Gewoon een goed album en de band bewijst hier gewoon dat ze prima verder kunnen zonder Layne Staley. De band heeft geen muzikale kwaliteit ingeboet en ik vind eerlijk gezegd het nummer Your Decision één van de beste nummers die AIC heeft geproduceerd. Dat ze een nummer met Elton John hebben opgenomen vind ik opzienbarend en interesseerde mij, gewaagd omdat Sir Elton John niet bepaald in het straatje ligt van de gemiddelde AIC liefhebber. Hij zet er ook een behoorlijk accent op en naarmate het nummer vordert heb ik meer het idee dat AIC meer afgestemd is op John dan andersom, jammer en onnodig.

De andere zanger vind ik anderzijds toch vrij irritant aangezien hij meer leunt op de muzikale kwaliteiten van Jerry Cantrell. Dat maakt hem op een gegeven moment bijna een rudimentair orgaan in de band (hoewel ik er wel van uit ga dat hij wat kan) en ik heb dan ook niet het idee dat hij een meerwaarde is, of tenminste niet past in die rol die Staley prachtig kon vervullen. Maar de muzikale kwaliteiten van de bandleden drukt toch echt een stempel op het album in een positieve manier. Dit blijft een dijk van een plaat en alleen maar omdat Cantrell gewoon één van de grootste componisten van de laatste 20 jaar is. Complimenten 4*

Toch wel een zeer sterk album met de nodige inhoud. She's in Parties springt er toch wel bovenuit en is een goede introductie voor het op het eerste gezicht stabiel ogende album (hoewel die bassolo op het eind van mij wel weggelaten mocht worden). Toch wel vrij experimenteel dus ik heb de nodige begrip voor mensen die hier van moeten kotsen. Who Killed Mr. Moonlight is een goed voorbeeld van de fundamenten die rond het album gebouwd zijn en vervelen zeker niet. Eigenlijk zou ik alleen Burning from the Inside kunnen aanwijzen als een bridge to far, maar deze mannen hebben hiermee toch wel een waardig afsluit kunnen geven. Chapeau!

Zojuist maar geluisterd en genoten van de stuwende kracht achter het album: Tony Iommi. By far één van de betere gitaristen op deze aardbol. De hele band leunt op deze man en daar maakt hij dankbaar gebruik van. Zoals hier vaker terecht wordt opgemerkt, de kracht achter het album is hoe simpel en gemakkelijk Iommi alles aan elkaar lijmt. Geen onnodige moeilijk grepen waar de gitarist nog boven de band staat en zijn klasse moet tonen met als tegenprestatie dat het algehele nummer naar de knoppen wordt geholpen. Nee, Iommi weet precies wanneer hij moet versnellen.

Nu de andere bandleden, Ozzy is en blijft natuurlijk een geweldige zanger die zonder een overdreven brute James Hetfield stem te hebben echt de perfect stem heeft om de gitaarpartijen van Iommi te beantwoorden. Butler is een geweldige bassist die toen der tijd erg revolutionair bezig was met zijn trage, maar gecontroleerde bas. Het geeft Iommi de extra power die het nodig heeft om het album te kunnen dragen.

Maar Niels, waarom dan die 3,5 ster terwijl je het album zo ophemelt. Wel nu, de kracht is ook zijn zwakte. Hoe verder het album vordert hoe meer de inspiratie uit de bandleden lijkt weg te kwijnen. Fairies Wear Boots en Rat Salad zijn meer odes aan de drummer (Bill Ward) in de zin van, jij mag ook ff je klasse tonen, want wij hebben het toch al gedaan. Eigenlijk staan er twee nummers te veel op naar mijn mening en zou het album nog meer kracht hebben gehad wanneer er slechts 6 nummers op stonden en die overige twee als bonustrack degraderen. De simpliciteit die het album zo sterk maakt begint dus op een gegeven moment een tegenreactie te creëren en gisteren was dus de eerste keer dat ik het album (tandenknarsend) helemaal uit heb geluisterd. Toch blijft het een goed album wat prima mee kan komen met de huidige top 250.

