Oak is de uitlaatklep van Guilherme Enriques en Pedro Soares, (ex)bandleden van de blackmetalsensatie Gaerea, voor ideeën die binnen laatstgenoemde band niet passen. Het is dan ook behoorlijk andere koek dat Oak laat horen.

Disintegrate is één lang, dynamisch en sfeervol funeraldoomnummer dat mij moeiteloos drie kwartier lang geboeid laat luisteren. Het sterk opgebouwde nummer doet me bij vlagen denken aan het vroege werk van Swallow The Sun denken.

Het heeft enige tijd geduurd alvorens ik mijn vinylexemplaar van Rheia op mijn draaitafel kon leggen. Het album bleek bijzonder slecht leverbaar. Nu dan toch eindelijk heb ik de LP weten te bemachtigen. Hierop komt het prachtige artwork echt tot zijn recht.

Oathbreaker is een nieuwe band voor mij en 'Rheia' dus mijn eerste kennismaking met deze band. De muziek is een intense en wanhopig klinkende samensmelting van black metal, shoegaze en avant-garde en refereert sterk aan Deafheaven, en ongetwijfeld andere bands in dit genre waarin ik een nieuwkomer ben. Daarnaast doet de muziek en in het bijzonder zangeres Caro mij in de rustigere passages erg aan Fear Of God en wijlen Dawn Crosby denken.Deze associatie heb ik vooral in het nummer ''Being Able to Feel Nothing" maar ook in het fantastische 'Needles In Your Skin'.

Oathbreaker weet op fantastische wijze een koude, wanhopige en desolate sfeer neer te zetten. Het is een album geworden dat, als het je volledige aandacht krijgt, je aangrijpt en blijft vasthouden.

Hoogtepunten:
'Second Son of R.', het hardste en meest intense nummer van de 2-LP. Daarnaast 'Being Able To Feel Nothing', 'Needles In Your Skin' en 'Where I Leave'. Maar eigenlijk doe ik de meeste andere nummers tekort door ze niet te noemen.

Dieptepunten:
Geen, of het moet de soundscape 'I'm Sorry, This Is' zijn dat eigenlijk de opmaat is naar het tweeluik 'Where I Live' en 'Where I Leave'.

Conclusie:
'Rheia' is een fantastische plaat die, als ik het album eerder had leren kennen, zeker een plaats verdiende in mijn top tien van 2016. 4,5 sterren!

De AC/DC van de death metal heeft weer een nieuwe plaat uit. En ja, het klinkt allemaal best lekker maar te vaak worden andere nummers in herinnering gebracht waar de riffs waarop dit nieuwe album is gebouwd, al eerder zijn gebruikt. Hoogtepunt van Dying Of Everything is zonder twijfel de prachtige hoes van wijlen Mario Lewandowski.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


Techdeath is lang niet altijd mijn kopje thee, vooral omdat er vaak teveel in de hoogste versnelling wordt gespeeld en ik een lichte afkeer heb van 'typemachinedrums'. Hoe anders is dat hier, niet in de laatste plaats vanwege de gevarieerde zang van Javi Perera die niet alleen schreeuwt en gromt maar ook een heerlijke melodieuze stem heeft. Ook de nummers zitten boordevol variatie. Het label techdeath doet deze band dan ook tekort.

Score: 84/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Gaerea - Mirage (92)
3. Elder - Innate Passage (91)
4. Disillusion - Ayam (90)
4. Aeternam - Heir Of The Rising Sun (90)
6. Ghost - Imperia (89)
7. Star One - Revel In Time (88)
8. Allegaeon - Damnum (87)
8. Cave In - Heavy Pendulum (87)
10. Psychonaut - Violate Consensus Reality (86)
10. Persefone - Metanoia (86)
10. Satan - Earth Infernal (86)
10. Crone - Gotta Light? (86)
14. Lalu - Paint The Sky (85)
14. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
14. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
17. Obsidious - Iconic (84)
17. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
17. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
17. Arð - Take Up My Bones (84)
17. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
—. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
—. Sigh - Shiki (83)
—. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
—. Dead Dead - Slave Driver (83)
—. Charlie Griffiths - Tiktaalika (83)
—. Voivod - Synchro Anarchy (82)
—. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Motorpsycho - Ancient Astronauts (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Devin Townsend - Lightwork (72)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Dit album krijgt her en der in magazines en webzines best positieve recensies, en aangezien de aanschaf van het album goedkoper was dan de verzendkosten en me hielp aan de drempel voor het gratis verzenden van een bestelling, heb ik het album gekocht.

