12:5 is een liveregistratie waarop de band een bloemlezing uit hun discografie tot dan (minus One Hour By The Concrete Lake) op bijzondere wijze ten gehore brengt. De nummers zijn opnieuw gearrangeerd en blijven ook in een akoestische setting prima overeind. Alleen de naar majeur omgetoverde versie van Ashes vind ik niet geslaagd. Voor het overige een ijzersterke toevoeging aan hun discografie.

Bijna vier jaar later: de CD heeft opnieuw wat stof verzameld, alvorens ik het album de afgelopen dagen weer een paar keer de revue laat passeren.

Met elke luisterbeurt neemt de waardering voor dit album toe. Een aangrijpend concept gegoten in een originele soundtrack. Als een van de weinige hedendaagse progressieve metalbands laat Pain Of Salvation het oor niet overduidelijk hangen naar Dream Theater maar weet een eigen identiteit te creëren. Na de sterke opener !(Foreword) komt het aangrijpende Winning A War, voor mij het absolute hoogtepunt van deze plaat en één van de hoogtepunten in het oeuvre van de band. De wijze waarop Gildenlöw de tekst van dit nummer vertolkt is fenomenaal. People Passing By is ook een geweldige nummer met een vreemde opbouw waarin het nummer vele vormen aanneemt, van opzwepende funk aan het begin om langzaam te transformeren tot een epische progrockballad.

Het middengedeelte van het album ( vanaf Stress) is iets minder sterk dan het begin en einde, maar zeker het slot van dit album is fenomenaal, met achtereenvolgens Nightmist, Planes Of Dawn en Leaving Entropia.

Score: 86/100

Mijn review op Zware Metalen:

Waar veel bands in de loop van hun carrière opgesloten raken in een bepaald bandgeluid, zal je in de discografie van Pain Of Salvation geen twee op elkaar lijkende albums vinden, op de twee Road Salt-albums na. Daniel Gildenlöw, multi-instrumentalist, zanger en voornaamste componist van de band, deinst er niet voor terug om bij tijd en wijle het bandgeluid flink om te gooien.

Op PANTHER wordt de luisteraar weer flink op de proef gesteld. Voor dit album ging Gildenlöw op zoek naar een ander geluid, opgebouwd uit samples, synthesizers en effecten die weinig met Zware Metalen te maken hebben, maar in andere genres gemeengoed zijn. Wees gerust, de gitaren zijn niet in de koffer gebleven voor dit album en grote delen van het album zijn gewoon met een akoestische drumkit ingespeeld. Toch bepalen de elektronica een aanzienlijk deel van het totaalgeluid op PANTHER.

Dit ‘andere’ geluid past helemaal bij het concept van dit album. Tekstueel draait het album heersende normen in de maatschappij en individuen die moeite hebben zich staande te houden omdat ze om uiteenlopende redenen niet aan de standaard voldoen. Het concept wordt uitgebeeld in een stad bevolkt door honden (de norm) en panters (de buitenbeentjes).

ACCELLERATOR zet gelijk de toon. De basis van gitaren en drums wordt rijkelijk aangevuld met synthesizers en Gildenlöw’s stem wordt in het refrein flink door de vocoder gehaald. Het zware UNFUTURE klinkt meer als het PoS dat we gewend zijn. Dominerende gitaren, met daarover tegendraadse pianopartijen en de expressieve zang van Daniel Gildenlöw in de hoofdrol. Hier krijgt de elektronica een meer ondersteunende rol. Dit in contrast met het korte, indringende RESTLESS BOY dat begint met rustige drum-‘n-bass ritmes en intieme, door vocoder gedragen zang, om in het tweede deel te ontaarden in een pandemonium met Meshuggah-achtige ritmes. Het is het gebruik van dit soort contrasten dat PANTHER zo’n spannend en interessant album maken. Meer traditionele PoS-nummers als WAIT en SPECIES worden afgewisseld met uitdagende tracks als PANTHER en KEEN TO A FAULT.

Het hoogtepunt van dit album is zonder twijfel het wonderschone ICON dat dit album afsluit. Het ruim dertien minuten durende epos kent een prachtige opbouw en een hoofdrol voor de emotionele zang van Gildenlöw. Het vorige album kende in het titelnummer al een fantastische afsluiter, maar ICON is hier misschien wel de overtreffende trap van.

