Degelijk album van BMTH en niks voor de niet-metals. Ik denk dat de metal oortjes het beste kunnen luisteren naar dit soort muziek, algemeen bekend wel misschien vind je me nu wel dom aan het lullen. Maar, zoals James Cameron ook al zei, in deze bak teringherrie word de melodie toch nog wel ergens gevonden, knap maar ook mij lukte het.

Degelijk album met een paar vette titels erin!

Helaas geen fan van dit album. BMtH is een zeer fijne band alleen dit album vond ik een misser. Jammer, volgende word hopelijk weer beter!

2.5*

De eerste echte plaat van Dickinson waar ik wel wat mee kan, en waar ik ook echt van kon genieten. Eigenlijk ook de eerste echte tracks die voor mij bekend voor kwamen dus ja, ik kon hier wel wat mee. Het is inderdaad allemaal niet meer zo flauw, en die cheesy gevoel is hier toch wel weg getrokken bij mij. De vorige platen waren toch meer te zacht, hier kiest hij weer de hardere kant op. Ben behoorlijk fan geworden van dit album toen ik hem vandaag al meermaals heb gedraaid, en misschien is dit ook de plaat dat ik eindelijk het solo-werk van Bruce ben gaan waarderen.

Naar aanleiding van gisteravond wou ik toch eens de hele discografie van Bruce onder handen nemen. Zijn concert in de Oosterpoort vond ik heel tof, en ik ga honderd procent ook naar hem toe tijden Graspop over een paar weken.

Ik ben niet heel enthousiast over deze eerste plaat. Duidelijk een beetje zoekende nog naar welke sound hij wil bespelen, en kiest hier toch voor iets te veel catchy rock sounds waarna er toch behoorlijk saaie nummer uit de machine rollen. Born in 58 is zo'n catchy song die ik achteraf toch nog wel geinig vind maar, de echte smaakmaker vond ik toch wel Son of a Gun en, Darkness Be My Friend die helaas wel als bonus track stond neergezet. Die laatste track wist trouwens het cijfer nog wat te redden, want ik had hem anders toch wel een halve of misschien wel één hele ster naar beneden gezet.

Jammer, al weet ik wel dat de andere platen me wel bevallen. Een beetje schamend dat ik zijn discografie eigenlijk nooit echt de aandacht heb gegeven, al die tijd is uiteraard gegaan naar Iron Maiden. Die Bruce is trouwens best een klein ventje viel me op, geinig.

Daar is hij dan, de tot nu toe laatste solo-plaat van Dickinson, en eigenlijk best een vermakelijke plaat geworden al zeg ik het zelf. Zoals ik al aangaf bij de aller eerste plaat; het solo werk van Dickinson heeft mij nooit echt gegrepen. Hoewel het uiteraard de zanger is van mijn favoriete band en hij best wel wat leuke singletjes op zijn naam heeft staan, was het popperige van zijn platen niet het gene wat ik per direct zocht in zijn solo-werk.

Toch bleek dat maar een tijdelijk iets te zijn, waarna Dickinson toch zijn draai in het solo-werk wist te maken, er toch veel tijd voor over had (gezien zijn tijdelijke Maiden break) en toch nog een soort eigen sound kon creëren, merk ik dat ik in 'The Mandrake Project' toch wel weer steeds het gevoel had dat ik weer naar de zanger van aan het luisteren was, dan dat hij zijn eigen sound gebruikte maar, dat komt eigenlijk ook meerendeels door het feit dat hij een soort re-sample maakte van If Eternity Should Fail, dan zijn de linkjes best makkelijk te leggen.

Maar ook deze plaat kent best leuk werk, live was Dickinson ook fantastisch en heb hem dus twee maal gezien in dezelfde maand; mij hoor je echt nooit meer klagen. En achteraf is deze plaat ook gewoon een leuke plaat geworden, weinig echte uitschieters naar mijn mening maar, ook wel weer een paar vrij leuke songs die ik nog regelmatig aan ga zetten.

Heerlijk album van de jongens uit Groot-Brittannië waarvan ik toch echt heerlijk kan genieten. De jongens zijn zo slecht nog niet en dat laten ze ook weer met dit album horen met onder ander de knaller 'Last to Know' en andere gave titels, mag ook Scream Aim Fire zich aan een mooie collectie toevoegen!