Na een tweetal luisterbeurten snap ik van die positieve recensiesgeen &#(@). De band probeert black-, post- en industrial (lees: Marilyn Manson) metl te combineren. Dat klinkt in potentie best goed maar het geheel klinkt zo inspiratieloos en gezapig dat ik er - op een zeldzame opleving na - niets mee kan. Het geheel is ook nog een volledig platgeproduceerd waarmee het laatste greintje leven uit de muziek is gedrukt.

Nee, deze CD staat binnenkort op Marktplaats.......

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.



Nog steeds klinkt Starlight And Ash erg sterk, al geldt dat vooral voor kant A. En de cover van House Of The Rising Sun had achterwege mogen blijven.

Score: 85/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
19. Voivod - Synchro Anarchy (82)
19. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Mijn review op Zware Metalen:

Het debuut van Oceans Of Slumber is aan mij voorbij gegaan, maar het tweede album uit 2016, getiteld Winter, liet een zeer positieve indruk achter. Nu is er opvolger The Banished Heart.

De muziek van Oceans Of Slumber laat zich nog steeds moeilijk omschrijven. Contrast is wel het sleutelwoord in de muziek van de band. De progressieve metal van de band bevat invloeden uit de doom-, death- en blackmetal, maar haalt ook invloeden bij een band als Pain Of Salvation. Zangers Cammie Gilbert zorgt met haar prachtige bronzen stem voor de nodige melodie, afgewisseld door de grunts van gitarist Sean Gary.

De negen minuten durende opener The Decay Of Disregard begint dreigend en zwaar. Hoe groot is dan het contrast wanneer het prachtige refrein begint en het geluid zich opent zodat Gilbert alle ruimte krijgt om haar vocale talenten te etaleren. Alsof dat nog niet genoeg is, trekt drummer Dobber Beverly op het einde nog even alle registers open met blastbeats en double bass. Op het navolgende Fleeting Vigilance horen we voor het eerst de grunts van Sean Gary in afwisseling met de vocalen van Cammie Gilbert.

At Dawn komt langzaam uit de startblokken om na twee minuten te transformeren tot een snel deathmetalnummer in de beste Zweedse traditie, waarbij Sean en Cammie grunts en cleane vocalen afwisselen. En net zo makkelijk schakelt de band op het einde van het nummer weer tussen trage doom en blastbeats.

Het titelnummer is een absoluut hoogtepunt van dit album. In dit prachtige sfeervolle nummer wordt het contrast meer in de dynamiek gezocht, waarbij Cammie Gilbert de absolute hoofdrol opeist. De finale van dit nummer is ronduit indrukwekkend!

Met het intermezzo The Watcher en aansluitend het nummer Etiolation zakt het album even in waarna de band nog een keer flink van leer trekt met A Path To Broken Stars.

De laatste vier nummers doet de band het wat rustiger aan en staan de muzikanten vooral in dienst van de zangeres. Dit levert een prachtig gedragen slot van dit album op, waarbij met name het mooie No Color, No Light, waar Tom S. Englund (Evergrey) acte de présence geeft, vermeld dient te worden.

Ten opzichte van Winter klinkt het nieuwe album een stuk donkerder, dreigender en emotioneler. Met The Banished Heart heeft Oceans Of Slumber wederom een prachtig album afgeleverd.

Score: 90/100

Wel opvallend dat de aandacht voor deze band met dit album behoorlijk tanende is op MuMe. Hadden alle vorige albums - op het debuut na - tussen de 20 en 30 stemmen, hier staat de teller op slechts 6 (OK, straks 7 als ik mijn stem heb gegeven). Ook het aantal berichten bij deze plaat is beduidend minder. Is dit het gevolg van het verschil in bereik dat Season of Mist genereert ten opzichte van Century Media? Of was het de koerswisseling op Starlight And Ash naar een coherenter en minder zwaar geluid dat afgestraft word?

Wie teleurgesteld was in het voorgaande album kan met een gerust hart Where God Fears The Speak opzetten. Dit album is een stuk steviger en ligt meer in het verlengde van The Banished Heart en het titelloze album. Daarmee komt voor sommigen misschien ook een bezwaar terug. De nummers op dit album vliegen weer alle kanten op. Ik juich het toe!

