We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album is mijn kennismaking met Groningse Walg naar aanleiding van de recensie van mijn collega Joris op Zware Metalen. Zo enthousiast als Joris - die dit album 94 punten toekende - ben ik niet, maar III luistert behoorlijk lekker weg! De originaliteitsprijs wint men misschien niet, maar de bevlogenheid spat er vanaf en de energie van de nummers is voelbaar door de speakers. Dit is denk ik een van de betere BM-releases die ik gehoord heb dit jaar. Of dat genoeg is voor een eindnotering weet ik nog niet, maar voorlopig noteer ik hem.

Jaarlijst 2023:

1. Walg - III (4,0)

Vanaf de eerste akkoordenprogressie van De Vlinder En De Dromer is duidelijk dat we van Walg op hun vijfde album geen koerswijziging hoeven te verwachten. De band blijft trouw aan hun herkenbare stijl: grootse, meeslepende en compromisloze symfonische black metal. Het openingsnummer klinkt wat voorspelbaar, en dat geldt voor meerdere tracks op deze plaat. Toch werkt het — en hoe.

Walg weet ook zonder vernieuwing te overtuigen dankzij hun sterke uitvoering. De gitaarlijnen zijn opnieuw leidend, maar de weidse keyboardpartijen geven de nummers grandeur. V is geen revolutionair album, maar wel een ijzersterke bevestiging van de kwaliteit die we inmiddels van deze band gewend zijn.

Het debuutalbum van Walg is een compromisloze, nihilistische brok black metal. Enerzijds rauw en direct, maar de subtiele symfonische elementen op de achtergrond geven het geluid van de band een duistere gelaagdheid die het geheel net dat beetje extra meegeeft. De productie is eenvoudig maar effectief, en versterkt de beklemmende sfeer van het album.

Walg is geen album met vernieuwende muzikale inzichten, maar gewoon een heerlijke pot black metal.

Wat geweldig dit! Intense, hypnotiserende en bezwerende muziek. Vanaf opener Void Monolith tot het fantastische Wake Up The Possessor is het een lange luistertrip dit alleen verstoord wordt doordat de LP omgedraaid dient te worden. Daarna ga het momentum even verloren op kant C maar met Syntheosis sluit het collectief af op een hoogtepunt.

Wat moet het een geweldige ervaring zijn geweest om dit werkstuk live te hebben mogen horen. Gelukkig kan ik met deze LP alsnog de schade een beetje inhalen. Ik ga gelijk ook maar eens in de discografie van Oranssi Pazuzu en Dark Buddha Rising duiken.

Score: 88/100

Kort na mijn eerste kennismaking met Watain middels Trident Wolf Eclipse - een kennismaking die erg goed beviel - heb ik middels deze verzamelaar ook de eerste vier albums in huis gehaald.

Zoals ik verwachtte klinkt de band op dit album wat spartaanser, mede dankzij de wat vlakke productie, maar dit debuut bevalt me uitstekend. De nummers zijn opgebouwd uit lekker agressieve riffs waarin dankzij goed ingezette tempowisselingen genoeg variatie geboden wordt. Benieuwd wat de rest van de discografie me brengt.


Score: 74/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Lekker hoor, deze plaat van Watain! Een fijne afwisseling tussen furieuze, snelle blackmetalnummers en midtempostampers. En dankzij de productie klinken alle details in de muziek mooi door, ondanks het drukke karakter van de muziek.

De snelle opener Ecstasies in Night Infinite is een van de hoogtepunten op deze plaat. Die thrashriff halverwege, ondersteund door rollende double-basis drums, is te gek!. Maar ook op lagere tempo's weet de band te overtuigen, getuige het gothische We Remain. Een van de betere BM-releases die ik hoorde dit jaar.

Score: 84/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Persefone - Metanoia
4. Lalu - Paint The Sky
5. 40 Watt Sun - Perfect Light
6. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
7. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
8. Jethro Tull - The Zealot Gene
9. Toundra - Hex
10. Big Big Train - Welcome To The Planet
11. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Watchtower kende ik lange tijd alleen van het fantastische Control And Resistance. Gisten heb ik de rerelease van het debuut via High Roller Records in huis gehaald. Ik moet zeggen dat het even schakelen was.... De productie is wat kaal en vraagt enige gewenning, maar geeft wel ruimte aan alle muzikale acrobatiek.

De vergelijking met Toxik is voor de hand liggend en er zijn zeker parallellen te trekken tussen de muziek van beide bands. Met name natuurlijk de hoge zang, maar ook het gitaarspel van Jarzombek vertoont overeenkomsten met dat van Josh Christian. Beiden kiezen er ook voor geen slaggitaren achter de leads in te spelen, maar ruimte voor de basgitaar te laten. Wel vind ik Toxik ten tijde van World Circus compositorisch sterker dan Watchtower op Energetic Disassembly.

Desondanks vind ik dit een erg genietbare plaat!

High Roller Records heeft ook een opnieuw gemixte versie van dit album uitgebracht. Iemand bekend mee?

Bassist/gitarist Ingwer Boysen (High Fighter, Delving) verzamelt voor dit album een aantal muzikanten, waaronder Nick DiSalvo en Michael Risberg van Elder, om in korte tijd een album te schrijven en op te nemen.

Het resultaat is Assemblage, een album dat in een paar dagen is geschreven en opgenomen. Op dit album laat de band vier heerlijke instrumentale psychedelische progrocknummers horen. In de basis zijn alle nummers live in de studio opgenomen, waarna via overdubs allerhande details aan de muziek zijn toegevoegd.

Het resultaat is een geweldige luistertrip met heerlijke dynamische nummers die elke seconde boeiend zijn. Fans van Elder zullen dit zeker weten te waarderen.

Resident Human prijkte in 2021 hoog op mijn jaarlijst. Op dat album liet James Lascelles een enorme sprong naar voren horen als songwriter ten opzichte van het debuut Moving Backwards. Zo'n sprong zit er voor Charismatic Leaders niet in, maar dit album borduurt wel voort op hetgeen de voorganger liet horen, vooral op kant A.

Vooralsnog missen de tracks Saboteur en The Freeze op kant B de variatie om te blijven boeien. Daarom haalt dit album voor mij niet het niveau van Resident Human.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Wheel laat op Resident Human horen als band enorm gegroeid te zijn. De band klinkt beter ingespeeld en de nummers zijn meer gelaagd en dynamischer. Dat maakt dat je met elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt en dat het album na negen maanden nog steeds beter wordt. Natuurlijk zijn de invloeden van Tool nog steeds onmiskenbaar aanwezig (James Lascelles doet ook geen enkele moeite om zijn waardering voor die band en de invloed van Tool te verbergen) maar het voert veel te ver om Wheel een kopie te noemen.


Score: 89/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Cult Of Luna - The Raging River (84)
8. Epica - Omega (83)
9. Empyrium - Über den Sternen (82)
10. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
11. Asphyx - Necroceros (80)
11. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
13. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
14. Therion - Leviathan (78)
15. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
16. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
17. Wode - Burn In Many Mirrors (72)
18. White Void - Anti (70)
19. Decline Of The I - Johannes (69)
20. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)

Bijna zeven jaar geleden schreef ik een review voor Zware Metalen over dit album.

Na twee EP’s en een langspeler gevuld met voornamelijk door beukende riffs gedreven post-metal, heeft When Icarus Falls er op Resilience voor gekozen om de zaken iets anders aan te pakken.

De ruim tien minuten durende openingstrack One Last Stand start met een rustige, in delays gedrenkte gitaarriff, waar gaandeweg steeds meer lagen en soudscapes aan toegevoegd worden. Voorzichtig maar effectief wordt de luisteraar zo stapje voor stapje de hypnotiserende wereld van When Icarus Falls ingezogen. De steeds veranderende patronen in de muziek verlangen de continue aandacht van de luisteraar. Zo werkt het nagenoeg instrumentale nummer toe naar een climax die vanaf minuut negen wordt bereikt, wanneer eindelijk de eerste heavy riff zijn intrede doet.

