Mijn review op Zware Metalen.

Begin jaren negentig scoorde Robby Valentine een enorme hit met Over And Over Again, de eerste single van zijn debuutalbum. Een vliegende start van een veelbelovende carrière voor Robby. Het succes blijft op navolgende albums echter uit, mede als gevolg van veranderende trends in het muzikale landschap en de weigering van Valentine om zich aan te passen. Waar we Robby Valentine in Nederland uit het zicht raken, blijft hij in Japan onverminderd populair.

Na de release van zijn tiende album Bizarro World bleef het stil rondom de multi-instrumentalist. Hij kampte met een writer’s block en werd in 2016 getroffen door een ernstige ooginfectie. Hierdoor raakte hij driekwart van zijn zicht kwijt en werd hij gedwongen om te leren omgaan met deze handicap. Desondanks heeft hij zijn nieuwe album The Alliance grotendeels zelf ingespeeld en opgenomen.

Muzikaal blijft Valentine trouw aan de invloeden op zijn nieuwste album. The Alliance staat bol van de symfonische rock die refereert aan bands als Queen, ELO, Beatles en The Baby’s. Na het instrumentale The Alliance Theme start het album matig met het flauwe – aan Kensington herinnerende – Judgement Day. Gelukkig volgt een snel herstel met het navolgende Black Dog, waar we in het refrein worden getrakteerd op de Queen-esque koortjes waar Valentine zo graag gebruik van maakt.

Echt los gaat het album echter pas vanaf het springerige Sons Of America, waar invloeden van Kiss (Detroit Rock City), ELO en Beatles (sgt. Pepper) door de blender gaan. Running On Empty doet vervolgens weer erg aan Muse denken. Zo is het gedurende het hele album een feest der herkenning van invloeden, waarmee Robby Valentine toch ook weer een eigen geluid weet te smeden. Een geluid dat wellicht voor de gemiddelde Zware Metalen-bezoeker te poppy is, maar wie de stadionrock van de jaren zeventig en tachtig kan waarderen, moet deze plaat zeker een kans geven.

Deze Lp is mijn eerste kennismaking met Vallenfyre en die bevalt prima. Natuurlijk doet de muziek dankzij de HM-2 distortion erg aan de Zweedse deathmetalsound denken maar ik hoor ook veel van Slaughter - Strappado (1987) terug. In de langzamere nummers komt ook het onmiskenbare geluid van Paradise Lost terug.

Score: 70/100

Onlangs schafte ik de boxset 'The Charisma Years' aan met alle werk van de band tussen 1970 en 1978. Een mooie aanleiding om me eens wat meer te verdiepen in het werk van deze band, die ik tot nu toe alleen kende van het album Pawn Hearts.

Dit eerste album uit de boxset is in ieder geval een schot in de roos! Het dreigende Darkness opent het album fenomenaal en is mijn favoriete track op dit album. Hammill is misschien niet de beste zanger die er rondloopt, maar weet met zijn voordracht voor een enorme beleving te zorgen. De mooie ballad Refugees laat een hele andere kant horen van de band.

White Hammer is, net al de opener, weer zo'n heerlijk dreigend prognummer. Let op het heerlijke basspel dat bij vlagen aan Geezer Butler doet denken. Dat is overigens niet de enige Black Sabbath referentie die ik hoor bij dit nummer. In het doomy slot, waar de saxofoons de martelingen van de heksen vertolken, is het alsof de band wil laten horen hoe Deep Purple een Black Sabbath-nummer zou spelen.

What Would Robert Have Said start aardig en ontwikkelt zich gaandeweg tot een heerlijk prognummer. Out Of My Book is een beetje een niemandalletje, dat niet vervelend is maar ook niet echt beklijft. After The Flood is echter weer van start tot finish een fantastisch prognummer!

Score: 86/100

Dit album staat al jaren stof te vangen in mijn CD-kast. Ik meen dat ik dit album ooit heb gekregen (spaaractie o.i.d.) en dat ik prettig verrast was door het gebodene op de CD. Een welkome afwisseling naast de metalmuziek die doorgaans in mijn studeerkamertje galmde. Mijn huisgenoten waren ook blij dat ik eens iets anders op kon zetten .

