35 jaar na release hoor ik voor het eerst dit album. Ik kan me herinneren dat dit album hoge ogen scoorde in de Aardschok (LP van de Maand volgens mij). Misschien dat dit in '88 revolutionair was, maar in het huidige muzikale landschap valt vooral op dat dit album erg matige nummers bevat. Het flitsende gitaarspel van Friedman en Becker kan dat niet compenseren.

Dragons Kiss en Perpetual Burn, beiden uit hetzelfde jaar, hebben toch een aardig beter niveau.

Caligula's Horse is samen met bands als Wheel, Haken, Leprous en Wilderun wel een van mijn favoriete progmetalbands vanaf de jaren '10 en Rise Radiant scoorde hoog op mijn jaarlijst van 2020. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar dit nieuwste album van deze Australiërs.

Charcoal Grace stelt niet teleur. De band verstaat onverminderd de kunst van het opbouwen van goed prognummer. In de kortere nummers komt de band doelgericht 'to the point', zoals op het stevige Golem. In de langere nummers word veel meer gevarieerd in dynamiek en neemt de band de tijd om een nummer zorgvuldig op te bouwen. Zanger Jim Grey speelt hierbij een belangrijke rol. Man, wat kan die gast zingen! Ook gitarist Sam Vallen weet met zijn prachtige lyrische solo's menig nummer nèt wat extra's te geven.

Het zijn wat mij betreft de langere nummers waar het talent van deze band het best hoorbaar is, met het titelnummer voorop. Wat een geweldige trip is dat nummer. Maar eigenlijk is dit hele album één hoogtepunt en kan het zich absoluut meten met het al niet misselijke Rise Radiant.

Mijn review op Zware Metalen.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik tot voor kort nog nooit een noot muziek van het Australische Caligula’s Horse had gehoord. De band is toch al sinds 2011 actief en heeft podia gedeeld met bands als Opeth, Mastodon, The Dillinger Escape Plan, Protest The Hero, The Ocean, Twelve Foot Ninja, and Ne Obliviscaris. Met In Contact brengt de band alweer de vierde langspeler uit en het tweede album via InsideOut Music.

De modern klinkende progressieve rock die Caligula’s Horse op het nieuwste album laat horen, doet denken aan bands als Between The Buried And Me, Leprous en Haken. De muzikanten laten horen technisch zeer vaardig te zijn, waarbij de kunsten van gitarist Sam Vallen in het bijzonder opvallen. Gelukkig worden deze vaardigheden wel ingezet in dienst van de muziek.

De tien nummers op In Contact klinken bijzonder dynamisch. Djent-achtige riffs worden afgewisseld met met mooie melodieën, akoestische passages en sterke refreinen. Ondanks het progressieve karakter van de muziek klinkt het nergens ‘gezocht’. In Contact is een van de betere prog-releases dit jaar.

Sinds 'In Contact' ben ik groot liefhebber van deze band. Onlangs scoorde ik ook de eerste twee LP's van de band, die twee jaar geleden opnieuw zijn uitgebracht. Het debuut heeft nog niet de finesses van In Contact en Rise Radiant, maar het talent van de band is zeker al te horen. De progressieve rock van deze band verzand nergens in technische hoogstandjes maar staat altijd in dienst van het nummer. De productie van dit album is nog wat vlak. Dat zou gelukkig op de navolgende albums steeds beter worden.

Mijn review op Zware Metalen:

Caligula’s Horse timmert lekker aan de weg. Na twee prima albums in 2011 en 2013 werd de band opgepikt door Inside Out Music. Sindsdien bracht de band met Bloom en In Contact nog twee sterke albums uit, tourde men voor het eerst buiten Australië en wist de band steeds meer waardering te oogsten van de liefhebbers van hedendaagse progressieve rock.

Op het eerste gehoor is Rise Radiant een logisch vervolg op de eerdere albums, oftewel: strak klinkende moderne prog met djent-invloeden waarbij de vergelijking met bands als Leprous en Haken nooit ver weg is. Niet dat de band zijn oor schaamteloos naar deze twee bands laat hangen, maar het is opvallen hoe de koers van de band enerzijds die van Haken volgt (het strakke, afgemeten geluid), terwijl de band qua dynamiek juist meer de ontwikkeling van Leprous volgt. Dat zanger Jim Grey op sommige momenten klinkt als Ross Jennings (Haken) en in de hogere regionen aan Einar Solberg (Leprous) doet denken zet de vergelijking kracht bij.

