Makkelijk te verhapstukken en lekker in het gehoor liggende industriële metal uit Zweden. De band doet zich er soms iets te makkelijk vanaf in de refreintjes, maar het songmateriaal is verder best oké. Origineel is het allemaal niet, maar door de prima produktie en de korte speelduur gaat de boel in ieder geval niet vervelen.

Nogal standaard uitgevoerde amerikaanse rock, niet slecht maar ook niet bepaald goed. Opener Afflicted is best te pruimen en de overige songs zijn redelijk, maar het geheel mist gewoonweg originaliteit. Wel een lekker kort plaatje overigens.

Mooi album, maar naar mijn smaak iets te rustig. Lijkt eigenlijk vrij sterk op de laatste paar, meer ingetogen, platen van The Gathering; als die band dit had uitgebracht had ik het ook geloofd. The Gathering had echter wat meer pit, hier is het voornamelijk zwijmelen geblazen. Niets mis mee natuurlijk en het is allemaal goed gedaan, maar ik had graag wat meer songs als het stevige Witnesses ter afwisseling gehad. Gelukkig blijft Anneke's stem er één om te koesteren.

Heel kort album (feitelijk nog geen half uur), wat eigenlijk maar goed ook is. De stevige punkrock die Aiden hier ten gehore brengt is nu niet bepaald bijster interessant. De songs zijn best heavy en fel, maar het ontbreekt de plaat gewoonweg aan memorabel materiaal. Het is allemaal te vlak en gewoontjes. Ik ga me niet verder verdiepen in de band, dat is zeker.

Volstrekt inwisselbare mengeling van emorock en metalcore uit Italië, met songs die amper tot de verbeelding spreken. Het is niet slecht, maar wel erg middelmatig. De zanger heeft een vervelend nasaal en dreinerig stemgeluid, dat snel op de zenuwen gaat werken. Net als de hele plaat eigenlijk.

Traag... It Is! Sfeervolle doom-metal die wel wat doet denken aan genregenoten My Dying Bride. Veel cleane zang, goed gedaan, maar van mij hadden er wel wat meer grunts door het songmateriaal gegooid mogen worden. Het is nu sporadisch wel wat gezapig en ingetogen. Verder prima uitgevoerd en geproduceerd. Geen hoogvlieger, daar is het allemaal wat te langdradig en eenzijdig voor, maar goed genietbaar.

Muzikaal dik in orde en de productie is geweldig, maar de songs gaan naarmate het album vormt op elkaar lijken en er zijn (afgezien van de geweldige opener) weinig uitschieters. Ook de zeer eentonige, grotendeels onverstaanbare, zang is een nadeel. Bij vlagen betrapte ik mezelf erop te denken dat het geheel beter had gewerkt als instrumentaal album. De originele sound en de vele coole details binnen de muziek tillen de plaat gelukkig nog wel boven de middelmaat uit.

Minder sterk dan het voorgaande meesterwerk Dirt, vooral door de wat lichtere sound en het minder indringende songmateriaal. Goed is het album zeer zeker, maar de lat lag gewoonweg te hoog voor deze derde plaat. Tegen het einde worden de songs steeds langer en begint de boel te slepen. Al met al het minste Alice In Chains-album, wat mij betreft.

Best goed album, maar wel aan de wat tamme en ingetogen kant. Het songmateriaal is degelijk genoeg en er zijn enkele pareltjes aanwezig, maar het is een beetje een gevalletje been there, done that. Het geluid is dan wel weer op en top Alice In Chains, te herkennen uit duizenden. Het overheersende gevoel is dat men op safe speelt en geen risico's neemt.

In 2009 maakte de band een opmerkelijk sterke comeback met het album Black Gives Way To Blue. Nieuwe zanger, zelfde geluid. Dit nieuwe werkstuk sluit naadloos aan op dat album. Slepende, stemmige songs voorzien van fraaie dubbele zang, uitstekend geproduceerd. Nadeel is wellicht dat er eigenlijk totaal geen verrassingen zijn qua songmateriaal, maar wat maakt het uit. Fijn dat Alice In Chains nog meetelt en zo te horen nog jaren meekan.

Matig comeback-album, waarmee de band het volgens mij niet gaat redden. Het songmateriaal is gewoonweg niet sterk genoeg. Opener Yellow Pages is veelbelovend en een catchy song als Our Time heeft zeker hitpotentie, maar er zijn teveel matige tracks die amper een indruk achterlaten. Deze band heeft een mooie toekomst achter zich.

Wederom na negen jaar een teken van leven van deze amerikaanse rockband. Het album begint veelbelovend met een paar vlotte en energieke tracks, waarbij vooral het aanstekelijke Last dAntz in positieve zin opvalt. Helaas zakt het niveau van het songmateriaal vervolgens langzaam weg, met vooral tegen het einde van het album een paar flinke missers. Het saaie Glasses is op het randje; de ongeïnspireerde Wham!-cover Everythings She Wants te braaf en dus benedenmaats. Het vervelende afsluitende titelnummer zorgt voor de definitieve doodsteek. Tijd om het lijk te begraven, mannen.

Blijft een leuke en energieke rockband, maar dit derde album is wederom geen hoogvlieger. Her en der een paar aanstekelijke tracks, maar het songmateriaal is vaak net iets te vlak om het hele album te kunnen boeien. Eén van de leukste tracks is Forgive & Forget, die overigens niet op iedere versie van de plaat te vinden is. Het album is ook bekend onder de titel '3rd Draft'.

Best apart dit: stevige metalcore met zoete boyband-achtige zang. Het werkt wonderwel best goed, al gaat de formule na een aantal tracks wel een beetje vervelen. De eersteklas produktie en de prima uitvoering houden dit gelukkig grotendeels op de rails, maar wat meer variatie qua songstructuren en zangpartijen had geen kwaad gekund.

Stevige rock met een poppy inslag. De twee zangeressen zijn uitstekend. Hier en daar had ik het liever wat steviger gehad, maar dit is best een aardig album. Doet soms wel wat denken aan het werk van P!nk, maar deze band is wel heel wat ruiger.

Technisch vernuftige deathcore inderdaad, bijzonder goed uitgevoerd, maar helaas heb ik niet zoveel met het genre. De songs missen een groove en zijn, ondanks dat ze goed te behappen zijn, voor mij niet direct genoeg. Een afwisselend album, dat zeker, maar het blijft bij mij niet hangen.

Begint inderdaad super met de beukende titeltrack, maar daarna wordt het toch snel weer vrij melodieus en gezapig. Iets minder gelikt dan voorganger Overcome, mede door de iets meer heavy produktie en de ruigere zangpartijen, maar het blijft een beetje behelpen hier en daar. Afsluiter The Waiting One is één van de betere tracks, een fraaie ballad die tegelijkertijd melodieus en heavy is.

De vorige paar albums waren sporadisch al op het randje, daar ging het geluid van de band regelmatig richting commerciële rock; ditmaal is men helaas definitief afgezakt. In een paar songs trekt de band nog steeds stevig van leer, maar de meeste songs zijn vlees noch vis. Van gemakzuchtige deuntjes als Asking Too Much en een plichtmatige powerballad als What If I Was Nothing worden de fans niet echt blij, vrees ik. De afwisseling tussen ruige beukers en simpele rocksongs zorgt wel voor veel variatie, maar of dat in dit geval nu iets positiefs is... nee.

Eén van de betere albums van deze amerikaanse melodieuze metalcoreband. Het energieke en lekker felle songmateriaal wordt steeds beter naarmate de plaat vordert, om te eindigen met het uitstekende Blood & Stone. De mierzoete refreintjes vormen nog steeds een zwak punt binnen het totaalgeluid, maar ditmaal biedt men voldoende tegengas om dit grotendeels te kunnen compenseren.

De gebruikelijke mixed bag; toegankelijke metalcore, afgewisseld door poppy rocksongs en flauwe ballads. Het is wederom vakkundig uitgevoerd en de meeste songs liggen best lekker in het gehoor, maar het album zit te gelikt en commerciëel in elkaar om te kunnen overtuigen. Onderhoudend en afwisselend, maar leeg.

Gelikte metalcore met heel wat invloeden uit de nu metal-hoek. Het klinkt allemaal erg lekker en de plaat is prima geproduceerd, maar het is allemaal net iets te glad en te bedachtzaam. Vaak bekruipt me eenzelfde gevoel dat ik ook met een band als Ill Nino heb: lekker aggressief in de coupletten maar de refreinen zijn mierzoet. Sterke songs, maar het echte metal-gevoel is er niet.