Toegegeven, ik had een aantal luisterbeurten om te wennen aan het door elektronica gedomineerde geluid van dit album, maar onder de oppervlakte zijn de nummers ‘gewoon’ weer typische, sterk geschreven Pain Of Salvation-nummers. De extra laag van geluid zorgt ervoor dat je als luisteraar telkens nieuwe dingen ontdekt op dit album. PANTHER heeft daarmee typische kenmerken van een groeialbum dat je blijft opzetten.

Score: 93/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Nou, er zijn aan het einde van dit jaar nog een aantal parels uitgekomen die ik misschien hoger acht dan deze plaat, maar voorlopig zet ik deze bovenaan mijn lijstje. Mind Burns Alive bevat 6 aangrijpende en meeslepende tracks die stuk voor stuk blijven boeien. Ook complimenten voor de geweldige productie van dit album en de kwaliteit van de vinylpersing.

Score: 91/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een heerlijk afwisselende plaat is dit. Van de knaller van een openingstrack Serpents On The Cross, met zijn lekkere up-tempo riff (zeker voor PL-begrippen) en heerlijk jankende leads, tot de trage treurnis waar de band om bekend staat. De plaat zit boordevol afwisseling en bevat louter sterke nummers, waardoor de speelduur voorbij is voor je er erg in hebt. Nick Holmes stemgeluid klinkt bijzonder sterk op deze plaat en het drumwerk van Guido Zima is om te genieten. Jammer dat hij zijn drumkruk alweer heeft moeten verlaten.

Met deze plaat laten de heren van Paradise Lost horen zo laat in hun carrière nog niets van het heilige vuur verloren te hebben. Ascension is misschien wel de beste plaat af in dertig jaar van dit doom-instituut!

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Wat is dit een gave plaat! Zoals ik bij In Requiem schreef heb ik tussen One Second en The Plague Within de albums van deze band gemist en ben ik nu de schade wat aan het inhalen.

Was In Requiem al een aangename kennismaking, het kan niet in de schaduw staan van Faith Divides Us - Death Unites Us. De nummers staan stijf van de vette riffs en Nick Holmes zingt bevlogen als nooit te voren. Hoogtepunt is wat mij betreft het titelnummer, maar op Last Regret na zijn alle nummers erg sterk.

Aanvankelijk was ik na One Second afgehaakt bij Paradise Lost. Nadat de band met het sterke The Plague Within weer op mijn radar kwam ben ik langzamerhand ook de albums in het gat daartussen aan het verkennen gegaan.

In Requiem is toch wel een erg sterk album dat af en toe doet terugdenken aan oude tijden, maar dan met een fris geluid. Met Never For The Damned en Ash & Debris klapt de band er heerlijk op. Het is alleen jammer dat het album niet over de volledige speelduur overtuigt. Naarmate kant B vordert wordt het materiaal wat minder sterk. Desalniettemin een prima album.

Met Obsidian rijgt Paradise Lost andermaal een sterk album aan de inmiddels indrukwekkende serie die sinds In Requiem is ingezet. Waar The Plague Within en vooral Medusa de doomkant van de band lieten horen, komen op Obsidian de gothic-invloeden weer duidelijker bovendrijven. De plaat klinkt nergens verrassend, maar eerder als een ode aan het eigen repertoire van de afgelopen drie decennia. Hoogtepunten te over maar vooral Darker Thoughts en Ravenghast zijn het waard om apart te melden.

Mijn review op Zware Metalen

Vorig jaar was In Forgotten Sleep van Lör voor mij de absolute verrassing van het jaar. Dit jaar is het eveneens uit Philadelphia afkomstige Parius grote kanshebber voor deze titel met The Eldritch Realm.

Diversiteit is het sleutelwoord op The Eldritch Realm. De progressieve death metal die Parius laat horen doet denken aan bands als Opeth, Between The Buried And Me en The Black Dahlia Murder en zit boordevol afwisseling. Ondanks de genoemde invloeden heeft Parius wel degelijk een eigen geluid weten te creëren waarbij de afwisselende zang van Louis Thierry een belangrijke rol speelt. Naast grunten en screamen laat hij ook regelmatig cleane zang en Mike Patton-achtige escapades horen.

De nummers wijken regelmatig af van de geijkte patronen met zich herhalende coupletten en refreinen en het is indrukwekkend om te horen hoeveel muzikale ideeën de band kwijt kan in een speelduur van dertig minuten. Het kost weliswaar een aantal luisterbeurten alvorens de nummers zich prijsgeven, maar door de diversiteit verveelt het album ook geen moment. Absolute hoogtepunt van The Eldritch Realm is het acht minuten durende Crashing Black Moon. Hier neemt de band je mee op een door jazz en psychedelica geïnspireerde blackened deathmetal-trip waar de hooks en wendingen elkaar in rap tempo opvolgen.

