Het debuut van Adam F, Colours uit 1997, was een aardig en afwisselend drum & bass-album, maar hier is hij volledig overgeschakeld naar hip-hop. En dat doet hij lang niet slecht. De vele slim gekozen gastartiesten voegen de nodige geloofwaardigheid toe aan de tracks, maar ook muzikaal staat het album als een huis. Vijftien jaar na dato doen de dreigende, bombastische tracks absoluut nog niet gedateerd aan en eigenlijk kan ik de plaat nu meer waarderen dan destijds bij de release. Met slechts 41 minuten aan de korte kant, maar wel krachtig.

Reeds behoorlijk achterhaalde nu metal, met hier en daar mannelijke zang, maar overwegend bij elkaar gezongen door een dame. Helaas is de zang van deze mevrouw op het irritante af, waardoor de impact van de muziek vrijwel totaal verloren gaat. De songs zijn op zich niet eens zo belabberd, met een lekker stevige ritmesectie, maar de brakke zang en de gebrekkige engelse uitspraak van zowel dame als meneer doen het geheel geen goed. Kan rustig vermeden worden, dus.

Aangename amerikaanse radiorock, afwisselend stevig en poppy. Vrijwel alle songs zijn single-kandidaten, uitgezonderd de saaie afsluiter Brother. De band heeft absoluut geen eigen geluid, maar weet wel lekkere songs te schrijven. Blijvertje? Geen idee...

Het vorige album, Stuck uit 2014, is wat mij betreft het beste en meest veelzijdige werkstuk van deze amerikaanse band tot nu toe. Stevige rocknummers werden daarop afgewisseld door meer poppy tracks en een paar fraaie ballads. Ditmaal trekt de band weer wat steviger van leer. Op zich goed nieuws, ware het niet dat het songmateriaal niet bijzonder is. Vrijwel alle songs gaan het ene oor in en het andere uit. Niet slecht gedaan, het klinkt allemaal degelijk en de uitvoering is vakkundig, maar wel erg anoniem.

Net als op het debuut bevat deze plaat lekkere amerikaanse rocksongs, absoluut catchy maar wel aan de anonieme kant. Zelfs nog wat anoniemer dan op het debuut. Hier en daar moest ik zelfs wat aan Nickelback denken. Over anonieme amerikaanse rock gesproken...

Derde album van deze degelijke maar wat anonieme amerikaanse rockband. Men doet hier wel wat meer moeite om te zorgen voor afwisseling en identiteit in het songmateriaal, iets dat sporadisch best goed uitpakt. Vooral halverwege het album bevinden zich een aantal sterke en meeslepende songs, zoals Different Kind Of Animal, het titelnummer en vooral Drive. Ook de semiballads Undivided en Something More, die wel enige hitpotentie hebben, zijn best lekker.

Ik hoor nog steeds liever het debuut met Chavez, maar dit album is zeker beter dan de vorige twee. De band weet sterke, zeer goed in het gehoor liggende songs te schrijven. Een lekker album.

Schreeuwerige metalcore met nogal iel gitaarwerk. Meer core ook dan metal helaas, wat zich vertaalt naar middelmatig songmateriaal dat weliswaar bol staat van de dynamiek maar weinig interessante riffs en hooks kent. De band klinkt hier energiek en bevlogen, maar het komt er nog niet helemaal uit, zullen we maar zeggen. Gelukkig zijn de hierop volgende albums stukken beter.

Maar liefst negen jaar zit er tussen het vorige album en dit nieuwe wapenfeit. De mix van stevige metalcore en zoete emorock klinkt nog steeds als vanouds, met dezelfde plus- en minpunten als destijds. De heerlijk zware gitaarriffs gaan er wederom in als koek en de ultragladde cleane zangpartijen staan me nog steeds tegen.

Het nieuwe album, Silence The World, vind ik best oké, daarom heb ik me ook maar eens gewaagd aan het tweede album van deze zweedse metalband. Ook deze plaat kan er mee door, al zijn sommige songs (en teksten) aan de simplistische kant. De mengeling van punkrock en metalcore is hier ook nog niet zo goed uitgebalanceerd als op Silence The World. Niettemin een vlot en prima geproduceerd album, dat lekker doorbeukt en eigenlijk steeds beter wordt naarmate de plaat vordert.

Vakkundig gefabriceerde metalcore uit Zweden. Dit is het derde album van Adept, maar het eerste dat ik van de band beluisterd heb. Het geluid is weinig origineel en een aantal songs heeft nogal last van allerlei flauwe hardcore-meezingkoortjes, maar ik moet zeggen dat alles wel heerlijk vet klinkt door de geweldige produktie. Hierdoor komt de plaat toch nog op een ruime voldoende uit.

