Ik was niet bepaald onder de indruk van het meest recente album van Atreyu, Baptize uit 2021, maar met deze energieke EP herpakt de band zich enigszins. De vier tracks liggen stuk voor stuk lekker in het gehoor, zonder daarbij te vervallen in vlakke en flauwe songstructuren. Het is allemaal weer iets ruiger en vooral steviger. Dat biedt perspectief voor een eventuele nieuwe plaat.

Belachelijk aanstekelijke mix van pop en metal, resulterend in een even lekker als te verwaarlozen album. De 11 tracks nestelen zich stuk voor stuk snel in je hoofd en de band weet heel goed hoe de formule maximaal uitgemolken kan worden. Zelfs Will Ramos van Lorna Shore komt in Dance! nog even opdraven om het geheel wat meer geloofwaardigheid te geven. Leuk zolang het duurt.

Ik ken de eerdere albums van deze band niet, maar deze bevalt me redelijk goed. De opbouw van de songs is wel vaak hetzelfde en de hele plaat klinkt wat eenvormig, maar de mix van Meshuggah-achtige riffs, bruut brulwerk en clean gezongen poppy punkrock refreintjes pakt overwegend goed uit. Toch maar eens het eerdere werk proberen. Ben nu wel heel benieuwd geworden naar Someday Came Suddenly, gezien bovenstaande!

Weinig bijzondere metal, log en voorspelbaar uitgewerkt. Het enigzins retro geluid van de band is best geslaagd, maar veel songs zijn aan de simpele en saaie kant. Er is ook te weinig afwisseling tussen de songs. Het album begint en eindigt sterk, maar de songs daar tussenin zijn amper de moeite waard, met kinderlijk simplistische teksten en zeikerige refreintjes. Songs als Devil's Daughter en Greed And Power zijn daar een goed voorbeeld van. Voormalig Biohazard zanger Evan Seinfeld zingt niet eens zo slecht, maar zijn stem past gewoonweg beter bij meer uptempo en aggressief werk.

Eén van de betere albums van het collectief, waarbij de bombast en de koorpartijen ruimschoots binnen de perken worden gehouden. Ik merk dat ik Audiomachine altijd meer kan waarderen wanneer het geluid lekker dreigend en somber is. Zodra het grootser en vooral meer episch wordt haak ik af. Hier is gelukkig overwegend sprake van de eerste categorie.

Eerste album van het produktiehuis dat verantwoordelijk is voor de bombastische muziek die te horen is onder een grote reeks filmtrailers. Luistert erg prettig weg en doet meer dan eens denken aan het werk van componist Hans Zimmer. De hier verzamelde 28 tracks hebben als groot voordeel dat ze door de korte speelduur niet gaan vervelen: voor je het doorhebt zijn zijn ze alweer voorbij. Doet wat mij betreft niet onder voor de betere filmsoundtracks.

Weer bombast genoeg, maar dit is al met al niet één van de meer interessante albums van het amerikaanse collectief. De epische instrumentale tracks vol aanzwellende vioolpartijen en dik aangezette koorzang klinken imposant genoeg, maar er is weinig variatie binnen en tussen de tracks en op gegeven moment gaat alles erg op elkaar lijken. Daar kan een iel klinkend electrisch gitaartje dat sporadisch wordt ingezet niets aan veranderen. Overdaad schaadt blijkt maar weer eens.

Ik heb wel eens betere werkstukken gehoord van Audiomachine, al heeft dit album zo zijn (epische) momenten. Deze soundtrack van een niet bestaande film klinkt weer lekker bombastisch en overweldigend, maar er zijn gewoonweg te weinig echt memorabele tracks aanwezig. Vakmanschap, maar geen meesterschap.

Audiomachine is een amerikaans collectief dat muziek maakt voor trailers, games en dat soort zaken. De megabombastische, episch opgezette tracks doen meer dan eens denken aan het werk van Hans Zimmer, maar het moet gezegd worden dat het allemaal wel bijzonder mooi klinkt en fraai in elkaar steekt. Nadeel is wel dat op gegeven moment alles erg op elkaar begint te lijken, vooral doordat veel tracks een nogal identieke opbouw hebben.

Kort maar krachtig album van deze leveranciers van bombastische muziek voor filmtrailers. De eerste paar tracks zijn niet heel bijzonder, maar al snel wordt het album beter en de songs steeds sterker. Dit blijft heerlijke muziek; de ideale soundtrack voor de film in je hoofd.

