Phoe, dit album van Uada valt me niet mee. Veel herhalingen binnen de nummers, zonder dat er iets wezenlijks aan de nogal standaard blackmetalriffs toegevoegd wordt. Dat maakt het luisteren naar dit album voor mij nogal saai om naar te luisteren. Zeker als de nummers ook nog eens 7 à 8 minuten duren. Echter, uitgerekend op het langste nummer weet de band met het meest te boeien dankzij afwisselende riffs en veranderingen in dynamiek.

In het geheel genomen is Crepuscule Nature een weinig opzienbarend en nogal doorsnee blackmetalalbum geworden dat wat mij betreft niet meer dan een krappe voldoende verdient.

Boeiende plaat weer, deze worp van Ulcerate. Deze band heeft een eigenzinnige en onconventionele manier van arrangeren van hun nummers. Daardoor vraagt het veel tijd om de nummers eigen te maken. Je kan als luisteraar immers maar beperkt terugvallen op verwachtingen naar aanleiding van je ervaring als muziekluisteraar.

Hier geen powerakkoorden of typische deathmetalriffs. De gitaar is minder dominant als instrument dan bij veel andere death metal, maar vormt veel meer een eenheid samen met de basgitaar. Ze vullen elkaar als het ware aan.

Het openingsnummer is wat dat betreft al een prachtig visitekaartje. Het thema dat daar voorzichtig wordt geïntroduceerd door de gitaar, duikt in allerlei gedaanten weer op in de gitaar- en baspartijen en de intensiteit varieert continu. De rest van het album is niet minder gaaf. Zo richting het laatste kwart van dit jaar - al komen er nog veel interessante releases aan - durf ik de term 'jaarlijstmateriaal' wel te laten vallen .

Wat een monsterlijk gave plaat is dit! Zwaar op de hand en zeker geen plaat om op de achtergrond te draaien, want het vraagt wel een geconcentreerd oor om het technische vernuft op dit album goed tot je te nemen. Daarom is dit ook geen plaat voor mij om grijs te draaien. Zo af en toe een dosis van een uur... Even niets anders, alleen voor je uit staren en stil zitten...

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik moet toegeven dat mijn enthousiasme ten aanzien van dit album wel een beetje getemperd is na herbeluistering. Het album begint sterk, maar wordt op een gegeven moment toch wel een beetje een eenheidsworst. Gelukkig brengt Ulthar me bij het afsluitende Cultus Quadrivium weer helemaal bij de les.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
3. Hypno5e - Sheol (4,0)
4. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
5. Klone - Meanwhile (4,0)
6. Riverside - ID.Entity (4,0)
7. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
8. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
9. Walg - III (4,0)
10. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
11. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Aardig debuut van deze Amerikaanse deathmetalband. In basis laat de band typische OSDM horen, maar dan wel met een flink progressieve twist. Vooral op kant B is goed te horen wat deze band in zijn mars heeft. met Asymmetrie Warfare en Dunwich Whore, de twee meest afwisselende nummers van het album. Op kant A raast de band nog wel eens teveel als een kip zonder kop door, vooral ingegeven door de saaie drumpartijen die maar in hoog tempo en zonder al te veel afwisseling doorbeuken. Voor kant A drie sterren en kant B vier sterren.

De ervaring van de recente kennismaking van Ulthars eerste twee album, maakte het vooruitzicht op twee tracks die beiden zo'n 20 minuten klokken vergelijkbaar met het per fiets beklimmen van een lange steile helling, waarbij je weet dat je benen voor lange tijd - zonder rustmomenten - inspannning moeten blijven verrichten. Erg vermoeiend.....

Gelukkig blijkt in de praktijk dat de nummers op Helionomicon niet continu voluit gaan en er voldoende rustmomenten zijn om even weer bij te komen tijdens de nummers. Het levert vooral op titelnummer een mooie afwisselende luisterervaring waarbij Teutoonse thrash en Scandinavische death metal worden afgewisseld met trage passages die niet zelden doen denken aan Celtic Frost.

Providence is een aardige stap omhoog na Cosmovore. Hadden de nummers op het laatstgenoemde album nog wel eens gebrek aan afwisseling (vooral kant A), op Providence klinken de nummers een stuk geïnspireerder. De riffs zitten boordevol afwisseling en drumpartijen zijn een stuk interessanter dan op het debuut. Hoogtepunten: Undying Spear en Furnace Hybernation.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Uriah Heep is vanaf Wake The Sleeper uit 2008 lekker op dreef en brengt sindsdien louter sterke studio-albums uit (Celebrations reken ik even niet mee). Ook Chaos & Colour laat weer een gedreven en geïnspireerde band horen, al moet ik toegeven dat ik dit album aanvankelijk minder kon waarderen dan ik nu doe.

De LP heeft een iets andere tracklist dan hier is vermeld en begint met een stevige vierdubbele klapper (Same Me Tonight, Silver Sunlight, Hail The Sunrise, Hurricane) om kant A sfeervol af te sluiten met het prachtige One Nation, One Sun. Kant B is iets ingetogener maar klinkt niet minder bevlogen, met het proggy You’ll Never be Alone als een van de hoogtepunten van dit uitstekende album. Voor nu verhoog ik dit album naar 4 sterren, maar ik sluit niet uit dat ik mijn beoordeling nog verder naar boven bijstel.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
3. Riverside - ID.Entity (4,0)
4. Walg - III (4,0)

Ik vind dit een verrassend sterk album. Qua geluid is het een beetje te vergelijken met de AOR-periode van Rainbow.

Heden ten dage zijn er vele bands die het AOR-geluid van de jaren '80 proberen te emuleren en daar positieve kritieken op krijgen. In dat licht verbaast het me dat er zo krampachtig word gekeken naar deze periode van Uriah Heep.

Head First kent - op een uitzondering, zoals Lonely Nights, na - sterke nummers. Ze worden met hoorbaar spelplezier en energie uitgevoerd, Peter Goalby zingt erg sterk en zijn stemgeluid past goed bij het materiaal.

Mijn review op Zware Metalen.

Petje af voor Uriah Heep. De band stevent af op het 50-jarig jubileum – met als enig overgebleven originele lid gitarist Mick Box – en weet na al die jaren nog steeds uitstekende muziek uit te brengen. In de jaren ’80 en ’90 wist de band weliswaar niet veel soeps uit te brengen, maar vanaf Wake The Sleeper uit 2008 levert de band elke drie à vier jaar weer prima werk af. Ook live laat de band nog steeds horen bestaansrecht te hebben.

Opener Grazed By Heaven boezemt het vertrouwen in dat het met Living The Dream ook wel goed zit. Alle typische Heep-elementen zijn weer aanwezig in deze uptempo rocker, zoals de volle Hammond-sound, de wahwah-solo’s van Mick Box en natuurlijk de meerstemmige refreinen. Maar het is vooral zanger Bernie Shaw – inmiddels samen met toetsenist Phil Lanzon ook alweer 30 jaar bij de band – die nog steeds weet te overtuigen.

Op het navolgende titelnummer wordt het tempo wat teruggevoerd, maar dit gaat niet ten koste van de energie. Het is één van de sterkste nummers van dit album en wordt gekenmerkt door de sterke meerstemmige zang en een pakkend refrein.

Zo vuurt de band de ene na de andere rocker op de luisteraar af, om halverwege even gas terug te nemen en ruimte te maken voor de 12-snarige akoestische gitaar op Water’s Flowing. Het epische en afwisselende It’s All Been Said begint stevig, om na een minuut onder begeleiding van piano en strijkers de ruimte te geven aan de stem van Shaw. Vervolgens schakelt de band weer naar de overdrive waarbij de gillende Hammond van Phil Lanzon de hoofdrol opeist om toe te werken naar een epische finale, die doet terugdenken aan het werk van de band in de jaren ’70. Dit is dan ook het beste nummer van de plaat. Met Goodbye To Innocence en Falling Under Your spell levert de band nog twee lekkere recht-toe-rechtaan-nummers af om met het meeslepende Dreams Of Yesteryear het album waardig af te sluiten.

Uriah Heep laat horen na al die jaren nog steeds relevant te zijn en het spelplezier is nog steeds hoorbaar. Dat deze band nog maar lang zo door mag gaan!

Mijn review op Zware Metalen:

Urne is in 2016 opgericht door Joe Nally (zang en basgitaar) en Angus Neyra (gitaar), oudleden van de Engelse stonermetalband Hang The Bastard. In 2021 bracht Urne zijn debuutplaat Serpent & Spirit uit, die helaas geheel aan mij voorbij is gegaan. Vorig jaar stond de band op diverse festivalpodia, waaronder Into The Grave, Alcatraz en Dynamo Metalfest en dit jaar was de band als support van Gojira in AFAS te bewonderen.

Dat laatste komt mede omdat Joe Duplantier groot fan van Urne is. Dat leidde er zelfs toe dat A Feast On Sorrow in zijn Silver Cord studio is opgenomen en dat Joe zich als producer aanbood, iets dat hij zelden doet. Ook verzekerde hij de band van een goed albumgeluid door Johann Meyer, engineer van Gojira, beschikbaar te stellen en wist hij de legendarische Ted Jensen (onder andere Pantera, Exodus, Eagles, Bob Marley, Alice In Chains en uiteraard Gojira) te strikken voor het masteringproces.

Vanaf de eerste tonen van The Flood Came Rushing is het duidelijk dat het met het geluid van dit album wel goed zit. Alle instrumenten klinken organisch, transparant en toch heavy. Het openingsnummer begint als een furieuze hardcoretrack met een beestachtige gitaarriff waarover zanger Joe Nally zijn gal spuwt. Halverwege wordt een tandje teruggeschakeld, zowel in tempo als qua zang en komen er allerlei andere emoties los in de track.

Die emoties hebben alles te maken met het verlies van twee dierbaren van Joe Nally aan degeneratieve aandoeningen. De pijn en boosheid over dit verlies klinkt door op dit hele album en dan vooral in de zang die alle kanten opgaat, van cleane sobere passages tot schreeuwen en grunten. Joe Duplantier heeft zijn naamgenoot dan ook flink uitgedaagd om alle facetten van zijn stem tot het uiterste in te zetten om zijn emoties gestalte te geven. Dat hoor je terug op Becoming The Ocean waar de invloeden van Gojira duidelijk terug te horen zijn in de zang.

De variatie op dit album komt niet alleen tot uiting in de zang. Op het zware To Die Twice gaat het tempo drastisch naar beneden en klinkt Urne als een sludgeband terwijl de groep verrassend progressief uit de hoek komt op het magistrale A Stumble Of Words. Met name het gitaarwerk van Angus Neyra valt hier in positieve zin op.

Hoogtepunt van dit album is het afsluitende The Long Goodbye/Where Do We Go When We Die?, dat in de intro even doet denken een Gary Moore’s Still Got The Blues maar daar verder weinig mee te maken heeft. Het nummer begint traag, maar transformeert al snel tot een thrashmetalnummer in Bay Area-stijl terwijl het weer wat later associaties oproept met Mastodon en Baroness. Het is deze afwisseling die maakt dat dit album gedurende de hele speelduur blijft boeien. A Feast On Sorrow is voor mij de verrassing van het jaar tot nu toe!

A Feast On Sorrow was een van mijn favoriete albums van 2023 en slechts door één album verslagen in mijn jaarlijst. Ondanks het enthousiasme voor dat album heb ik tot vandaag niet de moeite genomen om het debuut te verkennen. En naar nu blijkt is dit album alleszins de moeite waard!

In vergelijking met de opvolger klinkt dit album minder coherent en lijkt de band nog zoekende naar een eigen geluid. Het is een experimenteel, veelkleurig album waarop de band lijkt te willen laten horen wat het in huis heeft. Ik hoor uiteenlopende invloeden die variëren van thrash metal (Metallica ten tijde van ...And Justice For All), groove metal a la Lamb Of God en meer sludgy prog in de stijl van Baroness en Mastodon.

Serpent & Spirit is een erg vermakelijk en energiek album en een mooie opmaat naar het geweldige A Feast On Sorrow.