Fijn album van één van mijn favoriete metalcore-bands. Men weet constant kwaliteit en vernieuwing te brengen, zonder dat dit ten koste gaat van de energie en aggressiviteit. Knap ook hoe de zanger steeds cleane vocals weet te vermijden, terwijl hij toch voortdurend de aandacht weet vast te houden. Niet het beste album van de band, dat is wat mij betreft nog steeds Constellations uit 2009, maar zeker één van hun betere.

Lang niet zo goed als het latere werk, maar absoluut geen verkeerd debuut. De snoeiharde metalcore wordt intens en energiek gebracht, maar het schort nog wat aan de arrangementen van de songs en de produktie is ook aan de rommelige kant. De kwaliteit die de band in huis heeft is sporadisch hoorbaar, maar komt er hier nog niet helemaal uit.

Heeft de wereld behoefte aan nog een Foo Fighters? Ach, zolang het songmateriaal zo degelijk wordt neergezet als Autovein hier doet is een kloon niet zo verkeerd. En, eerlijk is eerlijk, af en toe heeft de band dan ook wel weer een ander, iets meer eigen geluid. De songs zijn compact en luisteren lekker weg en het geheel is netjes geproduceerd. Memorabel is het allemaal niet, maar wel aangenaam.

Ook op dit tweede album klinkt de band erg als Foo Fighters, maar dan zonder de energie en de felheid van die band. De songs zijn hier overwegend erg ingetogen en gezapig, alsmede flink uitgesponnen. Het is wederom niet slecht gedaan, maar door het ontbreken van uptempo songs is het lastig de aandacht er de volle lengte bij te houden.

Prima album, netjes in elkaar gezet en zonder missers. Het is allemaal weinig origineel en echt sterke songs ontbreken, maar het geheel luistert prettig weg. Ruig wordt het nergens en de weinige metal-riffs zijn wat afgezwakt in de mix, maar binnen het genre een degelijke middenmoter.

Het zal mijn muziek nooit helemaal worden, vrees ik. Ik blijf me storen aan bepaalde oubollige elementen in de muziek, zoals de cliché refreintjes, de tenenkrommende samenzang en het EO-jongerendag gevoel dat ik bij sommige songs krijg. Het is een album dat je graag hoger zou willen waarderen door de ambitie en het betrokken vakmanschap, maar ik blijf toch weer steken op een mager zesje. De epische opener Stargazers is gelukkig prima, net als het gothic Symphony Of Life. Rat Race gaat ook nog wel, maar verder is het vrij middelmatig allemaal. Benieuwd wat het tweede deel, The Wicked Symphony, gaat brengen. Fingers crossed...

Goed uitgevoerde power metal, maar het is toch niet helemaal mijn ding. De refreintjes zijn net iets te meezingerig en de songs net iets te glad. De zeikerige ballads doen het geheel ook geen goed. Hier en daar een sterke compositie (de titelsong en The Toy Master), maar het niveau ligt helaas toch iets te laag voor een ruime voldoende.

Dit album bevalt me iets beter dan Angel Of Babylon, waarschijnlijk door de iets heaviër songs en het iets meer prominent aanwezige gitaarwerk. Grotendeels nog steeds niet mijn ding en ik blijf me storen aan de grotendeels uit de bocht vliegende zang (en kitscherige achtergrondvocalen). Vooral de zang in Scales Of Justice gaat behoorlijk over de top. De muziek is ook niet donker en dreigend genoeg voor mijn smaak. Precies; power metal is gewoon niets voor mij. Toch een aantal sterke songs- het bombastische titelnummer is fraai en Runaway Train kan er ook goed mee door.

Lekker avontuurlijke, afwisselende metal, soms aan de flauwe kant, dan weer intens en stevig. Jammer dat de thematiek aan de simpele kant is, waardoor het album toch wel wat minder uitpakt dan de vorige twee platen van de band. Daarnaast staan er een paar nogal nietszeggende songs op, zoals het AC/DC-achtige titelnummer. Het afsluitende instrumentale tweeluik Silent Songs Of The King is dan wel weer verrassend sterk, met het eerste deel een soort John Carpenter-achtig soundtrackwerkje. Een beetje wisselvallig album dus, maar best fijn.

Lekker vlot en stevig album, enigszins ontsierd door het nogal eentonige geschreeuw van de zanger, die op iedere track hetzelfde kunstje laat horen. Het is gelukkig bij een eenmalig probeersel gebleven, getuige de latere albums, waarop hij een stuk veelzijdiger uit de hoek komt. Afgezien van de zang is het album wel de moeite waard.

Vermakelijk album van deze zweden, maar net als de voorgangers geen hoogvlieger. Daar is het songmateriaal ook nu weer te schizofreen en wisselvallig voor. Flauwe en geweldige passages wisselen elkaar in hoog tempo af. Het album beluistert zich dan ook als een soort kermisattractie. Best leuk en spannend, maar tegelijkertijd nogal oppervlakkig en vluchtig.

Het is weer kermis op dit nieuwe album van deze altijd vermakelijke zweedse metalband. Variatie genoeg in ieder geval. Zo is opener Tonight We Must Be Warriors aan de tamme en flauwe kant, maar het daarop volgende In The Airwaves hakt er vervolgens keihard in. En zo gaat het de met de rest van de plaat ook. Het songmateriaal steekt knap in elkaar en de tracks nestelen zicht snel in het geheugen, met lekker in het gehoor liggende riffs en aanstekelijke refreintjes. De band loopt inmiddels een beetje het gevaar zonder echte eigen identiteit te komen zitten, maar zolang men op dit niveau blijft presteren hoor je mij niet klagen.

Een behoorlijke stijlbreuk vergeleken met de Rammstein-achtige industriële metal van het vorige album, Hail The Apocalypse. Het pakt gelukkig overwegend goed uit. Hier en daar treffen we een paar flauwe songs en bepaalde theatrale aspecten zijn een beetje cheesy, maar het materiaal is overwegend avontuurlijk, afwisselend en behoorlijk heavy. Productioneel steekt het allemaal ook bijzonder fraai in elkaar. De band heeft er duidelijk werk van gemaakt.

Tot voor kort had ik nog nooit van deze zweedse band gehoord, maar na een goede recensie in Aardschok dit album toch maar even een kans gegeven. Blijkbaar is dit reeds de vijfde plaat van de band. Het geluid op dit album neigt naar de zware industriële metal van een band als Rammstein, al beschikt die band wel over betere songs. Het materiaal op deze plaat is aan de wisselvallige kant. De titelsong is bijvorbeeld een aanstekelijke maar nogal simpele rampestamper; Something In The Way een redelijke maar nogal anonieme Nirvana-cover. De songs klinken door de stevige produktie behoorlijk goed, maar zwalken een beetje heen en weer tussen inventieve, energieke beukers als Death Of Sound en voorspelbare, haast infantiele deuntjes als Puppet Show. Het resultaat is een leuk maar iets te schizofreen album. Ik ben vooralsnog niet helemaal overtuigd en niet voornemens om het eerdere werk van de band te gaan ontdekken.

Opener Silence In The Age Of Apes ramt er ongenadig hard in; wellicht een goedmakertje voor het vermakelijke maar nogal flauwe vorige album. En daarna is het niet gedaan met de zware riffs en de ruige zangpartijen. Het hele album is lekker opgefokt en snel, een stijl die mij wel bevalt. Gezegd moet worden dat bepaalde simplistische refreintjes de pret sporadisch wel een beetje bederven (en eenmaal op de helft zakt het album flink in), maar de energie van de band en het stevige songmateriaal maken veel goed.

Weinig opzienbarend verzamelalbum met stevige rocksongs die waarschijnlijk slechts te horen zullen zijn op de aftiteling van de gelijknamige film. Zo gaat het meestal met dergelijke platen. De voornaamste bestaansreden van dit album is de langverwachte terugkeer van Soundgarden, met de track 'Live To Rise'. Een prima nummer, net als 'I'm Alive' van Shinedown. Met deze twee songs is het kruit dan ook wel grotendeels verschoten, want de overige 11 songs zijn, hoewel niet slecht, nogal aan de standaard kant.

Aardige mengeling van Dream Theater en Megadeth, niet verwonderlijk als je hoort dat ex-Megadeth bassist David Ellefson hierop meespeelt en de plaat mede heeft geproduceerd. De produktie is helaas niet geweldig: het geluid kent te weinig variatie en detail en de zang staat iets te ver achter in de mix. Niettemin best een aardig album, met prettig in het gehoor liggende songs en goed gitaarwerk.

Deze zweedse kruisbestuiving van metal- en deathcore zit degelijk in elkaar, maar het songmateriaal is net niet memorabel genoeg om de volle lengte te blijven boeien, hoe kort het album met net 35 minuten ook is. Variatie tussen de tracks genoeg, dat wel, met hier en daar zelfs uitstapjes richting pop en synthwave, al blijft het geluid overwegend bikkelhard en bruut. Sporadisch erg goed, maar hier en daar zakt de boel wat in.