Rise Radiant is in alles een album dat Caligula’s Horse naar de eredivisie van de progressieve rock kan doen promoveren. De nummers zitten uitstekend in elkaar, liggen goed in het gehoor en bieden onderling de broodnodige afwisseling. Het album opent met een stevige dubbelklapper in de vorm van The Tempest en Slow Violence, nummers die bol staan van de strakke gitaarriffs. Het navolgende Salt blinkt uit in de afwisseling met een hoofdrol voor de zang van Jim Grey. Ook gitarist Sam Vallen laat in dit nummer nog maar eens horen een begenadigd gitarist te zijn door een geweldige techniek te combineren met gepassioneerd spel.

Het door drumcomputer en synthesizer gedragen Resonate vormt het eerste rustpuntje op dit album en spreekt wat minder aan. Gelukkig is het nummer van korte duur en is het daarna tot de laatste seconde genieten van dit album. Oceanrise is een mooi gedragen prognummer waarna de band op Valkyrie het vuur nogmaals flink aanwakkert. Met de prachtige ballad Autumn mogen we weer even op adem komen en tovert Sam Vallen wederom een prachtige solo uit zijn gitaar. Het mooiste wordt op dit album voor het laatst bewaard, want in The Ascent komen alle facetten samen die Caligula’s Horse zo sterk maken.

Jens Bogren (Opeth, Leprous, Between The Buried And Me) voorzag dit album van een snaarstrakke en heldere productie waarin de dynamiek van de muziek van deze band goed bewaard is gebleven. Rise Radiant is één van de proghoogtepunten van 2020 tot nu toe.

Score: 89/100

Ik was deze parel eerlijk gezegd een beetje vergeten. Onlangs kwam ik hem voor een fooi tegen op Amazon en de CD draait nu al een aantal dagen zijn rondjes in mijn speler. Dit album is een bonte verzameling liedjes waarbij de gepassioneerde zang van Caputo centraal staat. Een heerlijk album voor de late uurtjes.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Car Seat Headrest is een van mijn ontdekkingen van 2025. Niet echt een stijl van muziek die ik vaak luister, maar toen ik fragmenten van dit album hoorde was mijn interesse gewekt. The Scholars is een bonte verzameling nummers met het proggy Gethsemane als hoogtepunt. Echt zo’n album waar je je met elke draaibeurt verliest in nieuwe ontdekkingen. En dan heb ik me nog niet eens verdiept in het concept van de plaat.

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

In een andere tijd zouden we in augustus al zijn verblijd met een nieuw album van Carcass. Die release is naar achteren is geschoven.

Normaal krijgen we na een regulier album nog een EP met overblijfsels van die opnamesessies. Nu krijgen we de kliekjes al voor het gerecht geserveerd. Mij smaakt het echter uitstekend zo en deze EP doet me nog meer verheugen op het aanstaande album. Carcass klinkt niet erg verrassend en in lijn met hetgeen ze lieten horen op Surgical Steel. Van mij hoeft het ook niet anders.

Bij mijn wekelijkse bezoekje aan de platenzaak pikte ik deze keer dit album uit de CD-bakken. Het is alweer even geleden dat ik dit fenomenale album hoorde, maar vanaf de eerste noten van Inpropagation is het weer een feest der herkenning in huize Namsaap.

Dit is het eerste album van Carcass dat ik echt kon waarderen. Weg is het chaotische geluid van de eerste twee albums - al ben in Symphonies later wel gaan waarderen - en hoor ik een band die leert doseren en de kracht van tempowisselingen in nummers toepast. Daarnaast wordt veel meer ingezet op melodie in de nummers, zonder het rauwe karakter van de band al te veel kwijt te raken.

Fenomenaal album!

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

De vergelijking met Arch Enemy snap ik, al was het in mijn beleving wel Carcass, die met Necrotism en Heartwork aan de basis stond van het geluid van Arch Enemy.



Volgens mij is het altijd Bill Steer geweest, die verantwoordelijk was voor dat typische leadgeluid.