Aan het einde van het navolgende Into The Storm doet voor het eerst de schreeuwende stem van Diego Mediano zijn intrede. Het is echter op het dreigende The Lighthouse dat de band voor het eerst echt los gaat. Dit zijn, respectievelijk, met ruim vier en vijf minuten ook de twee kortste tracks van het album.

Hoogtepunt is het afsluitende A Blue Light. Net als in het openingsnummer neemt men hier de tijd om de luisteraar mee te voeren in de wereld van When Icarus Falls met een mengeling van post-rock, shoegaze en sludge. Hier doet de band op momenten denken aan het latere Anathema, maar is de overeenkomst met een band als Cult Of Luna ook niet ver weg.

Resilience is een mooi sfeervol post-rockalbum geworden, dat de volle aandacht van de luisteraar vraagt. Wie dit 42 minuten lang kan opbrengen wordt zeker beloond!

Ik denk dat ik dit album sinds de review niet meer gehoord heb, tot ik vandaag de CD in mijn bak met promo's terugvond en op heb gezet. De 85 punten zou ik nu niet meer toekennen, maar nog steeds kan dit album me prima bekoren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Was het geluid op Kuarahy nog gefocused, op hun tweede album rekt White Stones de grenzen van genres waarbinnen ze musiceren aardig op. De basis blijft hun bezondere vorm van light death metal, die qua sound nog het meest doet denken aan een band als Tribulation. Voor de riffs lijkt men echter eerder hun inspiratie bij Deicide en Morbid Angel vandaan te halen. Daar bovenop winnen de jazzinvloeden terrein ten opzichte van het debuut.

Het zorgt ervoor dat Dancing Into Oblivion bij vlagen een interessante en onderhoudende plaat is, die echter ook erg ongebalanceerd klinkt. Daarbij halen de instrumentale intermezzo's ook teveel de vaart uit het album. Als de vaart er eenmaal inzit dan is het regelmatig genieten, zoals op het geweldige Iron Titans. Te vaak echter blijven de nummers steken in goede ideeën die beter uitgewerkt hadden kunnen worden.

Al met al is deze tweede worp een aardig album geworden, waar meer in had gezeten.

Score: 64/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Year Of No Light - Consolamentum (87)
9. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
9. Amenra - De Doorn (86)
11. Kauan - Ice Fleet (85)
11. Frost* - Day And Age (85)
13. Cult Of Luna - The Raging River (84)
13. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
13. Dordeduh - Har (84)
16. Epica - Omega (83)
16. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
16. Styx - Crash Of THe Crown (83)
19. Empyrium - Über den Sternen (82)
20. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
20. Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Net als het tweede album van deze band is Memoria Viva een onevenwichtig album geworden, waar een bonte verzameling aan stijlen voorbij komt, van jazz, latin en folk tot aan een light-versie van death metal. Het klinkt bij vlagen alsof Jethro Tull een deathmetalplaat zou opnemen.

Het maakt Memoria Viva een boeiende, maar ook vermoeiende plaat waar sterke en zwakke momenten elkaar met grote regelmaat afwisselen. Helaas wordt het nergens zo sterk als op het debuut.

Score: 62/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

White Void is een nieuwe band rond Lars Are Nedland (Solefald, Borknagar). Hij is verantwoordelijk voor het schrijven van alle nummers en leent zijn karakteristieke stem aan dit album. Voor de muzikale invulling heeft hij een aantal zeer capabele muzikanten om zich heen verzameld. White Void speelt psychedelische, progressief aandoende rock met een geluid dat zo uit de jaren '70 stamt. Verder wordt het geluid gekleurd door een flinke dosis New Wave-invloeden.

Het resulteert op Anti in een achttal aangename nummers die lekker wegluisteren en nergens vervelen. Sterker nog, na drie kwartier slinger ik het album het liefst nog een keer aan.

Vooraf had ik me toch best wel verheugd op dit album van de officieuze opvolger van Sons Of Apollo. Ondanks dat op de twee albums van die band wel een en ander was af te dingen, vond ik vooral het debuut toch wel erg genietbaar. Helaas blijkt Insanium toch best wel een tegenvaller....