Degelijke zweedse metalcore, aangenaam genoeg maar geen hoogvlieger. Daar is het songmateriaal te weinig onderscheidend voor en de refreintjes te zoet. De boel wordt gered door de prima muzikanten en de uitstekende productie, die het geheel net boven het maaiveld uit weten te tillen. Binnen het overvolle genre zie ik echter weinig toekomst voor deze band.

Uitstekende metalcore, subliem uitgevoerd en geproduceerd. Het songmateriaal is weliswaar niet erg origineel, maar de band weet er vaak wel een frisse draai aan te geven. De toevoeging van allerlei keyboard- en zelf orkestpartijen draagt zeker bij aan de pret. Daarnaast beschikt de band over een uitstekende zanger, die goed overweg kan met zowel de ruige als de cleane zangpartijen. De songs zitten prima in elkaar en het album boeit van begin tot eind.

Degelijke moderne metal uit Italië. De vorige albums van deze band zijn langs me heen gegaan, maar dit is helemaal zo slecht nog niet. Qua stijl ligt de muziek een beetje tussen Mastodon en Machine Head in, al is Adimiron wel wat zwaarder en logger. De opgeworpen gitaarmuur is imposant en de songs klinken overweldigend, al mist het materiaal wel een beetje een eigen identiteit. De meeste songs zijn ook niet bepaald memorabel qua opbouw. Het beukt en dreunt allemaal maar een beetje door, waarbij de songs weinig houvast bieden. Daar moet de band dus nog wel aan sleutelen in de toekomst.

Stoere maar wel wat anonieme opgepompte rock in het straatje van een band als Five Finger Death Punch. Met even nietszeggende teksten. Dit tweede album is degelijk maar ook niet meer dan dat. Pas halverwege komen er wat echt interessante songs langs; de meeste songs gaan echter het ene oor in en het andere direct weer uit. Vooral de ballads zijn van een dubieus niveau. Het lekker vette gitaarwerk en de als altijd sterke zang van Russell Allen tillen één en andere gelukkig boven de grijze middelmaat uit. Hier en daar schiet het geluid wat uit richting een band als Trivium; luister maar eens naar het titelnummer en House Of Lies.

Lekker plaatje, qua muziek en zang een soort combinatie van de hoekige metal van Disturbed en de meer traditionele hardrock van Ronnie James Dio. Het resulteert overwegend in goede songs, al kent de plaat met de curieuze/ dubieuze cover van Duran Duran's Come Undone en de slappe ballad Angel Sky wel een paar uitglijders. Vooral het gitaarwerk is bijzonder fijn- er is flink wat ruimte ingebouwd voor solo's en de stoere riffs vliegen je om de oren. Tekstueel houdt het allemaal niet bepaald over, maar goed, je kunt niet alles hebben. Zanger Russell Allen (Symphony X) is prima op dreef, net als drummer Mike Portnoy (ex-Dream Theater).

Energieke mengeling van moderne metal en meer klassieke werk a la Dio, met een hoofdrol voor zanger Russell Allen. Tekstueel aan de erbarmelijke kant, maar de songs zijn compact en liggen lekker in het gehoor, voorzien van stevig gitaarwerk. Bepaalde refreintjes zijn aan de knullige kant en hadden niet misstaan in de geföhnde haren-rock van de jaren '80, maar gelukkig vliegt de boel slechts zelden in negatieve zin uit de bocht. Geen hoogvlieger, maar best oké.

Aangename moderne progressieve metal uit Denemarken. Bepaalde songs lopen niet zo lekker door, zoals het lange Prayer For The Reckless, maar overwegend is deze band op dit debuutalbum goed bezig. De zanger heeft een lekker stemgeluid en het songmateriaal steekt degelijk en overtuigend in elkaar. De band moet nog wat meer een eigen smoel krijgen, zeker gezien het dichtbevolkte muzikale subgenre waarin men zich bevindt, maar potentie heeft Advocacy volop.

Brute moderne metal die allerlei verschillende stijlen binnen het genre combineert tot een woest kolkend geheel. Productioneel kan het nog wel iets beter, vooral de drums klinken wat klinisch, maar het geluid van het album kan er zeker mee door. Voornaamste klacht betreft de sporadisch wat suffe cleane zang en een aantal flauwe refreintjes. Dan hoor ik de zanger liever de longen uit het lijf schreeuwen, zoals hij gelukkig in het grootste gedeelte van de songs doet. Variatie en energie genoeg in ieder geval; wanneer de band volgende keer iets meer memorabele songs schrijft komt het helemaal goed.

Stemmige, slepende amerikaanse rock, prima uitgevoerd en geproduceerd. Oké, de meeste songs blinken niet bepaald uit in pakkende melodielijnen en refreintjes, maar alles klinkt toch wel behoorlijk goed en vooral overtuigend. Doet hier en daar ook wel wat denken aan een band als Alice In Chains. En dat is natuurlijk nooit verkeerd.