Dat de productie wat te wensen overlaat, zoals ik hieronder lees, onderschrijf ik wel. Maar dat het wat bombastischer zou mogen, zoals james_cameron wenst? Nee dank je, ik zou liever meer lucht in de productie willen, zodat de drums en gitaren wat organischer klinken. Nu klinkt het allemaal nogal digitaal en platgeslagen en dat ondermijnt het luisterplezier. Desondanks voorlopig een krappe 4 sterren.

Octoploid, band van Amorphis-bassist Olli-Pekka Laine, speelt vette melodieuze death metal die sterk refereert aan Elegy-era Amorphis. Voor vernieuwing hoef je dit album dus niet op te zetten. Voor ‘gewoon’ een sterke pot stevige death metal geeft dit album je echter reden genoeg om beluisterd te worden. De nummers zitten prima in elkaar, bieden onderling de nodige afwisseling en zitten boordevol sterke melodieën.

Deze promo ontving ik ten tijde van de release om te recenseren voor Zware Metalen. Die recensie is er nooit gekomen omdat er waarschijnlijk andere albums waren waar ik liever over schreef. Nu kom ik het album weer tegen en heb ik het nog eens opgezet. De metalcore van deze gasten klinkt best aardig, al is het niet helemaal mijn genre. Het riffwerk zit verdienstelijk in elkaar en de refreinen zijn bij tijden zelfs aanstekelijk.

Al met al een aardig album, maar te weinig opzienbarend om nog regelmatig op te zetten.

In de jaren na dit commentaar heb ik Raise The Curtain tot vandaag waarschijnlijk niet meer op de draaitafel gelegd. Toen ik me vandaag afvroeg of we ooit nog nieuw werk van The Mountain King zullen horen heb ik zijn laatste wapenfeit nog maar eens opgelegd.

Mijn commentaar van zes jaar geleden blijft grotendeels staan. Dit album heeft potentie maar mist de kracht van JOP of Savatage. Het geheel klinkt vlak en mist de scherpte van zijn oude werk. Daarnaast heeft het album te leiden onder een wat matte productie. Toch een half sterretje erbij omdat drie sterren toch wel voelt alsof dit album tekort wordt gedaan.

Score: 69/100

Deze CD stond al een jaar te verstoffen in mijn kast. Eind 2023 besteld bij het label op basis van gloedvolle reviews (en dat destijds mederedacteur bij ZM Cor (Wrok) in de band speelt), maar halverwege 2024 pas ontvangen. En toen waren andere releases interessanter .

Deze releaseluwe periode is een mooie aangelegenheid om eens wat verweesde albums uit mijn collectie een kans te geven en zo komt dan ook eindelijk In Black Ashes uit het cellofaan.

Onheil speelt prettig in het gehoor liggende melodieuze black metal, met een grote rol voor de drie gitaren die de nummers van veel harmonieën voorzien. Amok vuurt de troepen overtuigend aan met zijn vocalen die het midden houden tussen grunts en screams. De veertig minuten van deze CD vliegen voorbij voor je er erg in hebt.

kritiekpuntje: de gitaarsolo's zijn wat saai en worden nogal vlag gespeeld. Ik mis een beetje vibrato, een beetje ballen en agressie! En de opgedrukte noten klinken her en der wat onzuiver. Desondanks een erg onderhoudende CD die ik nog wat vaker zal opzetten.

Een album dat ik nog wel eens tegenkom in de platenbakken als ik op vinyljacht ben. Daarom toch maar eens geluisyerd via Youtube.

Aardig album dit, al rammelt het behoorlijk qua spel. Zeker als het tempo omhoog gaat hebben de heren muzikanten moeite om samen de eindstreep te halen. Ook het soleerwerk klinkt behoorlijk vals (al was dat redelijk gemeengoed in die tijd).

Toch zit er wel een energie in de muziek die me aanspreekt. Dat is echte niet genoeg om de volgende keer een aanschaf te rechtvaardigen ?.

Score: 62/100

Mijn relaas bij de Zweedse versie...



Na afgelopen dagen de Zweedse versie de revue te hebben laten passeren, was het vandaag de beurt aan de Engelse versie. Ik ben er nog niet helemaal uit of het komt doordat ik het album in het Zweedse als eerste heb gehoord, maar als ik deze versie hoor mis ik sommige klanken die de Zweedse taal zo eigen maken en de zanglijnen daarmee iets scherper en intenser maken. Maar voor het overige is deze versie net zo genietbaar als de andere.

