Na een snelle luisterscan kwam het album een beetje futloos op me over, en liet ik In Another Time aan me voorbij gaan. Na wat aandachtiger luisteren kan ik dit album beter op waarde schatten en groeit mijn waardering. Traditionele hardrock die door het spel van Russ Tippins aan Satan doet denken, maar dan in een lichtere variant. Aan de omschijving van Don Cappuccino heb ik verder niets toe te voegen.

Het album mist soms een beetje vuur en lijkt daardoor een beetje voort te kabbelen. Er is echter veel moois te beluisteren voor wie de aandacht erbij weet te houden.

Score: 74/100

Bij het debuut van Tanith duurde het even voordat ik de klassieke hardrock van de band kon waarderen. Dat had onder andere te maken met de Spartaanse productie, die even wennen was, maar uiteindelijk ook juist de energie van de band goed laat horen.

Voyage is een sterk vervolg op In Another Time en borduurt voort op het geluid van het debuut. Dit keer is het album geheel analoog opgenomen. Je hoort duidelijk dat er niet veel is gesleuteld aan de nummers en dat alles in weinig takes is opgenomen. Her en der hoor je kleine foutjes en nėt niet zuivere zang. Storen doet het niet. Sterker nog: het zorgt voor een ongrijpbare energie op dit album. Voor nu 4**** met uitzicht op meer.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



En of ik daar op teruggekomen! Deze plaat begint zich steeds meer in mijn hoofd te nestelen. Sterke melodieuze progressieve metal met een poppy inslag, waarbij met name toetsen van Diego een prominente rol spelen. Wat verder opvalt zijn de sterke refreinen in veel van de nummers.

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Heretoir - Nightspheres (4,5)
6. Tanith - Voyage (4,5)
7. Haken - Fauna (4,5)
8. Anubis Gate - Interference (4,5)
9. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
10. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
11. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
12. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
13. Hypno5e - Sheol (4,0)
14. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
15. Marianas Rest - Auer (4,0)
16. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
17. Klone - Meanwhile (4,0)
18. OAK - Disintegrate (4,0)
19. Temic - Terror Management Theory (4,0)
20. Riverside - ID.Entity (4,0)

Mijn review op Zware Metalen

Het Australische Teramaze draait al mee sinds 1993 en brengt met Are We Soldiers zijn zesde album uit. Het eerdere werk van deze band ken ik nog niet, maar op basis van wat Teramaze op Are We Soldiers laat horen, verdient het vroegere werk zeker een nadere kennismaking.
Teramaze laat op dit album een strakke, gepolijste en op melodie gestoelde vorm van progressieve metal horen. Zoals te doen gebruikelijk in het genre, laten de muzikanten horen uitermate vaardig te zijn op hun instrumenten, maar de band vervalt nergens in oeverloos gepingel en houdt de focus op goed gestructureerde nummers met catchy refreinen. Dat is enerzijds de kracht van de band, maar dit dreigt soms ook een valkuil te worden. Naarmate het album vordert, bekruipt me namelijk af en toe het gevoel dat de nummers wel heel veilig klinken en dat er wel iets meer buiten de lijntjes gekleurd mag worden.

Dat lijkt de band zich ook te realiseren, want vanaf Fact Resistant Human breekt het sterkste gedeelte van dit album aan en winnen de nummers aan variatie en diepte. Op het navolgende The One Percent Disarm schuurt de band in het tweede deel zelfs even tegen de thrash metal aan. Tenslotte trekt de band op het afsluitende, twaalf minuten durende Depopulate nog even alles uit de kast om mijn beoordeling omhoog te trekken. Het is samen met het al eerder genoemde The One Percent Disarm dan ook het hoogtepunt van dit album.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Ik kwam dit album op het spoor omdat Steve DiGiorgio, een van mijn favoriete bassisten, meedoet op dit album. En dan blijkt zomaar dat deze band enkele oud-leden van het Noorse Spiral Architect huisvest! Ne Plus Ultra bevat stevige progressieve metal zoals die vooral in de VS gemaakt wordt. Denk aan bijvoorbeeld Watchtower, Nevermore, Psychotic Waltz en Fates Warning. Ook de geest van Spiral Architect waart rond op dit album, maar dan in een veel minder complexe vorm.