Pakkende rock/ metal uit Italië met een dikke laag electronica. Qua stemmige samenzang heeft dit heel veel weg van Alice In Chains, ook al lijkt de muziek daar eigenlijk helemaal niet op. Met slechts acht tracks die samen amper een half uur klokken aan de erg korte kant, maar door de eenvormigheid van het songmateriaal is dit niet direct een nadeel. Nu blijft alles net leuk. Enige misser is de flauwe cover Catch The Fox, die qua sfeer en geluid totaal niet binnen het geheel past.

Dit album kan mij niet echt bekoren. De songs zijn aan de vlakke en langdradige kant en blijven absoluut niet hangen, ondanks het feit dat de insteek ditmaal minder poppy is en meer 'rock'. De obligate ballads zijn strategisch geplaatst tussen de meer uptempo songs, maar ook deze weten niet te overtuigen. Het is het allemaal net niet, wat mij betreft. Leuk dat deze oudjes nog zo vitaal voor de dag komen, maar volgende keer graag wel wat beter songmateriaal meenemen, svp.

Degelijke melodieuze thrashmetal uit België, en beetje ontsierd door de cleane zangpartijen die sporadisch de kop opsteken. Vooral de refreintjes zijn niet best. Gelukkig is het brulwerk wel op niveau en steekt het album muzikaal netjes in elkaar. De band zet een imposant geluid neer, met vooral veel lekker gitaarwerk. Het songmateriaal kan er mee door maar is nog wat aan de anonieme kant. Daar valt wel wat winst te behalen.

Ik heb dit album destijds vreemd genoeg gemist, maar ook na al die jaren blijkt het een waardig slotstuk van de relatief korte carrière van één van de betere metalbands van eigen bodem. Floor Jansen schiet soms iets uit de bocht in de hogere regionen maar afgezien daarvan zet zij hier een indrukwekkende prestatie neer. Ze krijgt volop de kans om flink uit te pakken binnen de overwegend pakkende, dynamische songs, die afwisselend sprookjesachtig en lekker stevig klinken. Vooral het gitaarwerk is niet te versmaden. De band bewaart de beste (en langste) track tot bijna aan het einde; het avontuurlijke en meeslepende Dreamflight laat After Forever in optima forma horen.

Prima rockplaat, die na een flitsende start helaas toch wat inzakt op de helft. De energieke mengeling van nu metal, emo en poppy punk is evenwel goed te genieten, met flink wat afwisseling binnen de songs. Beste track is de opener, echt een ijzersterk nummer. Productioneel zit alles overigens piekfijn in elkaar, met veel fraaie electronische details. Verdient het om door te breken!

De matige productie speelt de band ook nu weer parten, want het songmateriaal op dit alweer vijfde album is best oké. De vrij technische moderne death metal zit kunstig in elkaar en beukt ongenadig bruut door, maar door het gortdroge en nogal kale geluid wil het niet echt vlammen. Gelukkig heeft de band genoeg kwaliteit in huis om dit door de vingers te zien, maar een beetje een gemiste kans is het wel.

Wederom een prima album van deze stug doorploeterende amerikaanse deathcore-band. De vrij technische, loodzware metal kent ditmaal gelukkig een wat betere produktie, waardoor de songs goed uit de verf komen. Dat is in het verleden wel eens anders geweest. Daarnaast is het songmateriaal van vrij hoog niveau, met voldoende variatie en tempowisselingen om de volle lengte te blijven boeien. Het album is met 40 minuten ook precies lang genoeg.

Fijne meedogenloos voortbeukende metal, met hier en daar wat Meshuggah-invloeden. Met dit album gaat de band wel wat meer de metalcore-toer op. Niet verkeerd, maar origineel is het niet en slechts enkele songs zijn echt te gek. Degelijke plaat, maar niet heel bijzonder.

Spijkerharde metal in het straatje van Meshuggah, maar wel met wat meer groove. Hier en daar verliest de band zich in een overdaad aan breaks en tempowisselingen binnen de songs en ik mis variatie en melodie, maar overtuigend bruut is het in ieder geval wel. Ik had zelf graag wat meer snelle songs willen horen (zoals Ometh), maar ook in het meer midtempo werk levert de band kwaliteit af.

Grootste struikelblok betreffende dit album is de zwakke produktie, waardoor de songs niet optimaal uit de verf komen. De mengeling van metal- en mathcore is absoluut de moeite waard, met vele interessante details, vooral qua gitaarwerk, maar je denkt continu 'dit had veel beter en vooral vetter moeten klinken'. Jammer, want zo wordt het nooit echt wat met deze band, die al jaren aan de weg timmert maar vooralsnog niet is doorgebroken.