Bij het herbeluisteren valt mij op hoe goed het geluid van dit album is, met name het prettige gitaargeluid. Ook de nummers zitten goed in elkaar. Na al die tijd nog steeds 4****

Heerlijke liveplaat! Ook al is er achteraf aan gesleuteld, ik kan erg genieten van deze registratie en de band klinkt hier erg bevlogen.

F.U.C.K. was het eerste album dat ik van de band in huis haalde en daarna kwam deze registratie in mijn toen nog bescheiden CD-collectie. Ik heb dit album indertijd zoveel gedraaid dat ik nu, nadat de cd vele jaren stof ving, nog alle details in deze uitvoeringen herinner. En zoals Hagar het werk van Roth vertolkt... erg sterk!

De bas- en drumsolo op de eerste CD hadden achterwege mogen blijven, maar horen anderzijds wel bij een tijdsdocument als dit. Gelukkig zit er een skip-knop op de CD-speler .

Mijn review op Zware Metalen:

Het is maar weinig bands gegeven om dertig jaar na het debuutalbum nog altijd in dezelfde bezetting actief te zijn en dan ook nog eens elke drie jaar een uitstekend album uitbrengen. The Empyrean Equation Of The Long Lost Things is het eerste album van de Duitse progmetallers van Vanden Plas sinds het debuut uit 1994 waarop toetsenist Günter Werno niet meer te horen is. Zijn plaats achter het keyboard is overgenomen door Allesandro Del Vecchio, de multi-instrumentalist, componist en producer die zo’n beetje op elk album dat door het Frontiers label wordt uitgebracht te horen is geweest.

Veel impact op het bandgeluid heeft de Italiaanse toetsenist nog niet. Niet gek als je bedenkt dat Del Vecchio nog maar kort bij de band zit en geen tijd heeft gehad om mee te schrijven aan de nummers. Zijn invloed is beperkt gebleven tot wat nuanceverschillen in het toetsengeluid ten opzichte van eerdere albums.

Net zoals op eerdere albums zijn Stephan Lill en Andy Kuntz verantwoordelijk voor de muziek en de teksten voor de zes composities op The Empyrean Equation Of The Long Lost Things. Ook op dit elfde album laat de band zijn uit duizenden herkenbare geluid horen, dus episch klinkende progressieve metal met veel aandacht voor melodie, dynamiek en grootse refreinen.

Het album opent met het grotendeels instrumentale titelnummer, dat qua opbouw een haast ouverture-achtig karakter kent met vele thema’s die in acht minuten de revue passeren en waar met name gitarist Stephan Lill toetsenist Allesandro Del Vecchio de ruimte nemen om hun indrukwekkende spel ten gehore te brengen.

Het stevig rockende My Icarian Flight, met zes minuten het kortste nummer op dit album, is meer recht-toe-recht-aan (voor Vanden Plas-begrippen dan, hé) en laat horen dat de stem van Andy Kuntz, ondanks zijn 61 jaren nog geen slijtage laat horen. Zijn markante, uit duizenden herkenbare zangstem zet de toon op dit nummer met sterke melodieën, als krijgt de rest van de band in de instrumentale middensectie ook de ruimte om hun kunnen te etaleren.

Toch vind ik de band het meest genietbaar in de langere composities, waarin de band de ruimte neemt voor symfonisch grandeur en met meer dynamiek speelt in de nummers. Het dreigende Sanctimonarium is hier een prachtig voorbeeld van. In dit epische nummer word je als luisteraar opgezogen in het nummer dankzij de constante afwisseling en de rijke instrumentatie, waar Del Vecchio regelmatig zijn stempel drukt. Op het afsluitende March Of The Saints gaat de teller zelfs voorbij het kwartier, maar ondanks de sterke momenten in dit nummer klinkt het geheel hier soms net wat te fragmentarisch. Met name de manier waarop het thema uit de overture weer is verwerkt in de afsluiting van dit nummer, klinkt erg gezocht.

