We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een fenomenaal album is Exul! Technisch aan perfectie grenzende progressieve metal met afwisselende composities die ondanks de gemiddelde lengte nooit vervelen. Die perfectie zorgt er gelijkertijd wel voor dat het album wat afstandelijk klinkt. Dat weerhoudt mij van de perfecte score, maar voorlopig staat dit album wel bovenaan mijn jaarlijst.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Haken - Fauna (4,5)
3. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
4. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
5. Hypno5e - Sheol (4,0)
6. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
7. Marianas Rest - Auer (4,0)
8. Klone - Meanwhile (4,0)
9. OAK - Disintegrate (4,0)
10. Riverside - ID.Entity (4,0)
11. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
12. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
13. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
14. Walg - III (4,0)
15. Enslaved - Heimdal (3,5)
16. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
17. Ulthar - Helionomicon (3,5)
18. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
19. Kamelot - The Awakening (3,5)
20. Ice Age - Waves Of Loss And Power (3,5)

Mijn review op Zware Metalen

‘In de beperking toont zich eerst de meester’, aldus Goethe. Nou, beperkingen zijn aan Neal Morse niet besteed. Nog geen halfjaar na het bijna 1 uur en drie kwartier durende The Great Adventure, dat hij uitbracht met The Neal Morse Band, komt hij nu met een progressieve rockmusical die nog langer klokt.
De oorsprong van het materiaal dateert al van 2008 en delen van deze musical zijn in 2009 al eens als een Inner Circle-release uitgebracht. Tien jaar later herschreef Neal de musical om opgevoerd te worden op zijn jaarlijkse Morsefest. Voor deze uitvoering trommelde hij een aardige cast op met daarin vele bekenden. Als instrumentalisten schakelde hij zijn bandmaten uit The Neal Morse Band in, minus Mike Portnoy. Zijn drumkruk wordt hier bezet door Eric Gilette, die laat horen een meer dan verdienstelijk drummer te zijn. Neal Morse neemt zelf het gros van de lead- en slaggitaarpartijen voor zijn rekening. Paul Bielatowicz, in het verleden al eens livegitarist voor Neal Morse, neemt ook een aantal leads voor zijn rekening.

Voor de zang heeft Morse ook een aardig blik opengetrokken met Ted Leonard (Spock’s Beard, Enchant), Nick D’Virgilio (Big, Big Train, Spock’s Beard), Jake Livgren (Protokaw) en Matt Smith (Theocracy). Voor deze studiorelease zijn daarnaast John Schlitt (Petra) en Rick Florian (White Heart) aan de line-up toegevoegd. Zelf is Neal Morse alleen als achtergrondzanger waar te nemen. Ook zingen op de achtergrond nog wat dames mee, vermoedelijk het koor van de lokale plattelandsvrouwen.
Alle gastrollen ten spijt, klinkt dit album gewoon weer als een typische Neal Morse-release. Regelmatig wordt de luisteraar met herkenbare passages weer teruggevoerd naar de vroegere discografie van Spock’s Beard en Neal Morse. Wat dat betreft ligt de muzikale koers van Neal Morse bijna net zo rotsvast als die van AC/DC. Af en toe is er toch een kleine verrassing te vinden, zoals op het bluesy The Woman Of Seven Devils en de lekkere rechttoe-rechtaan rocker Get Behind Me Satan. The Madman Of The Gadarenes volgt daarentegen bijna schaamteloos de blauwdruk van Thoughts (Spock’s Beard), waarbij Señor Valasco ook nog even lijkt langs te lopen.

Ondanks het vele zelfplagiaat valt er genoeg te genieten op dit album, al haalt deze rockmusical zeker niet het niveau van de recente albums van The Neal Morse Band. Dat is ook te danken aan de productie, die vlak klinkt. De volgende keer graag gewoon weer Rich Mouser aan de knoppen, alsjeblieft. En neem dan ook een echt gospelkoor mee in de studio. Deze koorpartijen missen werkelijk elke beleving. Een en ander zal ongetwijfeld te maken met het budget dat Frontiers hiervoor beschikbaar had.
Oh ja, zoals een echte rockmusical betaamt vertelt Jesus Christ The Exorcist een verhaal, waarin Neal Morse zo te horen helemaal zijn religieuze ei kwijt kan. De gemiddelde Zware Metalen-lezer zal het vermoedelijk weinig kunnen boeien.

Morse-fans kunnen er met deze release weer even tegen tot september van dit jaar. Dan zal Third Degree, het nieuwe album van zijn andere band Flying Colors, alweer uitkomen. Zoals gezegd, beperkingen zijn aan Neal Morse niet besteed.

Mijn review op Zware Metalen

Neal Morse mag dan onlangs 60 jaar geworden zijn, rustig aan doen is er nog niet bij. Sterker nog, vorig jaar bracht hij met The Neal Morse Band, Flying Colors en onder eigen naam drie studioalbums uit met eigen materiaal. Dit jaar realiseerde hij samen met Mike Portnoy en Randy George ook nog een coveralbum, en omdat COVID-19 hem thuis hield maakte hij van de nood een deugd en nam hij ook nog maar weer een soloalbum op met de titel Sola Gratia.

De eerste ideeën voor dit album werden begin dit jaar gevormd op het dek van een schip, tijdens een cruise langsheen Australië en Nieuw-Zeeland. Eenmaal aan huis gekluisterd verzamelde hij alle ideeën, schreef de nummers en stuurde de basisopnames naar Mike en George, die daarop hun partijen thuis inspeelden. Ook Eric Gillette en Bill Hubauer hebben enkele bijdragen opgenomen, maar omdat zij geen rol hadden in het schrijfproces besloot Neal het album onder zijn eigen naam uit te brengen.

Een en ander levert een typische Morse-plaat op die zich prima kan meten met zijn overige solowerk. Enerzijds is dat natuurlijk goed nieuws aangezien de output van Neal altijd van een uitstekend niveau is. Het jammere is wel dat de verrassing er inmiddels een beetje af is. In dat opzicht waren de albums van The Neal Morse Band verfrissender door de inbreng van Eric en Bill.

Ondanks de voorspelbaarheid en het herkauwen van thema’s uit eigen werk blijft er genoeg te genieten, vooral in het tweede deel van het album waar Neal loos gaat met die typische epische nummers waar hij een patent op heeft. Met name vanaf Seemingly Sincere komt het album helemaal los. Een heerlijk nummer dat alles bevat dat een Neal Morse-nummer zo sterk maakt. Een ander hoogtepunt is The Glory Of The Lord, waar Eric Gillette middels een magnifieke solo zorgt voor de slagroom op de taart.

Fans van Neal Morse kunnen dit album weer met een gerust hart aan de collectie toevoegen, net zoals mensen die het eerdere werk van de beste man al niet konden pruimen hier ook geen plezier aan zullen beleven. Het vakmanschap van Neal Morse is echter boven alle twijfel verheven.

Dit album is dus alweer 20 jaar oud….. indertijd was ik helemaal lyrisch over dit album. Zo enthousiast als toen ben ik niet meer. Daarvoor staan er toch teveel niemendalletjes op deze plaat. De sterke delen van deze plaat zijn dan ook wel gelijk heel erg sterk. Al met al dus een beetje wisselvallig.

Neal heeft sinds de release van Testimony dit album meermaals overtroffen. Daarom een halfje eraf.

Aanvankelijk heb ik, na wat fragmenten te hebben gehoord, dit album een beetje links laten liggen. Typisch Neal Morse, zonder de kwaliteit van NMB, was de conclusie. Maar zoals zo vaak bij mij, als het om Neal's muziek gaat, ben ik toch bezweken voor de onmiskenbare kwaliteiten in zijn werk.

Inmiddels heb ik zoveel van Neal gehoord, en heeft hij zo'n herkenbare stijl van componeren, dat het lastig is om de toegevoegde waarde in nieuwe muziek te herkennen. Toch heeft The Dreamer toegevoegde waarde in de uitpuilende discografie van Morse. De muziek klinkt hier - voor Morse-begrippen - wat lichtvoetiger en dankzij de vele gastrollen is de afwisseling op dit album groot. En, niet onbelangrijk, de nummers zitten goed in elkaar.

Hoogtepunten zijn voor mij Gold Dust City, Ultraviolet Dreams, Heaven In Charge Of Hell en Why Have You Forsaken Me, maar op Slave Boy na zijn alle nummers eigenlijk uitstekend. Derhalve 4 sterren.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Neal Morse is een componist en muzikant die ik enorm bewonder en sinds zijn jaren bij Spock’s Beard volg. De laatste jaren ben ik wat kritischer op zijn output omdat hij op sommige albums erg terugviel op trucs uit het verleden. Tegelijk zijn deze trucs wel stijlelementen die zijn muziek typisch ‘Neal’ maken.

Ook op The Restoration komt veelvuldig elementen van eerdere albums van hem terug en gaat hij met name terug naar de vroege Spock’s Beard-jaren (spoiler: op zijn nieuwe album komen die elementen ook sterk terug.) Tegelijk klinkt dit album toch fris, dankzij de inzet van alle gastmuzikanten en zangers die dit album rijk is. Ook wordt zijn overvloedige gebruik van sus4 naar majeur-resolutie op dit album enorm beperkt. The Restoration is geen topper in zijn sterke discografie, maar wel een uitstekend album geworden.

80/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Mijn review op Zware Metalen

Het nieuws dat Mike Portnoy weer terug kwam op het oude nest betekende ook dat The Neal Morse Band voorlopig even stil zou komen te liggen, aangezien de drummer zich voorlopig op Dream Theater wil concentreren. Transatlantic had het einde al min of meer aangekondigd met de liveregistratie Final Flight en van Flying Colors hoeven we ook niet veel meer te verwachten. Omdat bij huize Neal Morse de schoorsteen natuurlijk ook moet blijven roken, deed zijn vrouw de suggestie om eens te kijken of Neal iets kon gaan doen met het vele muzikale talent in hun lokale gemeenschap. Deze suggestie resoneerde goed bij Neal en bleek de aanzet tot het album No Hill For A Climber van Neal Morse & The Resonance.

Neal Morse geeft zelf aan dat het werken met jonge, getalenteerde muzikanten heeft gezorgd voor nieuwe en frisse muzikale ideeën op dit album. Ideeën waar hij naar eigen zeggen zelf niet op zou zijn gekomen. Dat klinkt in ieder geval veelbelovend want, al ben ik groot liefhebber van zijn progressieve werken, zijn meest recente werken klonken we enigszins routineus. Is No Hill For A Climber het album dat de routine doorbreekt?

Opener Eternity In Your Eyes brengt de luisteraar weer terug naar het speelse geluid van Spock’s Beard en geeft daarmee niet direct het idee dat de belofte ingelost gaat worden. De instrumentale opening van dit 22 minuten durende nummer laat wel direct horen dat de muzikanten die Neal om zich heeft heeft verzameld stuk voor stuk erg goed zijn en nauwelijks onderdoen voor de gelauwerde muzikanten waarmee Neal in andere bands samenspeelt. Het eerste couplet en refrein zijn ook ’typisch’ voor de stijl die we kennen van Neal Morse. Gaandeweg in het nummer vindt er een transformatie plaats en komen er toch elementen naar voren die de invloeden van zijn medemuzikanten verraden. Ook wordt zanger Johnny Bisaha dan geïntroduceerd. Zijn heldere stem is een erg welkome aanvulling en een mooi contrast met Neal’s stem. In de laatste vijf minuten van het nummer schiet Morse weer in zijn typische songwritersreflex en voert het nummer weer terug naar zijn Spock’s Beard-jaren.

Na deze epic volgen drie relatief korte en bondige nummers. Het eerste daarvan, Thief, lost de belofte van een fris geluid wel volmondig in! De song begint als een bluesy jazznummer op een fundatie van een R&B-beat en transformeert in het refrein naar een overdadig prognummer. Deze track is zeker een hoogtepunt op dit album wat mij betreft! Ook All The Rage is een sterk nummer, eenvoudig van opzet en zonder instrumentale krachtpatserij. Dat geldt ook voor het semi-akoestische Ever Interceding, een prachtig liedje waar Johnny Bisaha schittert met zijn fantastische stem.

Het album sluit af met het 28 minuten durende titelnummer. De ouverture hiervan is zoals je van Neal Morse mag verwachten en introduceert de diverse thema’s , maar net als bij Eternity In Your Eyes worden er daarna wat afslagen genomen die de invloeden van de andere muzikanten verraden. Het maakt dat het titelnummer, ondanks de lengte, voorbij vliegt.

Lost Neal Morse zijn belofte van een fris geluid op dit album in? Je mag van een artiest die al een carrière van dertig jaar achter de rug heeft niet meer verwachten dat hij het roer radicaal omgooit, maar het valt niet te ontkennen dat zijn medemuzikanten op No Hill For A Climber zorgen voor interessante nieuwe invloeden. De fans kunnen dit album met een gerust hart aanschaffen.

Score: 82/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Mark Of The Necrogram is mijn kennismaking met deze Zweedse blackened deathmetalformatie. Dit is lekkere pretentieloze doorstampmetal die me prima kan bekoren. Het doet me af en toe een beetje denken aan Amon Amarth, maar dan minder voorspelbaar. Dat komt wellicht ook omdat ik de rest van de discografie van Necrophobic nog niet ken. Ik moet ook wel bekennen dat, ondanks dat dit album me goed bevalt, ik niet de behoefte heb om de overige albums direct te gaan verkennen.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Niet dat ik dit jaar nou veel nieuwe thrashmetalplaten heb geluisterd, maar Nekromantheon gaat wat mij betreft wel met de titel 'beste thrashplaat van 2021' ervandoor. Op 'Visions of Trismegistos' staan 8 energieke thrashnummers die je zo terugvoeren naar 1986. Het beste van Possessed, Slayer, Dark Angel en Kreator wordt hier verenigd. De zanger klinkt daarbij als Martin van Drunen op Mallevs Malificarivm.

De snelle, afwisselende riffs en gierende solo's gieren je om de oren en het geheel zit bijzonder strak in elkaar. De productie versterkt het gevoel dat je naar ambachtelijke thrash aan het luisteren bent, zonder krakkemikkig te klinken. Topplaat!

Score: 86/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Cult Of Luna - The Raging River (84)
9. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Epica - Omega (83)
12. Empyrium - Über den Sternen (82)
13. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
14. Asphyx - Necroceros (80)
14. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
16. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
17. Therion - Leviathan (78)
18. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
19. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
20. Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)

Deze LP was een extraatje als dank voor mijn bestelling bij Hammerheart Records. Ik kende e band niet, en op basis van het gebodene op dit album ga ik me ook niet verder verdiepen in deze band.

NervoChaos maakt vrij ongeinspireerde mid-tempo death metal die aan elkaar hangt van simpele riffs en voorspelbare wendingen. Qua sound doet de muziek me af en toe denken aan Carcass, maar daar houdt de vergelijking ook op. De productie is tiptop in orde en maakt dat het luisteren van de plaat geen al te grote straf is en aan de uitvoering te horen kennen de muzikanten hun grenzen en blijven daar netjes binnen. Van dit soort platen kan deze band er nog vele uitbrengen zonder ooit boven het maaiveld uit te komen.

score: 59/100

Mijn review op zwaremetalen.com

Het debuut van Next To None liet horen dat deze band uit getalenteerde muzikanten bestaat, maar had te lijden onder matige nummers, matige zang en een futloze productie. Met een tweede plaat viel er dus genoeg terrein te winnen en de band heeft op opvolger Phases duidelijk stappen gemaakt.

Op deze nieuwe plaat mengt Next To None invloeden van Slipknot, Lamb Of God, Between the Buried and Me en Dream Theater tot een soort progressieve metalcore en doet dat een stuk overtuigender dan op het debuut. De nummers zitten over het algemeen beter in elkaar en de productie klinkt dit keer als een klok. Het grootste manco blijft echter de zang.

Zanger Thomas Cuce is absoluut gegroeid als zanger, maar de cleane zang klinkt nog steeds wat onzeker en lijkt in de studio wat rechtgetrokken. Zijn grunts klinken echter al stukken beter. Instrumentaal valt er daarentegen genoeg te genieten, met name dankzij de nieuwe gitarist Derrick Schneider, die een verrijking voor de band is.

Max Portnoy en Thomas Cuce zijn samen verantwoordelijk voor de composities, die, zoals gezegd, beter in elkaar zitten dan het debuut. Valkuil is nog wel dat het lijkt alsof de heren het zichzelf af en toe moeilijker willen maken dan nodig is voor de nummers, waardoor met name de langere composities nog wat fragmentarisch klinken. Het bijna twintig minuten durende The Wanderer is hier een lichtend voorbeeld van.

Samenvattend: de heren van Next To None laten horen dat ze een enorme ontwikkeling doormaken. Dat resulteert in een prima album, dat echter met wat meer focus op de composities (in plaats van complexiteit) en betere zang nog veel beter had kunnen zijn. Wellicht maken ze die laatste stappen op hun derde album.

Aanstekelijke NWOBHM-verering laat Night Demon op dit album horen. In de langzamere passages doet de band me zijdelings denken aan Grand Magus. Als zanger Jarvis wat gruiziger zingt doet hij in de verte ook wel een beetje aan JB denken. Origineel is dit niet, maar het klinkt prima en is goed geproduceerd en uitgevoerd. Een lekkere band om in een zonnige festivalweide met een biertje in de hand te aanschouwen.

Na het enigszins teleurstellende Human :II: Nature weten Holopainen en consorten op Yesterwynde hun vorm weer terug te vinden. Vooral het bombast van kant A kan mij enorm bekoren, maar ook als de band het orkestrale element terugschroeft blijven de nummers als een huis staan. Yesterwynde is een heerlijk luisteravontuur waarin ik elke keer nieuwe dingen hoor. Voor nu 4 sterren met uitzicht op meer.

Erg sterk album van Nikolo Kotzev. De muziek doet erg denken aan de klassieke hardrocksound van de tweede helft van de jaren '70 en begin jaren '80. Met zangers/zangeressen als Glenn Hughes, Jorn Lande, Joe Lynn Turner, Sass Jordan en Alannah Myles valt er vocaal veel te genieten. Ook instrumentaal is alles dik in orde, waarbij met name het uitstekende, door Blackmore beïnvloede, gitaarspel van Kotzev opvalt. Hoogtepunten zijn toch wel de nummers die Jorn Lande zingt. Dit zijn vaak ook de wat steviger nummers.

Score: 86/100

Damn! Wat een vette plaat is The Underworld Awaits Us All!

Het is denk ik nog maar een jaar geleden dat ik voor het eerst een album van deze band hoorde, maar sindsdien heb ik een aantal albums aan mijn collectie toegevoegd en groeit mijn waardering voor de band.

Deze nieuwste worp draagt daar zeker aan bij. Ik vind het ronduit indrukwekkend hoe gecontroleerd deze band in technische razernij kan uitbarsten zonder dat het zo klinisch klinkt als bij menig techdeathband. Daarbij laten Sanders en consorten horen de kunst van het doseren te verstaan en blijven de nummers dankzij de tempowisselingen interessant. Als de band naar de lage gearing terugschakelt klinkt de band op z'n dodelijkst, zoals op het epische True Gods Of The Desert.

Van de albums die ik ken van deze band is The Underworld Awaits Us All voor mij absoluut de meest indrukwekkende, maar gezien de ratings op deze site heb ik nog wat sterke albums te verkennen.

Mijn review op Zware Metalen:

De promo van het tweede album van NITE stond al geruime tijd voor de releasedatum in mijn mailbox. Het debuut van deze Amerikanen is aan mij voorbij gegaan, maar de begeleidende promotekst, waarin mij alles verzengende blackened heavy metal met een flinke dot NWOBHM-invloeden werd beloofd, deed me besluiten dit album een kans te geven. De eerste luisterbeurt schrok me echter dermate af dat ik verder luisteren en een review schrijven bleef uitstellen. Was ik hoor op Voices Of The Kronian Moon is een timide, gepolijst gitaargeluid, vlakke nummers zonder energie en een zanger die klinkt als de Central Scrutinizer na een flinke sigaar. Dit staat in mijn beleving ver van de ‘blackened heavy metal’ die de promotekst mij doet beloven, maar klinkt eerder als obligate occulte gothic rock waarvan er dertien in een dozijn passen.

Inmiddels heb ik alsnog een aantal luisterbeurten aan Voices Of The Kronian Moon gewaagd en waar ik aanvankelijk van plan was dit album genadeloos af te fikken, moet ik bekennen dat ik met elke luisterbeurt toch wel prima momenten op dit album ontdek. Opener Acheron is op zich best een aardig nummer met een goede opbouw en het navolgende Kronian Moon doet een aardige, zij het tevergeefse, poging om een Ghost-nummer te zijn. Daarna eist de eenvormigheid en oppervlakkigheid van de meeste nummers toch wel zijn tol. Af en toe veer ik op bij een aardige gitaarsolo – de heren beheersen hun instrumenten immers prima – maar het is pas weer bij de laatste twee nummers dat ik weer een beetje bij de les geraak. Thorns weet mij dankzij de stuwende drums, de sinistere gitaarlijnen en de afwisselende opbouw zowaar te boeien en ook The Trident blijkt een verdomd lekker nummer met bijna Mastodon-achtige gitaarlijnen.

De futloze productie en het vlakke en saaie gegrom van de ‘zanger’ drukken een te grote stempel op dit album van NITE. Met meer dynamiek en een vuriger uitvoering zou Voices Of The Kronian Moon misschien een prima album zijn geworden.

Dit plaatje van Nocturnal Graves beukt lekker weg maar baart weinig opzien. De blackend death metal heeft een hoog ‘been there, done that’- gehalte en mist eigenheid om zich te onderscheiden.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Aanvankelijk had ik dit album links laten liggen, want Paradox was me immers ook niet erg bevallen. Uiteindelijk heb ik via Youtube toch het album even gecheckt en op basis daarvan de CD in huis gehaald. Zoals hier al door anderen is aangehaald, is Unicural een nostalgische trip naar de vroege jaren '90 toen The Key en Thresholds uit de koptelefoon van mijn Diskman raasden. De magie en het onstuimige van met name het debuut is er niet helemaal meer, maar het eigenzinnige geluid van Nocturnus leeft absoluut voort op Unicursal.

Score: 72/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Prima, goed uitgevoerde, melodieuze hard rock zoals deze vaak uit de stal van Frontiers komt. Erik Martensson (Eclipse, W.E.T.) en Ronnie Atkins (Pretty Maids) zijn de namen achter dit project. Opvallend is wel de zangprestatie van laatstgenoemde, die al een aantal jaren een strijd voert tegen longkanker maar hier laat horen nog steeds uitstekend te kunnen zingen.

De muziek zit verder prima in elkaar maar is tegelijk weinig opzienbarend, omdat we het in vergelijkbare vorm al zo vaak hebben gehoord.

Aanvankelijk liep ik niet erg warm voor deze ambient-versie van Fates Warning, maar in de juiste setting is dit best een aangenaam album om te luisteren. Ray Alder klinkt uitstekend, al zingt hij redelijk binnen de lijntjes en maakt hij zijn zanglijnen niet erg spannend. Datzelfde geldt voor de muziek, die redelijk binnen eenzelfde tempo en register blijft. Dat maakt dat de nummers onderling weinig onderscheidend zijn.

Ik volg deze band eigenlijk pas vanaf Hamartia. Via Discogs scoorde ik onlangs de eerst vier albums om nader kennis te maken met deze band. DIt debuut laat rauwe doom metal horen die me doet denken aan de Grote Drie van Peaceville Records, voordat deze bands hun voeten buiten de doomdeathpaden zetten. De muziek klinkt prima, maar kan zeker nog niet zo boeien als hun laatste werken.

Wat een mooie dag is het voor liefhebbers van deathdoom! Zowel Paradise Lost als Novembers Doom brengen vandaag nieuw werk uit.

Dit album van Novembers Doom had ik al eerder mogen ontvangen, vandaar dat ik al enige tijd met Major Arcana heb doorgebracht. En dat was niet bepaald een straf, want Paul Kuhr en consorten hebben met dit album werkelijk een erg sterk album uitgebracht, boordevol sterke melodieuze deathdoomnummers die worden gedomineerd door volvette riffs met daarover de kenmerkende zang- en gruntcombinatie van bandleider Paul Kuhr. Hier lust ik wel pap van!

Novembers Doom was sinds mijn kennismaking met hun album Hamartia al aardig op weg om een van mijn favorieten in dit genre te worden en Major Arcana is misschien wel mijn favoriete album van de band tot nu toe. Aanrader!

Mijn review op Zware Metalen - zwaremetalen.com

Novembers Doom is één van de langst nog actief opererende bands in het doom/deathgenre. Het eerste album van Novembers Doom, Amid Its Hallowed Mirth, viert volgend jaar zijn 25ste verjaardag en met Nephilim Grove brengt de band zijn elfde langspeler uit.

Op Nephilim Grove gaat de band (niet zo) vrolijk verder waar voorganger Hamartia eindigde. Op dat album voegde de band wat meer melodie toe aan hun geluid en dat element wordt hier verder uitgewerkt. Opener Petrichor zet wat dat betreft direct de toon. Het nummer begint vertrouwd met een machtige gitaarriff, maar zodra zanger Paul Kuhr start met zingen zou je haast denken dat Lee Dorrian een gastrol vertolkt. Al snel echter krijgen we zijn kenmerkende cleane zang en diepe grunt te horen en klinkt Novembers Doom weer vertrouwd. Of toch niet… Halverwege horen we tokkelende gitaren en een mellotron voorbij komen en wanen we ons in de jaren ’70. Het duurt echter niet lang voordat de gitaarmuren weer opgetrokken worden. Na machtig stampende The Witness Marks gaat de gashendel wat verder terug op het sfeervolle titelnummer. Dit nummer bouwt op geweldige wijze op en zit boordevol dynamiek, mede dankzij de mooie pianopartijen.

Na de impact van de eerste drie nummers doet What We Become eerder gewoontjes aan. Het clean gezongen nummer kabbelt een beetje voort. Ook Adagio heeft daar last van, zij het in mindere mate. Met het thrashy Black Light wordt de luisteraar gelukkig weer bij de les gebracht. Dit uptempo nummer brengt de afwisseling dat het album op dit punt nodig heeft. Helaas is The Clearing Blind vervolgens weer beduidend minder. Gelukkig weet de band met de laatste twee nummer het album tot een goed einde te brengen.

Op Nephilim Grove staan zoals gezegd een aantal erg sterke nummers, waarvan het titelnummer wat mij betreft het hoogtepunt van het album is. Maar het geheel is toch wat wisselvallig dankzij een aantal beduidend mindere nummers. Over het algemeen zal dit album de fans van deze band prima kunnen bekoren.

Score: 76/100

Manmanman, wat lekker om deze energieke thrashbom na zoveel jaar weer eens te draaien. Een van de vele LP's die ik vroeger van klasgenoten op cassette opnam en vele jaren later eindelijk aan mijn vinylcollectie toevoeg.

Na al die jaren heeft Survive wat mij betreft nog niets aan kracht ingeboet. Sterker nog, nummers als brainwashed (actueler dan ooit), F# en het titelnummer waardeer ik nu misschien nog wel meer dan toen ik dit album luisterde terwijl ik mijn krantenwijk liep.

De speelduur is aan de korte kant, zeker als er ook nog eens een cover op de plaat staat, maar eigenlijk voor deze muziek ook lang genoeg.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Degelijk en vakkundig uitgevoerde run-of-the-mill melodic death metal. Daarmee is het belangrijkste eigenlijk wel gezegd. Prima om op te zetten, maar door het generieke geluid ook snel weer vergeten. Ook geen idee meer waarom ik de CD in huis gehaald heb . Op de verkoopstapel ermee.

Score: 64/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl