Ondanks dat ik een liefhebber van zijn zangkunsten ben, was dit album tot gisteren helemaal aan mij voorbij gegaan. De melodieuze hard rock op dit solo-album klinkt bijzonder lekker geeft DC Cooper een mooi podium om zijn zangkunsten te etaleren. En dat lukt hem met verve! Wat een powerhouse is deze man toch en wat een uniek stemgeluid heeft hij. Hij is in ieder geval niet de zoveelste Coverdale-kloon.

Dit album veegt de vloer aan met menig hedendaags Frontiers-projectje...

Muzikaal een uitstekend album van dit progcollectief. Alle instrumentalisten beheersen hun instrument zeer bovengemiddeld, met als kers op de taart het spel van Matt Guillory. Het stemgeluid van de zanger kan ik minder waarderen.

De vergelijking met Dream Theater die ik hier lees is begrijpelijk en niet onterecht - ik moet af en toe ook denken aan het werk van Henning Pauly, Chain en Frameshift) - maar daarmee wordt de band ook tekort gedaan aangezien de composities genoeg eigenheid kennen. 'Hills of Memory' is een draak van een nummer maar verder valt er veel te genieten op deze CD.

3,5* (met een betere zanger was dit zeker een 4* geworden)

Damnations Day – A World Awakens | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Het Australische Damnations Day is opgericht door de gebroeders Mark (zang, gitaar) en Dean Kennedy (drums), samen met Luke Vinken (bas). Na de opnames van het prima debuutalbum Invisible, The Dead (2013), waarop de band een melodieuze mix van power metal en trash metal laat horen, is Jon King de band op leadgitaar komen versterken. In de periode na de release van het debuut heeft de band veel ervaring opgedaan als support van bands als Nightwish, Soilwork, Helloween en Accept.

Nu is er dan opvolger A World Awakens. Bassist Luke Vinken maakt niet langer deel uit van de band. Daarom wordt de band tijdens de opnamen op basgitaar bijgestaan door Dean Wells (Teramaze), die ook verantwoordelijk is voor de opnames van dit album.

De band laat op het tweede album een duidelijke groei horen. Waar het debuut soms nog een allegaartje van stijlen was, laat de band op A World Awakens een coherent geluid horen dat refereert aan bands als Fates Warning en het vroege Queensryche, oftewel progressieve metal met veel aandacht voor melodie. De thrashinvloeden van het debuut zijn dan ook nauwelijks meer aanwezig.

Dit resulteert in een uitgebalanceerd album met goed opgebouwde composities, waar binnen zanger Mark Kennedy de absolute hoofdrol opeist. Wat kan die man fantastisch zingen! Hij heeft veel power en een groot bereik, zoals hij etaleert op opener The Witness, maar laat op nummers als Colours Of Darkness en het afsluitende Diagnose ook horen erg dynamisch te kunnen zingen. Gitarist Jon King laat op dit album horen een aanwinst te zijn met zijn smaakvolle solo’s.

Met A World Awakens levert Damnations Day een uitstekende plaat af die de aandacht verdient van een groter publiek. 2017 is nog geen kwart onderweg, maar er is een grote kans dat dit album straks op mijn jaarlijst staat. Zo niet, dan staan ons nog mooie releases te wachten dit jaar.

Tot voor kort had ik alleen Danzig III in mijn CD-kast staan. Nu deze op de kop getikt samen met Lucifuge.

Wat een heerlijk album is dit. Over de productie zijn de meningen hier verdeeld maar ik geniet erg van deze droge, transparante sound. Met name het kenmerkende plexi-gitaargeluid klinkt open en toch moddervet in combinatie met de basgitaar. De drums staan volledig in dienst van de nummers waarbij geen klap teveel wordt gegeven.

40 minuten bluesy hardrock die voorbij vliegen zonder dat het album ergens inzakt.

80/100

Wat is het lang geleden dat ik dit album heb gehoord. Ik had het vroeger gekopieerd op een cassette, maar die cassette is zo'n 20 jaar geleden samen met de rest op een vuilstort beland.

Vandaag de Franse persing op de kop getikt. Nou ja, op de kop getikt...... maar wat is het de moeite waard! Dit is zeker nog niet het Dark Angel zoals het zich op navolgende albums zou manifesteren. Voor het debuut hebben ze vooral goed naar Show No Mercy en - in mindere mate - Kill 'em All geluisterd. De productie valt me nog best mee. In mijn herinnering was het een stuk dramatischer. Merciless Death is het prijsnummer, al is de uitvoering op Darkness Descends nog een tikkie beter.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Zoals ik al vaker heb aangegeven op dit forum, is de tweede blackmetalgolf volledig aan mij voorbij gegaan. Zo kan het dus zijn dat We Are The Apocalypse het eerste album is dat ik van Dark Funeral hoor. Een bijzonder aangename kennismaking, mag ik wel zeggen.

De nummers zitten boordevol inventieve dubbele gitaarlijnen en akkoorden. Ondanks dat de productie vrij platgeslagen klinkt, komen kun je horen dat de nummers vol met kleine details zitten. Dat maakt dat de plaat blijft boeien na herhaaldelijk luisteren.

Een ander sterk punt ten opzichte veel andere blackmetalbands is de afwisseling in tempo op dit album. Het maakt dat ik dit album het afgelopen jaar regelmatig heb opgezet.

Score: 83/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Lalu - Paint The Sky
4. 40 Watt Sun - Perfect Light
5. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
6. Toundra - Hex
7. Big Big Train - Welcome To The Planet
8. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Helaas klonken de laatste albums van Dark Tranquillity behoorlijk voorspelbaar en weinig spannend. Helaas wordt op Endtime Signals wederom behoorlijk formulematig te werk gegaan. Introotje, riffje, refrein met lange akkoorden, brugje, solo, modulatie….. next! Nu hoeft dat geen probleem te zijn als er zo nu en dan eens een vette riff, gave melodie of ander opvallend element wordt gebruikt, maar niets daarvan.

Tegen het eind doet Enforced Perspective nog een aardige poging om mijn oordeel positief bij te stellen, maar helaas….

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Epische doom! Dat is wat deze band laat horen op Wither On The Wine. Op zich klinkt de band niet bepaald baanbrekend en vernieuwend, maar de benadering, met veel Keltisch aandoende melodieuze en harmonieuze gitaarpartijen, klinkt verdomd lekker. Sterkhouder van de band is wel vocalist Dwayne Maguire. Zijn zang is clean, maar heeft een rauw randje en klinkt erg krachtig. Een heerlijk album!

Score: 82/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
8. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
12. Voivod - Synchro Anarchy (82)
12. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
14. Amorphis - Halo (78)
14. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
16. Toundra - Hex (77)
17. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
18. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
19. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
20. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Ik kende van Darkthrone tot voor kort alleen Soulside Journey. Het album daarna trok ik niet en zo liet ik al die jaren Darkthrone links liggen.

Via Spotify kwam Old Star voorbij en uit nieuwsgierigheid heb ik dit album toch eens opgezet, om het vervolgens niet meer af te zetten. Wat is dit lekker zeg! Het is Celtic Frost all over the place, alleen de oeh's en uh's van Tom Warrior ontbreken nog. Vernieuwend is het geen seconde maar dat kan bij mij de pret niet drukken.

Score: 80/100

Aanvankelijk had ik dit album links laten liggen om redenen die hier al genoemd worden. Het mist een beetje eigen smoel en in het aanbod van progressieve muziek baart het wat weinig opzien.

Nu de stroom aan goede nieuwe releases, altijd al wat minder als de zomer begint, door corona behoorlijk aan het opdrogen is, heb ik dit album toch een nieuwe kans gegeven. Ik moet zeggen dat het album me toch meer kan bekoren dan bij eerste beluistering. Muzikaal klinkt dit als een kruisbestuiving van Seventh Wonder en Kamelot, waarbij af en toe stevig van leer wordt getrokken. Henrik Bath heeft een prettige zangstem die me in de verte doet denken aan Tommy Karevik en zijn voorganger bij Kamelot. Niet dat hij hetzelfde niveau heeft, maar in het genre zijn er genoeg band die met mindere zangers tevreden zijn.

Score: 79/100

De muziek op dit album is geinspireerd door een band als Y&T. Muzikaal steekt het gebodene prima in elkaar, vooral het gitaarwerk, maar de nummers zijn weinig memorabel. Tel daarbij op dat de zanger klinkt als een dronken Dave Meniketti met een losgeslagen gebit en de conclusie is al snel dat dit album geen hoogvlieger is.

Van Dead Head ken ik alleen hun demo The Festering. Om welke onverklaarbare reden dan ook heb ik daarna nooit iets van deze band geluisterd, ook al smaakte de demo prima.

Aangetrokken door de have hoes van dit album heb ik dit album in de uitverkoop van Hammerheart Records mee besteld. Dat bleek een goede beslissing: de venijnige thrash doet net als in de begindagen erg denken aan genregenoten als Kreator en Sadus en de solo’s gieren kwistig uit de bocht als in de hoogtijdagen van King en Hanneman.

De productie laat de muziek in al z’n eenvoud transparant en in detail horen, zodat het geraas van de heren nooit in een brei verandert.

Heerlijke Old School Thrash!

Dit album is het eerste wapenfeit van Devon Graves a.k.a. Buddy Lacky na Psychotic Waltz. Met dit album distantieert hij zich van het geluid van zijn voormalige band. De progressieve elementen zijn nog wel aanwezig maar Deadsoul Tribe klinkt gruizig, donker, zwaar en bij tijden meer industrieel (zoals op de opener ‘Powertrip’). De muziek is ook eenvoudiger en rechtlijniger in opbouw.

Als zanger laat Devon een mooie ontwikkeling horen. Vaak melancholisch en duister, soms agressief en dan weer prachtig breekbaar zoals op ‘Under The Weight Of My Stone’.
Ook de productie, waarvoor Devon zelf verantwoordelijk is, klinkt prima en door het transparante geluid zijn details goed te horen. Alleen het drumgeluid is niet mijn smaak.

Hoogtepunten: 'Coming Down' en ‘Once’ zijn echt melancholische pareltjes.

Conclusie: Devon Graves laat met dit album horen prima op eigen benen te kunnen staan en levert een uitstekend album af. 4 sterren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

De term 'shoegaze' en dat het stond voor een genre waren gegevens die, voordat ik Deafheaven leerde kennen, totaal onbekend waren. Mijn dieet bestaat immers doorgaans uit metal en rock, met soms een beetje folk, americana, fusion en klassiek.
'New Bermuda' is mijn instapplaat, maar ik moet zeggen dat het lang duurde voordat die plaat me greep. Ik vond het geluid van de band intrigerend en interessant, wat ervoor zorgde dat ik toch bleef luisteren en uiteindelijk werd gegrepen door hun muziek. Ordinary Corrupt Human Love werd blind gekocht na de release en Infinite Granite ook (de eerste twee LP's, waaronder het alom bejubelde Sunbather schitteren nog door afwezigheid in mijn collectie).

Infinite Granite onderging eigenlijk een beetje hetzelfde proces als New Bermuda. Aanvankelijk kon ik niet zoveel met deze plaat, maar ook hier was er iets ondefinieerbaars waardoor ik de plaat bleef opzetten. Ik kan dit album inmiddels erg waarderen. Die waardering begon al snel met Great Mass Of Color, The Gnashing en Mombasa, maar inmiddels hoor ik ook steeds meer de kracht in de 'zwakkere' nummers, voor zover daar nog sprake van is.

Als Infinite Granite echte shoegaze is, wat ik een beetje concludeer op basis van reacties hier, dan wordt het tijd om dit genre eens verder verkennen, te beginnen met de referenties die ik hier ben tegengekomen. Afgaande op wat Deafheaven hier doet, lijkt het genre een welkome aanvulling op mijn muzikale dieet.

Score: 84/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
6. Leprous - Aphelion (88)
10. Dvne - Etemen Ænka (87)
10. Year Of No Light - Consolamentum (87)
12. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
12. Amenra - De Doorn (86)
12. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
15. Kauan - Ice Fleet (85)
15. Frost* - Day And Age (85)
15. NMB - Innocence & Danger (85)
18. Deafheaven - Infinite Granite (84)
18. Cult Of Luna - The Raging River (84)
18. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
18. Dordeduh - Har (84)
18. Wormwood - Arkivet (84)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Met opener Doberman lijkt Deafheaven de smaak van Infinite Granite direct weg te willen spoelen. Nu vond ik dat album best geslaagd, maar wat de band op Lonely People With Power laat horen is toch wel een stuk indrukwekkender.

Onder de granieten laag van de openingstrack gaat veel subtiliteit schuil. Luister maar eens goed naar het subtiele bekkenspel van drummer Daniel Tracey. Dat de beste man goed kan drummen laat hij ook tijdens het heerlijk groovende The Garden Route horen.

De nummers op dit album zijn stuk voor stuk erg sterk en veelzijdig. Het ene moment wordt je omver geblazen alsof er een tornado op je afkomt, om vervolgens hard neer te komen tijdens een welgeplaatste breakdown. Dit is echt een plaat die je blijft luisteren om te bevatten wat er allemaal gebeurt gedurende de 62 minuten die dit album duurt.

Score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Mijn review op zwaremetalencom

Eerder dit jaar maakte ik kennis met Death Of Kings middels de 7″ Hell Comes To Life en die maakte mij zeker nieuwsgierig naar de eerste langspeler van deze band. Met Kneel Before None stelt de band zeker niet teleur!

Gedurende 38 minuten laten de heren van Death Of Kings alles verschroeiende old school thrash metal horen, met een punk-attitude en een flinke dosis heavy metal. De muziek roept herinneringen op aan de vroege Exodus, Slayer en Testament, maar ook bands als Judas Priest.

Alleen op het groovende Sojourn en het eerste deel van Descent into Madness trekt de band even aan te teugels om in te houden. Verder raast de band als een op hol geslagen paard door de nummers, opgejaagd door de maniakaal schreeuwende vocalen van Matt Matson en de Slayeriaanse solo’s van diezelfde Matson en collega Matt Kilpatrick.

De originaliteitsprijs verdient Death Of Kings zeker niet, maar compenseert dit door een energieke en vlekkeloze uitvoering. De liefhebber van eighties thrash haalt met Kneel Before None een dijk van een plaat in huis.

Wat een dikke plaat is dit! Furieuze en afwisselende Thrash/Death boordevol gave riffs en ritmes. Dit is wel andere koek dan het album The Negation dat ik ooit luisterde, maar waarvan alleen het openingsnummer The Fury me indertijd echt kon boeien.

De gastrollen van Tatiana Shmailyuk (op Hello Death) en Rob Flynn (op Iconoclast) zijn erg geslaagd en geven dit album nog wat extra afwisseling. De 37 minuten vliegen voorbij.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Ondanks dat deze plaat op diverse sites in en in de rockbladen positieve recensies kreeg, is de aandacht voor deze Franse post-blackformatie op MuMu nihil.
De bombastische postblack weet bij tijden echt te imponeren, maar als geheel merk ik dat het album toch niet echt wil beklijven. Ten tijde van de release heb ik de plaat best veel gedraaid, maar ik merk dat ik niet meer naar teruggrijp. In de stroom van goede releases verdrinkt dit album toch een beetje.

Score: 69/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Cult Of Luna - The Raging River (84)
6. Epica - Omega (83)
7. Empyrium - Über den Sternen (82)
8. Asphyx - Necroceros (80)
8. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
10. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
11. Therion - Leviathan (78)
12. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
13. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
14. White Void - Anti (70)
15. Decline Of The I - Johannes (69)
16. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
17. Iotunn - Access All Worlds (64)

Het vorige album 'Johannes' - eerste deel in de trilogie geïnspireerd op het werk van Søren Kierkegaard - was mijn eerste kennismaking met het werk van Decline Of The I. 'Johannes' bleek een indrukwekkend, maar lastig beklijvend werkstuk.