Waar de band het vooral zoekt in groots opgezette nummers met veel instrumentaal geweld, laat de band in de powerballad They Call Me God een meer subtiele kant horen en krijgt zanger Andy ruimte om de meer ingetogen kant van zijn stem te laten horen. Gaandeweg wordt de gain-knop wel weer opengedraaid en wordt toegewerkt naar een bombastische finale.

Op hun nieuwste worp verkent Vanden Plas geen nieuwe paden, maar levert binnen hun kenmerkende stijl wel weer een bijzonder sterk album dat zich prima kan meten met de The Ghost Experiment– en Chronicles Of The Immortals-tweeluiken.

Mijn review op Zware Metalen

In 2014 meldde Adrian Vandenberg zich, na zich jarenlang op het schilderen te hebben toegelegd, weer aan het muzikale front met zijn nieuwe band Vandenberg’s Moonkings. Met deze band maakte hij twee zeer verdienstelijke albums vol bluesy hardrock. De beperkte mogelijkheid om met deze band te toeren – zanger Jan Hoving kan vanwege zijn eigen bedrijf niet lang van huis zijn – deed Adje besluiten om zijn Moonkings in de ijskast te zetten en onder zijn achternaam verder te gaan met een nieuwe band.

Voor deze band nam hij contact op met Ronnie Romero, die in de afgelopen jaren indruk wist te maken door als de nieuwe frontman van Ritchie Blackmore’s Rainbow moeiteloos het repertoire gezongen door grootheden als Ronnie James Dio, Ian Gillan, David Coverdale en Joe Lynn Turner te reproduceren. Met hem aan boord begon Adrian nieuw materiaal te schrijven gericht op de geweldige vocale capaciteiten van Ronnie Romero en trokken de heren naar Los Angeles om daar onder leiding van producer Bob Marlette met oude bekenden Rudy Sarzo en Brian Ticky de opnamen voor een nieuw Vandenberg-album te starten. Laatstgenoemden zijn uiteindelijk op twee nummers te horen, aangezien met Koen Herst en Randy van der Elsen de uiteindelijke bezetting van Vandenberg anno 2020 al snel vorm kreeg en zij de rest van het album inspeelden.

Deze opnamen resulteren in een opvallend stevig uitgevallen nieuw album. Vandenberg anno 2020 klinkt als een legering van Whitesnake en Rainbow ten tijde van de eerste drie albums, waarbij Adrian de gainknop van zijn Marshall-versterker nog wat verder naar rechts heeft gedraaid.

Opener Shadows Of The Night laat niets aan de verbeelding over en dendert frontaal de speakers uit. Een gedreven en solide klinkende ritmesectie bouwt de stevige betonnen fundering waarop Adrian en Ronnie kunnen excelleren. Ronnie laat horen waarom hij samen met mannen als Jorn Lande en Russel Allen tot de top van het hedendaagse zangersgilde behoort en het gitaarspel van Adrian klinkt vuriger dan we in tijden van hem gehoord hebben. Op Hell Or High Water, een van de hoogtepunten van deze plaat, en Ride Like The Wind klinkt de band als een opgefokte versie van Rainbow, waarbij het nog maar de vraag is of Romero’s andere broodheer ooit nog in staat is om nummers van dit niveau uit te brengen. Aan de andere kant zijn het nummers als Shitstorm, Light Up The Sky en Skyfall die David Coverdale waarschijnlijk groen van jaloezie doen kijken als hij ze hoort, aangezien deze nummers tot het betere van werk van Whitesnake zouden behoren.

Zoek je als muziekliefhebber naar originaliteit en vernieuwing? Dan vind je op 2020 niets van je gading en mag je gerust een punt of twintig aftrekken van mijn eindscore. Houd je van vurige, goed gezongen hardrock uit de klassieke school volgens het adagium ‘een goed cliché gaat langer mee’? Dan zul je het met me eens zijn dat Vandenberg met 2020 een knaller van een hardrockalbum heeft uitgebracht!