De band heeft dit album zelf geproduceerd met behulp van Chris Kelly (Galactic Empire) en voorzien van een helder geluid, waarin ondanks het drukke karakter van de muziek, de details goed hoorbaar zijn. Dit album is absoluut een aanrader voor liefhebbers van avontuurlijke death metal.

Ingegeven door de aankondiging dat Nicko McBrain met drumpensioen is gegaan, draaide ik de afgelopen maanden veel van het oude werk van Pat Travers, waar McBrain ook excelleerde als drummer (de opname van Rockpalast uit 1976 is volop genieten).

Van Pat Travers (Band) kende ik alleen het geweldige werk uit de jaren '70 en zijn prima bluesalbums uit de eerste helft van de jaren '90, tot ik vandaag Can Do in de platenbakken tegenkwam en uit nieuwsgierigheid meenam.

Can Do blijkt helaas geen onverdeeld genoegen. Ja, zijn uit duizenden herkenbare gitaarstijl blijft genieten, maar lang niet alle nummers zijn sterk. De uptempo rockers zijn over het algemeen prima, maar een nummer als As Long as I'm with You kan me gestolen worden, evenals de overbodige covers. Al met al had dit album enorm aan kwaliteit gewonnen als er een kwartier aan muziek was afgevallen en we gewoon een ouderwetse LP hadden overgehouden.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Prophet Ilja is zo’n typische groeiplaat. Een plaat die niet direct overtuigt, maar wel nieuwsgierig maakt en met elke luisterbeurt meer onthult. Het was het eerste album uit 2025 dat ik luisterde, maar het duurde nog geruime tijd voordat ik overtuigd was dat dit album aan mijn collectie toegevoegd moest worden.

De plechtige, Bathoriaanse bombastische black metal leunt op momenten tegen de post metal aan en speelt zich voornamelijk in de lage en midtempo’s af, met af en toe felle passages zoals tijdens deel V. Het album is daarmee een stuk afwisselender dan veel genregenoten waar de blastbeats als hagelstenen je trommelvliezen teisteren. Hoogtepunt van dit album, en een van mijn favoriete nummers van 2025, is het epische en zware Wierszalin VIII.

Score: 83/100

Namsaaps Top 20 van 2025

Mijn review op Zware Metalen

Pattern-Seeking Animals is een band bestaande uit huidige en voormalige Spock’s Beard-leden Ted Leonard, Jimmy Keegan en Dave Meros en producer en songwriter Joe Boegehold, die als songwriter ook verbonden is aan Spock’s Beard sinds het vertrek van Neal Morse. Niet onlogisch dat het titelloze debuut van deze band qua geluid erg dichtbij het latere Spock’s Beard ligt, zij het dat bij Pattern-Seeking Animals de nadruk meer op de songstructuren en arrangementen ligt en minder op het progressieve karakter. Een soort Spock’s Beard light, zeg maar.

Daarmee is eigenlijk ook direct het probleem van dit album benoemd. Zonder de progressieve elementen klinkt Pattern-Seeking Animals vrij gezapig en weinig spannend. Zeker op nummers als Orphans of the Universe en Stars Along the Way, die beiden over de tien minuten klokken, gebeurt er te weinig om de luisteraar geboeid te houden.

Met deze groep ervaren muzikanten wordt het natuurlijk nergens echt slecht, maar voor de liefhebbers van symfonische rock zijn er genoeg alternatieven die een stuk relevanter zijn. Joe Boegehold denkt daar uiteraard anders over. Naar eigen zeggen is het de bedoeling dat deze band minimaal jaarlijks een album gaat uitbrengen en dat de werkzaamheden voor de opvolger al zijn begonnen. Kwantiteit boven kwaliteit?

Score: 62/100

Ik heb het geprobeerd.... echt! Don Cappuccino roemt "het tranceopwekkende aspect van de tweede golf blackmetalsound met een nog sterkere nadruk op repetitie..[]'. Ik zou eerder benoemen dat dit een eentonige bak herrie is. Zo af en toe komt er een passage voorbij die me even doet opveren omdat er 'iets' lijkt te gebeuren... maar het is dan vooral het verlangen naar variatie dat spreekt en de teleurstelling die volgt. Getuige de vele positieve recensies en hoge waarderingen voor dit album op diverse sites zijn er mensen die deze muziek 'snappen'. Bij mij gaat het kwartje niet vallen.....