Enfin, op Torn Arteries trekt Carcass de lijn door van Surgical Steel. Verschil is dat de eerste plaat na de reünie in mijn beleving een stuk spannender was. Hier zit alles degelijk in elkaar, maar wordt het nergens heel spannend. Hoogtepunt van dit album is wat mij betreft het artwork, waardoor ik me toch heb laten verleiden deze LP aan te schaffen.

Score: 70/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
6. Leprous - Aphelion (88)
10. Dvne - Etemen Ænka (87)
10. Year Of No Light - Consolamentum (87)
12. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
12. Amenra - De Doorn (86)
12. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
12. Hooded Menace - The Tritonus Bell (86)
15. Kauan - Ice Fleet (85)
15. Frost* - Day And Age (85)
15. NMB - Innocence & Danger (85)
18. Deafheaven - Infinite Granite (84)
18. Cult Of Luna - The Raging River (84)
18. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
18. Dordeduh - Har (84)
18. Wormwood - Arkivet (84)
- - . 1914 - Where Fear And Weapons Meet (83)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Swallow The Sun - Moonflowers (70)
- - . Carcass - Torn Arteries (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Kom ik zomaar de Prize Killer-versie van dit album tegen in de kringloop. De laatste keer dat ik dit album hoorde stamt waarschijnlijk uit de tijd dat CD's op tape zetten nog een veelgebruikte methode was om je muziekcollectie uit te breiden.

Lekkere rauwe mix van hardcore/punk, thrash en een vleugje gothic. Vooral op Male Supremacy komt in de middensectie het gothicgeluid al naar boven waarmee Peter Steele en Type-O-Negative later bekendheid zouden verwerven. Samen met Predator, God Is Dead en Worldwars III & IV de hoogtepunten van dit album.

Ik lees overigens veel commentaren over de productie van dit album. Ik vind de productie van dit album alleszins meevallen. Zal wellicht te maken hebben met welke versie geluisterd wordt. Ik lees her en der negatieve verhalen over de de geremasterde versies via Flying Dolphin Administration en Metal MInd. Volgens dr.loudness-war.info zijn de remasters een stuk minder dynamisch dan de originele releases en ook de Prize Killer release.

Vandaag heb ik de Price Killer CD van dit album op de kop getikt. Heerlijk om dit album na vele jaren weer eens te horen. De productie staat 36 jaar na dato nog als een huis en de furieuze hardcorenummers knallen nog steeds als een malle. Alleen de cover Manic Depression weerhoudt mij ervan om dit album de volle mep te geven. Classic!

Toen ik de aankondiging van dit album hoorde keek ik best wel uit naar dit album. Bij het horen van de eerste single was mijn anticipatie al een stuk minder en nu ik het album heb gehoord blijft het gevoel van teleurstelling over....

Om te beginnen is de productie echt bagger! De drums klinken werkelijk nergens naar, eendimensionaal, zonder enige diepte. Ook het totaalgeluid klinkt platgedrukt, overstuurd en is niet bepaald een feest voor het oor.

Dan de nummers zelf... spierballenmetal die naar thrash neigt. Indrukwekkend technisch gezien, maar ingespeeld als ware het een groep bodybuilders die alleen maar in de spiegel kijken. John Bush probeert er met zijn fantastische stem nog wat van te maken, maar komt naar mijn mening niet tot zijn recht hier. Dan luister ik liever naar zijn albums met Anthrax, waar de band wel de juiste ruimte wist te creëren voor zijn stem.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


Het wordt dringen in mijn jaarlijst met zoveel mooie albums. Heavy Pendulum heb ik dit jaar grijsgedraaid en is zeker een van de albums die erin hoort. Een prachtig afwisselend album dat ondanks een speelduur van 70 minuten blijft boeien. Weavering Angel is een van de mooiste nummers die dit jaar is uitgekomen.