Wat een geweldige plaat heeft Opeth met In Cauda Venenum afgeleverd! Fantastisch om te horen hoe Akerfeldt en companen zichzelf blijven uitdagen en ontwikkelen. Natuurlijk zijn veel ingrediënten van eerdere albums van Opeth ook op deze plaat weer aanwezig, maar met name op het gebied van de zang verlegt Akerfeldt zijn grenzen. Ook de meerstemmige zang op dit album was nog nooit zo prominent op een album van deze band aanwezig. Ook de falsetto op Ingen Sanning Är Allas laat horen dat Akerfeldt meer uit zijn stem wil halen. Muzikaal blijft de band verder afstand nemen van hun 'oude'geluid ten faveure van prog/jazz/folk-invloeden.

Hoogtepunt is toch wel het aangrijpende en meeslepende Minnets Yta, maar eigenlijk is het album over de gehele linie erg sterk te noemen. Hooguit dat Charlatan en Banemannen het gemiddelde niveau naar beneden halen. Op In Cauda Venenum klinkt de band scherper en venijniger dan voorganger Sorceress, dat toch een beetje tegenviel na Pale Communion, mijn favoriete Opeth 2.0 album. Dit album zou die titel op den duur best wel eens kunnen overnemen.

Score: 92/100

mmmmm……. Dat was bijna vijf jaar geleden. Inmiddels is mijn mening over dit album aardig bijgesteld. Voor Under The Weeping Moon geldt nog steeds dat ik dit nummer wat te fragmentarisch vind, maar de overige nummers kan ik tegenwoordig een stuk beter waarderen. Ook de productie is voor mij met de tijd een minder storende factor geworden.

Score: 76/100

Heel, heel af en toe komt er een plaat uit waarvan je gelijk hoort dat het iets heel bijzonders is maar waarvoor je de tijd moet nemen om de plaat te laten rijpen.

Ik was al enthousiast over de koerswijziging die Opeth op Heritage liet horen maar op 'Pale Communion' is de koers pas echt goed uitgestippeld.

De productie van deze plaat is werkelijk fantastisch. Alle details in de muziek zijn goed te horen en het algehele geluidsbeeld klinkt heerlijk warm.

Vanaf de start van 'Eternal Rains Will Come' is het direct raak! Na de jazzy start waar het Hammondorgel de boventoon voert transformeert het nummer tot een psychedelisch pareltje. En dan begint de zang..... Wat een prachtige meerstemmige zanglijn! Eerste hoogtepunt van de plaat.

Het navolgende 'Cusp of Eternity' is (voor Opeth-begrippen) iets meer een rechttoe-rechtaan progrocknummer met een heerlijke leadgitaar.

Kant 2 begint met voor mij het volgende hoogtepunt 'Moon Above, Sun Below'. Alle gezichten van het nieuwe Opeth komen in ruim tien minuten aan de luisteraar voorbij. Hier laat Mikael Akerfeldt horen dat hij als zanger een enorme progressie aan het maken is. 'Elysian Woes' is vervolgens het wonderschone rustpuntje dat kant 2 eindigt.

Via het instrumentale 'Goblin' en het van folkinvloeden vergeven 'River' komen we op kant 4 het beste van Pale Communion tegen met 'Voice of Treason', het meest heavy nummer van de plaat, en het werkelijk fantastische 'Faith in Others'.

De progressie die Opeth met dit album heeft gemaakt is groot. De zang van Mikael, het leadgitaarwerk, het drumwerk en de balans in de composities zijn zoveel beter geworden. Dit album gaat voorlopig door geen band overtroffen worden. Hoeft ook niet want ik ben hier nog wel even zoet mee.

Pale Communion was voor mij met voorsprong het beste album van 2014 en het beste dat Opeth naar mijn mening heeft uitgebracht. Het leek me dan ook haast onmogelijk voor de band om die LP te overtreffen.

Dat is Opeth met Sorceress dan ook niet gelukt maar het is wel weer een rijk en afwisselend album geworden. Na het akoestische intro en het jazzy begin van het titelnummer begint de plaat echt als de zware doomy gitaren van 'Sorceress' beginnen. Duidelijk is dat Opeth de lijn voortzet die ze met Heritage zijn begonnen. De seventies-rockinvloeden worden in het titelnummer in het navolgende The Wilde Flowers verder uitgediept. Daarna komt het mooie, ingetogen, Will 'o the Whisp. De vergelijking met Jethro Tull is al vaker gemaakt en mag als een compliment beschouwd worden.