Spijkerharde zweedse metal, een woeste combinatie van death- en metalcore. Met de verpulverende opener My Worst Enemy verschiet de band zijn kruit wel enigszins, aangezien het daarna nergens meer zo goed of intens wordt, maar de rest van het album is uiteindelijk wel de moeite waard. Het overwegend midtempo songmateriaal is niet overal even toegankelijk of makkelijk te behappen, maar Aviana heeft zijn zaakjes duidelijk goed voor elkaar, met een strakke band en een beest van een zanger.

Indrukwekkend debuut van deze zweedse band, met een geluid dat ergens tussen death- en metalcore in ligt. Het songmateriaal is weinig onderscheidend en op gegeven moment gaat alles erg op elkaar lijken, maar het klinkt allemaal wel heerlijk bruut en overweldigend. Prima zanger ook.

Wat saaie pop/rock, niet slecht maar te degelijk en zonder greintje originaliteit. Leuk als achtergondmuziekje, maar er zijn geen songs die er echt uitspringen. Het zal me verbazen wil dit doorbreken, maar je weet het nooit.

Ik luister liever naar het meer melancholische (en betere) Blackfield, maar ook deze poppy soloplaat van meneer Geffen is best fraai. Qua uitspraak zit hij er wel wat meer naast, iets dat me bij Blackfield eigenlijk nooit opvalt, maar verder is het een prettig album dat gelukkig nergens al te vrolijk wordt. Het nummer The One zou niet misstaan op een Blackfield-album.

Sterke debuut EP, jammer dat deze qua speelduur zo kort is. De versie die ik bezit bevat nog wel een instrumentaal outro, End Transmission. De sound van de band doet denken aan 30 Seconds To Mars, vooral door de Jared Leto-achtige vocalen en de combinatie van licht futuristische rock en electronische details. Ik moet wel zeggen dat Awaken The Empire wel heel wat energieker en lekkerder klinkt dan wat 30 Seconds To Mars ons heeft voorgeschoteld op de laatste twee albums. Kom maar op met dat volwaardige debuutalbum!

Niet echt vernieuwend inderdaad, meer een herhaling van/ variatie op eerder werk. Verzorgd tot in de puntjes en produktioneel ook eersteklas, maar het geheel speelt muzikaal een beetje op veilig en nergens wordt er echt gevlamd. Het hele gebeuren is nog iets rustiger dan The Human Equation. Lekker om naar te luisteren, maar tekstueel en muzikaal niet Ayreon's beste werk.

Arjen Lucassen levert geen half werk af en ook dit Ayreon-album is tot in de puntjes verzorgd. Het klinkt allemaal weer erg fraai, met een keur aan gastzangers- en zangeressen. Voornaamste probleem, naast de sporadische overdaad aan vrolijke folk-riedeltjes dan, is dat het songmateriaal een beetje inwisselbaar is. Nergens worden nieuwe paden bewandeld of risico's genomen. Dat is jammer, want het doet een beetje afbreuk aan alle kwaliteit die hier wel degelijk wordt geleverd. Vooral degelijkheid troef derhalve.

Net als voorganger 01011001 uit 2008 niet het beste dat Ayreon heeft gemaakt, maar wel weer een fraai en zeer verzorgd conceptalbum. De teksten zijn hier en daar aan de simpele kant en het 'verhaal' is niet bijster boeiend, maar de muzikale uitwerking is wederom eersteklas en tot in de puntjes verzorgd. Productioneel zit het geheel bijzonder knap in elkaar. Dit keer qua sfeer wat meer folk-achtig, met veel ruimte voor allerlei avontuurlijke keyboard-partijen. Sporadisch is het album gelukkig ook best stevig, met lekker zwaar gitaarwerk en een aantal felle tempowisselingen. Bepaalde songs hebben een iets te hoog 'riverdance'-gehalte en het duurt me allemaal net iets te lang (het album bestaat uit vier lange tracks, onderverdeeld in 42 kortere songs), maar overwegend wel een imposante en meeslepende progressieve rockplaat.

De eerste musical van Ayreon is een feit en valt helaas een beetje tegen. Of is het een hoorspel? Kan ook. Het dik aangezette romantische epos heeft elementen van beide genres maar weet nergens echt te vlammen of ook maar tot leven te komen. De songs zijn te kort en worden continu onderbroken door de vervelende vertelstem, die de behoefte voelt om ieder aspect van het verhaal uit te kauwen. Zo blijft er weinig meer te ontdekken binnen het songmateriaal zelf, dat overigens vrij mat en oubollig klinkt. De zanglijnen staan volledig in dienst van het verhaal en zijn wat mij betreft ook veel te letterlijk qua teksten. Op technisch gebied heeft meneer Lucassen het album wel weer knap in elkaar gezet en er komt een hoop talent opdraven, maar ik mis toch die ene naam die het geheel helemaal in stijl had kunnen afmaken. Meatloaf.