Even bombastisch als altijd, maar ditmaal gelukkig wel wat minder kitscherig, vooral door het ontbreken van de gebruikelijke koorzang. Hierdoor blijft het allemaal net binnen de perken. De 30 (!) tracks zijn onderling behoorlijk uitwisselbaar, maar het materiaal klinkt wel gewoon weer heerlijk dreigend en meeslepend. Dat de muziek van dit collectief nog steeds niet is gebruikt als score voor een volwaardige film is op zijn zachtst gezegd merkwaardig te noemen. Blijkbaar moet men nog steeds genoegen nemen met trailers en games.

Eén van de betere albums van het amerikaanse collectief, met in de meeste tracks een lekker dreigende sfeer. Even bombastisch als altijd en op gegeven moment is het, mede door de vaak identieke opbouw, lastig om de 24 instrumentale nummers van elkaar te onderscheiden, maar het klinkt allemaal wel behoorlijk imposant.

Niet één van de betere werkjes van dit collectief helaas. Bombast en aanzwellende koorzang genoeg, maar de meeste tracks zijn niet dreigend en/ of meeslepend genoeg. Het materiaal is ook nogal eenvormig, met te weinig afwisseling tussen en binnen de afzonderlijke nummers. Niet vervelend om naar te luisteren, maar het album maakt uiteindelijk simpelweg te weinig indruk.

Pakt best goed uit, dit remix-album. De bombastische, filmische instrumentale tracks van Audiomachine lenen zich goed voor een electronische update, compleet met dubstep-beats en allerlei moderne effecten. De songs blijven gelukkig wel overeind en herkenbaar. Al met al zeker net zo goed als de reguliere albums van Audiomachine.

Tweede album dat Audiomachine in 2013 heeft uitgebracht (naast Existence), maar dit is wel de minste van de twee. De bombastische soundtrack-achtige songs met hoog Hans Zimmer-gehalte zijn ditmaal behoorlijk zweverig en kitscherig, alsmede niet dreigend genoeg naar mijn smaak. Het klinkt allemaal te lief en vriendelijk. Als je daar van houdt is dit een aanrader, maar ik zet liever Existence nog eens op.

En weer een sterk album van deze prima band. De produktie is wederom bikkelhard en soms iets te dichtgesmeerd, maar wat een fraaie songs! De bonustracks zijn ook de moeite waard, inclusief een bizarre cover van Beyonce's Halo.

Deze noorse band wordt per album meer retro, maar gelukkig gaat dit niet ten koste van de kwaliteit. Het songmateriaal is ditmaal gelukkig ook iets meer memorabel dan op het vorige album. Veel invloeden van bands als Thin Lizzy en meer rock 'n' roll dan metal, maar het luistert allemaal wel weer verdomd lekker weg. Favoriete tracks: de lange opener This Is War en de stemmige afsluitende bonustrack The End.

De noorse band duikt steeds dieper in de rockgeschiedenis en klinkt per album meer retro. Ditmaal lijkt het geluid op een mix van Thin Lizzy, Ozzy Osbourne, Saxon en Iron Maiden. De invloed van die laatste hoor je vooral terug in het instrumentale Return To Grave Valley. De originaliteitsprijs wint men dus wederom niet, maar het songmateriaal is aanstekelijk genoeg om hier ook nu weer een aangename luisterervaring van te maken.

Prima album, zit soms tegen de metal aan, zo stevig zijn de songs en zo knalhard is de plaat geproduceerd. Deze produktie is soms zelfs iets te overweldigend, waardoor de meer subtiele details binnen de muziek een beetje verloren gaan in de geluidsbrij. Neemt niet weg dat het een sterk album is, met uitsluitend goede songs. Mijn favoriete track is In The End.

Prima debuutalbum, in elkaar gezet door leden van allerlei noorse black metal-bands. Het resultaat is een mengeling van rock en metal, bijzonder smakelijk. Af en toe schieten namen als Faith No More en Alice In Chains in gedachten, maar deze band heeft absoluut een eigen, vrij origineel geluid. Niet alle songs zijn even sterk en de twee albums hierna zijn beter, maar dit is een energiek en lekker ruig debuut.

Op het vorige album, Youngblood, begon het noorse Audrey Horne wat meer ingetogen en minder bombastisch te klinken; die lijn wordt hier doorgezet. Ik hoor de band liever wat zwaarder en vetter klinken, zoals op de eerste paar albums, maar goed. Blijft een leuke band, die qua sound deels in de jaren '70 en deels in het heden staat. De songs zijn in ieder geval aanstekelijk genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Twee fijne bonustracks ook.