Score: 89/100

Mijn review op Zware Metalen

Over het comeback-album van Vandenberg was ik indertijd erg enthousiast, al waren achteraf gezien de 89 punten die ik aan 2020 toeschreef misschien teveel van het goede. Dat neemt echter niet weg dat het nog steeds een erg fijne plaat is waarop de band, toen nog met Ronnie Romero op zang, aardig steviger van leer trok dan in de jaren tachtig.

Romero was al snel weer vertrokken om zich bezig te houden met al zijn andere projecten en sinds 2021 is Mats Leven als zanger toegetreden tot de band. Een verrassende keuze, gezien zijn verleden bij o.a. Krux, Candlemass en Therion, maar zijn rauwe stemgeluid past uitstekend bij Vandenberg, zoals we op het nieuwe album Sin kunnen horen.

Eén van de invloeden van Mats is David Coverdale en dat inspireerde Adrian Vandenberg hoorbaar om voor dit album iets meer in de stijl van Whitesnake nummers te schrijven. Sterker nog, als je het titelnummer hoort weet je precies hoe Judgement Day zou hebben geklonken als Adrian zelf het album Slip Of The Tongue had kunnen inspelen. Ook de heerlijke uptempo rocker Hit The Ground Running had zeker niet op dat album misstaan en zal het live uitstekend doen.

De goede verstaander heeft inmiddels begrepen dat Vandenberg op dit album geen enorme vernieuwing laat horen. Wat we wel horen is dat de band anno 2023 nog steeds garant staat voor sterke, zeer goed gespeelde hard rock.

Binnen de nummers strooit Adje als vanouds met prachtig opgebouwde solo’s in zijn unieke en uit duizenden herkenbare speelstijl. Minder opvallend, maar niet minder belangrijk, is de ritmesectie op dit album. Koen Herfst en Randy van der Elsen geven elk nummer een stevige fundatie mee en zorgen voor een heerlijke drive in de nummers. Luister bijvoorbeeld maar eens naar House On Fire, Light It Up of Burning Skies zonder stil te zitten.

Bob Marlette is, net als op het vorige album, verantwoordelijk voor de mix van dit album en heeft Sin een vette, rauwe sound meegegeven en ondanks dat de muziek op dit album je regelrecht terugbrengt naar de tijden van Vanessa Warwick en Headbangers Ball klinkt het album geenszins gedateerd. Om het plaatje helemaal compleet te maken heeft Adrian Vandenberg een schitterende hoes geschilderd voor dit album.

Ten opzichte van 2020 hebben Adrian Vandenberg en consorten er een flinke schep bovenop gedaan en één van de betere hardrockplaten van 2023 gemaakt!

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Op voorhand had ik dit album al met potlood in mijn jaarlijst gezet. Deze LP heeft mij afgelopen zomer veel luisterplezier bezorgd. Nu ik de plaat weer luister, merk ik dat de plaat een beetje van zijn glans is verloren en dan vooral in de eerste helft.

Rebel Drones opent het album prima, maar daarna kabbelt de plaat te lang door zonder heel spannend te worden. Het is vanaf Shut It Down, de opener van de tweede LP, dat de plaat weer helemaal opbloeit. Hoogtepunt is zonder meer het meeslepende Drag Nets, vooral dankzij het prachtige refrein. Helaas kent het tweede deel van dit album ook z’n mindere momenten. Sanctuary en in mindere mate The Haunting blijken ook wat minder toekomstbestendig.

Stand In Your Light is al met al nog steeds een fijne plaat, maar voor mijn jaarlijst pak ik toch het gummetje erbij.