Ik heb de nieuwe Pearl Jam vanmorgen een aantal keren de revue laten passeren en ik sluit me wel aan bij de conclusie van Apollo: Gewoon een prima rockplaat.

De crux zit hem echter in het woordje 'gewoon'. Nergens wordt mijn aandacht gevraagd, of het moet zijn bij het bovengemiddelde nummer Wreckage. De kwalificatie 'gezapig' gaat me te ver, maar echt spannend is Pearl Jam allang niet meer.

Sterk album, deze vierde van Periphery. Op het vorige album was duidelijk dat de band stagneerde, maar met Hail Stan gaat de band weer op volle kracht vooruit. Net als Ayreonfreak vind ik Reptile en Satellites twee van de hoogtepunten van het album, al wil ik het brute Blood Eagle daar graag aan toe voegen. Het is veelzijdigheid troef op Hail Stan, al kan ik het niet overal waarderen. Tijdens het trio It's Only Smiles, Follow Your Ghost en Crush - die tezamen kant C vormen - zakt het album een beetje in. Desondanks 4 sterren omdat de rest zo sterk is.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik hink een beetje op twee gedachten bij dit album. Dit album bevat geweldige nummers en zeker als de band fel van leer trekt word ik erg enthousiast van het gebodene. Helaas raakt de band mij als luisteraar soms ook helemaal kwijt. Ik trek die zoete meuk van Silhouette bijvoorbeeld helemaal niet, maar ook een nummer als Atropos weet me niet over de gehele speelduur te boeien. Eigenlijk is het hele gedeelte vanaf Atropos tot en met Dying Star, op Everything is Fine! na, matig. Gelukkig maken de laatste drie nummers veel goed. Al plussend en minnend kom ik toch op 3,5 sterren, maar mijn jaarlijst gaat dit album niet halen.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
3. Hypno5e - Sheol (4,0)
4. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
5. Klone - Meanwhile (4,0)
6. Riverside - ID.Entity (4,0)
7. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
8. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
9. Walg - III (4,0)
10. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
11. Ulthar - Helionomicon (3,5)
12. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
13. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Dit album was een beetje in de vergetelheid geraakt. Waarschijnlijk door de vele andere mooie releases aan het begin van dit jaar. Nu ik dit album terugluister ben ik verrast dat ik dit album niet veel vaker heb geluisterd. Wat een ontzettend boeiend en afwisselend progalbum hebben deze heren gemaakt!

Invloeden van Death, Cynic, Dream Theater, Anathema en Riverside worden samengevoegd tot een episch geheel. Jammer dat de drums zo gecompressed zijn. Met een wat dynamischer productie zou dit album nog meer aan diepte winnen.

Score: 86/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Persefone - Metanoia
4. Lalu - Paint The Sky
5. 40 Watt Sun - Perfect Light
6. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
7. Jethro Tull - The Zealot Gene
8. Toundra - Hex
9. Big Big Train - Welcome To The Planet
10. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Met Hadeon keerde Pestilence weer enigszins terug naar het geluid van Testimony Of The Ancients. Het was een prima album, maar echt overtuigen deed de band echter nog niet.

Op EXITIVM doet Mameli er, samen met wederom een geheel nieuwe band, een behoorlijke schep bevenop. Na het intro klapt men er meer dan overtuigend op met Morbvs Propagationem. De vinnige octaafriffs van Patrick klonken zelden zo agressief. Dat geldt overigens ook voor zijn gebrul, dat tegen het maniakale aan klinkt af en toe. Die agressie en overtuiging houdt men nagenoeg het hele album vast.

Alle typische Pestilence-elementen zijn continu aanwezig, zoals de dissonante riffs en jazzy solo's. Ze worden op dit album op de achtergrond af en toe ondersteund door dreigend klinkende synths, waardoor het album ook een wat futuristisch geluid krijgt. Ten opzichte van Hadeon klinken de nummers een stuk afwisselender waardoor de 38 minuten voorbij vliegen.

Het album kent wat mij betreft één echt zwak punt, namelijk de productie. Het album klink behoorlijk platgeslagen en vervormd, met name de drums. Verder niets dan lof voor dit album.

Score: 81/100

Gisteren en vanmorgen de tijd genomen om de nieuwste worp van Pestilence beter te leren kennen. Mijn eerste indruk is zeker positief. Pestilence heeft productioneel nog nooit zo goed geklonken als nu en het is verfrissend om De band weer in een normale stemming te horen spelen.

Gaandeweg ontvouwt zich wel een belangrijk euvel op dit album: compositorisch is het niet heel spannend. Vette riffs genoeg, maar veel nummers kennen dezelfde opbouw waardoor de LP op den duur wat eentonig wordt. Wat dat betreft staat ‘Testimony’ op eenzame hoogte in de discografie.

Riff, riff... DEVOURING FRENZY!!!
RIff, riff... HORROR DETOX!!!
Riff, riff... [insert song title]!!!

Zo begint zo'n beetje elk nummer op dit album. Dit album klinkt bijzondere ongeïnspireerd en vlak. Een collectie van eenvormige riffs en solo's waartussen random zinnen worden gegrunt. Af en toe ontstijgt er iets de middelmaat. Zo is het titelnummer best goed en ook Horror Detox kan er mee door, maar door de bank genomen is Resurrection Macabre best een matige plaat.

O, wat was ik teleurgesteld toen Pestilence na het geweldige Testimony Of The Ancients met Spheres op de proppen kwam. Onlangs heb ik - in het kader van het completeren van mijn Pestilence-collectie - toch de reissue op vinyl besteld, om er vervolgens na 25 jaar achter te komen dat dit toch wel een erg sterk album is. Pestilence was met Spheres zijn tijd ver vooruit .

Op kant a zijn naar mijn mening met name Mind Reflections en The Level of Percention (heerlijke gitaarsynth) sterke nummers. Kant B is eigenlijk een groot hoogtepunt, waar het titelnummer wellicht nog bovenuit steekt.

Waar op The Ashen Abhorrence de invloeden van Emperor een podium kregen, wordt op deze opvolger duidelijk ook regelmatig de Cradle Of Filth-kaart getrokken. Da's helemaal niet erg en Sorceries of Sanguine & Shadow levert misschien nog wel meer luisterplezier dan het al sterke debuut. Nog steeds is de black metal van Pestilent Hex gemarineerd in symfonische elementen waar een vleugje romantiek aan is toegevoegd. Een heerlijke symfonische blackmetalplaat!

Lauri Laaksonen is het brein achter de geweldige funeral doom van Convocation en blijkt met Pestilent Hex ook een uitstekende pot symfonische black metal te kunnen maken.

Net als bij Convocation worden alle registers open getrokken om de muziek op The Ashen Abhorrence van de nodige grandeur te voorzien. De vergelijking met Emperor kan snel worden gemaakt, maar Pestilent Hex houdt het allemaal net iets simpeler en klinkt minder bezeten. De vergelijking met Obtained Enslavement, die ik veel lees in reviews, geeft aan dat ik die band ook maar eens moet verkennen.

Maar eerst ben ik nog wel even zoet met dit album en de opvolger uit 2024.

Via mijn vinylabonnement bij Pelagic Records kreeg ik onder andere dit album vorige maand opgestuurd. Ik kende nog geen noot van deze band maar mijn eerste kennismaking met deze band maakt me erg enthousiast!

Op Oscillate grossiert de band in prachtige, uitgesponnen en sfeervolle postrocknummers die stuk voor stuk een zorgvuldige opbouw kennen. Stuwende drums en luchtige gitaarklanken ondersteunen de mooie synthmelodieën. Werkelijk een genot voor het oor.

Deze LP heb ik rond de jaarwisseling van 2015/16 meegenomen uit de Velvet Vinyl Outlet in Leiden voor een Euro. Het album heb ik vervolgens één keer gedraaid, waarna ik het in de bak 'voor verkoop' heb gezet. Nu ben ik niet zo'n ster in afscheid nemen van mijn LP's en dus staat deze LP daar nog steeds.

Vanavond heb ik de plaat toch maar weer eens opgelegd. Eigenlijk alleen om de sterke openingstrack te luisteren maar ja, dan luister ik toch even verder en kom ik erachter dat er best wel meer tracks de moeite waard zijn.

'Tuurlijk, er staan enkele bijzonder gezapige middle-of-the-road-vind mijn-schoonmoeder-leuk-tracks op, zoals Missed Again, If Leaving Me Is Easy en This Must Be Love. Met een spannender arrangement zouden deze nummers best potentie hebben, maar nu... Tegenover deze slappe hap staan nummers als Behind The Lines, The Roof Is Leaking, Hand In Hand en Thunder And lIghtning die erg onderhoudend zijn en een stuk meer energie hebben.

Face Value krijgt er een vol punt bij en krijgt een plekje in de LP-kast.

Piah Mater maakt sterke, op O(ld)peth gelijkende, progressieve death metal met een eigen twist. Volgens Luiz Felipe Netto - het brein achter de band - komt de gelijkenis met Opeth vooral door de gedeelde invloeden (prog rock uit de jaren '70 en death metal uit de jaren '90) en niet zozeer doordat Luiz direct geïnspireerd is door de Zweden. Feit blijft dat de bands een vergelijkbaar geluid laten horen.

Dit debuutalbum is in eigen beheer opgenomen en uitgebracht. Dat is te horen aan de wat vlakke productie van de band, maar desondanks klinkt het geheel erg sterk. De acht tracks zitten boordevol afwisseling, van furieuze deathmetalriffs tot akoestische passages. Ook qua zang wordt het volledige palet gebruikt met diepe grunts, screams en cleane zang. Memories Of Inexistence is een bijzonder interessant album dat zeker is aan te raden voor liefhebbers van Oldpeth, Ne Obleviscaris en aanverwante bands.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ja, Piah Mater heeft een geluid dat doet denken aan Oldpeth. Luiz Felipe Netto heeft een grunt die aan Akerfeldt doet denken en ook het proggy gitaarwerk heeft in al zijn contrasten wel wat weg van Opeth. Toch gaat het te ver om deze band af te doen als een Opeth-kloon, daarvoor neemt de band te vaak andere afslagen die eerder doen denken aan Amorphis of Enslaved. Het resultaat is een interessante blend van invloeden die absoluut de moeite van het luisteren waard is. Luistertip: Fallow Garden.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Al bladerend door mijn collectie LP's kwam ik dit album tegen en heb ik de plaat aan een luisterbeurt onderworpen. Vermoedelijk heb ik dit album ooit in een grotere partij overgenomen. Dit is in ieder geval geen muziek dat ik gericht zou kopen .

Een blik op de wikipediapagina van de band leert mij dat dit album, samen het het debuut zo'n 500.000 keer zou zijn verkocht. Al luisterend naar deze LP verbaast mij dit hoogst. Wat ik voorgeschoteld krijg is een dosis heavy metal vol met clichés. Af en toe klinkt het wel aardig (The Incubus, Lord Of Abominations) maar ondanks de korte speelduur kost het mij moeite om de rit uit te zitten.

Wellicht dat dit in de jaren '80 enigszins opzien baarde, ook gezien de verkoopaantallen, maar ik kan hier anno 2017 weinig mee. Blijkbaar andere mensen wel en heeft deze band nog bestaansrecht... Onder de naam Exalted Piledriver is frontman 'Pile Driver' nog steeds actief met zijn band.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


De solocarrière van Steven Wilson kon mij met de laatste twee releases minder boeien. Het vooruitzicht dat hij met Porcupine Tree weer een rockalbum zou maken deed mij erg uitzien naar deze plaat. Nu ik de balans voor 2022 opmaak, concludeer ik dat dit album toch niet het hoogtepunt is geworden waar ik op hoopte.

C/C bevat een aantal uitstekende nummers, zoals Harridan, Dignity en Chimera’s Wreck. Helaas is lang niet alles van dat niveau. Ook doet de klinische en afstandelijke productie afbreuk aan de luisterbeleving. Ten slotte is de zang van SW mij de laatste jaren een doorn in het oor.

Al met al is C/C geen slecht album, maar in vergelijking met veel andere releases die ik dit jaar aan mijn collectie toevoegde lang niet zo interessant.

Score: 74/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
16. Dead Dead - Slave Driver (83)
20. Voivod - Synchro Anarchy (82)
20. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Een wisselvallig album, deze eersteling van Steven Wilson. Uitstekende nummers worden afgewisseld met niemandalletjes en vage soundscapes. In dat opzicht zijn parralellen te treken met het vroegere werk van The Flower Kings, waar met name dankzij Tomas Bodin albums werden opgevuld met vage expirimenten.

Desondanks is dit album aangenaam om te luisteren. Hoogtepunt is het al vaker aangehaalde Radioactive Toy.

70/100