Ik heb deze plaat samen met de drie vorige albums ooit eens in een partijtje gekocht en een keer gedraaid om daarna in te kast te zetten. Uit die kast komt eigenlijk alleen Earthshaker nog wel eens. Tot vanavond dan....

En eerlijk gezegd ben ik best wel positief verrast, aangezien de drie sterren die dit album op MuMe had gegeven niet representatief blijken voor hoe ik vanavond van dit album geniet. OK, het album klinkt dankzij de productie erg poppy en als een typisch product van de midden jaren '80, maar onder dat laagje fineer zitten toch best sterke nummers. Vooral de steviger nummers, met Break Out Tonight voorop, zijn erg genietbaar en bieden nog wat gewichtigheid tegen de mierzoete productie. En natuurlijk blijven de talenten van Meniketti en consorten onmiskenbaar aanwezig. Ik hou me in en gooi er een half sterretje bij.

Ik kreeg dit album in het vizier omdat ik erg gecharmeerd ben van hetgeen Pelagic Records de laatste jaren uitbrengt. Consolamentum is het eerste album van Year Of No Light dat via dit label wordt uitgebracht en bevestigt de status die het label heeft verworven op het gebied van goede postmetalreleases.

De instrumentale post metal varieert van gelaagde, diepe drone-achtige doom tot sfeervolle zachte passages en intens beukende riffs en ritmes. Het is vooral de gelaagdheid van het geluid en de continu verschuivende accenten en effecten die je als luisteraar continu alert houden. Consulamentum is een intens verslavende luisterervaring!

Overigens heeft Pelagic ook een vinyl-boxset uitgebracht met de complete discografie van de band, inclusief een verzamelaar met zo'n beetje elke track van de diverse split-EP's waaraan YONL bijdroeg. Ik heb me niet ingehouden .

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Trivia Goddess rekende ik aanvankelijk wel tot de grootste teleurstellingen van 2025. Deels door de opgezwollen productie die veel te ‘bassig’ klinkt, maar ook het songmateriaal wist me, op het titelnummer na, niet echt te boeien. Daarmee verdween het album ook vrij snel in de platenkast om daar niet meer uit te komen.

Nu de plaat in de herkansing gaat, ben ik milder gestemd. De plaat opent weliswaar zwak met The Power Of Eve, maar gaandeweg worden de nummers sterker. Het doomy Mét Agwe blijkt zelfs een erg sterk nummer en ook het stevige King Of Damnation scoort inmiddels een stuk beter. De wisselvalligheid speelt het album nog wel parten, evenals de productie, maar er valt best wel wat te genieten op dit album.

Score: 76/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Alleraardigste plaat van de heer Malmsteen. De ‘composities’ dienen vooral als kapstok voor het indrukwekkende spel van de maestro en stellen op zichzelf niet zoveel voor.

Het spetterende gitaarspel is weliswaar redelijk eenzijdig maar tegelijkertijd kan ik erg genieten van de unieke gitaarstijl van deze man. Met mate dan, want na een paar platen ken je het trucje wel.

Atma straalt een ander soort energie dan zijn voorganger. Waar The Great Cessation voelde als een grootse, allesverterende comeback, klinkt Atma directer en compromislozer.

De productie is droog en ruw, de riffs zijn meer rechttoe rechtaan, en het album ademt minder zweverigheid dan eerdere platen. Dat is op zich verfrissend, maar het mist wel een beetje de gelaagdheid en dynamiek van The Great Cessation en The Unreal Never Lived. Prepare the Ground en het titelnummer zijn logge stoomwalsen, met een nadruk op kracht en herhaling, maar bieden minder verrassingen.

Atma is nog steeds een uitstekend album, maar voelt in het licht van zijn voorgangers als een pas op de plaats. De ontwikkeling die Yob eerder liet horen lijkt hier even te stagneren — of misschien is dat gewoon het effect van teveel Yob achter elkaar luisteren.

1. The Great Cessation
2. The Unreal Never Lived
3. Atma
4. The Illusion of Motion
5. Catharsis
6. Elaborations Of Carbon

Catharsis verschijnt nog geen anderhalf jaar na Elaborations of Carbon, maar klinkt als het werk van een veel volwassener band. Waar het debuut productioneel tekortschoot, is het geluid op deze tweede plaat een stuk voller en beter in balans. Ook muzikaal maakt Yob een stap richting een psychedelischer en hypnotischer geluid, zonder daarbij de logge kracht van hun stoner/doom roots te verliezen.

Opener Aeons is een monster van achttien minuten waarin Yob de luisteraar langzaam in een trance trekt. De opbouw is traag, haast ritualistisch, maar kent voldoende erupties en spanningsbogen om te blijven boeien. Ether vormt met zijn meer compacte en rockende aanpak een welkome afwisseling, met duidelijke Sabbath-invloeden.