'Wilhelm' is in aanpak weinig verschillend van zijn voorganger en bevat eveneens beklemmende en dreigende post-blackmetal met gotische invloeden, filmische uitstapjes met gesproken woorden en triphop-passages. Veel om te verwerken dus en - net als bij zijn voorganger - kon ik aanvankelijk lastig grip krijgen op de muziek. Het is dan ook een plaat om met aandacht te draaien en niet terwijl je met andere zaken bezig bent. 'Wilhelm' is de investering in je tijd echter meer dan waard!

Wat een fijne plaat is =1 geworden! Geen verrassende, maar uiterst genietbare nummers waarin het spelplezier van de heren duidelijk hoorbaar is. Simon McBride geeft gelijk zijn visitekaartje af met zijn smaakvolle gitaarspel. Hij zorgt voor een vette boost aan het geluid van de band.

Het is al even geleden dat ik een album van Deep Purple de moeite vond om fysiek in huis te halen, maar deze komt er zeker.

Dit is de laagst scorende plaat van DP op dit forum. In mijn optiek onverklaarbaar, want in mijn optiek heeft deze plaat veel meer te bieden dan bijvoorbeeld de opvolger The Battle Rages On of veel van de platen uit het Morse-tijdperk. Alleen al de zangprestatie van Joe Lynn Turner!

Wellicht dat in het cijfer de onvrede tot uiting komt van veel fans omdat dit album meer als Rainbow in de jaren '80 klinkt dan als Deep Purple. Feit is wel dat de band na deze plaat zelden meer zo energiek klonk. RItchie Blackmore speelt met hoorbaar plezier en John Lord laat zijn Hammond nog eens ouderwets grommen. Afgaande op hoe Ian Gillan in die tijd al klonk (zijn zang wordt niet voor niets veel gedubbeld op The Battle Rages On en ook op latere albums) kun je je niet voorstellen dat hij een nummer als Fire In The Basement met zoveel vuur had kunnen inzingen als Joe Lynn Turner. Topplaat!

Tot aan Now What! had ik de platen uit het Morse-tijdperk aan me voorbij laten gaan, maar Now What! en Infinite bevielen me prima. Whoosh! is ten opzichte van deze platen toch een stapje terug. De energie van de voorgaande twee albums mist hier, en de gezapigheid viert hoogtij. Natuurlijk is alles vakkundig ingespeeld en gezongen, maar slechts zelden wordt het spannend. Wat dat betreft sluit ik me aan bij de treffende omschrijving van Leptop.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik ben een laatbloeier als het gaat om Deftones en stapte pas bij Kay No Yokan in. Net als bij alle albums die zij sindsdien uitbrachten (ik ben nog niet in hun vroegere discografie gedoken) duurde het even voordat Private Music bij mij tractie kreeg. Dit album heeft een heerlijke flow en daarin zit de kracht van de plaat, maar gelijkertijd heeft het geen echte uitschieter die me bij blijven.

Score: 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Aangezien vrienden van mij groot fan zijn van de band, neem ik altijd de moeite hun werk een keer te luisteren zodat het het gefundeerd kan afkraken. Ik moet dit keer zeggen dat dit album me niet tegenvalt. Eerste twee nummers zijn niet zo sterk (met name de opener) maar daarna wordt het een stuk beter. Let’s Dance is wel weer een misser. Het album klinkt goed, al is het naar mijn smaak iets teveel recht getrokken. De opbouw van de nummers mag ook wat spannender. De wendingen die halverwege veel nummers ingezet worden, worden op den duur wat voorspelbaar.

