We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het comeback-album Cosmic Mother van deze band beviel me uitermate goed en met deze opvolger geeft men de heropstanding een waardig vervolg. Allesverzengende symfonische black metal met gevoel voor melodie. Het tempo is, net al op CWM, overwegend hoog maar af en toe wordt het gaspedaal even losgelaten, zoals op het magistrale Wine Into Water.

Enige mindere nummer is het wat halfbakken The Earth Canvas. Verder is dit een ijzersterk blackmetalalbum.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
3. Riverside - ID.Entity (4,0)
4. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
5. Walg - III (4,0)

Deze band was in hun eerste leven volledig aan me voorbij gegaan, en op basis van de beoordelingen van de albums alhier lijkt het ook geen noodzaak de vroege catalogus van deze band te ontdekken. Wat …And Oceans op hun comebackalbum laat horen klinktechter bijzonder aangenaam en sterk. Strak uitgevoerde black metal met een licht symfonisch tintje dankzij de keyboards die op de achtergrond het geluid van de band opvullen, ondersteund door sterk drumwerk. Een goede productie waarin alles duidelijk te onderscheiden is maakt het luisterplezier volledig. Enig minpuntje is wellicht dat de nummers veel op een tempo doordenderen. Maar als het tempo dan even naar beneden gaat, zoals in het refrein van Oscillator Epitaph, dan klinkt het wel gelijk grandioos. Heerlijk album!

The Regeneration Itinerary is het derde album van de …And Oceans sinds de herstart. De periode daarvoor ken ik (nog) niet, maar de albums die de band in dit decennium uitbracht bevallen mij uitstekend. Zo ook deze nieuwste worp, waarop de band een iets andere koers lijkt te varen dan op Cosmic World Mother en As In Gardens, So In Tombs. De band speelt nog steeds symfonische black metal, maar de industriële elementen krijgen meer ruimte, waardoor de muziek meer onderscheidend vermogen krijgt.

In de meeste nummers, zoals opener Inertiae, leidt dat tot een zeer geslaagde combinatie, maar tijdens The Form and the Formless slaat de breakbeat halverwege toch een beetje als een tang op een varken. Het is het enige kleine smetje op een verder geweldig album.

Pluspunten voor het artwork van dit album. De vinyl-editie van deze plaat is uitgegeven in een prachtige gatefold cover die er zowel van buiten als van binnen prachtig uitziet.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het vorige album Where Fear And Weapons Meet kwam al laat in het jaar uit en had ik net op tijd in huis om mee te wegen in mijn jaarlijst van 2021. Viribus Unitis heeft nog minder tijd gekregen want mijn bestelling kwam pas vorige week aan. De impact is er niet minder om…..

Want wat is dit een enorm sterk album geworden. Vaak hard, frontaal en lomp voortdenderend, maar soms verrassend vanuit de flank aanvallend, werkt 1914 de nummers op dit album af. De nummers zijn gelaagd, soms orkestraal en dankzij de samples wordt je helemaal meegezogen in de sfeer die dit album oproept. En dan als grote verrassing de aangrijpende pianoballade The Home Where I Died. Meesterlijke plaat…..

Score: 91/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Black metal, death metal, doom metal..... het zal wel. Where Fear And Weapons Meet klinkt in ieder geval retevet! Doordenderende Bolt-Throweriaanse riffs aangedikt met (samples van) strijkers en blazers voor het epische gevoel. Ik heb mijn LP pas net binnen en heb nog 10 dagen om deze te laten rijpen, maar dit album is zeker kandidaat voor mijn eindejaarslijstje.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Met Perfect Light levert Patrick Walker een prachtig sfeervol album af. Zijn karakteristieke stem en een akoestische gitaar vormen de hoofdingrediënten voor de acht nummer van Perfect Light, die regelmatig richting de tienminutengrens gaan.

Ondanks het repetitieve karakter van de muziek slaat de verveling niet toe. Dat is te danken aan de inventieve arrangementen die continu het klankbeeld veranderen. De subtiele inzet van achtergrondzang, drums, piano, viool en synths versterkt de nummers enorm. De mooie productie maakt het plaatje compleet.

Complimenten ook voor de LP-release van dit album, met een bonus EP en een prachtig boekwerk waarin de teksten, ondersteund met foto’s, staan afgedrukt.

Score: 84/100

1. Wilderun - Epigone
2. 40 Watt Sun - Perfect Light

Ik heb dit album naar aanleiding van de tip van Apollo een aantal keren de revue laten passeren. The Blossoming klinkt in potentie erg goed, maar de uitvoering laat nog wat te wensen over om dit album veel vaker te draaien.

Het grote euvel van dit album zijn de geprogrammeerde drumpartijen die alle energie uit de muziek lijken te halen. De dynamiek van de drums matcht niet met de rest van de muziek. Een voorbeeld daarvan is het begin van Endless Cycle, waar door de gitaren een bepaalde groove wordt neergezet die kompleet teniet gedaan wordt door de drums. Jammer, want zoals ik al schrijf hoor ik potentie genoeg.

Getriggerd door diverse positieve reviews die ik las over dit album kocht ik dit album... Een aantal luisterbeurten verder vraag ik me nog steeds af wat de recensenten ertoe heeft bewogen zich in positieve bewoordingen uit te laten. Richtingloze, dissonante klanken klanken, zijn het die mijn speakers uitbraken. Af en toe komen er in deze brij wat muzikale vlagen voorbij die best aardig klinken, maar deze momenten zijn veel te schaars.