Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het sterke Eden In Reverse heb ik indertijd vaak gedraaid, maar Fossil Garden is in de enorme stroom aan sterke releases in de maand juni en juli (Ulcerate, Akhlys en Alcest bezetten toen mijn draaitafel voornamelijk) ondergesneeuwd geraakt. Vanochtend krijgt deze worp dan toch wat extra aandacht.

Ten opzichte van Eden In Reverse klinkt dit album wat rauwer en iets steviger in de Black Metal geworteld. Maar ook hier is het afwisseling dat de klok slaat. De zwartgeblakerde metal wordt afgewisseld met gothic-, wave- en tal van andere invloeden. De nummers klinken - vooral op kant A - soms wat onevenwichtig, maar op het geweldige The Road To Awe komen alle invloeden in perfecte balans samen. Wat een bazentrack! Als de rest van dit album hetzelfde niveau zou hebben dan had deze plaat moeiteloos mijn jaarlijst gehaald en een hoge plek ingenomen.

Score: 79/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Op Affinity grijpt Haken terug naar het geluid van de jaren '80 en mixt deze invloeden met een flinke portie djent. Door het veelvoudig gebruik van elektronica moet ik op dit album regelmatig terugdenken aan Yes ten tijde van 90125, maar ook Magellan's Impending Ascension (dat op zijn beurt natuurlijk ook weer door Yes beïnvloed is). Het zorgt voor een interessante nieuwe dimensie in het geluid van de band.

Na een intro opent Affinity met het kortste nummer van dit album. Initiate maakt gelijk duidelijk dat we geen The Mountain deel 2 krijgen. De titel 1985 van het navolgende nummer is veelzeggend, want bij beluistering van dit nummer ga je weer terug in de tijd van 8-bit spelcomputers en Back To The Future.

Na deze dubbelklapper valt Lapse een beetje tegen. Het dipje is van korte duur gelukkig want het bijna 16 minuten durende The Architect is een magnifiek uitgewerkt nummer waarin instrumentale krachtpatserij en sfeervolle passages had in hand gaan.

Met Earthrise en Red Giant zakt het album daarna weer een beetje in. De nummers zijn zeker niet slecht maar halen niet het niveau van het eerste deel van het album. De laatste twee nummers zijn gelukkig wel weer bijzonder sterk. Met name Bound For Gravity is een genot voor het oor en laat nog maar eens horen hoe sterk Haken - en met name Ross Jennings - klinkt op wat meer gedragen, langzamere nummers.

Score 86/100

1. Affinity
2. The Mountain
3. Visions
4. Restoration
5. Aquarius

Haken licht op hun debuutalbum nog maar een klein tipje op van wat de band op latere albums in petto blijkt te hebben. Op Aquarius zijn de Dream Theater-invloeden niet van de lucht, maar ook moet ik regelmatig aan het vroege werk van The Flower Kings denken in de carnavaleske passages. Ook door het basspel van Thomas MacLean, dat erg doet denken aan dat van Jonas Reingold, en het gebruik van (samples van) percussie-instrumenten.

De overwegend lange nummers blijven helaas niet altijd over de gehele lengte boeiend. De band excelleert met name in de langzame, gedragen passages waar Ross Jennings' zang geweldig uit de verf komt. Het beste voorbeeld daarvan is Celestial Elixer.

De productie van deze plaat doet het album helaas niet goed. Het album klinkt wat vlak en levenloos. Ondanks de kritiekpunten is Aquarius echter een prima debuut.

Score: 71/100

Mijn review op Zware Metalen:

Haken is zo’n band die op elk album herkenbaar klinkt maar waarvan het geluid zich per album duidelijk ontwikkelt. Waren op de eerste twee albums de invloeden van Dream Theater nog nadrukkelijk aanwezig, vanaf The Mountain werd het geluid steeds rijker met invloeden van bands als Gentle Giant en Soft Machine. Affinity werd vervolgens een eighties-sythesizerfeest. Met het tweeluik Vector (2018) en Virus (2020) leverde Haken hun stevigste albums af in de discografie van de band.

Met Fauna verkent Haken weer nieuwe wegen en dat levert een bijzonder divers album op. Het stevige Taurus opent vertrouwd en leunt zwaar op de heavy staccato riffs van Griffiths en Henshall. Vanaf het jazzy Nightingale sijpelen de meest uiteenlopende invloeden binnen, zonder afbreuk te doen aan de herkenbare sound van Haken.

Nou ja, uitzondering is wellicht het poppy The Alphabet Of Me, dat bij vlagen dankzij de R&B-beats, de EDM-synths en de oohhh/aahhh-koortjes eerder als een sollicitatie voor het Eurovisie Songfestival klinkt dan doet denken aan een progrocknummer. In de refreinen klinkt het nummer weliswaar erg sterk, maar als geheel is dit het minste nummer van Fauna. Als pop-experiment zijn het fris klinkende Lovebite en Island In The Cloud beter geslaagd. Hier komen de invloeden van de jaren tachtig mooi tot uiting. Deze nummers doen erg denken aan Yes ten tijde van 90125.

Het sterkst klinkt Haken toch wel op de langere nummers. Het al eerder aangehaalde Nightingale, dat van een jazzy rustig nummer in ruim zeven minuten transformeert naar een heavy progmetaltrack, is daar een mooi voorbeeld van. Er gebeurt zoveel dat het nummer ook na tientallen luisterbeurten interessant blijft. Dat geldt nog meer voor het geweldige Sempiternal Beings, dat klein begint met drums en bescheiden gitaar en met elk couplet groeit, meer details krijgt en toeleeft naar een krachtig refrein. Een hoofdrol is weggelegd voor zanger Ross Jennings die hier laat horen nog steeds te groeien als zanger.

Hét hoogtepunt van Fauna is echter Elephants Never Forget. Dit majestueuze nummer brengt het beste van Queen en Gentle Giant, inclusief geslaagde Derek Schulman-imitatie, samen met de hoekige four-on-the-floor-metal van Rammstein en instrumentale krachtpatserij à la Dream Theater.

Het album sluit waardig af met het relatief ingetogen Eyes Of Ebony, een eerbetoon aan Richard Henshall’s vader die in 2021 overleed en de band veel steunde in het begin van de carrière.

Fauna is een geweldig en divers album geworden dat zich kan meten met de beste albums uit hun carrière. Sterker nog, misschien is het wel het beste album tot nu toe. Het prachtige artwork van Dan Goldsworthy, vol met verwijzingen naar de nummers op dit album, maakt het helemaal af. Dit album zien we terug in veel jaarlijsten!

Wat een indrukwekkend livealbum is dit. Hake laat met Liveforms horen dat de band live waar kan maken wat ze in de studio opnemen. De setlist is om door een ringetje te halen, met een mooie balans tussen recente nummers en ouder werk. Muzikaal staat dit album als een huis en ook Ross Jennings weet zijn lastige zangpartijen hier uitstekend neer te zetten. Wellicht geholpen door wat werkzaamheden achteraf, maar dan nog…..

Op Restoration hebben de heren van Haken nummers van hun eerste demo opgepoetst, verder uitgewerkt en opnieuw opgenomen. Qua geluid wijkt deze EP niet wezenlijk af van The Mountain, maar toch kan dit album over de gehele linie wat minder boeien. Met name Crystallised kent wat mindere momenten en voelt daarom wat te lang.

Score: 75/100

1. The Mountain
2. Visions
3. Restoration
4. Aquarius

Was Visions al een mooie stap vooruit na het uitstekende debuut, op The Mountain zet Haken definitief de stap naar de eredivisie van de progressieve metal door uit de schaduw van hun voorbeeld Dream Theater te stappen. Waar laatstgenoemde band creatief in een impasse lijkt te zitten in de jaren '10, laat Haken steeds meer creativiteit horen en ontwikkelt de band zijn eigen geluid steeds verder.

Atlas Stone is daarvan het eerste voorbeeld. Epische koorpartijen, funky Rhodes-panio's, jazzy passages tot en met aan Toto refererende poppy passages. Het komt allemaal voorbij. Het navolgende Cockroach King doet daar nog een flinke schep bovenop met een flinke dosis Gentle Giant-invloeden.

Met In Memoriam en Because It's There kan de luisteraar even op adem komen. Hier zet de band meer in op sfeer en minder op muzikale krachtpatserij. Daarvoor neemt de band op Falling Back To Earth weer alle ruimte. Wat een geweldige achtbaan is dit nummer!

Na het mooie ingetogen gezongen As Death Embraces sluit het album af met twee monsterlijk progtracks van rond de 10 minuten waarin de band over de volle lengte weet te boeien. Met name op Somebody weet men het nummer geweldig op te bouwen en naar een hoogtepunt toe te werken. De apotheose met blazers is werkelijk geweldig!

Score: 85/100

1. The Mountain
2. Visions
3. Aquarius

Mijn review op Zware Metalen.

Waar Dream Theater tot een jaar of tien geleden nog leidend was in de hedendaagse progressieve rock, staat er een nieuwe lichting band op die, geïnspireerd door Dream Theater, langzaamaan deze rol overnemen in het genre. Haken is wat mij betreft zeker een van deze bands. Waar men op het debuut Aquarius en opvolger Visions een nog sterk door Dream Theater geïnspireerd geluid laat horen, transformeert het geluid van de band vanaf The Mountain en krijgt Haken een eigen gezicht. Op Affinity wordt het geluid van de band verder ‘gemoderniseerd’ en in dat opzicht is Vector weer een logische stap in de ontwikkeling van de band.

Een blik op de tracklist en de speelduur van de nummers leert dat de mannen van Haken het op Vector – voor hun doen – bondig houden. In de vorm van Veil staat er weliswaar één nummer van twaalf minuten op het album, maar met 45 minuten is dit het kortste volwaardige album van de band.

Na het overbodige intro Clear begint The Good Doctor even vertrouwd, maar al snel valt op dat de accenten met geluidseffecten in de nummers in vergelijking met Affinity een grotere rol hebben gekregen. Het maakt dat het nummer – ondanks dat het vrij ‘to the point’ is – de luisteraar veel afwisseling biedt. Met het navolgende Puzzle Box is het ouderwets afwisseling troef waarbij het rustige middengedeelte doet denken aan Leprous op het laatste album, een gedachte die tijdens het beluisteren van dit album vaker opkomt.



Op Veil laat de band vervolgens horen nog steeds de kunst te verstaan van het zorgvuldig opbouwen van een episch prognummer waar invloeden van Dream Theater, Between The Buried And Me en Leprous tot een legering worden gemengd. Ondanks de langere speelduur van het nummer blijft de band de luisteraar continu boeien. Op het instrumentale Nil By Mouth klinkt Haken vervolgens weer als een Meshuggah-light.

Het hoogtepunt van dit album is Host, een nummer waarop de band een nieuwe kant van zich laat horen. Het wordt stemmig ingezet met begeleiding door een melancholisch klinkende trompet en vervolgens wordt de spanning stap voor stap zorgvuldig opgebouwd. Indrukwekkend wat Haken met dit nummer laat horen. Op het afsluitende A Cell Divides trekt de band vervolgens nog eens stevig van leer.

Vector is door zijn bondige karakter een heel ander album geworden dan zijn voorganger en veruit het hardste album uit de discografie van de band. Het duurde dan ook een aantal luisterbeurten alvorens de nummers op hun plek vielen. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dan het nieuwe Haken-album de luistertijd meer dan waard is.

Het concept van Vector, gebaseerd op The Cockroach King, wordt verder uitgewerkt op Virus. Alhoewel de basis voor dit album al geschreven was voor de tour met Devin Townsend, lijkt het er toch op dat de band tijdens de opnames invloeden van Devin heeft meegenomen de studio in. Luister maar eens naar de koortjes (Eye For An Eye) tijdens Prosthetic.

Het album valt net wat steviger uit dan Vector en zit qua composities ook iets beter in elkaar. Het djenty geluid wordt nog verder verkend en uitgewerkt. Het pronkstuk van dit album is zonder twijfel Messiah Complex. Tijdens dit nummer is de band in werkelijk groots(t)e vorm. Het is dankzij dit nummer dat Virus uiteindelijk net het voordeel van de twijfel krijgt ten opzichte van Affinity als beste album uit de catalogus van deze band tot nu toe.

1. Virus
2. Affinity
3. The Mountain
4. Vector
5. Visions
6. Restoration
7. Aquarius

Visions is een mooie stap vooruit na Aquarius. De productie is een stuk krachtiger, evenals het bandgeluid. Een ander winstpunt is dat de langere nummers een stuk beter blijven boeien dan op het debuut, met name tijdens de instrumentale passages. Het lijkt erop dat de band hiervoor inspiratie heeft gehaald bij Dream Theater. 'Awake' is duidelijk een blauwdruk geweest voor dit album, maar Scenes Of A Memory ook zeker. Daarnaast komen ook de invloeden van The Flower Kings weer regelmatig voorbij.

Score: 79/100

1. Visions
2. Aquarius

Ik moest even wennen toen ik voor het eerst kennis maakte met Hällas middels dit album. Dat had vooral met de zang te maken. Inmiddels ben ik helemaal verslingerd aan Isle Of Wisdom. De dubbele gitaarlijnen zijn echt verslavend en de karakteristieke zang heb ik volledig omarmd. Ook de prettige productie van dit album maakt dat ik het album blijf opzetten.

Nu de rest van de catalogus van deze band verkennen!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik was best wel gecharmeerd van voorganger Támsins Likam, maar wat de band op Men Guðs Hond Er Sterk laat horen is best wel teleurstellend. Zo af en toe komen er best vette passages langs, zoals op het nummer Í Hamferð, maar voor het overgrote deel kabbelen de weinig memorabele doomnummers aan mij voor bij zonder me te raken. Zelf de magistrale stem van Jon Aldera kan geen redding brengen.

Score: 63/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Hammers Of Misfortune heeft een redelijk eigenzinnig en gevarieerd geluid. Dat blijkt wel uit de discografie van deze band, maar alleen al op deze dubbelaar laat de band uiteenlopende muziekstijlen samensmelten. Fields is een meer folky album waar het hammondorgel alle ruimte krijgt. Op Church Of Broken Glass hebben de gitaren een dominantere rol en wordt er meer gerockt.

Muzikaal laat de band een hoog niveau horen. 'Aquired taste' zijn de vocalen bij deze band. De zang klinkt soms erg onvast en tegen het onzuivere aan. Tegelijk hebben de zanglijnen iets magisch en boeiends. Ik kan me wel voorstellen dat de zang voor veel luisteraars een struikelblok is en ook ik heb er erg aan moeten wennen. Inmiddels bij ik echter helemaal om. Boeiende band!

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Deze band is misschien wel mijn ontdekking van het jaar. Wat is Mære een geweldig sterk album! Zoals ProGNerD terecht aangeeft biedt dit album veel meer afwisseling dan het gemiddelde post(black)metalalbum. Melodie, tempo- en dynamiekwisselingen gaan hand in hand met tomeloos agressieve blackmetalpassages. Heerlijk! En het meest knappe is wel dat de muziek nergens gezocht klinkt.

Score: 92/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Soen - Imperial (90)
3. Cult Of Luna - The Raging River (84)
4. Asphyx - Necroceros (80)
4. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
6. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
7. Therion - Leviathan (78)
8. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
9. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Mære, mijn ‘instapplaat’, liet in 2021 een diepe indruk achter en prijkte hoog op mijn jaarlijst op gepaste afstand na The Work van Rivers Of Nihil. Het duurde dan ook niet lang alvorens ik de gehele discografie van de band op vinyl aan mijn collectie toevoegde. Echter, geen enkel ander album van dit duo kan vooralsnog aan Mære tippen. Verandert dat met Scorched Earth?

De luxe uitgave van het vinyl-artbook zorgt er in ieder geval voor dat de stemming al opperbest is voordat er één noot gehoord is. Die stemming slaat enigszins over als de plaat zijn rondjes begint te draaien. Op eerste gehoor mist echt de impact die eerder werk van de band had. Het album komt wat moeilijk op gang met Heal Me en ook Keep Me Longing doet me niet gelijk naar meer verlangen.

Vanaf kant B komt het album een beetje los. Without You I’m Just A Sad Song is een nummer dat bol staat van de afwisseling, dynamiek en meeslepende melodieën. No Graves But The Sea is helemaal een parel van jewelste waar de tempowisselingen het nummer telkens een ander gezicht geven.

With Autumn I’ll Surrender begint wat pop-achtig en niet heel spannend, maar gaandeweg worden steeds meer melodietjes geïntroduceerd en wordt je bijna ongemerkt meegezogen in het nummer. I Was Just Another Promise You Couldn’t Keep ken sterke momenten maar klinkt als geheel soms wat pllichtmatig in de overgangen. In het stuwende Too Late For Goodbyes kent Scorched Earth een sterke afsluiter.

Waar ik na de eerste luisterbeurt enigszins teleurgesteld was, neemt mijn waardering voor dit album toe naarmate ik het album vaker hoor. Of dit er uiteindelijk toe leidt dat dit album zich aan mijn jaarlijst opdringt in december betwijfel ik.

Hasse Froberg is natuurlijk vooral bekend als sidekick van Roine Stolt in The Flower Kings. Met zijn HFMC heeft hij inmiddels ook alweer ruim 14 jaar een eigen band waarmee hij erg verdienstelijke albums uitbracht. Muzikaal heeft het werk van zijn eigen band raakvlakken met het werk van zijn broodheer, maar wordt een directere, minder proggy koers gevaren.

Eternal Snapshot is alweer het zesde album, is het kortste album uit de discografie en laat een iets andere koers van de band horen. De muziek op dit album is minder progressief en heeft de wortels meer in de melodieuze hardrock van de jaren tachtig. Het levert een sterk album op dat over de gehele speelduur blijft boeien en dat is met enkele van de eerdere platen wel anders geweest.

Afgelopen vrijdag heb ik deze LP meegenomen bij het concert van The Flower Kings. Het eerdere werk van HFMC beviel me al erg goed en dit album sluit mooi aan bij het eerdere werk.

De muziek van de band is nog steeds te omschrijven als een kruisbestuiving van symfonische rock zoals TFK die pleegt te maken en meer recht-toe-recht-aan hardrock uit de jaren '70 en '80 met centraal daarin de geweldige zang van Hasse Froberg. Tot in de puntjes verzorgde nummers en een erg goed geluid maken deze plaat een feest om te luisteren.

Score: 85/100

Na het fantastische Tavastland, brengt Svart Records nu ook de eerste drie albums uit van deze geweldige band, te beginnen met het debuut.

Nu is de band op hun laatste album niet bepaald een tweede Def Leppard, maar dit debuut klinkt rauw en meedogenloos! De Wagneriaanse grootsheid van de latere platen mist hier nog grotendeels, maar de potentie is al duidelijk hoorbaar. Geweldig debuut.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



De hele plaat, maar vooral kant B blijft erg sterk. "All killer, no Filler" heet dat dan. Lang geleden dat een plaat zo'n impact op me maakte.

Score: 93/100

Deze LP kwam ik deze week tegen in een mooie collectie die te koop werd aangeboden. Ik had nog nooit een noot van de band gehoord, maar wist natuurlijk wel dat Marty Friedman hier zijn gitaarkunsten laat horen. Voor mij reden genoeg om de LP mee te nemen.

Gezien het feit dat dit album via Shrapnel uitkwam en Mike Varney niet bekend stond om zijn hoge opnamebudgetten, had ik geen geweldige productie verwacht voor dit album. Maar dan nog stelt dit album teleur…… Geen laag, de verhoudingen totaal uit balans, schelle gitaren…. Nee, deze plaat zet je niet op voor je plezier. Of toch wel…. want muzikaal heeft dit album best wel wat te bieden en is het mooi om Friedman in zijn jonge jaren te horen spelen. Zeker nog niet zo vloeiend als in zijn jaren bij Cacophony en daarna, maar zijn talent was al hoorbaar. En de nummers zitten aardig in elkaar.

Die onvermijdelijke vijf sterren die Kronos belooft hoor ik vooralsnog zeker niet. De tijd zal leren of ik van mening verander .

Het vroege werk van Heathen ken ik nog niet. De band is bij dit album pas op mijn radar gekomen. The Evolution Of Chaos is een prima thrashmetalalbum, dat in het gitaarwerk erg aan Exodus doet denken maar ook aan Testament (Bloodkult). Het album heeft helaas wel een aantal tekortkomingen: de productie is erg vlak, een aantal nummers hadden korter gemogen en A Hero's Welcome is een wel erg cheesy. Die hadden ze prima achterwege mogen laten.

Score: 71/100

Binnenkort de rest van deze band maar eens checken.

We zijn weer ruim 4 jaar verder en vandaag heb ik deze weer eens in de CD-speler gelegd om na een ruim uur tot de conclusie te komen dat dit album nóg een half sterretje minder verdient. De nummers zijn eigenlijk best wel langdradig en bevatten veel te weinig goede ideeën om de lange speelduur van sommige nummers te rechtvaardigen. Mijn favoriete nummers behoren dan ook niet geheel toevallig tot de kortste nummers op dit album.

Ik heb vandaag toch maar dit album een digitaal rondje laten draaien, aangemoedigd door de positieve kritieken hier. Helaas deel ik het optimisme over dit album vooralsnog niet helemaal.

Giants On The Run opent het album nog vurig en energiek en Savior Of The Word doet het ook aardig, maar daarna zakt het album als een plumpudding in, met als dieptepunt het verschrikkelijke This Is Tokyo. Alleen bij Universe en Majestic veer ik weer op. Vier sterke nummers van de 10 is te weinig.....

Wat mij verder stoort aan de plaat is de productie en dan met name de drums. Ook de zang klinkt me te digitaal. Het is duidelijk te horen dat de heren zangers proberen de grenzen van hun bereik te overtreffen en dat dit her en der is gecorrigeerd. Daar heb ik op zich geen moeite mee als het subtiel gebeurt, maar hier hadden de vocalisten af en toe beter andere keuzes kunnen maken.

Wat een knaller van een plaat heeft Helloween afgeleverd! De band klinkt bevlogen en gedreven als nooit tevoren en de nummers op dit album zitten stuk voor stuk goed in elkaar in de typische Helloween-stijl. Dat betekent dus ook weinig nieuws onder de zon, of het moet de wisselwerking zijn tussen de zang van Deris en de op het oude nest teruggekeerde Kiske en Hansen. Het is deze wisselwerking die dit album nog wel net wat extra's geeft.

Deze vindt zijn weg naar mijn draaitafel de komende weken vast nog regelmatig.

De grootste fout die de heren van Helloween op dit album konden maken, was refereren aan de klassieke 'Keeper'-albums met de titel. Dat schept verwachtingen die in het geheel niet waargemaakt worden. De referentie in de gitaarriff van het openingsnummer aan de klassieker 'Halloween' ten spijt....

Toch staan er best aardige nummers op dit album. De twee epics doen het prima en zijn de beste nummers van de plaat. De rest van de nummers zijn regelmatige te cheesy voor woorden, maar net op het moment dat ik een nummer wil affakkelen, komt er opeens een sterk refrein of solo voorbij. Grootste euvel is dat producer Bauerfeind de heren niet af en toe tot de orde heeft geroepen. Teveel modulaties en herhalingen in sommige nummers. En Silent Rain, Come Alive en Pleasure Drone hadden gewoon achterwege gelaten moeten worden.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren. Vooralsnog geef ik het album het voordeel van de twijfel....

Wat een wisselvallig album is dit. Het begin is aardig en nieuwkomer Andi Deris laat horen een prima zanger voor Helloween te zijn. Vanaf Mr. Ego zakt het niveau behoorlijk helaas. Perfect Gentleman en The Game Is On zijn tenenkrommend. Secret Alibi zet een voorzichtig herstel in en Take Me Home is een lekker nummer dat een fijne Van Halen-vibe heeft.

Het is jammer dat dit album zo'n zwak middengedeelte heeft. Dankzij de prima kop en staart een krappe voldoende.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Helms Deep speelt 'meat and potatoes' heavy metal, geïnspireerd door de NWOBHM en de US metal scene van de jaren '80 en doen dat vol overgave. Het luisterplezier begint al bij de productie, die een old school vibe geeft en voldoende dynamiek heeft.

Ook de uitvoering is overtuigend. De felle en hoge zang van Alex Sciortino doet bij vlagen aan King Diamond denken, maar dan met de agressie van Jon Oliva. Gitarist Ray DeTone zorgt voor de vlammende leads en de ritmesectie bestaat uit Hal Aponte (Ice Age) en John Gallagher (Raven) vormen de solide ritmesectie.

Origineel? Nee, maar de composities zijn sterk en de heren gaan vuistdiep en over the top terug in de tijd zonder oubollig te klinken. Heerlijke plaat!

score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Aanvankelijk deed dit album me eerlijk gezegd weinig. Toch ben ik op een gegeven moment overstag gegaan toen ik bij mijn frequent bezochte platenzaak het energieke titelnummer weer hoorde en de plaat voor het grijpen lag. En nu ik wat meer tijd met de plaat heb doorgebracht blijkt het eigenlijk best wel een lekker album! Lekkere, tegen de thrash aanleunende, heavy metal met soepel leadgitaarwerk. De unieke zang van James Rivera vraagt een ‘acquired taste’ maar past prima bij de muziek.

Wat jammer is, is dat band op dit niveau niet meer het budget hebben of niet meer de moeite nemen voor een wat dynamischer geluid. Met name de drums klinken als samples uit EZ Drummer. Het zou me niet verbazen als dat echt zo was.

Score: 77/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Naar aanleiding van de positieve reacties hieronder dit album aangeslingerd op Spotify. Ik kende Helstar daarvoor alleen van het debuut.

Helaas ben ik niet omver geblazen door deze muziek. Ik moet een beetje denken aan de nieuwe Denner / Shermann. Daar kreeg ik net als hierbij het gevoel dat er meer ingezeten had. Uitstekende ideeen die matig uitgewerkt zijn. Met name de overgangen her en der zijn wat rommelig.

Nogmaals jammer, want hier had meer ingezeten volgens mij.

US heavy/power metal dat erg doet denken aan Metal Church, en niet alleen omdat Mike Howe hier zanger is. Ook qua sound doet dit album denken aan hoe MC zou gaan kinken op Blessing In Disguise, al zijn de composities op dat album stukken sterker dan hier op Breaking Point.

De sterkste nummers zijn wat mij betreft het opzwepende Let 'em Bleed, opener Heretic en And Kingdoms Fall. Daar tegenover staat een nummer als Evil For Evil dat me veel te gezapig is. Over het algemeen is dit echter een prima album.

Score: 72/100