Score: 87/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Gaerea - Mirage (92)
3. Elder - Innate Passage (91)
4. Disillusion - Ayam (90)
4. Aeternam - Heir Of The Rising Sun (90)
6. Ghost - Imperia (89)
7. Star One - Revel In Time (88)
8. Allegaeon - Damnum (87)
8. Cave In - Heavy Pendulum (87)
10. Psychonaut - Violate Consensus Reality (86)
10. Persefone - Metanoia (86)
10. Satan - Earth Infernal (86)
10. Crone - Gotta Light? (86)
14. Lalu - Paint The Sky (85)
14. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
14. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
17. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
17. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
17. Arð - Take Up My Bones (84)
17. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
—. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
—. Sigh - Shiki (83)
—. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
—. Dead Dead - Slave Driver (83)
—. Charlie Griffiths - Tiktaalika (83)
—. Voivod - Synchro Anarchy (82)
—. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Motorpsycho - Ancient Astronauts (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Devin Townsend - Lightwork (72)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Zo af en toe is het tijd om de collectie een beetje uit te dunnen om ruimte te maken voor nieuwe LP's en CD's. Bij het doorlopen van mijn CD-kast kwam ik deze tegen en heb hem nog maar eens opgezet.

Tijd werkt niet in het voordeel van dit album. De progmetal op dit album klinkt erg belegen en er is productioneel wel het een en ander op aan te merken. Dit haalt bij lange na niet het niveau van Frameshift. Ik snap wel dat Henning zich op zijn Youtube-carriere heeft gestort.

Deze CD gaat ruimte maken voor betere muziek.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Muzikaal is Changeling een enorm indrukwekkende band, maar ook een beetje een vermoeiende exercitie. De productie vergalt het luistergenot en laat de, toch al niet bepaald gemakkelijke, nogal drukke muziek, als het sonische equivalent van een baksteen in je smoel op je afkomen.
En dat is jammer, omdat de band muzikaal echt wel een interessante vorm van techdeath speelt die wat mij betreft een stuk interessanter is dan wt er gemiddeld in het genre wordt uitgebraakt.

Score: 70/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Echoes Of Light is - ondanks mijn aanvankelijke enthousiasme over dit album - al snel na de release in de schaduw van andere albums komen te staan. En nu ik het album opnieuw luister, hoor ik weer waarom: Echoes Of Light is een erg onevenwichtig album. Het album begint sterkt met het titelnummer en A Death Though No Loss, waar met name het sterke melodieuze gitaarwerk mijn enthousiasme aanwakkert. Shallow Nights is daarna een behoorlijke klap minder, vooral door de saaie en onvaste zang die grote delen van het nummer verpest.
Met het swingende Selenophile revancheert de band zich gelukkig weer, al wordt het niveau van de eerste twee nummers niet gehaald. Gold/Dust is een ‘OK’-nummer en wordt onderuit gehaald door de zang. Het mooie melodieuze leadgitaarwerk in het tweede deel maakt dit enigszins goed. Het afsluitende An Ode The The Warrior geeft betekenis aan het woord episch en sluit het album waardig af.

Complimenten voor de vinyluitgave van dit album. De hoes is op een goede kwaliteit karton gedrukt en de plaat gaat vergezeld van een mooi boekwerk. Helaas zie ik dat steeds minder vaak bij vinylreleases.

Score: 78/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


Een afwisselende verzameling progressieve metaltracks heeft Charlie Griffiths op dit album bij elkaar geschreven met invloeden uit de metalcore, heavy metal en andere genres. Alles doorspekt met zijn geweldige gitaarwerk dat regelmatig doet denken aan de hoogtijdagen van het Shrapnel-label.

Score: 83/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Gaerea - Mirage (92)
3. Elder - Innate Passage (91)
4. Disillusion - Ayam (90)
4. Aeternam - Heir Of The Rising Sun (90)
6. Ghost - Imperia (89)
7. Star One - Revel In Time (88)
8. Allegaeon - Damnum (87)
9. Persefone - Metanoia (86)
9. Satan - Earth Infernal (86)
9. Crone - Gotta Light? (86)
12. Lalu - Paint The Sky (85)
12. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
12. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
15. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
15. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
15. Arð - Take Up My Bones (84)
15. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
19. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
19. Sigh - Shiki (83)
19. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
19. Dead Dead - Slave Driver (83)
19. Charlie Griffiths - Tiktaalika (83)
—. Voivod - Synchro Anarchy (82)
—. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Devin Townsend - Lightwork (72)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Nette, verzorgde muziek die nergens uit de bocht vliegt maar daardoor ook wel erg veilig klinkt. Alleen 'In A Lifetime' steekt er met kop en schouders bovenuit. Dit album nodigt niet uit om de rest van de discografie te gaan verkennen.....