Chrysalis is het eerste hoogtepunt en opent kant B. Een uptempo rocknummer dat herinneringen oproept aan Uriah Heep en Deep Purple. Akesson en Svalberg vechten hier een vet gitaar/orgelduel uit in traditie van Blackmore en Lord.
Na dit nummer gaat het even mis. Het navolgende Sorceress 2 en The Seventh Sojourn halen de flow uit het album.

Ook met Strange Brew herstelt Opeth zich nog niet helemaal. Het nummer klinkt wat te 'gezocht'. Dat gebeurt wel bij het prachtige 'A Fleeting Glance'. Het beste bewaart men voor het laatst want Era is een werkelijk fantastisch nummer dankzij een van de beste refreinen die ik Akerfeld ooit heb horen zingen.

Er valt weer genoeg te genieten dus maar door de zwakke momenten die dit album ook kent kom ik qua beoordeling niet verder dan een prima 4 sterren.

De productie is wederom lekker transparant. Met name van het gitaargeluid, dat ondanks de beperkte gain erg heavy klinkt, kan ik erg genieten. Wel ben ik met mijn voorgangers eens dat het totaalgeluid iets te dof is. Het artwork is wel helemaal top en maakt de aanschaf van de vinylversie helemaal de moeite waard.

Wat een geweldige luisterervaring, dit nieuwe album van Opeth! Toen ik las dat de grunt terug was, had ik mijn bedenkingen. Ik vind Oldpeth geweldig, maar juist dat ze daarna andere dingen zijn gaan doen, maakt voor mij dat de band relevant is gebleven.

Gelukkig blijft de band zijn geluid doorontwikkelen en is de terugkeer van de grunt geen stagnatie van de muzikale ontwikkeling van de band gebleken. Het progrockgeluid van de laatste vijf album wordt verder uitgewerkt en aggressiever en puntiger neergezet. Ik zet in om 4,5 sterren, maar dit album zou zomaar mijn eerste 5-sterrenalbum van 2024 kunnen worden.

Stickman was vroeg met de verzending van mijn pre-order, dus ik heb dit weekend al kunnen genieten van het nieuwe album van deze Noren. De muziek van Mohican is een logisch vervolg op het eerdere werk van de band. Verwacht dus weer blues en rock, met een flinke dosis americana en prachtige samenzang in de traditie van Crosby, Stills, Nash (& Young). De productie is weer top en met de mooie hoes is dit album helemaal af.

Wat een waanzinnig gaaf album heeft Oranssi Pazuzu weer gemaakt. Ik leerde de band kennen middels voorganger Värähtelijä. Het heeft even geduurd voordat het kwartje viel bij dat album, maar toen ik eenmaal 'om' was heb ik in korte tijd de hele discografie in huis gehaald.

Ook dit album had weer even tijd nodig om te landen bij me, maar dat zijn vaak voortekenen van een groeialbum. Erg knap hoe de band met continu transformerende effecten en soundscapes een spanning weet op te bouwen in afwachting van dat ene moment dat het nummer op z'n kop zet. Wat mij betreft is deze band een stuk meer vooruitstrevend in hun muzikale benadering dan menig progrockband.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Orden Ogan leerde ik kennen met 'Gunmen' en de aanstekelijke powermetal sloeg direct aan. Dat had ik niet met opvolger 'Final Days'. Het geluid op dit album is wat lichter en futuristischer en resoneerde niet direct bij me. Pas vanaf het machtige en energieke 'Interstellar' komt dit album echt los. Het navolgende Alone In The Dark - een typische powerballad - reken ik ook tot een van mijn favorieten.

De opwaartse lijn wordt helemaal losgelaten op 'Absolution for Our Final Days', een midtemponummer zonder energie. Gelukkig herstelt de band met Hollow, waar de band laat horen op zijn best te zijn met uptempo powermetal en aanstekelijke refreinen. 'It Is Over' sluit het album op degelijke wijze af en is wel aardig representatief voor het gemiddelde niveau van dit album. Niet slecht, maar ook zeker niet memorabel.