Topalbum!

Score: 88/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
9. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Frost* - Day And Age (85)
11. Cult Of Luna - The Raging River (84)
11. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Dordeduh - Har (84)
14. Epica - Omega (83)
14. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
16. Empyrium - Über den Sternen (82)
17. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
18. Seth - La Morsure Du Christ (80)
18. Asphyx - Necroceros (80)
18. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Wat een sterk album van Testament! Samen met het debuut en The Gathering een van de hoogtepunten in de discografie van deze band en zeker het beste album sinds de terugkeer van Alex.

Ooit weggezet als een kopie van Metallica.... Nu mogen Metallicafans (waartoe ik mezelf ook reken hoor...) hopen dat Metallica tot zo'n album in staat blijkt!

Tja, deze LP staat in mijn kast om de collectie compleet te hebben maar staat daar vooral stof te verzamelen. Eendimensionaal doordenderende thrash die zelden boeit. Het is ook de enige plaat waar Eric Peterson zelf de leads verzorgt, en ook al is hij een uitstekende gitarist, het melodieuze leadwerk van Skolnick of Murphy wordt gemist. Hatred Rise is een van de weinige lichtpuntjes op deze plaat.

Testament levert met Para Bellum weer een prima plaat af, waarop de voorliefde van Eric Petersen voor het blackmetalgenre duidelijk hoorbaar is op tracks als For The Love Of Pain en Infanticide AI. Dit zijn beide lekker felle tracks en het is verfrissend om Testament op deze manier te horen. Op andere nummers klinkt de band meer in lijn met het geluid dat de band sinds The Formation Of Damnation uit 2008 verder heeft ontwikkeld, al breekt het Motorhead-achtige Nature Of The Beast die trend nog een beetje. Met Meant To Be leveren de heren ook nog een semi-ballad in de trant van The Ballad en The Legacy af, die bij momenten trouwens ook best aan Metallica doet denken. Zelf vind ik het een prima nummer, al kan ik me voorstellen dat niet elke Testament-fan hier warm voor loopt.

Al met al een prima plaat die lekker wegluistert. Als slaat dat 'lekker wegluisteren' niet op de platgeslagen productie......

Was je geen liefhebber van het recente werk van de band, dan zal deze plaat je niet van gedachten doen veranderen. Vond je Titans Of Creation en Brotherhood Of The Snake goed? Dan zul je hier ook geen buil aan vallen.

Wat een indrukwekkend debuut van The Anchoret! De heerlijke amalgaam van metalstijlen maakt dit een bijzonder afwisselende plaat, terwijl het toch als een geheel klinkt. Een invloed die er wel redelijk dik bovenop ligt is Opeth (vanaf Heritage) zonder als een copycats te klinken. Debuut van het jaar?

Deze band/projectnaam kwam ik op het spoor omdat de de naam in menig progrock-jaarlijst werd genoemd. Na een vluchtige beluistering via een stream was de bestelling van de trilogie op vinyl via Karisma snel gedaan.

Wat TCOFR op dit album doet, is geworteld in hetgeen bands als Yes, Jethro Tull, Genesis en Gentle Giant in de jaren ‘70 al deden. In die zin hoef je van deze band geen verrassend geluid te verwachten. De composities zitten echter erg sterk in elkaar, de uitvoering is fenomenaal en de productie is genieten. Hoogtepunt is voor mij het heerlijk rockende Eleison Forest, maar dit album kent alleen maar winnaars.

