voor is, valt nog wel wat aan te merken. In Forgotten Sleep klinkt niet slecht maar had met een betere productie veel krachtiger geklonken. Desondanks brengt Lör met In Forgotten Sleep de verrassing van het jaar uit. Maar neem dat vooral niet zomaar van me aan, ga deze band zelf beluisteren!

Originaliteit is ver te zoeken op het nieuwe album van Lords Of Black, maar zoals altijd is de uitvoering weer ruim voldoende waardoor deze pot heavy/power metal weer prima te verteren is. Het spetterende gitaarwerk van Tony Hernano is gemaakt voor deze muziek en Ronnie Romero’s rauwe stemgeluid past er perfect bij.

Mijn review op Zware Metalen:

Het was begin jaren negentig. De muzikale duizendpoot Arjen Lucassen was begonnen aan verschillende projecten: een soloalbum, een progressieve rockopera en een rockalbum. Rond die tijd zag hij zanger Robert Soeterboek live optreden met Bodine, zijn voormalige band uit de vroege jaren tachtig. Zijn zang maakte echt indruk op Arjen en persoonlijk bleken de heren een goede klik te hebben. Ze besloten samen nummers te schrijven, wat leidde tot een stortvloed aan ideeën die werden opgenomen in de ‘studio’ van Lucassen, een slaapkamer met een matras en een oude 8-track tape recorder.

Ze haalden Peter Vink op bas, Cleem Determeijer op Hammond en Rob van der List op drums, die inmiddels is overleden, en stapten met hun demo’s naar producers en platenmaatschappijen. In een tijdperk gedomineerd door bands als Nirvana en Pearl Jam was de muziek van Plan Nine echter niet waar men naar op zoek was. Uiteindelijk besloot Arjen door te gaan met wat het eerste Ayreon-album werd en Robert sloot zich aan bij de Duitse band Wicked Sensation. In de jaren die volgden bleef het contact en zong Robert op diverse releases van Arjens projecten.

Roberts plannen om een nieuw album op te nemen vormen in 2022 de katalysator om de demo’s van Plan Nine weer af te stoffen. Aanvankelijk vroeg Robert aan Arjen om samen het nummer Annie Moore opnemen voor zijn soloalbum. Het terugluisteren van de demo’s bleek echter zó inspirerend dat die lang verloren ideeën die daar op te horen waren binnen de kortste keren waren uitgewerkt tot een volwaardig album.

Ondanks dat het bronmateriaal dertig jaar oud is, klinkt The Long Lost Songs verre van gedateerd. Je kunt duidelijk horen dat Arjen Lucassen zijn ontwikkeling als songwriter heeft laten doorwerken in de herschreven nummers en het album heeft een hedendaagse productie meegekregen. Ook grijpt hij zo nu en dan naar de 7-snarige gitaar om de nummers een wat zwaarder karakter te geven.

Een treffend voorbeeld hiervan is opener Doctor Robert’s Medicine Show, dat begint als een midtempo bluesy rock ’n’ roll-nummer, maar bij de brug nemen de zware gitaren het nummer over en komen de Ayreon vibes duidelijk door.

Wat ook duidelijk doorkomt op de openingstrack is dat de stem van Robert Soeterboek nog niet aan kracht heeft ingeboet. Zijn rauwe en bluesy stemgeluid tilt het nummer absoluut naar een hoger niveau. Op achtergrondzang wordt hij ondersteund door Irene Jansen, die met haar heldere stem een mooi contrast vormt met zijn donkere leadzang.

Zoals het openingsnummer al boordevol afwisseling is, is het hele album een potpourri van stijlen. Zo is Annie Moore een bluesy rocker, klinkt de glamrock door op het heerlijke High Speed Chase en het pompeuze Ice On Fire en is de eerste single Before The Morning Comes een heerlijke bluesballade. Ondanks deze mix van stijlen klinkt het album wel als een coherent geheel.

Vocaal zit het wel snor op dit album, maar ook instrumentaal wordt flink uitgepakt. Koen Herfst (Vandenberg, Dew-Scented, Supersonic Revolution en vele meer) en Rob van der Loo (Epica, Sun Caged) vormen de ritmesectie die dit album van een vette groove voorziet. Arjen Lucassen heeft zelf de slaggitaren en keyboardpartijen ingespeeld en voor de Hammond- en gitaarsolo’s strikte hij respectievelijk Joost van den Broek (Ayreon, Star One, After Forever, Supersonic Revolution, Sun Caged) en Marcel Singor (Kayak, Ayreon). Met name het spel van Marcel Singor heeft een meerwaarde op dit album, zonder de andere muzikanten tekort te doen. Hij combineert technisch begaafd spel met bluesy elementen en een uit duizenden herkenbare stijl. Zijn smaakvolle solo’s op dit album zijn een lust voor het oor.

De albumtitel The Long Lost Songs gaat niet op voor alle nummers van dit album. Wie het debuut van Wicked Sensation uit 2001 heeft gehoord, herkent wellicht wat songtitels. Een aantal songteksten van dit album heeft zijn weg gevonden naar dat album en nummers als High Speed Chase en Get Down to Bizniz (Get Down The Business) zijn daar in een zwaardere versie terug te vinden. De versies op het nieuwe album klinken meer zoals de versies van de originele demo’s, die ook op de CD-versie van dit album als bonus zijn toegevoegd. Leuk voor wie wil horen hoe de nummers zich hebben ontwikkeld.

The Long Lost Songs is een mooie toevoeging aan de immer uitdijende discografie van Arjen Lucassen en een prachtige showcase voor het vocale talent van Robert Soeterboek. Laatstgenoemde heeft voor Plan Nine ook een liveband om zich heen verzameld om The Long Lost Songs live ten gehore te laten in de komende maanden. Gaat dat horen!

Dit album kwam gisteren toevallig op mijn pad en is sindsdien niet van mijn hoofdtelefoon geweest. Heerlijke Sabbathiaanse riffs met de prettige zang van Sadonis, die ik - in tegenstelling tot anderen hier - erg goed vind passen. Juist het contrast van de zware riffs en de lichtvoetige stem spreekt me erg aan. De fijne productie maakt deze plaat helemaal af.

Na mijn enthousiasme over het debuut van Lucifer valt het tweede album van deze band me toch een beetje tegen. Het begint al direct met de productie, die een stuk minder verfijnd klinkt als het debuut. Harder, minder dynamisch en teveel vervorming. Ook de nummers zijn minder sterk. De band verwijdert zich een beetje van het Sabbath-geluid, wat op zich prima is, maar met minder sterke riffs valt op dat het songmateriaal soms wat aan de magere kant is.

Ondanks de kritiek is II alleszins prima te verteren, al klinkt het wat minder bijzonder. Grote afknapper op deze plaat is de cover Dancing With Mr. D. Daar staat tegenover dat Eyes In The Sky wel echt een vette track is.

Lekker dit! Proggy death metal met alles overwoekerende riffs, heerlijk knorrend fretloos basgitaarwerk en flitsende gitaarsolo's. Wat dat laatste betreft doet deze muziek me ook een beetje denken aan labelgenoten Worm. De razende death metal wordt bij tijden ingeruild door meer doomy riffs en sfeervolle synthpassages. Afwisseling troef dus.

De productie is sober en behoorlijk transparant, waardoor alle facetten van de complexe muziek goed te horen zijn. Lunar Chamber is een band om in de gaten te houden.