'Tuurlijk, zowel instrumentaal als vocaal worden alle registers opengetrokken om de luisteraar te overweldigen en is het indrukwekkend om te horen wat deze muzikanten allemaal kunnen. In de basis draait muziek echter om goede composities die de luisteraar raken. En wat dat betreft gaat het wat mij betreft mis. De nummers klinken wat plichtmatig en mat, ondanks het imponerende spierballenvertoon.

Nu hou ik zeker een slag om de arm, want de albums van Sons Of Apollo hadden ook enige tijd nodig om te landen, maar voorlopig zet ik voor dit album in op drie sterren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Het eerste album dat ik dit jaar kocht en vanaf luisterbeurt één was duidelijk dat dit album hoog in mijn jaarlijst zou eindigen.

Ook tien maanden later is mijn enthousiasme voor dit album nog erg groot. De ambitieuze composities, het bombast, de contrasten…. ik hou ervan!

Er zijn eigenlijk maar één klein kritiekpunt bij dit album. De matige hoes spreekt niet erg tot de verbeelding, in tegenstelling tot bijvoorbeeld die van het vorige album.

Let wel: dit is geneuzel in de marge, want muzikaal staat dit album als een huis, nee, een fort! Hoogtepunten zijn voor mij Passenger en Identifier, maar eigenlijk luistert dit album als één lang hoogtepunt. De suggestie van Ayreonfreak om dit album op shuffle af te spelen wijs ik graag van de hand. De opbouw van dit album zoals op LP en CD is perfect en verdient op deze manier afgespeeld te worden.

Volgend jaar is deze band op de Nederlandse podia te bewonderen in het voorprogramma van Soilwork en Kataklysm. Ik ben benieuwd hoe ze dit live gaan klaarspelen. Ik vrees met een backingtrack…… hopelijk heb ik ongelijk en verrassen ze ons met inventieve arrangementen.

Score: 96/100

De laatste twee geweldige albums van deze band ken ik van haver tot gort en inmiddels zijn de vinylexemplaren van het debuut en tweede album ook aan mijn collectie toegevoegd. Net op tijd om te luisteren in aanloop naar het concert aankomende zondag. Dan staat deze band in het voorprogramma van Soilwork en Kataklysm in Enschede.

De muziek op het debuut is zeker nog niet zo verfijnd als op Veil Of Imagination en Epigone, maar klinkt minstens zo ambitieus. De combinatie van folk, polka, prog en deathmetal klinkt nog wat fragmentarisch en de verschillende elementen zijn nog niet zo nauw verweven met elkaar maar dit debuut laat al wel horen dat het met de creatieve ideeën wel snor zit. Soms klinkt het allemaal wat melig, maar dubbel zo vaak komen er erg indrukwekkende passages voorbij. Voor nu een dikke 3,5*

Ten opzichte van het debuut is Sleep At The Edge Of The Earth een flinke stap vooruit. De nummers klinken een stuk volwassener en het melige van het debuut is er grotendeels af. Ook productioneel heeft de band flinke stappen gemaakt en ondanks de vele orkestraties zijn de details op dit album uitstekend hoorbaar.

Na het sfeervolle en ingetogen intro Dust and Crooked Thoughts begint het album sterk met het epische eerste deel van Ash Memory, dat boordevol afwisseling is. Grote symfonische partijen, knakenharde gitaarriffs en ingetogen partijen wisselen elkaar af en gaan moeiteloos over in het prachtige tweede deel Hope And Shadow, waar de akoestische gitaren een hoofdrol spelen en de slide-gitaar in combinatie met orkestratie een Morricone-achtige sfeer neerzetten.

Van die sfeer is op het zware Bite The Wound niets meer over. Hier hoor je een meer directe versie van Wilderun in volle deathmetalmodus. Het epos Ash Memory sluit af met The Faintest Echo, waar de folk- en polka-elementen die we van het debuut kennen in volwassener vorm terugkomen.