Misschien wel het meest onderschatte album van deze mannen. Wanneer ik de cd in mijn radio stopte om hem te beluisteren werd ik gelijk van mijn sokken geblazen door Hole in the Sky. Wat een geweldig nummer is dat . Op basis hier van verdiende dit album minstens een punt of 2. Geniale zet om daarna een instrumentaal rustig nummer er achter te plaatsen en vervolgens hoor je de bonkende gitaren van Iommi bij Sympton of the Universe met evenveel power als het eerdergenoemde nummer. Hier laat Ozzy andermaal zien waarom hij een uitstekende zanger is. De rest van het album is vrij experimenteel met het nodige resultaat. Megalomania en Am I Going Insane brengen een eigen sfeer waar ik wel van hou. Supertzar is hier idd nogal een vreemde eend in de bijt, omdat het niet echt strookt met de rest van het album. Maar het laat wel de experimentele gedrevenheid van deze mannen zien. Een meesterlijke duim voor deze mannen en een terecht album dat ''13'' uit mijn top 10 gaat verdrijven. Chapeau!

Eens een keer door Spotify aangewezen als een band die ''je misschien leuk zal vinden omdat je ... ook leuk vindt''. Ik hield mijn hard vast wat er nu weer op mijn pad zou verschijnen en ik was blij verrast. De muziek is duister, heel duister, maar staat open voor invloeden van buiten de gothic scene. De zangeres past er precies bij, maar wordt op den duur een beetje irritant omdat ze niet veel spannends te bieden heeft lijkt het wel. Desalniettemin een geweldig album en een prima verwijzing van Spotify.

Na het debacle dat ik heb mogen aanhoren genaamd ''The Weight of Your Love'', heb ik snel hun allereerste album uit de kast gepakt, want die zat nog te floreren in het folie en aan mij de eer om hem voor het eerst te beluisteren. Hier word ik nou blij van. Goede pakkende deuntjes, soms wat gevoelig (soms wat overgevoelig, daar is de stem van Smith echt niet geschikt voor) en soms agressief. De sound is een beetje gestolen van Interpol, maar ik maal daar helemaal niet om. Een goede 4* laat ik het daar op houden.

Wat een teleurstellend, zeikerig album. Totaal niet wat ik gewend ben van deze mannen die ik toch wel hoog heb zitten. Het album is vooral verziekt met teveel nietszeggende ballads en zulk soort nummers zijn allemaal al gedaan in betere uitvoering door bijvoorbeeld Sting en Bruce Springsteen. Het vertrek van Chris Urbanowicz heeft de band duidelijk weinig goeds gedaan, want ik hij was toch de man die die typische ''Editors-sound'' wist te creëren die geweldig tot uiting kwam in ''An End Has A Start'' en ''The Back Room''. Dat de band eens wat anders wilde proberen kan ik begrijpen en ik accepteer zo'n misstap natuurlijk, maar het blijft pijnlijk om aan te horen dat dit risico dan toch waarheid wordt. Tom Smith is een aardige zanger en zijn stem past perfect bij de muziek. Hier ontdek ik die chemie totaal niet, met als dieptepunt het zeiknummer ''What Is This Thing Called Love'' waar hij zich moet forceren om een hoge stem er uit te krijgen. De kracht van Smith en zijn band was juist dat ze alles zo simplistisch mogelijk wisten te houden, zoals indierock dat ook uiteindelijk wilt hebben. Het is allemaal al gedaan en het album komt nogal inspiratieloos over. Ik geef een 2* voor de moeit.