Lekker rock-album, maar helaas wel minder dan het voorgaande werk van de band. Het ligt een beetje aan de overwegend te luchtige en 'blije' songs, die ook iets teveel teruggrijpen op de retro sound van bands als Iron Maiden en Foreigner. Gelukkig eindigt het album sterk, met de twee beste songs van de plaat, This Ends Here en The King Is Dead. De drie bonustracks zijn ook prima.

Eerste soloalbum van de ex-bassiste van Hole; in 2010 volgde een tweede. Deze plaat staat vol met stevige maar tegelijkertijd lekker in het gehoor liggende rocksongs, een beetje in de stijl van, tja, Hole, maar wel wat meer poppy en toegankelijk. Tegen het einde wordt alles wel wat minder interessant, vooral na de matige (en nogal vals gezongen) piano-ballad Overpower Thee, maar al met al een prima debuut.

Haal ik zomaar het gemiddelde omlaag met mijn toch vrij hoge score. Verpulverend album, een echt lesje in hoe maak ik een metalcorealbum dat uitsteekt boven het maaiveld. Volop brute kracht, melodie, afwisseling en niet te vergeten: sterke songs. Wat een sterke zanger en wat een heerlijk gitaar- en drumwerk. Diepe buiging. De produktie is ook optimaal goed. Topper in het genre, gaat vast hoog eindigen in mijn jaarlijstje.

Uitgebalanceerde metalcore, sporadisch melodieus maar overwegend bruut en intens. De wat meer rechtlijnige aanpak van het songmateriaal bevalt me wel, daar waar de band in het naaste verleden wel eens het spoort bijster raakte in vage intermezzo's. Hierdoor is het album wellicht wat minder avontuurlijk uitgevallen dan sommige fans zouden wensen, maar ik kan er wel wat mee. Het songmateriaal is daarnaast over de hele linie prima en de plaat is uitstekend geproduceerd.

Het lukt de band maar niet om het meesterlijke Constellations uit 2009 te overtreffen. De twee albums die de band daarna maakte waren prima, maar kwamen toch niet in de buurt. Helaas moet geconcludeerd worden dat dit nieuwe album nog een tikkeltje minder is. De woeste opener The Wake laat de band in topvorm horen en belooft veel voor de rest van de plaat, maar helaas gaat het direct bij track twee al mis. Vanaf dat punt dienen allerlei jazzy intermezzo's en flauwe breakdowns zich aan, die de vaart behoorlijk uit de nummers halen. De cleane vocalen die af en toe worden ingezet zijn ook niet bepaald indrukwekkend. Sporadisch brandt het heilige vuur nog, zoals tijdens het brute Broken Promises, maar al met al is dit album te wisselvallig.

Ook dit haalt het niet bij het oude werk, maar wederom geen verkeerd album. Voornaamste probleem blijft een beetje dat de songs gewoonweg niet beklijven. Het klinkt allemaal weer vaardig en vakkundig genoeg, maar geen enkele track blijft hangen. Dit is degelijke metalcore, niets meer en niets minder, maar het komt amper boven het maaiveld uit. En dat was ooit wel eens anders.

Absoluut minder dan voorganger Constellations, wat mij betreft, maar nog steeds een beestachtig goed metalcore-album. Het songmateriaal en de sfeer spreken me gewoonweg iets minder aan. De band staat binnen het genre evenwel nog steeds op eenzame hoogte en voor deze plaat hoeft men zich absoluut niet te schamen. Moddervette, meedogenloos voortbeukende metal (zonder cleane zang!), uitstekend geproduceerd en uitgevoerd.

Monsterlijk bruut metalcore-album, op eenzame hoogte binnen het genre. Enige nadeel van de plaat is dat ik net het nieuwste album van de band, Constellations, heb beluisterd, en die is nog net even wat sterker en afwisselender. Messengers wordt een beetje ontsierd door een overdaad aan breakdowns, die het tempo uit de songs halen en zorgen voor wat voorspelbaarheid in de opbouw van de songs. Mijn favoriete songs van de plaat zijn dan ook die zonder veel breakdowns. Afgezien daarvan top!

Wederom genoeg afwisseling, vooral binnen de songs zelf; de veelal speelse en luchtige intermezzo's zijn zo goed als het handelsmerk van de band geworden. Jammer dat ook nu weer het songmateriaal niet volledig weet te overtuigen. Het klinkt allemaal overtuigend genoeg en aan de uitvoering van de moderne metalcore ligt het ook zeker niet, maar de meeste tracks gaan het ene oor in en het andere uit. Nee, de hoogtijdagen van Constellations, wat mij betreft het beste album van de band, lijken lang vervlogen...