Redelijk album van de band waardoor mijn Metal liefde is begonnen, Bullet for My Valentine. Saampjes met Amon Amarth - Twilight of the Thunder God (2008). Dit album bevat Tears Don't Fall wat 1 van mijn eerste nummers was die ik in dit genre beluisterde, samen met Twilight of the Thunder God van Amon Amarth. Toch vind ik Tears don't fall de beste op dit album, de rest van het album is weg te luisteren maar niet van geweldige kwaliteit.

Heerlijk nieuwe album va BFMV waarbij ze hun klasse wel weer tonen en weer eens laten zien dat ze het wel kunnen. Zeker geen ramp om naar te luisteren en je vermaakt je er prima mee.

Met een ontzettend hoog tempo word het debuut van 'Lamb of God' wat hier zich nog voor beweegt als 'Burn The Priest' ingeluid. Misschien dat het een net iets té hoog tempo is of dat ik gewoon niet kan wennen aan dit album aangezien ik na de vierde luister beurt nog steeds met de handen in mijn haren zit, en niet weet wat ik met dit hele album aan moet. Toch weerhoudt het mij er niet van om ook deze mannen in de marathon te gooien, ik ben al een langere tijd fan van deze band voornamelijk de albums die onder de naam 'Lamb Of God' rondzwerven vind ik fantastisch.

Het muzikale mis ik nog een beetje, en vooral bij 'Bloodletting' lijkt het erop alsof er zo veel mogelijk geluid gemaakt moest worden wat na een tijdje best irritant werd. Echter bij het nummer 'Dimera' kwam een beetje de latere 'Lamb of God' opzetten en blijft dit album best wisselvallig met zijn nummers. De één is zo knetter hard dat je oren van je hoofd afgeblazen word, waarna de volgende wat schappelijker maar nog steeds knetter hard in elkaar zit.

'Lamb of God' is de vierde en laatste band die ik nog moest hebben voor de tourende Slayer in November. Samen met 'Anthrax' en 'Obituary' zijn ze de speciale gasten die Slayer mee neemt en 'Lamb of God' is dan ook één van de bands waardoor ik eigenlijk verleid werd te gaan (samen met Anthrax). Van het debuut ben ik geen fan, ga ik ook niet worden maar is leuk om een keer geluisterd te hebben. En dan starten we aardig neutraal.

Het tweede album die de heren onder de naam 'Burn the Priest' naar voren schuiven en de laatste in een fantastische marathon. Ik heb genoten van de heren van 'Lamb of God', en ik heb een hele mooie stijgende lijn in kwaliteit maar ook verandering van hun muziek gezien waarvan het eerst beter uitkwam op hard en veel lawaai en later toch verwerkt werd met mooie riffs, goeie solo's en een prima zang maar, nog steeds wel hard en dat zijn de heren echt niet verleerd.

Dit album vond ik niet echt bijzonder, was over het algemeen best rustig en is zeker niet in een trend zoals wij 'Lamb of God' kennen. Het is best rustig, Blythe doet veel nummers ook rustig aan en de riffs zijn ook niet bepaald hard, hier en daar een leuke solo maar dan houd het ook best snel op.

Het album kent gewoon leuke nummers, vooral van 'Inherit the Earth' ben ik stiekem wel een beetje fan. Voor de rest is 'Kerosene' en 'Jesus Built My Hotrod' prima te doen en vond ik de rest niet echt bepaald bijzonder.

Ja, 'Lamb of God' was zeker een geslaagde band voor de marathons, en ik heb heel erg veel zin om deze band live te gaan zijn als ze mee touren met Slayer eind dit jaar. En dit is tevens ook de laatste band die ik van de vier nog een helemaal wou luisteren en tevens het best geslaagd. Ja leuke albums waarvan ik er zeker nog een paar vaak op ga zetten en hopelijk brengt de toekomst ook nog wat leuke platen met zich mee!

Voorlopige tussenstand:
01. Sacrament
02. Wrath
03. Ashes of the Wake
04. VII: Sturm und Drang
05. As the Palaces Burn
06. New American Gospel
07. Legion: XX
08. Resolution
09. Burn The Priest

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Lamb of God 3.94*
05. Motörhead 3.59*
06. Anthrax 3.55*
07. Breaking Benjamin 3.5*
08. Obituary 3.25*
09. Slayer 3.21*
10. Creed 3*
11. Twisted Sister 3*
12. Mötley Crüe 2.94*