Het titelnummer, dat de volledige B-kant vult, doet zijn naam eer aan. Het is een verstikkende, intens geladen track waarin Yob op meeslepende wijze de grenzen van hun kunnen opzoekt. Al met al is Catharsis een mooie stap voorwaarts na een veelbelovend debuut.

1. Catharsis
2. Elaborations Of Carbon

Clearing The Path To Ascend laat vooral de indrukwekkende variatie binnen Yob’s oeuvre horen. Het album wisselt moeiteloos tussen loodzware doomriffs, psychedelische klankkleuren en dynamische tempowisselingen. Elk nummer heeft een eigen karakter en bouwt subtiel op naar meeslepende climaxen, waardoor de luisterervaring steeds verrassend blijft. Dit is Yob op zijn veelzijdigst! En de productie van dit album is om door een ringetje te halen. Krachtig en direct!

Waarom ik dit album ooit op 3,5 sterren heb gezet is mij een raadsel.......

1. Clearing The Path To Ascend
2. The Great Cessation
3. The Unreal Never Lived
4. Atma
5. The Illusion of Motion
6. Catharsis
7. Elaborations Of Carbon

Het debuut van Yob laat al goed horen welke richting de band op wil, maar klinkt nog net iets te rudimentair om écht te overtuigen. De productie is daar de boosdoener in: het gitaargeluid mist diepte, de bas is nauwelijks aanwezig in de mix en de drums klinken wat dun. Daardoor komt de beoogde massieve sound van Mike Scheidt en co nog niet volledig tot zijn recht.

Desondanks zijn er op dit album al genoeg tekenen van wat komen gaat. Revolution en Clear Seeing grossieren in slepende Sabbath-achtige riffs, zonder hun eigen smoel te verliezen. Naarmate het album vordert, nemen ook de composities in kracht toe. Het agressieve Pain of I is wat atypisch voor de plaat, maar juist daardoor een van de hoogtepunten: sneller, feller en met brute grunts vormt het een welkom contrast binnen de verder logge sludgeklanken. Elaborations of Carbon is en interessant startpunt in de carrière van de band.

Na drie jaar stilte en een korte ontbinding keert Yob in 2009 terug met The Great Cessation. De productie is zwaarder en massiever en slaat een brug tussen de massiviteit van de vorige twee albums en de meer psychedelische benadering van de eerste twee platen.

Burning the Altar is een overdonderende opener, waarin de logge riffs en de bezwerende zang van Mike Scheidt je meteen meesleuren. De dynamiek is imposant: traag en zwaar, maar nooit loom of futloos. Silence of Heaven en Breathing from the Shallows bouwen verder op die spanning.

Het titelnummer, ruim twintig minuten lang, is de ware climax van het album, waarin alle facetten van de sound van Yob samenkomen.

1. The Great Cessation
2. The Unreal Never Lived
3. The Illusion of Motion
4. Catharsis
5. Elaborations Of Carbon

Na twee veelbelovende albums is de band opgepikt door Metal Blade en brengt de band het derde album in 2,5 jaar uit. Onder de vleugels van het nieuwe label maakt het geluid van de band opnieuw een ontwikkeling door. Dit keer zaagt de band wat dikkere planken en worden de psychedelische elementen van voorganger Catharsis verdrongen door de meer sludge-gerichte aanpak van dit album. De productie klinkt voller en steviger doordat de gitaren een groter aandeel in het geluid hebben.

1. The Illusion of Motion
2. Catharsis
3. Elaborations Of Carbon

Op The Unreal Never Lived zet Yob de lijn door die met The Illusion of Motion werd ingezet: de band omarmt op dit vierde album de meer sludge-georiënteerde benadering nog steviger.

Opener Quantum Mystic is daar meteen een goed voorbeeld van: de logge riffs en brute vocalen grijpen je direct bij de keel. Wat een vet nummer!

Afsluiter The Mental Tyrant is met ruim 21 minuten een tour de force waarin alle facetten van Yob nog eens samenkomen: traag opbouwende dreiging, onheilspellende atmosfeer, en uiteindelijk een gevoel van loslaten. Met The Unreal Never Lived levert Yob hun tot dan toe meest overtuigende plaat af.

De vinylversie van die album heeft als bonus nog het aanbevelenswaardige Essence, waarop de band teruggrijpt op hun wat meer psychedelische sound. Die had op de CD er ook nog prima bij gekund.

1. The Unreal Never Lived
2. The Illusion of Motion
3. Catharsis
4. Elaborations Of Carbon