Ook aan het artwork is veel zorg besteed. De coverart en binnenhoes ondersteunen het verhaal van Father Robin en zijn reis en allerlei details uit het verhaal komen erin terug.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Chronicles of Father Robin is een Noorse progressieve rock band met leden van Wobbler, Tuskmørke, Jordsjø en The Samuel Jackson Five. De muziek is geïnspireerd op het geluid van de Canterbury scene en grote progbands uit de jaren ’70. Vorig jaar bracht deze band de eerste twee uitstekende delen van het drieluik The Songs & Tales of Airoea uit. Het dit jaar verschenen derde en afsluitende deel kan zich helaas niet meten met de eerste twee delen van het epos. Opener Magical Chronicle klinkt veelbelovend en Empress Of The Sun is een geweldig nummer, maar op de andere nummers schiet de band tekort.

Score: 70/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Magnus Karlsson heeft naast al zijn andere bandjes en schrijfwerkzaamheden ook tijd gevonden om een nieuwe plaat met The Ferrymen op te nemen. Iron Will staat - net als eerder werk - weer boordevol prima nummers en lekker wegluisterende riffs die iedereen al eerder gehoord heeft. Op eerste gehoor klinkt het best aanstekelijk, maar het beklijft nergens. Ronnie Romero zingt het geheel weer vakkundig in, maar weet het materiaal niet naar een hoger niveau te tillen.

Magnus Karlsson (o.a. Prima Fear) is als songwriter aan diverse projecten en bands uit de Frontiers-stal verbonden, zoals Allen/Lande, Place Vendome en Kiske/Somerville. Ook het album van The Ferrymen vloeide uit zijn pen.

Karlsson speelt op dit album ook de gitaar- bas- en keyboardpartijen in. Voor de zang is Ronnie Romero gestrikt en op de drumkruk vinden we Mike Terrana terug (Masterplan, Axel Rudi Pell en vele anderen).

Wat we te horen krijgen is typische melodieuze hardrock zoals Karlsson dat voor zijn andere projecten ook bij elkaar pent. Niets nieuws onder de zon dus…. Op de uitvoering is echter niets af te dingen. Instrumentaal is alles dik in orde en de zang van Ronnie Romero is ook prima. Het is alleen weer zo'n typisch generiek copy/paste-product uit de Frontiers-stal dat snel begint te vervelen omdat het nergens verrast.

Dit geweldige live-album ontbrak tot gisteren nog aan mijn TFK-collectie. Wat de band hier laat horen is werkelijk subliem. Zonder uitzondering winnen de nummers aan kracht t.o.v. de studioversies. Met name Church Of Your Heart is in deze uitvoering nóg veel sterker dan het origineel, en voert me terug naar Tivoli in 2000 toen de band dit als toegift speelde en ik het nummer voor het eerst hoorde. Wat een impact had het nummer toen!

Wisselvallig debuut van Roine en consorten. World Of Adventures en Big Puzzle zijn twee fenomenale nummers en ook Go West Judas is een uitstekend nummer. Samen is dit drietal ongeveer de helft van de speelduur van dit album. De overige nummers zijn van een minder niveau, al wordt het nergens slecht.

Score: 77/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Sinds de herstart in 2019 is 'By Royal Decree' alweer het derde album en wederom klokt het album rond de anderhalf uur. Verrassen doen Roine en consorten allang niet meer, maar teleurstellen evenmin. Dus krijgen we hier weer rijk gearrangeerde progrock, vol mooie melodieën en solo's.
Hooguit mis ik ter afwisseling een wat steviger aangezet nummer, zoals Don't Let the d'Evil In of een riffs als in Last Minute On Earth.

Score: 79/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Allegaeon - Damnum (87)
6. Persefone - Metanoia (86)
7. Lalu - Paint The Sky (85)
7. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
9. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
9. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
13. Voivod - Synchro Anarchy (82)
13. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
15. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
16. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
17. Amorphis - Halo (78)
17. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
17. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
20. Toundra - Hex (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Garden Of Dreams laat TFK horen in optima forma! CD2 is, zoals hieronder al vaker aangestipt van een minder niveau. Echter, dat zegt mijns inziens vooral iets over het hoge niveau van de eerste CD. Ook op de tweede CD staan enkele topnummers, zoals Deaf, Dumb & Blind, Psychedelic Postcard en Painter, en de overige nummers scoren ook bovengemiddeld.