Na het sterke vierluik Ash Memory gaat het niveau nog verder omhoog met het fenomenale The Garden Of Fire. Hier trekt de band werkelijk alle registers open en flirt men in sommige passages zelfs met het blackmetalgenre, om een aantal maten later net zo makkelijk weer bedaarde akoestische folkpassages te spelen. Deze potpourri van stijlen hoor je verder alleen bij artiesten zoals Devin Townsend.

Na zo’n bazennummer is het lastig om dat niveau vast te houden en dat lukt dus ook niet, al is het meeslepende Linger wederom een sterke track. The Means To Preserve heeft sterke passages maar is wat fragmentarisch. Als geheel is Sleep At The Edge Of The Earth echter een bijzonder sterk album.

Score: 88

Veil Of Imagination is mijn ‘gateway’ naar Wilderun. Ik kreeg de promo getipt om te reviewen, maar na een luisterbeurt schoof ik deze door naar een collega-reviewer omdat ik er niet zoveel mee had. Een moment van verstandsverbijstering naar ik aanneem, want toen ik later opnieuw de moeite nam om het album te luisteren groeide mijn enthousiasme al snel.

Opener The Unimaginable Zero Summer is een krachttoer van bijna 15 minuten, waar kleine akoestische passages en volle metal met orkest elkaar afwisselen. Ja, de Opeth-invloeden zijn onmiskenbaar aanwezig, evenals die van Devin Townsend. Toch brengt Wilderun een eigen geluid met de rijke orkestraties en de wijze waarop zij folkinvloeden in de muziek verwerken. De band klinkt totaal anders dan bijvoorbeeld In Mourning, ook een band die niet vies is van een flinke Opeth-injectie in hun muziek. Met O Resolution! gaat de band onverschrokken verder al blijft de band hier vooral in het metalregister.

Daarna neemt de band een beetje gas terug. Sleeping Ambassadors of The Sun en Scentless Core (Budding) halen een beetje de flow uit het album. Daarna begint echter het fenomenale Far From Where Dreams Unfurl. Hier gooit de band het Opeth-juk af en laat de band meer een eigen gezicht zien, al zou dit afwisselende nummer niet hebben misstaan op Devin Townsend’s Empath. Het refrein van dit nummer is magistraal!

Scentless Core (Fading) markeert de transitie naar The Tyranny Of Imagination, waar de band vol in deathmetalmodus start. Het is indrukwekkend om te horen hoe alle symfonische elementen hun weg uit de speakers weten te vinden zonder dat ze overwoekerd worden door de gitaren en drums. Wat dat betreft hebben Dan Swano (mix) en Jens Bogren (mastering) geweldig werk verricht. When The Fire And The Rose Were One is een sterke afsluiter waar verschillende muzikale thema’s van dit album nog eens op een andere manier de revue passeren.

Het is knap hoe Wilderun een episch werkstuk van 66 minuten heeft weten te maken dat de luisteraar over de hele speelduur weet te boeien, al heeft het album een klein dipje bij het derde en vierde nummer. Ten opzichte van Sleep At The Edge Of The Earth maakt de band weer een mooie ontwikkeling door, al verliest het ook wat de speelsheid van de eerste twee albums. Daarom vind ik het, ondanks de groei die de band doormaakt, lastig om te bepalen welk album in een ranking nu bovenaan zou moeten staan: ‘Sleep’ of ‘Veil’…..

Voor nu heeft Veil Of Imagination een marginaal streepje voor……

Score: 89/100

1. Veil Of Imagination
2. Sleep At The Edge Of The Earth
3. Olden Tales & Deathly Trails

33 jaar na de gloedvolle review van Wim Baelus in Aardschok draait deze plaat dan eindelijk zijn rondjes. De review maakte me, net als velen waarschijnlijk, erg benieuwd naar dit album. Geen idee meer waarom ik de CD destijds niet heb gekocht... wellicht lastig te krijgen indertijd, maar toen ik van de week een herpersing van Svart Records tegenkwam kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Natuurlijk klinkt de plaat naar huidige maatstaven gedateerd. De drumkit klinkt alsof er op natte dozen wordt geslagen en de gitaren klinken wollig en bedompt. Het past echter allemaal uitstekend bij de dreigende en onheilspellende sfeer die de nummers uitademen en het belemmert me hier dan ook helemaal niet in het luisterplezier.

De invloeden van Celtic Frost zijn niet van de lucht, maar ik meen ook wel een vleugje Obituary te horen (al zijn die natuurlijk op hun beurt ook weer beïnvloed door Tom Warrior en kornuiten). Erg gave plaat!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een intense plaat van Winterfylleth! Beenhard op momenten, maar ook episch en met grandeur. Dit soort platen heeft even tijd nodig om te landen en dat is er bij deze plaat door tijdgebrek beetje aan ontbroken. De nummers razen veel in dezelfde tempo's en dezelfde toonsoort door, waardoor het even duurt eer de nummers zich onderscheiden.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Naar aanleiding van diverse gloedvolle review ben ik dit album gaan luisteren. Aanvankelijk kwam het geheel me nog wat als een orkaan van geluid over en miste ik de variatie, maar na enkele luisterbeurten komen steeds meer nuances naar boven en word ik steeds meer gegrepen door de muziek. De razende black metal zit boordevol details en harmonieën, af en toe flink aangezet door plechtig klinkende koren. Hoogtepunt is voor mij toch wel het afsluitende In Darkness Begotten, waar de band werkelijk alle registers opentrekt. Maar ook Absolved In Fire, met zijn meesterlijke riff halverwege het nummer, die als een bevrijding voelt na de vele tremoloriffs.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Ik was al erg enthousiast over de vorige twee albums van Witherfall en op 'Curse Of Autumn' weten de heren zichzelf nog te overtreffen. Fantastische US power metal met sterke zang, geweldige instrumentatie en bovenal erg sterke composities. The Last Scar is wat mij betreft sowieso een van de sterkste nummers van dit jaar. Afsluiter '... And They All Blew Away' is zo'n nummer waar het woord Episch voor is uitgevonden. Topalbum dat nog steeds aan kracht wint!

Score: 88/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Cult Of Luna - The Raging River (84)
6. Epica - Omega (83)
7. Empyrium - Über den Sternen (82)
8. Asphyx - Necroceros (80)
8. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
10. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
11. Therion - Leviathan (78)
12. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
13. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
14. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
15. Iotunn - Access All Worlds (64)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Zojuist teruggekomen van hun uitstekende concert in Willemeen is het een mooi moment om dit vierde album van Witherfall weer op te zetten. Dit album heeft me nooit zo gegrepen als de eerdere albums van deze band. Het album begint erg sterk met They Will Let You Down waar het genieten is van het meesterlijke drumwerk van Minneman en het melodieuze gitaarspel dat invloeden van Andy LaRoque en Marty Friedman verraadt. De powerballad Where Do I Begin is is soms een beetje over-the-top maar tegelijk wel erg gaaf en Insidious demonstreert hoe King Diamond thrash metal zou spelen.

Na de drieklapper op kant A vond ik aanvankelijk het niveau van de rest van de plaat een stuk minder, maar ik moet mijn mening toch enigszins bijstellen. Ceremony Of Fire is een sterk nummer en het titelnummer, dat ik eerder als matig bestempelde, bevalt me bij herbeluistering ook een stuk beter. Niet alles wordt beter, want het potsierlijke When It All Falls Away blijft ook nu een draak van een nummer. Weliswaar herpakt de band zich in het tweede gedeelte van het nummer, maar dan is er al teveel schade aangericht. Op het ruim 10 minuten durende What Have You Done herstelt de band zich gelukkig.

score: 81/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Aardig om te horen hoe Within Temptation met elk nieuw album hun geluid blijft evolueren. Productioneel klinkt het album als een klok en de elektronica die het geluid van de band verrijken geven Within Temptation nieuw elan. Helaas zakt de plaat na drie sterke nummers wel behoorlijk in. Het ontbeert het album daarna aan afwisseling om me bij de les te houden. Dat gebeurt pas weer bij Firelight. Het zijn sowieso de nummers met gastbijdragen die het meest interessant zijn en dat geeft te denken.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Wode is een van de vele ontdekkingen die ik dit jaar heb gedaan. Op Burn In Many Mirrors laat de band een smakelijke blend van black-, death- en thrash metal horen die bij tijden aardig rockt en regelmatig herinneringen aan Celtic Frost oproept.. De gure, schurende productie werkt sfeerverhogend. De langere nummers weten helaas niet altijd over de gehele duur te boeien, maar over het algemeen luistert deze plaat erg lekker weg.


Score: 72/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Dvne - Etemen Ænka (87)
6. Cult Of Luna - The Raging River (84)
7. Epica - Omega (83)
8. Empyrium - Über den Sternen (82)
9. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
10. Asphyx - Necroceros (80)
10. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
12. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
13. Therion - Leviathan (78)
14. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
15. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
16. Wode - Burn In Many Mirrors (72)
17. White Void - Anti (70)
18. Decline Of The I - Johannes (69)
19. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
20. Iotunn - Access All Worlds (64)

Ik volg Wolverine vanaf hun eerste release ' The Window Purpose' met veel plezier en ze hebben me eigenlijk nooit teleurgesteld. Dit album is het eerste waarmee ik toch een beetje worstel.....

Ik draai de CD nu al enkele maanden zo nu en dan en elke keer kom ik tot de conclusie dat het wederom een prima album is. Herkenbare elementen uit eerdere releases komen ook weer op dit album voorbij en klinken vertrouwd. in zoverre is er niets aan de hand. Echter, kent het album dit keer nauwelijks een spanningsboog, het kabbelt een beetje teveel door. Pas bij 'When The Night Comes' veer ik echt op uit mijn stoel. Dan heb ik er al zo'n 40 minuten aan muziek op zitten. Ik hou het dan ook zelden vol om dit album in z'n geheel te luisteren.

Al met al een krappe voldoende voor dit album: 3*

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

'Primordial Arcana' is één van de betere blackmetalreleases die ik dit jaar gehoord heb. Misschien zegt dat dat ik de verkeerde releases heb geluisterd, maar wat mij betreft ook zeker dat dit een heerlijk album is.

WITTR weet een geweldige sfeer neer te zetten met sterke melodieën en op de juiste momenten hoge blackmetalpassages af te wisselen met straf beukende paganriffs. Of luister eens naar het symfonische 'Underworld Aurora', waar de keyboards voor extra dimensie zorgen.

Score: 86/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
8. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Year Of No Light - Consolamentum (87)
10. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
10. Amenra - De Doorn (86)
10. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
13. Kauan - Ice Fleet (85)
13. Frost* - Day And Age (85)
15. Cult Of Luna - The Raging River (84)
15. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
15. Dordeduh - Har (84)
18. Epica - Omega (83)
18. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
18. Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Wat een vette EP van Worm! Op kant A staan twee epische deathdoomknallers, waarvan met name het titelnummer erg sterk is dankzij de geweldige opbouw. Op kant B laat de band letterlijk en figuurlijk een heel andere kant van zich horen. Het eerste nummer is een inleiding naar Shadowside Kingdom, een razend blackmetalnummer met heerlijke gitaarsolo's in de stijl van Marty Friedman. Ik ben erg benieuwd naar de weg die deze band gaat inslaan.

Dit album komt terug op menig jaarlijstje van 2021. En bij het horen van dit album is dat ook wel te begrijpen want de band geeft een mooie eigen twist aan het doom/death-genre. Het zompige geluid doet denken aan bands als Chthe'ilist en Blood Incantation, maar qua tempo gaat men meer richting de funeral doom. In het gitaarwerk komen dan weer de jaren '80 heavy metal en Shrapnel-invloeden voorbij.

Dit maakt Foreverglade een erg vermakelijk album, al merk ik dat mijn enthousiasme na enkele luisterbeurten wel iets afneemt.

*edit* die hoes is wel erg gaaf. Maakt het aanschaffen op vinyl het overwegen waard.