Mijn roots ligt toch wel echt bij het keiharde gedreun van alles wat metal is. Heerlijk is het dan om onderweg zo'n pop-plaatje te draaien (al kwam het op initiatief van mijn moeder die wel gecharmeerd is van deze dame, ik liet het allemaal maar gebeuren). Wat mij gelijk bij haar eerste paar nummers opviel (ik kende haar niet verder dan de algemene hits ''Next to Me'' en in mindere mate ''Clown'') was niet alleen haar enorme stemcapaciteit, maar ook de perfectie die er rond zo'n album heerst wat Beyoncé-achtige praktijken begon aan te nemen. Het niveau is hoog en de commercie droop er niet vanaf (althans, minder wat ik normaal ben gewend wanneer ik accidenteel toch een paar nummers wan de hedendaagse popmuziek langs hoor komen), al had ik wel het idee dat er veel angst in zat voor een eventuele misstap. Dat is gelukkig niet gebeurd, maar je hoeft niet echt op iets verrassends te rekenen. Sandé is een aardige zangeres waar er al miljoenen van rondlopen in de wereld. Waarom was zij juist degene die na één plaat al mocht ruiken aan het sterrendom? Zoals ik al zei, de perfectie en de soul die in haar stem verborgen zijn zijn natuurlijk goud waard en als je dit met een beetje goede reclame promoot kom je al heel ver. Maar de regels staan vast en daar wordt rustig aan gehouden. Ik had al vernomen dat dit haar eerste en laatste plaat zou worden, want zij vond dat hele sterrenwereldje maar eng. Hoewel ze een dijk van een stem heeft en in staat is om catchy liedjes te schrijven zal ik haar niet missen. Daarvoor komt er een te grote golf van talent binnen.

Toen ik 12 was, was ik bijna verliefd op deze muziek. De onheilspellende manier van het overbrengen en het hele epische wat zij in haar stem verborgen had. Het paste allemaal in die tijd waar bands als Linkin Park (was ik rond die leeftijd ook een liefhebber van), Within Temptation en Evanescence een nieuw geluid brachten waarmee je doodgegooid werd in die tijd. Nu lijkt het genre officieel uitgestorven. Linkin Park heeft een overstapje gemaakt naar de danse-scene, Within Temptation dreigt haar positie te verliezen als hét exportmiddel van Nederland en van Amy Lee en co verneem ik weinig. Jammer, want dit was bijvoorbeeld een ijzersterk debuut van de zangeres. Het album kon heerlijk rocken, maar het geeft je ook de lucht die je wel eens nodig had. De ballades zijn van hoge kwaliteit en de teksten zijn bovendien ook vrij goed. Amy Lee heeft een zeer krachtige stem en zonder te overdrijven is zij misschien wel de beste zangeres die de 00's hebben voortgebracht. De nummers lijken vrij veel op elkaar, maar de stem van Lee sluit zo goed aan de gitaarpartijen dat je daar weinig van merkt. Ook misschien wel omdat de muziek vrij melodieus is en je het ene goed hoorbare nummer te horen krijgt na de andere. Dat het album in dat opzicht vrij monotoon is geeft het alleen maar zijn kracht maar je kan het inderdaad als een zwakte zien aangezien je niet het idee krijgt dat je hier met een muzikaal genie te maken hebt. Toch wel een lekkere plaat die makkelijk aanhoort.

4*

In mijn lijstje van favoriete bands valt het mij op dat ik Fischer-Z vaak ernstig onderschat en ze er vaak net buiten vallen. Tot deze week viel de band mij niet zo op, buiten dat ik de hits kende en ''het wel aardig vond klinken''. Nu heeft mijn vader (groot liefhebber van deze band) mij deze CD gegeven en na 10 minuten was ik al verkocht.

De kracht van Fischer-Z zit hem vooral in de zanger. Watts heeft een vervreemdende doch identieke stem die de band haar identiteit geeft. Hij kan op die manier de sfeer van het nummer bepalen. Bij Berlin klinkt het allemaal wat rauwer, maar het daaropvolgende nummer ''Marliese'' komt al meer in de richting van de herkenbare new-wave. Elk nummer heeft zo zijn eigen kracht en dat maakt deze plaat wel interessant. Je verveelt je totaal niet, vanwege de vele kleuren in het album en de goedgeschreven melodieën. Ik had gek genoeg datzelfde gevoel bij ''Mutter'' van Rammstein. Hoewel het genre enorm van elkaar verschilt delen ze wel dezelfde kracht.

Een plaatsje in de top 10 krijgt hij nog niet, want daarvoor wil de plaat nog een keer beluisteren, maar vet vind ik hem wel.

Een geweldige band die na 3 nummers al mijn sympathie heeft. Niet alleen omdat ze wel nodig komisch overkomen (een priester die over satan gaat zingen), maar de hele sfeer er om heen doet mij ook deugd. Eens een keer wat anders dan al die thrashmetalplaten die ik normaal doorsta wat in het teken staat van de strijd wie het meeste testosteron bezit. Die sfeer bevat dit album compleet niet. Het is idd een beetje poppie te noemen, maar daarom juist wel relaxed. Een prima balans tussen twee genres die je niet zo snel met elkaar zou linken. De zang vind ik juist wel vrij sterk. Het brengt hier juist een mooi contrast met de rest van de instrumenten. Het is tenminste niet zo onnodige uitbundig waar sommige metalbands soms wel een handje van hebben. Ik stoor mij dan soms wel aan het conservatie gedrag van heavy metal-fans die in zo'n geval beweren dat Ghost de moordenaars van de metal zijn ( ). Je moet er dus maar van houden, maar ik hou er van. Helaas leunt hun tweede plaat iets te veel op die orgel. Dat had van mij niet gehoeven, want ook zonder dat kerkinstrument is Ghost in staat om de sfeer te creëren die zij graag willen hebben. Dat bewijzen ze hier wel. Een geslaagd stukje old-school doommetal.

Ook wel leuk om een interview van die lui te beluisteren waaruit blijkt dat zij ook de nodige humor in bevatten in en buiten de muziek om.

Interpol, de naam klonk geregeld door de woonkamer van mijn huis, maar tot het intensief luisteren van deze band had het nog niet geleid. Ik dacht, goh, ik doe het maar eens een keer. Dat ''goh-moment'' was achteraf een prima idee want het album staat 12 jaar na zijn release nog steeds als een huis. Er wordt niets geforceerd door met onnodige gitaarsolo's of hoge octaven te experimenteren en hoewel de invloeden van bands als Joy Division en New Order duidelijk terug te vinden zijn, weet de band toch een eigen karakter te vormen. Een karakter dat o.a. The National aansprak en heel veel andere bands die in de zero's de toplijsten haalden.

Het album raakt ook niet gedateerd, al kan je daar nog niet van spreken in een tijdsbestek van 12 jaar, het is toch wel knap dat The National met het onlangs uitgekomen ''Trouble Will Find Me'' direct lijkt te zijn geïnspireerd door Turn on the Bright Side. Anno 2014 slaat het album dus nog in als een bom en dat is niet onterecht want door zijn simpliciteit blijft elk nummer zonder moeite aan elkaar sluiten. Het is makkelijk voor te stellen dat dit menig wenkbrauwen deed fronsen toen zoiets uitkwam in een tijd waarin tieneridolen als Britney Spears en Justin Timberlake de hitlijsten overspoelden. Als reactie hierop was dus Interpol geboren. Totaal iets nieuws. Joy Division was allang vergeten en opeens kwam dit uit de hemel vallen. Ik kan het als kind van 1996 moeilijk voorstellen hoeveel impact zoiets zou hebben, maar ik kan mij wel voorstellen dat menig muziekliefhebbers eindelijk weer iets vonden om zich er aan vast te houden.

Een terechte klassieker dus

4*

Nog maar eens beluisterd en op nummer uno gezet in mijn top 10 waarmee deze plaat hiermee het onmogelijke deed door Nevermind van zijn troon af te stoten. Ik had eerlijk gezegd nooit verwacht dat dat ooit zou gebeuren, maar bij deze. Echt alles klopt aan deze plaat. Wat een koningen zijn dit 5.0*

Linkin Park, de band die zich 15 jaar na hun eerste album nog steeds niet heeft ontwikkeld. Nog steeds lijken zij in de schaduw te staan van Hybrid Theory, dat al pijnlijk duidelijk werd toen daarna Meteora op de markt kwam en je wel mocht spreken van een "Hybrid Theory 2.0". Nooit hebben zij meer succes gekend dan met dit album en dat lijkt te knagen.

Voor mij staat en valt dit album op basis van jeugdsentimenten. Zoals blijkbaar veel MuMe gebruikers hier. Het is vrij logisch dat jongens van 12 en 13 hier destijds naar luisterden. Het ligt vrij makkelijk in het gehoor, het voelt lekker alternatief en de opmaak blijft vrijwel altijd hetzelfde. Muzikaal is het echter niet altijd even interessant, hoewel er vrij weinig fouten worden gemaakt. Hybrid Theory kwam als een B52 de muziekwereld binnen, omdat het een nieuwe samensmelting was van rap/hiphop en rock/metal. Public Enemy probeerde dit al met Anthrax, Rage Against the Machine deed een goede poging, maar Linkin Park representeerde toch wel iets meer het begin van de 21ste eeuw. Hun hardheid was ongeëvenaard en hun beats konden perfect gesampeld worden voor een nummer van Eminem. Hun valkuil was het vervolg op dit album waar zij dit trucje tot het vervelendst aan toe herhaalden. Elke keer dat refrein waarin een grunt wordt ingezet en elke keer weer diezelfde sample. Zoals veel nu-metal bands heeft Linkin Park door zijn gebrek aan ontwikkeling het oog verloren op een plaats in de top 40. Uit jeugdsentiment en omdat sommige nummers toch wel acceptabel zijn opgebouwd een 3,5*

Naar mijn mening is dit hun beste werk. Een geslaagde combinatie van rustige ballades en powervolle rocknummers. Starlight geeft perfect het gevoel ''Muse'' weer. Over de top, maar die grens wordt net genoeg overschreden om een geslaagd album te kunnen produceren. Hoogtepunten:
- Starlight
- Knights of Cydonia
- Assassin
- A Soldiers Poem

Wat een heerlijke plaat is dit. Gecontroleerde chaos die het niveau van zijn genre dik en dik overstijgt en de teksten. Wow! De overige platen zijn helaas wat rauwer en minder psychedelisch (zoals de nieuwste te noemen, die ik qua niveau minder vind dan deze, maar daarvoor moet je ook een prestatie neerzetten). De Seasick-trilogie geeft mij een geweldig gevoel en is een combinatie van goed beheersbare black metal en de dromerige sfeer die je op ''Ummagumma'' zou vinden. Chapeau!

Prima excuus voor hun vorige plaat ''Today Was a Good Day''. Want dat vond ik (helaas) het St. Anger van New Model Army. Heel veel ruige gitaren waar de stem van Sullivan niet voor geschikt is. De heren moesten dat zelf ook hebben ingezien en als antwoord daarop kwam dus ''Between Dog and Wolf'', een plaat die het niveau weer dreigt aan te tippen van eind jaren 80 waar ze met Thunder and Consulation het post-punk idee weer in zijn oude staat wist te herstellen. Sullivan is een geweldige zanger voor dit soort muziek, die zich onderscheidt door haar pakkende, bijna epische refreinen en goed geproduceerde nummers. De eerste 5 nummers zijn toch wel van een klasse apart, maar daarna kakt het helaas in en raakt New Model Army in herhaling. Dat is niet erg, want ik ben allang blij dat deze band nog kan bewijzen van grote waarde te zijn voor de muziekwereld.

Een geweldige plaat die niet alleen in het oog springt door zijn agressieve karakter, maar ook om de retestrakke drums van Vinnie Paul. Alles klopt, terwijl je in je eerste luisterbeurt denkt aan geordende chaos.

Het begint al lekker met A Mouth of War, waar ze niets onder stoelen of banken steken dat ze een lekkere ruige plaat willen maken. De stem van Anselmo is om te smullen. Hard wanneer het hard moet zijn en gevoelig wanneer het zacht moet zijn b.v. bij een rustige gevoelige ballad als Hollow (één van de betere nummers van het album, je hebt dan drie kwartier distortion gitaren achter de rug, dan is zo'n afsluiter wel weer geweldig) wat Anselmo (naar mijn mening wel één van de betere zangers van zijn genre, lijkt me heerlijk om met zo'n stem op zo'n podium te kunnen schreeuwen alsof de longen uit je borst worden gerukt) ook goed beheerst. Walk is al vaak genoeg geprezen en vind ik in vergelijking met de andere nummers misschien nog wel het minste stukje van het album. Misschien ook wel omdat het commerciële succes van het nummer een negatieve laken er over heen werpt. Fucking Hostile representeert misschien nog wel het best het hele album. Lekker alles gaan, niets in laten houden en steeds lekker de nadruk leggen op het woord ''fucking''.

Je voelt gewoon de energie er van afspringen van dit album. Een terechte klassieker in zijn genre.

4.5*

Wat een meesterlijk en machtig mooi album. De hele The Cure-sfeer gooit zich als een zwart laken over deze meesterlijke rock zoals alleen Duitsers en Engelsen kunnen maken. Grauw, bijna troosteloos, maar toch vol met passie. Al na 5 nummers was ik verkocht en kon de plaat niet op voor mij. Meesterlijk Elke noot is met gevoel gespeeld en juist dat eentonige brengt het alom bekende gevoel waar bands als Joy Division en The Cure groot mee zijn geworden. Bravo!

Mevrouw Harvey, wat een geweldige, woest aantrekkelijke en gedurfde plaat van u. De gitaren die zo zorgvuldig zijn gekozen zijn een geweldige aanvulling op de alternatieve stem van PJ en alleen de muziek is al zo poëtisch dat de rillingen met succes door je hart dringen. Harvey was natuurlijk altijd al een buitenbeentje wiens muziek altijd haaks stond tegenover de algemene maatschappij van die tijd. Let England Shake is natuurlijk niet anders, maar hoe goed en doeltreffend zij weer haar welbekende sound naar boven kon laten brengen zonder ook maar één moment in verval te raken doordat het 1) begint te vervelen 2) zij haar vorige repertoire herhaalt. Vooral dat laatste lag nogal voor de hand, maar Harvey blijkt een artiest te zijn die in staat is om genoeg materiaal te maken die dat kan voorkomen. Naar mijn mening is de titelsong het hoogtepunt van het album, op de voet gevolgd door The Glorious Land en The Words That Maketh Murder. Het geeft het niveau van het album aan doordat ik zag dat de rest van het album ook van een enorm niveau is. Hoort zeker bij de beste 15 platen van de 21ste eeuw.

''OK Computer'' is in mijn opinie echt zo'n album die moet groeien. Pas bij de derde luisterbeurt was ik echt overtuigd van de kwaliteiten van dit pareltje, al kwam dat mede door het feit dat ik de start wat stroef vind. ''Airbag'' en ''Subterranean Homesick Alien'' vind ik maar niets, maar wat er daarna komt is catchy, muzikaal goed onderbouwd, maar bovenal energiek. Zelfs nummers als ''Climbing up the Wall'' (die ondertussen goed bezig is om een plekje te veroveren in mijn lijstje van mooiste nummers aller tijden) die op het eerste gezicht niet zo indrukwekkend klinken, zijn imponerend en bijna onbedoeld bombastisch te noemen. Radiohead speelt hier met zijn publiek en doet dat goed. In mijn opinie bestaan er betere albums, maar ik kan er mee leven dat dit op 1 staat. Binnenkort maar eens aan de 4e luisterbeurt wagen, misschien ben ik dan ook overtuigd van de klasse van de eerste twee nummers.

Ik heb na een lange tijd het album weer herluisterd ter voorbereiding van het nieuwe album dat volgende maand zal verschijnen. Het is grappig dat een mening zo kan verschuiven als er een lange tijd zit tussen twee luisterbeurten. De eerste keer toen ik het album hoorde was ik blij verrast door hun experimenten om te breken van hun bekende oeuvre. Daar sta ik nog steeds achter, maar ik kom er ook achter dat er ook best vaak dezelfde formule wordt gebruikt die daarvoor een garantie was voor een succesvol Rammstein nummer. Rosenrot, Benzine en Mann Gegen Mann zijn logische opvolgers van Reise Reise waar de decibelmeter steeds vaker op rood stond, maar buiten dat het sterke nummers zijn niet echt belangrijke toevoegingen aan het oeuvre van Rammstein.

Nummers als Te Quiero Puta!, Stirb Nicht for Mir, Feuer und Wasser en Ein Lied daarentegen bevatten een heel ander geluid dan zoals wij hiervoor Rammstein kennen. Sommige nummers hebben het geluid bepaald dat later het fundament heeft gelegd voor Liebe ist für Alle Da. En zoals het vaak gaat met experimenteren kan het ook best mis gaan. Zo zijn er wat uitstapjes in dit album naar andere talen zoals Spaans of Engels om uit de zo geprezen tradities te breken en dat valt niet altijd even lekker. Een voorbeeld hiervan is het nummer Stirb Nicht Vor Mir dat door best veel liefhebbers van het eerste uur voor mijn gevoel wordt uitgekotst. Ik heb het 4 en een half jaar geleden bestempeld als "het mooiste nummer dat in het afgelopen decennium is gemaakt, maar daar wil ik nu best op terugkomen. De crux zit hem erin dat dezelfde tekstuele methodes worden gegoten in een Engels jasje en als je let op de teksten van Rammstein in het Duits zijn ze vaak kort van stuk, maar desalniettemin wel heel veelzeggend. Dat komt aan de ene kant omdat de Duitse taal over veel zelfstandige naamwoorden beschikt die zich goed ontleent in het verwoorden van complexe gevoelens of omstandigheden, maar ook doordat Lindemann wat dat betreft een zeer sterke tekstschrijver is die tot in de umlaut dit beheerst. Als je zulke nummers vertaalt naar het Engels verliest het heel veel van haar kracht en kan het zelfs leiden tot hele simplistische zinnetjes. Een vers die Sharleen Spiteri mocht zingen was bijvoorbeeld:
I don't know who he is
In my dreams he does exist
His passion is a kiss
And I can not resist.

Tegenover een vers van Lindemann:
Die Nacht öffnet ihren Schoß
Das Kind heißt Einsamkeit
Es ist kalt und regungslos
Ich weine leise in die Zeit

Ik merk toch veel ongemak in de teksten die in het Engels worden gezongen tegenover heel sterke Duitse teksten die geen problemen lijken te hebben zich in de melodie te wringen.

Aan de andere kant probeerde Lindemann het versimpelen van de teksten tot in den extreme toe te passen in het nummer Wo Bist Du wat voor mijn gevoel weer te makkelijk is en zelfs neigt naar gemakzucht. Dit zijn niet per se slechte nummers, maar ik kan hierdoor wel begrijpen dat veel mensen dit album tot het slechtste album van Rammstein rekenen. Ik vind dat ergens ook wel mee, ware het niet dat slecht in de termen van Rammstein relatief is want de nummers luisterde vrij gemakkelijk weg.

Ik ben het niet met de bovenstaande recensies eens. Gelukkig heeft deze EP nog de nodige score gekregen. Juist het nummer Red Lips heeft een lekkere bas waar ik normaal niet zo weg van ben, maar ik het hier wel kan waarderen. Lost in My Bedroom, er zijn ergere voorbeelden van meisjes die bij mij hier al afhaken. Eigenlijk gewoon een liedje in de stijl van bands als MGMT en dat kan iedereen dan wel weer waarderen. En Everything is Embarrassing is gewoon een lekker nummer wat je niet snel van iemand zal horen die Metallica en Nirvana als muzikaal middelpunt heeft. Sad Dream is een beetje eentonig, maar vooral omdat ik niet zo fan ben van zulke country-ballads. Ghost is alles behalve een miskleum. Een huilende Ferreira die prima weet te antwoorden op de gitaar. Zij heeft niet de meest krachtige stem idd, maar zij is wel in staat om goed op haar muziek te anticiperen en dat vind ik eerlijk gezegd wel een pre voor een goede zangeres.

Ik begrijp mij god niet wat de bovenstaande users zo tegen dit pareltje (verkleinwoord, want ook ik heb wel betere platen gehoord) hebben, want het minste nummer vind ik eigenlijk wel Sad Dream omdat daar iets te weinig kleur aan gegeven wordt. Gewoon een prima plaat en zeker vergeleken met haar vorige EP flink wat volwassener en sterker. 3,5*

Heerlijk als je ff al je energie kwijt wilt hebben. Dit zijn echt van die platen waar je zo heerlijk mee kan brullen totdat je stembanden in kritieke conditie beginnen te raken. Ik had zo'n gevoel ook bij Pantera.

Nu het muzikale gedeelte, dat was helemaal niet slecht. Ik had tot voor kort altijd een beetje afkeer tegen Slayer. Hoewel deze band qua populariteit op een eervolle tweede plaats staat in de Big 4 of Thrash Metal, heeft het mij nooit echt kunnen grijpen. Reign in Blood zijn echt van die weinig platen die dat dus wel deden. Want, of je het nou cool vindt of niet, het is en blijft na het debuut van Black Sabbath misschien wel één van de meest invloedrijke platen in de historie van de thrash metal. Alles was hierna in dat genre kwam wou op Slayer lijken.

Sommigen noemen deze plaat eentonig. Ik heb dat gevoel totaal niet. De kracht van de nummers zijn dat net wanneer je denkt ''nou op naar het volgende nummer'' stopt het ook. Je kan er geweldig op headbangen maar het geeft je gelukkig ook de ruimte om je nek uit te strekken om weer 2 minuten er tegenaan te gaan.

Gewoon een goed album, niet mijn favoriet, maar muzikaal is het van grote klasse.

4*

Wat een heerlijke sfeervolle plaat is dit. Van begin tot het einde met een kippenvel gevoel in mijn stoel gezeten met als muzikaal hoogtepunt het allerlaatste nummer. Perfecte opnames en gitaarpartijen sluiten goed op elkaar aan. Waarom dit niet in de top 250 staat is mij een raadsel, maar ik pleit er voor deze IJslandse mannen wat meer in de spotlights te laten komen.

Wat een heerlijke plaat is dit. De dromerige synthesizer die als een mug door het album zoemt is zo sterk in combinatie met de zware, desolate stem van Andrew Eldritch dat het geen moment weet te vervelen. Pakkende melodieën en heerlijke gitaren, om maar over de drumpartijen te zwijgen. Het vult elkaar allemaal zo geweldig aan, dat ik dit album niet uit mijn top 10 kan laten. Voor mij springt er niet echt een bepaald nummer uit, maar als ik moest kiezen met een pistool tegen mijn slaap gericht blijft ''Marian'' misschien wel hun beste nummer. Met zoveel kalmte, maar dreiging gezongen. Het representeert heerlijk het hele album. Ik sla mijzelf behoorlijk voor mijn kop dat ik niet eerder ben begonnen om naar deze band te gaan luisteren.

5 dikverdiende sterren.

Voor de mainstream luisteraar zal dit album heel anders klinken. Je moet er ff inkomen. Nummers als I Want Your Love klinkt alweer erg progressief en is duidelijk niet als hit bedoeld. Don't Go My Way is een heel lekker nummer en past duidelijk in zijn tijd, waar Jack White een nieuw soort rock heeft geïntroduceerd. Als dit een nummer van The Raconteurs was, zou het gelijk een hit zijn geweest. Ik heb eerlijk gezegd veel meer met dit album dan albums uit hun tijd waar zij veel commerciëler waren en een hit hadden met Possum Kingdom. The Toadies zijn één van de weinige bands geworden die liefde hebben voor de alternatieve muziek en geen hitjes nodig hebben. The Pixies hebben een waardige opvolger gekregen.

4*

Altijd leuk om Voivod te beluisteren. Toch wel een band die in zijn genre de raarste kanten op kan vliegen. De ene keur zijn ze de zwaarste metalhelden van de 20e eeuw en het daaropvolgende album komen ze in de buurt van de zo verafschuwde mainstreampunk (zoals nummers als ''The Unknown Knows en The Prow). Blijkbaar kwamen zij hier ook achter en besloten deze mannen maar een experimentele plaat te maken die het plaatje ''duizend in het dozijn metalband'' van zich af wil schudden. Met succes, want het heeft iets zweverigs, maar wel respect voor het genre waar zij toch mee gestart zijn. Een fijne combinatie van dromerige experimenten met fijne ruige nummers waar het verstand op nul kan worden gezet en toch net iets anders dan wat je normaal gewend bent te horen. Het plaatje psychedelische metal heeft mij weer niet teleurgesteld. Maar eens een serieuze poging ondernemen om wat meer in dit genre te duiken.

4,5*