Voor CD1 vijf sterren, CD2 krijgt er 4 van me.

Elk nadeel...... 'Dankzij' de pandemie hebben Roine en consorten minder dan een jaar na het prima 'Waiting For Miracles', dat op zijn beurt op een paar weken na ook een jaar na 'Manifesto...' verscheen, alweer een nieuw album van The Flower Kings.

Ruim 1,5 uur lang laten de bloemenkoningen zich van hun bekende kant horen. Op het eerste gehoor lijkt er weinig nieuws onder de zon, maar wie goed luistert hoort toch de invloeden van de nieuwelingen DeMaio en vooral Kamins, die zich manifesteren op dit album.

De speelduur is voor mij geen probleem. De voornamelijk door Stolt geschreven composities worden op enkele momenten afgewisseld met nummers waar Reingold, Froberg en Kamins een hand in hebben. Dan zorgt voor een prettige afwisseling. Het album heeft een heerlijk flow waardoor de 92 minuten voorbij vliegen.

Het geheel wordt geserveerd als een mooie 3-LP-boxset, al is de term boxset wellicht wat teveel gezegd. De gatefold 2-LP en enkele LP worden bij elkaar gehouden door een kartonnen sleeve zoals Inside Out dat vaker deed (Z2 van Devin Townsend en onlangs zijn nieuwe liveplaat). Op de hoes komt de mooie hoes van Roger Dean goed tot zijn recht. Waar The Flower Kings in het verdere verleden een dubieuze reputatie had als het ging om albumhoezen, is Islands het vierde album op rij dat profiteert van smaakvol artwork.

De opname van dit livealbums komt van één van de shows in Nederland vorig jaar. Zelf was ik bij de show in Uden, waar de band imponeerde en blijk gaf van een grootse vorm. Dat is terug te horen op deze opname. Helaas heeft Roine ervoor gekozen niet de gehele setlist van deze tour (10 nummers) op deze release terug te laten komen, waarbij vooral het fenomenale Church Of Your Heart een groot gemis is.

De nummers die wel op dit album staan klinken als een klok en maken de aanschaf van deze CD voor elke TFK-fan de moeite waard.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Flower Kings is al jaren een van mijn favoriete bands aller tijden en een band die ook in het latere deel van hun carrière kwalitatief uitstekende releases uitbrengt. Sinds de comeback in 2019 is Look At You Now de eerste plaat die me een beetje tegenvalt. De nummers grijpen me minder en het ontbreekt aan memorabele melodieën. Maar een mindere plaat van Roine en consorten is nog altijd 3,5 sterren waard.

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Heretoir - Nightspheres (4,5)
6. Tanith - Voyage (4,5)
7. Haken - Fauna (4,5)
8. Anubis Gate - Interference (4,5)
9. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
10. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
11. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
12. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
13. Hypno5e - Sheol (4,0)
14. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
15. Marianas Rest - Auer (4,0)
16. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
17. Klone - Meanwhile (4,0)
18. OAK - Disintegrate (4,0)
19. Temic - Terror Management Theory (4,0)
20. Riverside - ID.Entity (4,0)

Het vorige album 'Look At You Now' was voor mij een lichte tegenvaller. En album in de categorie degelijk, maar weinig spannend. Het album miste spannende wendingen, een fijne riff, een opvallende melodie.

'Love' borduurt hier een beetje op voort, maar nummers als 'We Claim The Moon', 'How Can You Leave Us Now' en 'Wall Of Shame' tillen dit album toch naar een iets hoger niveau. Het is jammer dat daar tegenover toch weer de nodige fillers staan. Wijsheden als Less is more of schrijven is schrappen zijn aan Roine Stolt niet besteed.... Een kritischer benadering van het materiaal op deze plaat en de speelduur terugbrengen naar een minuut of 55 dat dit album een stuk evenwichtiger gemaakt.

Retropolis is als geheel consistenter dan Back To The World Of Adventures. Daarom heeft dit album een lichte voorkeur boven de vorige. Wel mist deze CD toppers zoals World Of Adventures en Big Puzzel. Favoriet op dit album is het prachtige Rhythm Of The Sea.

Score: 78/100

Slechts iets meer dan een halfjaar na de geweldige dubbelaar Flower Power brengen Roine Stolt en zijn gezelschap alweer 76 minuten aan muziek uit. En het niveau doet nauwelijks onder aan dat van de voorganger. Naast het geweldige epos I Am The Sun zijn A King's Prayer en Monster Within wat mij betreft de hoogtepunten van dit album, maar dit keer zijn de miniatuurtjes die normaliter de flow van een TFK-album verstoren ( in dit geval Dream On Dreamer en You Don't Know What You've Got) ook bijzonder geslaagd.

Score: 84/10

Net als het debuut is Stardust We Are een album waar de wisselvalligheid troef is. Ook bevat deze plaat enkele van de beste nummers uit het oeuvre (Church Of Your Heart en het titelnummer). Hasse Froberg, die op Retropolis ook al meedeed, heeft op dit album voor het eerst een prominente rol als zanger. Dit komt het geluid van de band zeker ten goede. 130 minuten muziek is een hele zit, zeker met alle intermezzo's die tussendoor langskomen. In de praktijk draai ik dit album dan ook zelden als geheel.

Score: 81/100

Echt slechte albums hebben The Flower Kings naar mijn mening niet uitgebracht, maar The Sum Of No Evil behoort naar mijn mening wel tot het beste dat deze band heeft uitgebracht. Met name tijdens de eerste drie nummers stijgt de band naar grote hoogte, met het emotionele Trading My Soul als hoogtepunt van het album.

De mix van Yes/Genesis-invloeden, gekruid met een flinke dosis Zappiaanse invloeden verveelt zelden, ondanks de lange speelduur van deze CD. Alleen Flight 999 had voor mij niet zo gehoeven en Life In Motion klinkt wat minder spannend. Deze nummers drukken voor mij de score iets.

Score:

86/100

Hoe aardig de ‘Gentle’-versie ook gedaan is, de eerste CD van dit duo zet ik niet vaak meer op. De hoofdattractie is wat mij betreft toch echt de ‘Storm’-tegenpool, waar dankzij de grotere dynamische verschillen de nummers veel beter uit de verf komen.

Na het proggy The Theory Of Everything maakt Lucassen op The Diary gebruik van wat meer conventionele songstructuren, wat er voor zorgt dat dit album bijzonder lekker wegluistert. Hoogtepuntne zijn wat mij betreft Heart Of Amsterdam (heerlijke instrumentale sectie met gitaar/vioolduel), The Storm (Dat koor!) en Shores Of India, maar eigenlijk is het hele album bijzonder genietbaar. Anneke is in topvorm en laat dat horen op een nummers als The Moment, dat zonder haar toch een stuk minder bijzonder zou klinken.

Ik vind het lastig om dit album in de catalogus van Lucassen te plaatsen. Het mist echte uitschieters zoals op menig Ayreon-album, maar is als geheel constanter dan vele van zijn albums. Dan heb ik het wel over de storm-versie. Als ik de eerste CD ook meeneem dan valt de plek toch wat lager uit. En tja, die hoort er toch echt gewoon bij.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Theory Of Everything
5. Ayreon -The Dream Sequencer
6. Ayreon - 01011001
7. Ayreon -Flight Of The Migrator
8. Guilt Machine - On This Perfect Day
9. Star One - Victims Of The Modern Age
10. Ayreon - Actual Fantasy
11. Ayreon - The Final Experiment
12. The Gentle Storm - The Diary
13. Ambeon - Fate Of A Dreamer
14. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
15. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Mijn review op Zware Metalen:

The Great Discord is een band gevormd door muzikanten die hun sporen hebben verdiend in bands als Ghost, Magna Carta Cartel, Pg. Lost en andere. The Rabbit Hole is het tweede album van de Zweedse band. In de biografie omschrijft de band zichzelf als een progressieve deathpop band. Ik vermoed dat mijn definitie van progressief sterk afwijkt van die van de band, aangezien ik geen spoor van progressieve muziek op deze CD kan ontdekken. Ook het death-element ontgaat mij eerlijk gezegd.

Wat de band wel laat horen is een prettig klinkende samensmelting van zwaar aangezette moderne metal met poppy refreinen, en vooruit, in het nummer Gadget ontwaar ik zowaar iets dat aan death metal refereert. De muziek van de band zit prima in elkaar, waarbij de hoofdrol is weggelegd voor zangeres Fia Kempe met haar krachtige stem.

Mijn belangrijkste kritiek op het album is dat de muziek weinig onderscheidend is en dat ondanks het pop-karakter de meeste nummers niet echt blijven hangen. Op het einde van het album pakt de band echter toch nog uit met een aantal sterke nummers. Cadence wordt met name gekenmerkt door een sterk refrein en biedt een welkome afwisseling op het album. Ook het navolgende Omen, met daarop een gastsolo van Mark Holcomb (Periphery), trekt het gemiddelde niveau van de CD omhoog.

The Great Discord gaat met dit album geen opzien baren, daarvoor is het niveau op het eerste deel van dit album niet hoog genoeg. Als de band het niveau van de laatste drie nummers weet door te trekken op zijn derde album hebben we een topplaat van deze band in het verschiet.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Great Old Ones komt met Kadath voor het eerst op mijn radar. Getriggerd door de advance-tracks bestelde ik dit album in pre-order bij het label. Ondanks de vele tijd die ik met dit album doorbracht, moet ik bekennen dat het kwartje bij Kadath nooit helemaal is gevallen.

In theorie bevat dit album veel van de ingrediënten die ik gaaf vind in muziek. Echter, op een of andere manier komt de progressieve post-black van The Great Old Ones nooit helemaal bij me binnen.

Voor een deel heeft dit denk ik te maken met de verstikkende productie van dit album, die het beluisteren een vermoeiende zit maakt. Helemaal omdat het album ook nog een fikse speelduur heeft.

En toch blijft het album intrigeren, juist omdat ik genoeg dingen hoor die me aanspreken, vooral in het tweede deel van het album. Under The Sign Of Koth is een bazennummer vol afwisseling, zowel in tempo als in sfeer en ook het instrumentale Leng bevat genoeg wendingen om de speelduur te rechtvaardigen.

Ik ben er nog niet helemaal uit met dit album…., maar ik plus de score voor dit album toch alvast een beetje op.

Score = 79/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

The Halo Effect: een verschijnsel waarbij positieve gevoelend voor een persoon, merk of organisatie uit het verleden leiden tot een positievere beoordeling in nieuwe situaties. Hoe toepasselijk is een bandnaam in deze. Op basis van het verleden van de bandleden wordt de band op voorhand al gehyped en de positieve reviews zijn niet van de lucht. Terecht?

Niet helemaal, naar mijn mening. Ja, Days Of The Lost is een oerdegelijk melodeath-album, maar is gelijkertijd zo verrassend als de pannenkoeken die mijn moeder bakt. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van pannenkoeken, maar dan wel graag eens een ander beleg erop.

Dit album is dus nogal voorspelbaar en leunt wel erg op het recept dat In Flames en Dark Tranquillity al jaren bereiden. The Halo Effect voegt daar helaas weinig aan toe.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Ach ja... ik zag wat aardige reviews van dit gezelschap voorbij komen en de CD werd me aangeprezen door de platenboer. Achteraf gezien niet zijn 'finest moment', zeg maar. De met sludge, black en industrial doorspekte metal klinkt aardig maar overtuigt niet.

Score: 60/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Cult Of Luna - The Raging River (84)
9. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Epica - Omega (83)
12. Empyrium - Über den Sternen (82)
13. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
14. Seth - La Morsure Du Christ (80)
14. Asphyx - Necroceros (80)
14. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
17. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
18. Therion - Leviathan (78)
19. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
20. Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)