Dit is de aangewezen band om songs van Skid Row te coveren, maar toch is het resultaat wat onbevredigend. De twee songs worden degelijk maar nogal tam uitgevoerd. De remixes van het eigen werk zijn niet meer dan aardig. Nieuwe song Breathless is wel oké, maar ja, die staat ook al op het nieuwe album, dus is niet echt relevant. Al met al een onopvallende EP.

En ik me vroeger maar druk maken over de lichte koerswijziging die Metallica liet horen op Load. Dat was te verwaarlozen wanneer je de opgefokte, intense metalcore van het debuut van Asking Alexandria vergelijkt met de poppy stadionrock van dit nieuwe album. Het songmateriaal luistert best lekker weg en door de massieve productie klinkt het album geweldig, maar de band speelt hier wel heel erg op safe en probeert duidelijk een breder publiek aan te spreken. De eerste helft van het album kan ermee door en beschikt over een reeks aanstekelijke tracks, maar daarna wordt het materiaal steeds gemakzuchtiger en vlak. Ik houd mijn hart vast voor het volgende album.

Sterk tweede album, meer metal dan het debuut en wat mij betreft ook wel wat beter. De imposante muur van geluid is gebleven, maar de hardcore-elementen zijn minder aanwezig en de breakdowns minder saai. Sommige songs zwalken een beetje allerlei richtingen op, zoals het megadrukke To The Stage, maar door de geweldige produktie klinkt alles retestrak en heerlijk bombastisch. Hier en daar ook weer een leuk techno-riedeltje. Het hele album in één keer beluisteren is vrij vermoeiend, ook door de eenvormigheid van de songs, maar de plaat zit erg knap in elkaar.

Ook ditmaal weer massief geproduceerde stadionrock, aangenaam genoeg maar erg vlak en op veilig spelend. De woeste en intense metalcore van de beginjaren is in geen velden of wegen meer te horen. Jammer, want wat de band hier laat horen is erg dertien-in-een-dozijn. Ik ben er wel een beetje klaar mee, in ieder geval.

Subliem geproduceerde metalcore, overtuigend uitgevoerd. De songs zijn unaniem sterk, maar helaas haalt een overdaad aan saaie breakdowns de vaart behoorlijk uit het album. Ook de hardcore-elementen doen wat afbreuk aan het geheel. Verder weinig te klagen; vooral de cleane zangpartijen zijn erg fraai. Strakke ritmesectie ook. Ik denk dat we in de toekomst nog wel meer van deze veelbelovende band gaan horen. De leuke poppy trance-intermezzo's doen overigens denken aan een band als His Statue Falls.

Nogal saaie verzameling remixes, met een overdaad aan spijkerhard geproduceerde dubstep en beukende technobeats. Daarnaast veel vermoeiend knip- en plakwerk. Hier en daar een aardige herbewerking, maar de meeste tracks zijn erg eentonig en modderen maar een beetje door.

Nieuwe zanger, nieuw geluid. Althans gedeeltelijk. Nog steeds is de melodieuze metalcore bij vlagen meeslepend, woest en kolkend, maar te vaak wordt er gegrepen naar flauwe meezingers en sentimenteel geneuzel. Daarnaast is de nieuwe zanger absoluut niet van het niveau van de vertrokken Danny Worsnop. Die klonk flink meer bevlogen en intens.

Een aangename verrassing na de vorige twee slappe albums. Opener Bad Blood laat direct een lekker zwaar en meer opgefokt geluid horen en is daarnaast een heerlijk aanstekelijke track. Ook het daarop volgende Things Could Be Different is uitstekend. Gaandeweg neemt de kwaliteit helaas wel wat af en kiest de band voor de veilige weg, maar het album kent genoeg afwisseling om tot het einde interessant te blijven. Kill It With Fire is bijvoorbeeld een korte, nogal hysterische punksong en het afsluitende poppy titelnummer zou zo een kleine radiohit kunnen worden.

Lekkere progressieve metal, niet al te zwaar uitgevoerd. Dat is ook mijn voornaamste kritiek: het album had wel iets heaviër mogen zijn. Vooral qua gitaar mis ik wat. Niettemin zit de plaat fraai in elkaar met sterke, avontuurlijke songs. Prima zanger ook. Productioneel dik in orde; al met al een zeer verdienstelijk debuut.

Interessante mengeling van electronische new wave rock en gothic metal, afkomstig uit Nederland. Prima geproduceerd ook. De plaat gaat enthousiast en fris van start, met een vijftal lekkere songs. Daarna zakt het album helaas flink in, met een drietal behoorlijk matige en vlakke tracks. Gelukkig zijn de laatste twee songs dan wel weer de moeite waard. Kortom, een fijn geluid (met een goede zangeres), maar aan het songmateriaal mag in de toekomst nog wel wat geschaafd worden.