Communic doet op dit album wat ze al 5 eerdere albums deden: muziek maken in het straatje van Nevermore maar dan net iets minder goed, als zijn met name de eerste drie albums prima.

De zesde worp klinkt beter dan Where Echoes Gather, maar dat rechtvaardigt voor mij geen fysieke aankoop. Het ‘been there, done that’-gehalte is daarvoor te hoog.

Ik kan me wel vinden in de conclusie van MetalMike. Deze EP bevat zeker niet het sterkste materiaal van deze band. Dan kan de navolgende langspeler State Of Deception me een stuk beter bekoren. Wat de band hier laat horen klinkt degelijk, maar mist spanning en lijkt nogal vlag uitgevoerd. Met een beetje meer expressie en venijn zou bijvoorbeeld het titelnummer een stuk beter uit de verf komen, want in de basis klinkt het nummer best OK.

Rond de tijd van de release is dit album een beetje aan me voorbij gegaan. Wel gecheckt, maar niet interessant bevonden.

Onlangs kwam het album weer op mijn pad en heb ik het weer een kans gegeven. Met als gevolg dat ik het album inmiddels aan mijn collectie heb toegevoegd .

Conception heeft wel een fijne eigen benadering van het prog-genre, meer song- en zanggericht. Dat mag ook wel met een klasbak als Roy Khan als zanger. Zijn bijzondere, donkere stem zorgt er mede voor dat Conception een redelijk herkenbaar en eigen geluid heeft.

Het album heeft een beetje moeite om op gang te komen. Dat is misschien ook de reden geweest dat het album me eerder niet wist te raken. Of Raven And Pigs doet wat mechanisch en industrieel aan. Het is geen typische albumopener om de luisteraar direct bij de les te krijgen. Ook bij de twee navolgende nummers komt het album nog niet echt op gang. Vanaf het sfeervolle The Mansion is het echter prijs! Dat komt vooral doordat de nummers vanaf dat moment veel mer gedragen worden door de sterke zanglijnen van Khan.

Hoogtepunten zijn wat mij betreft het swingende By The Blues en Anybody Out There, als is heel kant B eigenlijk ijzersterk.

Dit album nodigt zeker uit om de vroege jaren van de band te verkennen. Dat komt mooi uit aangezien de eerste vier platen volgende week opnieuw worden uitgebracht.

Score: 79/100

Deze plaat is als een mooie wijn die met de jaren beter wordt. Ik had dit album al tijden net meer gehoord, maar wat komt de plaat binnen nu ik hem weer opzet! Het contrast tussen het felle gitaarwerk van Chuck en de meer melodieuze solo's van Shannon is geweldig. Steve DiGiorgio krijgt alle ruimte voor zijn briljante en uit duizenden herkenbare basspel en ook het drumwerk van Richard Christy is om te watertanden. De zang van de eerder dit jaar overleden Tim Aymar is een 'acquired taste' maar past wat mij betreft perfect bij deze muziek.

Halfje erbij!

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een geweldige en intense plaat is de nieuwe Convocation geworden! Ondanks dat het tempo laag blijft gebeurt er zo ontzettend veel in de nummers. Centraal staan de enorm vette riffs en prachtige gitaarmelodieën, aangevuld met strijkers, koren en orgels. Daaroverheen de volvette grunt van Marko Neuman. Beste funeral doom die ik dit jaar heb gehoord.

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Horrendous - Ontological Mysterium (4,5)
6. Heretoir - Nightspheres (4,5)
7. Tanith - Voyage (4,5)
8. Convocation - No Dawn for the Caliginous Night (4,5)
9. Haken - Fauna (4,5)
10. Anubis Gate - Interference (4,5)
11. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
12. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
13. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
14. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
15. Soen - Memorial (4,0)
16. Hypno5e - Sheol (4,0)
17. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
18. Marianas Rest - Auer (4,0)
19. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
20. Klone - Meanwhile (4,0)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Coroner was een van mijn favoriete thrashbands in de jaren ’80 en ’90. Met elk album verkende de band nieuwe territoria en vermeed het in herhaling te vallen zonder hun karakteristieke geluid te verliezen, zelfs op Grin. Het nieuws dat de band na al die jaren weer een nieuw album zou uitbrengen bracht gemengde gevoelens op: enerzijds was ik hoopvol op een sterke comeback, maar ook wel terughouden en bedacht op een teleurstelling. Recente albums van bands als Dark Angel, Atrophy, Toxik en Sadus waren nu niet bepaald voorbeelden van een succesvolle comeback.