Score: 79/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
15. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Sigh - Shiki (83)
15. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
18. Voivod - Synchro Anarchy (82)
18. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
20. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Het vorige album van VR vond ik eigenlijk best sterk. The Devil's Asylum begint nog wel OK, maar meneer Thorpe bedient zich gaandeweg in de nummers van een gezapigheid die zijn weerga niet kent. Zanger Brian Betterton, die zichzelf schijnbaar graag 'Chalice' laat noemen, wordt door bandleider Thorpe qua capaciteiten met de illustere Carl Albert, maar mag zich nog niet eens in zijn schaduw begeven. Maar ach, zelfs wijlen Carl Albert had met zijn stem dit materiaal naar een bovengemiddeld niveau geholpen.

De neergaande lijn die na het fantastische Digital Dictator werd ingezet, wordt doorgetrokken op Welcome To The Ball. Toch is het geen slecht album. Nummers als Abandon, You Only Live Twice en Six Stepsisters klinken erg sterk. Helaas staan daar ook mindere nummers tegenover, met Children als dieptepunt.

Score: 72/100

Ik kon de verleiding toch niet weerstaan toen ik vandaag op een platenbeurs de persing van Night Of The Vinyl Dead van 2019 tegenkwam. Het is zeker het minste album uit het Carl Albert-tijdperk, maar ik vind het geen onverdienstelijk album. Stilistisch staat het mijlenver van DIgital Dictator, al refereren Against The Grain en Sense Of Security nog een beetje aan die tijd. Het zijn dan ook twee van de betere nummers van dit album. Maar ook mid-tempowerk als All Rights Reserved en Building #6 kunnen mij prima bekoren. Het is met name tijdens Thinking Of You en Dreaming dat de band de plank misslaat en door de ondergrens zakt. Voor de rest kan dit album me, vooral dankzij de zang van Carl Albert, me toch prima bekoren.

Score: 69/100

Na twee prima symfonische powermetalalbums, laat Smolski op Rush Of Death een wat directer en rauwe getalgeluid horen. Het symfonische element is bijna verdwenen en de muziek leunt eens te meer op het gitaarspel van de meester zelf. Opener Predator is daar het beste voorbeeld van. Na deze sterke opener daalt het niveau van de nummers helaas wel. Pas richting het einde van de CD gaat het album weer richting het niveau van de eerste track.

Grootste verschil met Tsar en Kingslayer is wel de vocale invulling. Jeannette Marchewka verzorgt nog steeds de vrouwelijke vocalen, maar David Readman en Andy B. Franck hebben het toneel verlaten en Patrick Sühl neemt de honneurs nu waar. Qua bereik is dit geen groot verschil maar toch is zijn stem niet van hetzelfde niveau. Ondanks de minpunten nog alleszins een vermakelijk album.

Dit album van Vinnie Moore was mijn introductie tot tot het fenomeen gitaarplaat en sinds de kennismaking met zijn gitaarspel ging ik op een andere manier naar gitaristen luisteren en pakte ik uiteindelijk zelf de gitaar op. Enkele decennia later mag ik overigens met mijn spel nog lang niet in zijn schaduw staan .

Met naast Vinnie Moore ook nog Tommy Aldridge, Andy West en Tony MacAlpine kent dit album een magnifieke line-up. De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar en de melodieën van Vinnie Moore luisteren als een verhaal zonder woorden. Daarnaast laat hij prachtig uitgewerkte solo's horen met een kop en staart, die dankzij zijn unieke stijl ook nog eens enorm herkenbaar klinken.

Youtube staat tegenwoordig vol met video's van gitaristen die technisch tot dingen in staat zijn die veel verder gaan dan wat Moore op Mind's Eye doet. Muzikaal zijn er echter weinigen zo interessant.....

Ik druk er nog een halve sterk bij voor dit album!

Weinig enthousiasme op MuMe voor Vintersorg. Persoonlijk vind ik de progressieve black/viking/folk metal erg boeiend.

Op Till Fjalls horen we dat de muziek van Vintersorg nog niet tot volle wasdom is gekomen. De muziek klinkt nog niet zo progressief als latere albums. De productie is nog erg rudimentair, al zal dat op latere albums ook een punt van aandacht blijven. Toch laat Andread Hedlund hier al horen over creatieve ideeën te beschikken.