Middelmatige metal, zeker als je ziet dat de band uit Zweden komt, waar de goede metalbands als het ware aan de boom groeien. Het muzikale gedeelte is nog wel in orde (afgezien van de overwegend stakkerige keyboard-partijen), maar de zang verpest het helemaal. Het hemeltergende gekrijs en gejoel dat deze meneer voortbrengt is niet bepaald sfeerverhogend. Jammer, anders had het met deze band nog wel iets kunnen worden. De kale produktie helpt helaas ook niet.

Heel wat beter dan het middelmatige debuut, dat te lijden had onder een brakke produktie en nog brakkere zang. Die twee punten zijn hier aanzienlijk verbeterd, maar belangrijker nog, het songmateriaal is dit keer ook heel wat sterker. De band brengt een smakelijk mengsel van thrash- en licht progressieve metal ten gehore, hier en daar aangevuld met wat sfeervolle electronica. Gezien de stijgende lijn is het jammer dat er hierna niets meer van deze zweedse band werd vernomen.

Gelukkig een stuk beter dan voorganger Compass, die uitblonk in saaiheid. De electronische popsongs zijn hier heel wat meer memorabel, mede te danken aan betere zanglijnen en een broodnodige dosis energie. Vooral de speciale editie, met tien extra tracks, waaronder een reeks prima remixen en een aantal bonustracks, is zeer de moeite waard.

Nogal matte en futloze poppy techno. Dit is vooral te wijten aan de nasale, saaie zang, die in vrijwel iedere song hetzelfde klinkt. Niet dat de muziek erg boeiend is. Openers Smoke en Collapse zijn best aardig, maar er is duidelijk een gebrek aan afwisseling en energie. Alles pompt maar een beetje monotoon door. Vooral de wat tragere tracks, zoals het Depeche Mode-achtige How Can You Sleep, zijn behoorlijk vervelend. De speciale editie bevat vijf extra songs, waaronder een paar remixen, die eigenlijk beter zijn dan alles op het reguliere album. Geen goed teken.

De eentonige nasale zang gaat op den duur wel wat irriteren, maar de aanstekelijke techno-deuntjes brengen een aangenaam jaren '80 gevoel teweeg. Naar het einde toe wordt het album ook steeds sterker. Het had allemaal wel wat steviger en heftiger geproduceerd mogen worden, maar ik kan er wel wat mee. De bonusdisc, voorzien van 2 nieuwe tracks en 7 remixen, is ook de moeite waard.

De nasale, monotone zangpartijen zijn nog steeds een minpunt, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal hier dik in orde is. De stemmige electronische pop/ rock van deze eenmansformatie staat nog steeds als een huis en is ook ditmaal meer consistent dan bijvoorbeeld een genregenoot als VNV Nation. Geen echte uitschieters, maar het album bevat geen slechte tracks en weet over de hele linie te boeien.

Bijna twintig jaar na het vorige album dient zich hier de comeback van At The Gates aan. Alsof men niet is weggeweest. De melodieuze death metal staat nog steeds als een huis en het is vooral smullen van de heerlijke gitaarriffs. De snellere passages zijn ook te gek, alleen is het jammer dat de meeste songs zich in midtempo afspelen. Dat is nu niet bepaald het sterkste punt van de band. Men moet voluit gas geven, dan is er geen vuiltje aan de lucht, maar omdat men dat hier te weinig doet is het album, hoewel mee dan degelijk, ietwat gewoontjes. En dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Meer variatie op dit album dan we van de zweden gewend zijn, met veel gebruik van bombastische orkestpartijen en hier en daar wat exotische instrumentatie. In de track Garden Of Cyrus komt zelfs een saxofoon opdraven. Dat had nou net niet gehoeven, maar het siert de mannen dat ze na al die jaren het experiment opzoeken. Het resulteert in een ietwat onevenwichtig maar doorgaans wel interessant album. De min of meer standaard uptempo beukers, het handelsmerk van de band, blijken ook ditmaal toch weer de beste tracks, de gedane moeite ten spijt.

Wel wat eenvormig qua songmateriaal en zangpartijen, maar verder een prima album van deze zweden. Het klinkt daarnaast ook wat meer organisch en overtuigend na het ietwat geforceerde vorige album, de comeback-plaat At War With Reality. Lekker snelle opgefokte thrash/ melodieuze deathmetal derhalve, met een fijn naargeestig sfeertje.

Erg origineel is deze californische band niet; de mix van poppy emorock en bikkelharde metalcore is nogal dertien in een dozijn. Dat betekent niet dat dit een slecht debuut is, maar met zoveel soortgelijke bands in het propvolle genre weet deze plaat zich niet te onderscheiden van de grijze massa. Ook zijn de songs nogal eenvormig, met steeds eenzelfde opbouw van schreeuwerige coupletten en zoete refreintjes. Gezegd moet worden dat alles wel lekker klinkt en goed geproduceerd is, waardoor ik uiteindelijk toch op een ruime voldoende uitkom. Volgende keer (als die er is tenminste) wel graag wat meer originaliteit en afwisseling.

Indrukwekkend klinkende mengeling van meerdere moderne metalgenres, resulterend in een enigszins onevenwichtig maar wel zeer smakelijk geheel. Halverwege het album verliest de band zich iets te vaak in stemmige, zweverige passages die de vaart herhaaldelijk uit de plaat halen. Maar wanneer er gebeukt moet worden gaat men er volledig voor. Op die momenten heerst de band en valt alles op zijn plek. Bij vlagen heel erg goed derhalve.

Indrukwekkend debuutalbum van deze finse metalband, met een geluid dat tussen melancholische postrock en dreigende death metal in hangt. Het klinkt in ieder geval bijzonder meeslepend en krachtig, met unaniem sterke songs. De twee albums hierna zijn ook zeer de moeite waard.

Niet zo goed als de volwaardige albums die deze finse band hierna zou uitbrengen, maar hier klinkt men sporadisch al behoorlijk imposant. Het geluid is wat minder gepolijst en de vijf tracks van deze EP zwalken een beetje alle kanten uit, maar de kwaliteit spat er wel van af.

Fraaie mengeling van ingetogen, stemmige rock en death metal. Iets teveel rustige passages naar mijn smaak, met slechts sporadisch een lekker vette riff en/ of grunt, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal bijzonder sterk en sfeervol in elkaar steekt. Op het volgende album, Between The Day & I, vallen alle puzzelstukjes precies op hun plek.

Met het vertrek van zanger van het eerste uur Alex Varkatzas heeft helaas ook het authentieke geluid van Atreyu het veld moeten ruimen. De voorheen altijd boeiende, vrij ruige metalcore schuift hier alarmerend op richting toegankelijke, makkelijk te verhapstukken stadionrock, met veel cleane zang en lekker in het gehoor liggende refreintjes. De moderne, glad klinkende productie gaat daarnaast gepaard met de toevoeging van veel electronica en allerlei hippe effecten. Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn, ware het niet dat het songmateriaal wel heel erg simplistisch is, met lauwe rampestampers die allemaal rond de drie minuten klokken. Precies de vereiste lengte van een gemiddeld songfestival-nummer. Dat spreekt helaas boekdelen.

Iets minder sterk dan het voorgaande album (ook qua produktie, die hier meer rommelig en kaal is), maar nog steeds zeer de moeite waard. Veel afwisseling - beukwerk en melodieuze stukken gaan naadloos in elkaar over - en een groot aantal songs is lekker catchy. Afsluiter Wait For You is wel wat minder- een wel erg conventionele rock ballad.

De band herpakt zich hier na het wisselvallige Long Live uit 2015. Zowel qua songs als produktie is dit een hele verbetering. Men klinkt weer hongerig en energiek en de twaalf songs hebben onderling voldoende variatie om over de hele linie te blijven boeien. Sporadisch verzandt de band in flauwe meezing-refreintjes, maar dit is gelukkig zelden echt storend. Het gaspedaal wordt jammergenoeg zelden tot nooit meer volledig ingetrapt, wat dat betreft heeft de metalcore van de begindagen definitief plaats moeten maken voor een meer stadionrock-achtige aanpak, maar binnen dat subgenre is Atreyu wel één van de betere bands.

Uitstekend album, een lekkere mengeling van nu metal, metalcore en poppy punk. Bijzonder catchy songs, energiek uitgevoerd en vol afwisseling. Kan geen slechte song ontdekken, of het zou de onnodige bonustrack Clean Sheets moeten zijn. Beste nummer is wat mij betreft het heftige When Two Are One.

Het is alweer zes jaar geleden dat het vorige album verscheen; blijkbaar had de band enige tijd voor bezinning nodig. Niet dat het geluid overigens veranderd is. Nog steeds probeert de band een brug te slaan tussen metalcore en meer gangbare rockmuziek, met ook nu weer wisselend resultaat. De band is op zijn best in stevige songs als Cut Off The Head en het afsluitende Reckless, maar op zijn slechtst in een flauwe en vooral slome meezinger als Do You Know Who You Are, compleet met We Will Rock You-achtig intro. De goede songs overheersen gelukkig, maar echt memorabel wil het maar niet worden. Terwijl men toch zes jaar de tijd heeft gehad.

Brak uitgevoerde- en geproduceerde metalcore. Deze band zou later een aantal prima albums maken, maar dit debuut is aan de bedroevende kant. De vlakke songs hebben weinig om het lijf en de zang is erg eenzijdig en vervelend.