Al snel na het intro Oxymoron weet Coroner mijn angst voor teleurstelling weg te nemen. Coroner heerscht nog altijd! Scherpe riffs, de verbeten zang van Ron Brorder en het weergaloze melodieuze soleerwerk…. Het is allemaal nog aanwezig! Qua geluid heeft de band Mental Vortex als vertrekpunt gekozen, maar heeft dat verder uitgebouwd en opgefrist met behulp van producer en mede-componist Dennis Russ. Hij gaf Dissonance Theory ook een uitstekende productie mee!

Tempo Of The Damned het beste comeback-album in thrash metal? Nope....

Score: 92/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Ik ben de afgelopen tijd een beetje door mijn CD- en LP-collectie aan het grasduinen en albums aan het luisteren die ik al lang niet meer gehoord heb. Zo kom ik nu bij deze parel van Coroner.

In mijn optiek is dit het Magnum Opus van deze geweldige band. 'No More Color' liet al een enorme progressie horen ten opzichte van de eerste twee albums, maar wat de band hier laat horen slaat werkelijk alles. Technisch hoogstaande composities die daarnaast ook nog eens enorm pakkend zijn. Daar overheen de bijtende vocalen van Ron Royce die je dwingen om bij de les te blijven.

Half puntje erbij! 4,5*

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Deep Water blijft een graag gehoorde plaat en naast het muzikaal gebodene klinkt het album ook productioneel bijzonder sterk. Halfje erbij!

Score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Ruim een half jaar na de release is deze CD nog regelmatig in mijn CD-speler te vinden. Zoals ook door anderen hier gesteld is dit album hun sterkste sinds lange tijd, al vond ik de voorganger ook al zeer sterk. Absolute hoogtepunt is You Will Know The Lion By His Claw. Wat een riffs! Wat een gitaarwerk!

Maar ook op de rest van het album wordt met sterke riffs en gave tempowisselingen gestrooid als pepernoten met Sinterklaas. Ik gooi nog een halfje bij de score op!

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Slechte albums maken kunnen we Cradle Of Filth niet op betrappen, maar na Median was het toch lange tijd allemaal een klapje minder. Vanaf de overstap naar Nuclear Blast en de komst van het huidige gitaristenduo laat de band nieuw elan horen. Feller gitaarwerk, geïnspireerd door de heavy metal van de jaren '80, en de gothische saus werd nog eens flink ingedikt. Hammer Of The Witches en Cryptoriana klonken daardoor overtuigend en met Existence is Futile scoort de band een volmaakte hattrick.

Score: 82/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
6. Leprous - Aphelion (88)
10. Dvne - Etemen Ænka (87)
10. Year Of No Light - Consolamentum (87)
12. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
12. Amenra - De Doorn (86)
12. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
12. Hooded Menace - The Tritonus Bell (86)
15. Kauan - Ice Fleet (85)
15. Frost* - Day And Age (85)
15. NMB - Innocence & Danger (85)
18. Deafheaven - Infinite Granite (84)
18. Cult Of Luna - The Raging River (84)
18. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
18. Dordeduh - Har (84)
18. Wormwood - Arkivet (84)
- - . 1914 - Where Fear And Weapons Meet (83)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Cradle Of Filth - Existence Is Futile (82)
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Swallow The Sun - Moonflowers (70)
- - . Carcass - Torn Arteries (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dani en consorten blijven prima albums afleveren, al is dit album toch minder aan bod gekomen in mijn CD-speler dan andere recente albums van de band. Het album komt wat langzaam op stoom en ik veer voor het eerst echt op met The Trinity Of Shadows en vanaf White Hellebore is het gewoon een sterke plaat.

Score: 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl