Soul/funk drummer/producer/componist Homer Steinweiss is de oprichter van Holy Hive. De laatste twee decennia bouwde hij een grote staat van dienst op. Hij maakte voorheen deel uit van Sharon Jones & The Dap-Kings en The Mighty Imperials. In laatstgenoemde band speelde ook Leon Michels die te horen is op dit tweede album Holy Hive. Bekendheid vergaarde Steinweiss verder door zijn bijdrages aan albums van uiteenlopende artiesten. Zo is zijn drumspel te horen op albums van Lee Fields, El Michels Affair, Lily Allen, Nas, Al Green, Quincy Jones, Solange, Rufus Wainwright, St Vincent, Norah Jones, Lianne La Havas en de klassieker Back to Black van Amy Winehouse. En live speelt hij regelmatig met Adele, Bruno Mars en Lady Gaga. Holy Hive is een trio, dat muziek maakt dat ergens zweeft tussen folk en soul. Naast voor soul en funk heeft Steinweiss namelijk ook al heel lang een zwak voor folk. Zanger Paul Spring leerde Steinweiss op een boerderij in Minnesota kennen. Van huis uit is Spring een folk zanger, die over een opmerkelijke falsetto beschikt. Naast eerder genoemde Leon Michels kreeg men onder andere hulp van Mary Lattimore, Robin Pecknold (Fleet Foxes) en Shannon Wise (The Shacks). De mix van folk en soul levert een gevarieerde plaat op met een redelijk eigen signatuur.

Holy Motors is een kwartet dat uit Tallinn, Estland komt en altcountry (met hier en daar een rockabilly injectie) maakt gezongen in het Engels. Horse is hun tweede album en duurt slechts precies 32 minuten en welgeteld 1 seconde langer dan hun uitstekende debuut Slow Sundown.

Net als het debuut gevuld met 8 liedjes. Zelf omschrijven ze hun muziek als “dark twang & reverb band from a nonexistent movie. It bows to engines and echos and film-directors. Cinematic suspension is often more than not what drives the band towards a melody and meaning.”. Het zou me dus niet verbazen dat zich vernoemd hebben naar de gelijknamige film.

De slechts tweeëntwintigjarige zangeres Eliann Tulve zingt op een opvallende, lome manier. Daarnaast hoor je synthesizers, bas, drums, piano, maar het zijn de gitaren die naast de zang de meeste aandacht trekken. De beste voorbeelden van het geweldige gitaarspel vind ik afsluiter Life Valley (So Many Miles Away) en Matador. Naast solozang is er ook een fraai duet te vinden in Road Stars, wat ze zingt met coproducer Craig Dyer.

Horse wist mij bliksemsnel te overtuigen.

Gelukkig heb ik ook in het hoge noorden tipgevers (Henk, bedankt!). Intussen heeft Blow the Horn overigens al geheel terecht een recensie gekregen bij onze zuiderburen van Rootstime.

Homeless is een duo bestaande uit zanger en gitarist Max Leukfeldt en mondharmonicaspeler Jan van der Leest. Beiden zijn woonachtig in Friesland. De heren spelen al heel lang samen. In het verleden in diverse blues- en rockbands.

Ongeveer twee jaar terug besloten ze om een duo te gaan vormen, die voornamelijk blues gerelateerde muziek speelt. Live spelen ze naast de eigen liedjes van Max ook werk van Robert Johnson, Chris Jones & Steve Baker en Eric Bibb.

Met dit album proberen ze nu, bescheiden als ze zijn, enige naamsbekendheid buiten Friesland te krijgen. Die bescheidenheid blijkt ook uit het feit dat de eerste drie nummers op de schijf covers zijn. Opener Goin’ Down Slow van James Burke Oden ken ik het beste in de afwijkende versie van Champion Jack Dupree afkomstig van Blues From the Gutter, mijn favoriete bluesalbum.

Direct hoor je dat te maken hebt met een goed ingespeeld duo. Ze trekken het nummer volledig naar zich toe. Hetzelfde geldt overigens voor de covers van Stones in My Passway van Robert Johnson en One van U2. Laatstgenoemde song maakt in deze sobere versie meer indruk op mij dan het origineel.

De covers passen door hun bijzonder persoonlijke interpretaties naadloos tussen hun eigen songs.
De liedjes van Max doen niet onder voor de covers. Volgens Max zeggen ze iets over hoe hij dingen beleeft, meemaakt of hoe hij ergens tegenaan kijkt. Twee songs die extra veel voor hem betekenen zijn Miss You Mama, wat over zijn moeder gaat en Sweet Melody, wat betrekking heeft op zijn relatie.

De groepsnaam verwijst naar de liedjes van Max, niet echt blues niet echt folk, niet echt te plaatsen en dus een beetje zwervend. Bovendien verwijst het naar zijn gevoel, zich soms niet echt thuis te voelen op deze wereld, teveel gedoe en onrust waar hij af en toe neerslachtig van wordt. De muziek doet regelmatig desolaat aan. In afsluiter Miss You Mama wordt de piano bespeeld door Sytze Wiersma.

De indringende zang in combinatie met het bijzonder fraaie mondharmonicaspel weten de luisteraar bijzonder snel te overtuigen. Dat Blow the Horn gaat zorgen dat de naamsbekendheid van dit duo buiten Friesland een stuk groter gaat worden, staat als een paal boven water.

Amper twintig jaar is hij nog maar, deze ambitieuze en talentvolle blueszanger uit Macon, Georgia. De stad waar ook een van zijn favoriete groepen vandaan komt, The Allman Brothers Band. Een paar andere grote inspiratiebronnen voor hem zijn Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, Led Zeppelin en Jimi Hendrix (hij speelt ook weleens gitaar achter zijn rug).

Vooral zijn vriendin van Hongaarse komaf, Evie, leverde hem stof voor zijn songs. Zij maakte overigens de opvallende hoes en verzorgde tevens op een song de achtergrondvocalen.

Zijn eerste akkoorden leerde hij op zijn twaalfde van een plaatselijke muzikant, B. Keith Williams, die veel optrad in de Ierse pub the Shamrock. Een locatie waar Hughes zelf in het verleden regelmatig speelde en nu nog weleens optreedt.

Hij is niet fulltime met muziek bezig, want hij studeert nog aan de universiteit, helaas tot zijn grote spijt geen muziek, omdat hij geen noten lezen kan. Twee jaar terug bracht hij al een EP uit, Stuff. Het nieuwe album zal officieel uitgebracht worden op 7 april tijdens Spring Jam, een groot jaarlijks festival.

Hear My Melody opent met het stevige Streams. Je voelt direct de enorme energie die de muziek uitstraalt. Ook valt direct het inventieve gitaarspel en de passionele zang op. Erg gevoelig en relaxt is het gitaarspel in Hold You Tight, denk bijvoorbeeld aan het relaxte gitaarspel van Peter Green ten tijde van I Need Your Love So Bad. Net als Shook My World werd de gitaarpartij in zijn badkamer opgenomen.

Hij is duidelijk iemand die veel met zijn sound in de weer is, op zoek naar een totaal eigen geluid. De invulling van de songs is zeer sober, alleen gitaar, bas, drums en af en toe toetsen. Meer heeft de muziek ook niet nodig, want zijn inventieve liedjes weten gemakkelijk te overtuigen.

Naast stevigere nummers vind je ook een ingetogen stuk als You’re Never Be Alone. Heerlijk groovend is Melody, waarin ook gebruik wordt gemaakt van vervormend gitaarspel. Wanneer ik het gitaarspel in de lange afsluiter Shook My World hoor, zou het me niet verbazen dat hij ooit nog eens een jazzplaat gaat maken.

Maar voorlopig is hij na Ina Forsman de tweede, interessante nieuwkomer in het bluesgenre. Hear My Melody is reeds verkrijgbaar op CD Baby.

Hymalayan is een duo bestaande uit Natalie Ramsay en Tim Claridge. Zij leerden elkaar kennen op het moment dat Natalie in 2011 de zanglerares van Tim werd. Lessen die Tim met zeer veel plezier volgde en wat leidde tot een muzikale samenwerking in 2012 op Tim’s eerste solo album In The Company Of Crows.

Een album gevuld met grunge en alternatieve muziek. Er groeide ook een vriendschap tussen beiden. Zo maakten ze samen een trektocht door de Hymalaya om de bron van de rivier de Ganges te zien. De groepsnaam vormt de mix van dat gebergte en hymne (lofdicht).

De samenwerking kreeg een vervolg op het vorig jaar van Natalie verschenen tweede album Fly To Home. Een geweldige cd, waarover ik vorig jaar een recensie schreef en die in Nederland en België terecht de nodige andere zeer lovende recensies ontving.

De vriendschap tussen beiden was intussen uitgegroeid tot een opbloeiende liefde en vorig jaar ontstond tijdens een langdurig verblijf op Hawaii het plan om ook muzikaal samen verder te gaan. Het eerste wat opvalt bij de beluistering van de EP Storm Obsession is de fantastische samenzang.

Ook bevatten alle liedjes sterke melodieën, zoals opener Morphine Drop, een titel die niet al teveel vrolijkheid beloofd. Het bezit een refrein wat zich direct in je geheugen nestelt. Om een of andere reden roept Plastic Romance bij mij associaties op met The Great Gig in the Sky van Pink Floyd.

Waarschijnlijk door het begin op de piano, maar ook door de geweldige, ingetogen gitaarsolo van Tim. Al het gitaarwerk van Tim op Storm Obsession is inventief, vooral in slotnummer Blue Ivy, vooral de vondst van de versnelling halverwege is geweldig. Het is overigens een aanklacht over hoe de mensheid met de natuur omgaat. Dat niet alleen Natalie goed kan zingen, bewijst Tim in Storm.

Ondanks dat het een EP is, bedraagt de speelduur toch precies 30 minuten, er zijn genoeg gewone cd’s die dat niet halen. Het is bedoeling dat de komende tijd Hymalayan uitgebreid gaat worden met een drummer, bassist en cellist en dat er over niet al te lange tijd nieuw werk verschijnt. Dat is geweldig nieuws, want Storm Obsession is een buitengewoon fraai debuut.