Prima amerikaanse metalcore, goed geproduceerd en net afwisselend genoeg om tot het einde te blijven boeien. Het tempo had hier en daar nog wel wat hoger mogen liggen, maar het songmateriaal is bovengemiddeld goed, met afwisselend ruige en melodieuze zangpartijen die op beide fronten weten te overtuigen. De sporadisch ingezette zware grunt is ook fijn. Jammer dat de band hierna een reeks nogal onevenwichtige albums zou afleveren, want hier bewijst men tot de top van het genre te behoren.

Gladde metalcore, bij vlagen indrukwekkend maar grotendeels voorspelbaar en op safe spelend. Net als het geval was op de vorige paar albums. De beste (en meest heavy) songs bevinden zich aan het einde van het album; daar laten band en zanger horen nog steeds flink wat kwaliteit in huis te hebben. Jammer dat men dat hier niet wat vaker laat horen.

Het zoveelste wisselvallige album van deze amerikaanse metalcore-band. Stevig qua gitaarwerk, maar vaak erg zoet in de refreintjes. Dat pakt ook ditmaal niet overal even goed uit, al moet gezegd worden dat het album heel wat beter is dan de te gladde voorganger Madness. Opener Fuck Love is bijvoorbeeld bikkelhard en best goed. De rest van het materiaal kan er mee door.

Best oké progressieve metal uit Zweden, vooral op instrumentaal vlak de moeite waard. De zanger is niet slecht maar tilt wat mij betreft het songmateriaal niet naar een hoger niveau. Het album boeit gelukkig over de hele lengte, maar men mag het gaspedaal wel wat vaker indrukken, zoals tijdens het lekkere When Your Heroes Fall.

Degelijk tweede album van deze zweedse progressieve metalband. Het had wat mij betreft allemaal wel wat steviger en meer uptempo gemogen, maar afgezien daarvan is het songmateriaal over de hele linie genomen best goed, zij het nogal eenvormig. Vooral het afsluitende titelnummer is bijzonder fraai.

Degelijke deense metal, die een mengeling aan stijlen biedt. Een beetje metalcore hier, een vleugje thrash daar. Het resultaat is weliswaar niet erg origineel, maar wel bijzonder vet en overtuigend. Zoals zo vaak het geval is bij dit soort bands zijn de uptempo songs, voorzien van heerlijke polka-ritmes, verrerweg de beste. Zodra meer midtempo werk zich aandient wordt het toch wat minder interessant.

Wat een geweldige band is dit toch. Ook op dit vijfde album staat de technische progressieve death metal op eenzame hoogte. Geholpen door een loepzuivere en kraakheldere productie klinkt het materiaal afwisselend avontuurlijk, meeslepend en vernieuwend. Alle tracks zijn de moeite waard, maar het murw beukende (en verrassend aanstekelijke) The Secular Age en het afsluitende epische, tien minuten durende titelnummer springen er in positieve zin uit.

Superieure moderne technische death metal, licht progressief met hier en daar leuke flamenco-riedeltjes. Ook dit zesde album laat een band op eenzame hoogte horen. Wat een strakke sound en wat een verpulverende stootkracht. Klein minpuntje is de overdaad aan cleane zang, maar dat wordt voldoende gecompenseerd door werkelijk onmenselijk bruut brulwerk en alles daar tussenin. Halverwege zakt het album een beetje in, dat is jammer, maar gezien het niveau van de eerste drie en de laatste paar tracks doet dit amper afbreuk aan de feestvreugde. Wederom petje af voor Allegaeon!

Niet zo avontuurlijk en inventief als voorganger Formshifter, en ook niet zo goed, maar toch wel weer een bruut en meeslepend melodieus death metal-album. De songs steken wederom fraai in elkaar en op technisch vlak is deze band gewoonweg geweldig. Productioneel klinkt het ditmaal iets 'warmer' en meer organisch; tevens lopen de songs wat lekkerder, met meer groove en herkenbare hooks. Enige minpuntje is dat het album als geheel net een beetje spanning mist, alsmede echt sterke songs. Verder niets dan lof voor dit derde album.