Score: 67/100

Ben nooit een liefhebber geweest van deze band. Op aandringen van anderen heb ik toch het nieuwe album eens beluisterd. Het klinkt allemaal als een klok en een paar nummers lang kan ik dit best luisteren maar ik merk dat na een nummer of drie bij mij de verveling begint toe te slaan. Er wordt wat mij betreft te veel binnen de lijntjes gekleurd... Met name de zang van Charlotte kent weinig variatie. In dit genre zijn betere alternatieven te vinden.

delving is de uitlaatklep van Nick DiSalvo (Elder) voor zijn ideeën die hij niet in zijn band kwijt kan. Het debuut van dit eenmansproject, dat in coronatijd werd opgenomen, heb ik gemist. Deze opvolger geeft echter alle reden om ook het debuut een kans te geven, want wat All Paths Diverge laat horen is erg genietbaar!

Dit album kent zeven instrumentale psychedelische post-/krautrocknummers die een boeiende luistertrip garanderen. Waar in dit genre nummers nog wel eens verzanden in oeverloos herhalen van thema's zonder de luisteraar te blijven boeien, weet DiSalvo deze valkuil te vermijden door in elk nummer op tijd te variëren met thema's, instrumenten en effecten waardoor de luisteraar op scherp wordt gehouden.

Wat ook helpt is dat de productie van deze plaat bijzonder aangenaam klinkt, vol dynamiek en ruimtelijk. Heerlijke plaat!

Dit album opent sterk met het sfeervolle en gedragen The Perfect Symmetry. Dankzij de mooie opbouw van het nummer blijft het over de gehele speeltijd van ruim 9 minuten boeien. Het navolgende Shine is dan weer kort maar prachtig en laat horen dat Nicolas Chapel ook in korte nummers veel dynamiek kwijt kan. Sapphire volgt op eenzelfde niveau als de eerste twee nummers, maar daarna zakt het album een beetje in om met het 16 minuten durende Sand weer uitstekend af te sluiten.

Qua sfeer doet dit album mij erg denken aan Sieges Even/Subsignal. Ingetogen, met af en toe een uitbarsting.

Score: 77/100

Mijn review op Zware Metalen:

In 2020 bracht het Chileense Demoniac het vrij briljante album So It Goes uit. De progressieve thrash liet zich omschrijven als een kruisbestuiving tussen de onstuimige Teutoonse thrash van Kreator en Destruction en de Zwitserse precisie en techniek van Coroner en scoorde hoog in diverse jaarlijsten. De lat voor opvolger Nube Negra, oftewel zwarte wolk, ligt dan ook wel bijzonder hoog.

Na een sfeervol akoestisch intro gaat Demoniac op het nieuwe album onverdroten door met het afvuren van agressieve riffs en vurige solo’s. Het titelnummer verraadt direct dat dit album wat donkerder is dan So It Goes en dankzij het stemgebruik van Javier Ortiz neigt de muziek wat meer naar black metal. Wat hetzelfde is gebleven, of misschien nog wel indrukwekkender, is de virtuositeit die de muzikanten laten horen. De gitaristen staan met hun riffs en gierende solo’s veelvuldig op de voorgrond, maar ook het baswerk is bij vlagen bijzonder virtuoos en is dankzij de productie zeer goed hoorbaar.

Die agressieve virtuositeit gaat gepaard met een goed gevoel voor melodie. Een mooi voorbeeld hiervan is La Caída. Razende blackened thrash metal wordt hier afgewisseld met door klassieke componisten geïnspireerde instrumentale passages waar gitaristen en bassist menig duel uitvechten. Of luister eens naar Marchageddon, dat Megadeth’s Into The Lungs Of Hell en Coroner’s Nosferatu verenigt.

Helaas hebben mijn positieve woorden vooral betrekking op kant A van dit album. Na het overbodige instrumentale intermezzo Synthèse d’Accords, dat de keerzijde opent, begint het experimentele Granada nogal zwak met een door klarinet gedomineerd intro, om pas halverwege weer richting het niveau van kant A te gaan. Veneno, met bijna acht minuten het langste nummer van dit album, is dan gelukkig weer een stuk sterker, al weet de band in het langzame tweede deel minder te boeien. El Final is gelukkig weer een sterke compositie en zorgt ervoor dat we het album niet met een kater afsluiten.