Ik raakte ooit op het spoor van Vintersorg dankzij Steve DiGiorgio, die als sessiemuzikant speelde op Visions Of.... Ondanks dat ik dat album prima luistervoer vond ben ik nooit verder de discografie gaan verkennen.
Nu heb ik alsnog wat van de latere albums op de kop getikt, waaronder Till Fjälls, del II.

Wat een heerlijk album is dit! Vanaf het eerste moment wordt ik als luisteraar meegevoerd door de epische progressieve black metal. Nou ja, black metal? Eigenlijk is dit power metal in een zwart jasje! Luister maar eens naar Allt Mellan Himmel Och Jord. Je krijgt spontaan zin om je vuist in de lucht te steken en iets onverstaanbaars mee te brullen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Met Vattenkrafternas Spel levert Vintersorg weer een uitstekende plaat af. Echter, ondanks dat het album het complete lijstje afvinkt van essentiële Vintersorg-ingredienten, mist dit album iets waardoor ik het album vaker beluister. Daarom is de CD uiteindelijk niet vaak in mijn speler te vinden geweest. Bij herbeluistering blijkt weer dat het album uitstekend in elkaar zit, maar ik wordt er niet heel warm van.

Score: 71/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Ik werd ooit getriggerd om dit album te luisteren doordat Steve DiGiorgio, een van mijn favoriete bassisten in het metalgenre, meedoet op dit album. Het heeft destijds enige tijd gekost dit album te leren waarderen. Onlangs heb ik de CD tweedehands op de kop getikt en bij herbeluistering van dit album groeit mijn waardering voor dit album alleen maar verder. Progressieve (black) metal die de luisteraar uitdaagt. De productie is niet heel best en drukt de eindscore maar de composities en het vakmanschap van de muzikanten maken veel goed.

Score: 78/100

Aardige EP van Vio-lence, maar ook niet meer dan dat. De vijf nummers worden vakkundig gespeeld, maar het onderscheidend vermogen dat Eternal Nightmare kende is hier nagenoeg verdwenen. Wat rest is een verzameling thrashmetalnummers waarvan er met gemak dertien in een dozijn passen.

Wat heb ik zojuist geluisterd .......

Ik kwam een aantal redelijk positieve reviews tegen over dit album en heb daarna dit album toch maar eens opgezet. Eerlijk had ik na de eerste tonen van The Gethsemane Effect de moed alweer opgegeven. De productie is werkelijk om te huilen.... Mijn demo's in Cubase 5 met freeware VST-plugins klonken nog beter. Zo'n beetje het hele instrumentarium lijkt opgetrokken uit midi-tracks die met een muis ingevoerd zijn. Los van de matige kwaliteit van de samples, klinkt alles zo steriel, mat en hoekig dat er geen leven meer in zit.

En dat is best jammer, aangezien er soms best aardige ideeën voorbij komen. Maar gast..... als je nog een beetje ambitie hebt, zoek dan een paar muzikanten om je heen om dit in te spelen. Een beetje fanatieke amateur weet dit materiaal al een flinke upgrade te geven.

Wat de reviewers her en der (AMG, Metal Temple o.a.) in hun oren hadden bij het beluisteren van dit album is mij een raadsel. Het mooiste eufemisme komt wel van Blabbermouth: 'The first thing the unconverted will notice is that "The Passion Of Dionysus" has a unique sound.' Uniek is het zeker .

Een goed cliché gaat eeuwig mee.... als je het maar vakkundig en overtuigend brengt. En doet Visigoth wel op Conquerers Oath. Ik krijg spontaan zin om een maliënkolder uit de kast te pakken, mijn zwaard te slijpen en het ros op te zadelen als ik deze plaat draai.

Stoere heavy metal met aanstekelijke refreinen, die doet denken aan Manowar en Helloween, maar ook aan diverse NWOBHM-bands (Outlive Them All had zo een nummer van Satan kunnen zijn). De muziek zit muzikaal prima en elkaar en het album klinkt als een klok.

Score: 81/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Prima plaat, deze tweede worp van Vltimas, goed geproduceerd en degelijke nummers. Toch doet dit me een klap minder dan het debuut. Ik heb de plaat dan ook weinig gedraaid dit jaar.

Score: 70/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Jammer dat dit album zo weinig aandacht krijgt hier. Liefhebbers van heavy/thrash metal met flitsend gitaarwerk (Toxik, Annihilator, Laaz Rockit) zal dit album zeker aanspreken. De technische metal staat in ieder geval als een huis en verveelt nergens.

Score 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lekkere, energieke thrashmetal die geïnspireerd is door Bay-Area-bands als Exodus en Testament, maar dankzij de zang ook doet denken aan Meliah Rage.

De band blinkt niet uit in originaliteit maar maakt veel goed met de strakke uitvoering. Het sterke gitaarwerk verraadt dan ook dat de gitaristen hun instrumenten aardig beheersen. De productie is lekker ‘in your face’ zonder platgedrukt te klinken. Prima debuut van deze jonge band.

De energie van het debuut, een betere productie en nummers die knap in elkaar zitten. Geweldig hoe Voivod in een nummer als Tornado een enorme spanning weet op te bouwen met riffs vol dissonante akkoorden. De bevrijding als er dan 'gewoon' eens een powerakkoord gespeeld wordt is verslavend. Forgotten In Space is ook zo'n geweldig opgebouwd nummer. Je voelt gewoon de stress en paniek van de gevangenen die aan hun lot overgelaten worden in de ruimte.

Dit was altijd al een van mijn favoriete albums van Voivod, maar het album stijgt alleen maar in mijn achting.

Score: 93/100

Gisteren de RSD-versie van dit album meegenomen uit de winkel. Helaas is deze versie nogal karig uitgevoerd. Matige reproductie van de hoes en geen binnenhoes, tekstveld oud. De persing an zich is dan wel weer van prima kwaliteit.

Lang geleden dat ik dit album hoorde. Een heerlijk eigenzinnig album waarop Voivod steeds meer experimenteert met hun geluid. De thrash-invloeden raken steeds meer op de achtergrond ten faveure van hun meer proggy rockgeluid dat verder vervolmaakt zou worden op Angel Rat. Met name de samenwerking tussen basgitaar en de soms briljante dissonante gitaarpartijen van Piggy zijn een genot voor het oor.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Sinds Target Earth en de komst van Daniel Mongrain is Voivod bezig aan een geweldige muzikale revival. Synchro Anarchy geeft deze revival een passend vervolg, al wordt het niveau van The Wake mijns inziens net niet gehaald.

Synchro Anarchy staat wederom bol van de complexe metal vol dissonante akkoorden, tempowisselingen en jazzy solo’s. In de transparante mix valt ook op hoe geweldig de ritmesectie van Voivod is. Ondanks de complexiteit weet men continu een heerlijke groove vast te houden.

Aanrader is de deluxe-CD, met daarop als bonus live-opnames van hun jubileumconcert uit 2018, waarop de band laat horen live ook nog steeds als een huis te staan. Ik baal nog steeds dat de band als voorprogramma van Opeth afgelopen maand grotendeels gemist heb. Hopelijk komt Voivod binnenkort als headliner naar NL.

Score: 82/100

1. Wilderun - Epigone
2. Elder - Innate Passage
3. Disillusion - Ayam
4. Persefone - Metanoia
5. Lalu - Paint The Sky
6. 40 Watt Sun - Perfect Light
7. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
8. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
9. Voivod - Synchro Anarchy
10. Amorphis - Halo
11. Jethro Tull - The Zealot Gene
12. Toundra - Hex
13. Big Big Train - Welcome To The Planet
14. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Mijn review op Zware Metalen - zwaremetalen.com

Het in 2013 verschenen Target Earth was het eerste album na het overlijden van Denis ‘Piggy’ D’Amour dat geen songmateriaal meer van hem bevatte. Met Daniel ‘Chewy’ Mongrain als gitarist en mede-songwriter liet Voivod op dit album horen nog steeds bestaansrecht te hebben. Na Target Earth is bassist Jean-Yves ‘Blacky’ Thériault (weer) vertrokken en Dominic ‘Rocky’ Laroche is zijn opvolger, die ook al speelde op de EP Post Society.

Met het vertrek van Blacky is de rol van Chewy als songwriter groter geworden en dat is te horen op het nieuwe album. Het geluid van de band wordt nog verder verrijkt met invloeden uit jazz en fusion (King Crimson) en Chewy neemt meer ruimte voor zijn fantastische en smaakvolle solospel. Maar het geluid blijft toch ook vooral typisch Voivod, met chromatische riffs, dissonante akkoorden en complexe ritmes.

Wat direct opvalt als opener Obsolete Beings begint, is de rauwe, droge en open productie van het album. Het gitaargeluid is ook relatief clean, waardoor veel ruimte blijft voor de details in de muziek, zoals de regelmatige accenten met akoestische gitaren of het strijkkwartet in Always Moving en Sonic Mycelium.

In compositorisch opzicht heeft Voivod het zichzelf en de luisteraar niet makkelijk gemaakt. Nummers als The End Of Dormancy, Spherical Perspective, Always Moving en Sonic Mycelium zitten vol complexe passages en kennen weinig standaard songstructuren, waardoor het enige tijd kost om de nummers te doorgronden. De band verloochent zijn roots in de thrash echter niet. Op Obsolete Beings en het krachtige Iconspiracy gaat de band gewoon vol gas vooruit. De afwisseling zorgt ervoor dat The Wake een interessant en sterk album is geworden waar de luisteraar lang plezier van zal hebben.

Deze plaat na lange tijd weer eens afgestoft en op de speler gelegd. Te lang geleden, want ik was een beetje vergeten hoe waanzinnig goed deze plaat eigenlijk is. Wat een energie! Het eigenzinnige gitaarspel van Piggy en de maniakale zang van Snake, opgejaagd door een op hol geslagen ritmesectie. De rauwe productie draagt bij aan het karakter van dit album en laat de band onverbloemd horen, inclusief alle kleine foutjes die gemaakt worden. Alle nummers van dit album mag ik graag horen maar het drietal waarmee de plaat afsluit zijn toch wel mijn favorieten.

Score: 84/100

Het debuut Inmazes (2015) van het Deense Vola, waar de band invloeden uit de progrock, djent en synthpop op zeer boeiende wijze wist samen te voegen, werd in progressieve kringen erg goed ontvangen. In navolging van dat album ging de band op tour met Katatonia en speelde op diverse Europese festivals, waaronder Complexity Fest in Nederland.

Op Applause Of A Distant Crowd neemt de band invloeden die het geluid van het debuut bepaalden mee. Toch heeft de groep een nieuwe draai aan het bandgeluid gegeven. De zware gitaren zijn minder dominant, ten faveure van de elektronica. Het totaalgeluid klinkt meer open, transparant en vooral poppy. Dat wordt vooral duidelijk op nummers als Ghost en Ruby Pool, sterk geschreven nummers waarin de elektronica domineert.

Voor wie niet zonder stevig gitaarwerk kan, is er echter ook nog genoeg te beleven. Op Smartfriend, het geweldige Alien Shivers, Whaler en opener We Are Thin Air wordt regelmatig stevig van leer getrokken. Over het algemeen wordt echter meer gedoseerd, wat de dynamiek op dit album zeer ten goed komt. Exemplarisch hiervoor is het titelnummer, wat aardig samenvat waar Vola anno 2018 qua geluid staat.

Ik moet toegeven dat ik aanvankelijk even tijd nodig had om deze worp van Vola te waarderen, maar Applause Of A Distant Crowd blijkt een groeibriljant te zijn. Dat is ook zeker te danken aan de uitstekende productie waar Asger Mygind zelf verantwoordelijk voor was.

Vola – Applause Of A Distant Crowd | Zware Metalen - zwaremetalen.com