Score: 73/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Cult Of Luna - The Raging River (84)
9. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Epica - Omega (83)
12. Empyrium - Über den Sternen (82)
13. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
14. Seth - La Morsure Du Christ (80)
14. Asphyx - Necroceros (80)
14. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
17. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
18. Therion - Leviathan (78)
19. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
20. Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Ik liep bij toeval tegen een CD van dit Franse gezelschap tegen en ben prettig verrast door het muzikaal gebodene. De technische thrash metal doet regelmatig denken aan Meshuggah ten tijde van Contradictions Collapse. Zware riffs in staccato ritmes volgen elkaar in rap tempo op en worden sporadisch afgewisseld met jazzy passages, zoals op het afsluitende nummer. Ik ga de rest van de discografie van deze band ook maar eens opzoeken.

Necroshine vervolgt de koerswijziging die Overkill in het tweede deel van de jaren '90 maakte. De nadruk ligt op groove, in tegenstelling tot in de jaren '80. De riffs zijn log en zwaar, de productie vol en modern, en de tempo’s vaak mid-paced. Dat pakt op momenten goed uit — met name het titelnummer heeft een aanstekelijke drive — maar niet elk nummer weet evenveel te overtuigen.

Sommige tracks missen de urgentie en agressie die Overkill in de jaren '80 kenmerkte. Zo komt Black Line nogal vlak en futloos over, en zijn er meer momenten waarop het vuur lijkt te ontbreken. Toch is Necroshine over het geheel genomen een vermakelijke plaat. De band klinkt strak, Bobby Blitz blijft een herkenbare en overtuigende frontman, en de songs zitten degelijk in elkaar. Geen explosieve plaat, maar wel een solide album.

Ik volg Overkill eerlijk gezegd niet zo meer. Het laatste album dat ik van ze luisterde is White Devil Armory en dat album heeft geen diepe indruk achtergelaten.

Met het optreden vanavond toch even dit nieuwe album gestreamd en ik moet zeggen dat ik positief verrast ben. Het is herkenbaar en typisch Overkill, wat dat betreft niets nieuws onder de zon, maar de energie in de nummers is geweldig! Vooral als de band in een hogere versnelling schakelt en Bobby zijn teksten op hysterische wijze door de microfoon schreeuwt klinkt de band in goede vorm. Een mooi voorbeeld hiervan is Harder They Fall. Ook een traag zwaar nummer als Fever komt uitstekend uit de verf.

Enige misser is het afsluitende Bag O' Bones.

Na het tragische verlies van gitarist Randy Rhoads komt Ozzy Op Bark at the Moon met Jake E. Lee in de gitaristenrol. De titeltrack knalt er direct in met een pakkende riff en energiek refrein, en laat horen dat Lee, weliswaar stilistisch onvergelijkbaar, een uitstekende opvolger is van Randy Rhoads.

Het album klinkt wat gepolijster dan het eerdere werk van Ozzy. Synthesizers doen hier nadrukkelijker hun intrede, wat het geheel iets jaren ’80-achtigs meegeeft — niet per se in negatieve zin, maar wel ten koste van de rauwere sound die de eerste twee albums kenmerkte.

Net als op eerder werk is het niveau van de nummers erg wisselen. Knallers als het titelnummer en Centre Of Eternity (of Forever, zo u wilt…) zorgen dat draken van nummers als You’re no Different en So Tired de balans niet naar het negatieve doen overslaan. De overige nummers variëren van prima tot degelijk, maar als geheel is Bark At The Moon voor mij toch weer een stapje terug. Daar kan het geweldige gitaarspel van Jake E Lee helaas niets aan veranderen.

1. Blizzard Of Ozz
2. Diary Of A Madman
3. Bark At The Moon

Op Black Rain lijkt Ozzy Osbourne andermaal te willen bewijzen dat hij nog relevant is in een veranderend muzikaal landschap. De keuze voor Kevin Churko als producer — bekend van werk met popartiesten als Britney Spears en Shania Twain — verraadt meteen al de richting: strak, gelikt en op maat van de radiomarkt. Het gitaarwerk van Zakk Wylde, hoewel aanwezig, is vaak naar de achtergrond gemixt, wat het rauwe randje mist dat zijn spel zo karakteristiek maakt.

De plaat begint nog redelijk. Not Going Away heeft een degelijke hook, I Don’t Wanna Stop is aanstekelijk genoeg, en het titelnummer is ook nog aardig. Daarna zakt het niveau echter snel weg. Lay Your World On Me en Here For You zijn typische kitschballads waar Ozzy er in zijn carrière al meer dan genoeg van heeft gemaakt — sentimenteel, bombastisch en zouteloos. The Almighty Dollar is ronduit tenenkrommend.

Toch zijn er ook verderop de plaat nog wat lichtpuntjes. 11 Silver is verrassend energiek en Civilize The Universe opent met een pakkende riff in ware Wylde-stijl, al zakt het nummer na de openingsrijf in als een mislukte taart. Countdown’s Begun en Trap Door hebben een lekkere groove, maar klinken generiek.

Black Rain is geen complete mislukking, maar voelt wel als een krampachtige poging om aansluiting te vinden bij trends die Ozzy beter had kunnen negeren. Een voorlopig dieptepunt in zijn carrière....

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Down To Earth
9. Black Rain

Gisteren kwam mijn exemplaar van de boxset ‘See You On The Other Side’, met de complete discografie van The Prince Of Darkness, binnen. Een mooie gelegenheid om de komende weken de albums van dit heerschap weer eens de revue te laten passeren. Te meer omdat er dankzij lennert weer wat activiteit is bij de albums van Ozzy.

Het solodebuut van Ozzy Osbourne voelt op productioneel vlak wat rommelig aan, zeker in vergelijking met het werk van Black Sabbath uit hetzelfde jaar. Toch bezit Blizzard of Ozz een eigen charme die niet los te zien is van de briljante gitaarpartijen van Randy Rhoads. Zijn spel tilt tracks als “I Don’t Know” en “Suicide Solution” moeiteloos naar een hoger niveau, terwijl het proggy “Revelation (Mother Earth)” laat horen dat er muzikaal meer op het spel staat dan louter rechttoe-rechtaan metal.

Niet elk nummer is even sterk. “Goodbye to Romance” is een zoetsappige ballad waar Ozzy er later in zijn carrière helaas nog meer van zou produceren, en ook No Bone Movies kan me matig boeien. Die mindere momenten worden ruimschoots gecompenseerd door de kracht van de rest van het materiaal.

De score voor dit album laveert tussen een dikke 4 en een zuinige 4,5..... Ik laat vooralsnog mijn 4,5 sterren staan.

Qua geluid is Diary Of A Madman een enorme stap vooruit ten opzichte van het debuut. Helaas blijft het songmateriaal wel een beetje achter bij het debuut. Kant A begint sterk met Over The Mountain en Flying High Again, de sterkste nummers van dit album. Ook de andere twee nummers van de eerste speelkant zijn uitstekend, maar houden het niveau van de de eerste twee nummers niet vast. Overigens. wie goed luistert naar de solo van Believer hoort dat deze solo haast de blauwdruk volgt van die van Mr Crowley.

Kant B is helaas een stuk minder en dat is vooral te danken aan het flauwe Tonight en in mindere mate Little Dolls. Bij S.A.T.O. wordt gelukkig herstel ingezet en het proggy aandoende titelnummer is een sterke afsluiter. Net als op het debuut zijn de topnummers op Diary Of A Madman ook gelijk erg sterk, maar is het geheel niet consistent. Omdat Blizzard… wat mij betreft toch net iets meer topnummers heeft wint deze het van de opvolger.

1. Blizzard Of Ozz
2. Diary Of A Madman

Met Down to Earth levert Ozzy een voor zijn doen redelijk modern klinkend album af. Veel van de nummers leunen op groovende ritmes die goed passen in het begin van de jaren 2000. Er is duidelijk ingezet op toegankelijkheid, en dat hoor je terug in de relatief strakke songstructuren en gepolijste sound. Daardoor voelt het album wat vlak: waar eerdere albums nog uitschieters en klassiekers bevatten, blijven die hier uit.

Zakk Wylde is weer van de partij, maar laat opvallend weinig van zijn kenmerkende stijl horen. Zijn solo’s zijn herkenbaar, maar de riffs missen de rauwe rand en de brute energie die hij op eerdere platen tentoonstelde. Hij schreef dan ook niet mee aan het materiaal en zijn bijdrage doet wat anoniem aan.

Down to Earth is geen slecht album, maar ook geen onmisbare schakel in Ozzy’s oeuvre. Eerder een degelijke, maar enigszins veilige plaat.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Down To Earth