Het is lovenswaardig dat Demoniac blijft experimenteren met hun geluid en afwisseling in de nummers zoekt. Helaas leidt dat er wel toe dat niet alle composities even sterk zijn. Het niveau van So It Goes wordt niet gehaald. Toch levert dit Chileense kwartet met Nube Negra een interessant album af dat liefhebbers van technische thrash metal zeker een kans moeten geven.

Omdat ik de promo van het derde album van D&W kreeg toegeschoven voor een review ben ik me in de eerste twee albums van deze samenwerking gaan verdiepen. Ik heb dit debuut ooit wel eens geluisterd maar deze heeft destijds geen blijvende indruk gemaakt.

Ik moet zeggen dat ik bij deze hernieuwde kennismaking wel enthousiast ben. De combinatie van het riffwerk van Schaffer met de zang van Hansi Kürsch doet het voor mij prima. Met Heaven Denies, Blood on My Hands en Winter of Souls staan er een paar heerlijke stevige tracks op dit album. De kracht van dit verbond wordt pas echt duidelijk wanneer de mannen even gas terug nemen, zoals incidenteel tijdens The Whistler of het laatste deel van Heaven Denies. Deze afwisseling in dynamiek in de nummers houdt het album over de gehele speelduur interessant. Het ultieme voorbeeld daarvan is het nummer Fiddler On The Green. Voor dit soort nummers is het woord Episch uitgevonden. Heerlijk!

Score: 85/100

Mijn review op Zware Metalen

In 1999 bracht de samenwerking tussen Jon Schaffer (Iced Earth) en Hansi Kürsch (Blind Gaurdian) het uitstekende album Demons & Wizards voort, in 2005 gevolgd door het iets mindere, maar nog altijd prima Touched By The Crimson King. Beide albums bevatten een meeslepende mengeling van powermetalinvloeden uit de hoofdbands van de heren met jaren ’70 rock. Het heeft vijftien jaar geduurd voordat de heren hun agenda’s vrij konden maken voor een opvolger van deze albums.
Zodra III opent met het acht minuten durende Diabolic, wordt duidelijk dat het nieuwe album voortborduurt op het geluid van de vorige twee albums. Dit nummer is het vervolg op Heaven Denies van het debuut, klinkt net zo sterk en geeft het vertrouwen dat het met dit album wel goed zit. Nummers als Invincible en Final Warning bevestigen dat dit vertrouwen terecht is, al wordt het niveau van de opener op deze nummers niet gehaald.

Het zijn de langere nummers waar Demons & Wizards excelleert, zoals Timeless Spirit wel bewijst. Gedurende ruim negen minuten trakteren de heren de luisteraar op een muzikale reis die rustig start met akoestische gitaren en langzaam transformeert tot een waar epos, waar Hansi Kürsch een glansrol vertolkt. Het matige Dark Side Of Her Majesty verbleekt daarbij een beetje.

Het rechttoe rechtaan rocknummer Midas Disease is een eerbetoon van Jon Schaffer aan Malcolm Young (AC/DC) en is stilistisch een beetje een vreemde eend in de bijt. Het nummer zou zo op een album van W.A.S.P. kunnen staan. Zelfs de zang van Hansi lijkt sprekend op dat van Blackie Lawless. Het is overigens wel een uitstekend nummer en de opmaat naar het sterkste deel van het album dat zijn tweede hoogtepunt vindt op het magnifieke Split, dat bol staat van de vurige riffs, grootste refreinen en spetterende gitaarsolo’s van gastmuzikant Jake Dreyer (Witherfall, Iced Earth). Het album sluit waardig af met Children Of Cain, een nummer waar epische rock hand in hand gaat met Led Zeppelin-achtige folk en waar Hansi Kürsch zijn ingetogen kant laat horen.
Het album is voorzien van een uitstekende productie, waarvoor Jim Morris samen met Jon en Hansi verantwoordelijk voor was. Het draagt er mede aan bij dat III een prachtige comeback is geworden van Demons & Wizards.

Score: 83/100