Deze band stelt eigenlijk nooit teleur, al moet gezegd worden dat de vorige twee albums te lijden hadden onder een gebrek aan memorabel songmateriaal. Dat heeft men hier gelukkig gecorrigeerd. Vrijwel alle tracks zijn ditmaal de moeite waard en laten een kunstig uitgebalanceerde mix van metal en hardcore horen. Er is tevens wat meer dynamiek aangebracht binnen het geluid, waardoor het nu niet simpelweg bruut is maar ook goed. Kortom, overtuigend uitgevoerde en uitstekend geproduceerde metalcore van hoog niveau.

Verwoestende metalcore, overdonderend en bikkelhard. Dat deze band kwaliteit in huis heeft staat buiten kijf, maar men is ditmaal iets teveel doorgeschoten in het bedenken van brute riffs en compromisloze schreeuwpartijen. Het liedje wordt meer dan eens uit het oog (oor?) verloren. Je kunt nog zo'n vette muur van geluid neerzetten; wanneer je geen sterke songs in huis hebt verlies je de interesse van de luisteraar. Zo simpel is het. Niet dat de songs hier slecht zijn, verre van dat, maar er is gewoonweg te weinig melodie en afwisseling aanwezig. Volgende keer beter.

Best apart, deze mengeling van Meshuggah-achtige moderne metal (ook bekend als 'djent') en ambient soundscapes. Eh, kunnen we dit 'ambidjent' noemen, wellicht? Hoe dan ook, het is bij vlagen behoorlijk indrukwekkend en meeslepend, al zijn de songs wel heel erg uitgesponnen. De ambient-elementen zorgen voor de broodnodige afwisseling. De laatste drie tracks, verzameld op een tweede schijfje, zijn puur ambient. Als remedie voor slapeloosheid in ieder geval zeer geslaagd, maar ik kan er weinig mee.

Dit tweede album heeft even op zich laten wachten (bijna zes jaar!) en blijkt uiteindelijk geen onverdeeld succes. Met het songmateriaal is weinig mis, maar de nogal doffe produktie reduceert alles tot een matte audiosoep waarin vooral de gitaren en drums volledig verdrinken. Slechts de zang komt goed voor de dag, maar laat dat nou juist één van de minder geslaagde elementen van het geheel zijn. Kortom; hier is of te lang of te kort aan gesleuteld door niet-kundige mensen.

Na het uitstekende debuut ging het tweede album grotendeels de mist in door eeen bijzonder brakke produktie, ondanks redelijk sterk songmateriaal. Hetzelfde gebeurt hier, al klinkt het album al met al wel iets beter. Het komt allemaal echter net niet goed genoeg uit de verf, waardoor het de band ontbreekt aan overtuigingskracht. Jammer, want Uneven Structure bestaat uit prima muzikanten. Kan echt niemand hen helpen aan een degelijke producer?

Sterk debuut van deze amerikaanse metalband, die de dynamiek van Deftones weet te koppelen aan het geweld van een band als Machine Head. De songs zijn unaniem sterk, met als uitschieter het lange en afwisselende Stained, dat halverwege een geweldige tempowisseling kent. Hier en daar wellicht iets te eenvormig, maar nog steeds een prima album.

Prima vierde album. Het is de band gelukt om de meer metal-gerichte sound van de eerste twee platen te mengen met het meer alternatieve/Radiohead-gerichte geluid van het voorgaande album, Glow. Het resulteert in een reeks sterke songs, prachtig emotioneel gezongen. Geen enkele misser, wat mij betreft. Absolute uitschieters zijn In Search Of A Ghost en het ruim 10 minuten durende The Part.

Langdradige bedoening dit, niet slecht maar zeker ook niet goed. Slechts sporadisch duikt er een memorabele passage op; hoofdzakelijk zeurt het album maar een beetje door, voorzien van vervelende zangpartijen en saaie instrumentatie zonder veel variatie. De orkestpartijen zijn overigens wel mooi verzorgd. Maar ja, de hoofdmoot wordt helaas gevormd door weinig memorabele electronica.

Het album begint sterk met een aantal lekkere songs, maar halverwege wordt het allemaal wat gezapig en futloos. Tegen het einde trekt het dan gelukkig weer wat aan. Iets steviger dan voorganger Never, Never Land, maar het mist ook ditmaal de diversiteit en het avontuur van het debuut. Het is allemaal wel erg poppy en voorspelbaar in de opbouw van de songs.

Be careful what you wish for... Bij het beluisteren van het vorige album (Gold uit 2022) miste ik de metal en was het vooral popmuziek dat de klok sloeg; hier mis ik de popmuziek tussen de metal. De duitse band klinkt hier bruter en botter dan ooit en neemt slechts sporadisch wat gas terug. Helaas vertaalt zich dit niet naar memorabele songs. Alles klinkt overweldigend zwaar en ruig (met vooral fenomenaal gebruik van de basgitaar), maar de afzonderlijke tracks missen een spannende opbouw en klinken alsof ze nogal haastig in elkaar gezet zijn. Over de overstuurde productie ben ik tenslotte ook niet echt te spreken; die zit continu in het rood.

Inhoudelijk even schizofreen en chaotisch als altijd, maar productioneel gelukkig wel wat beter dan het vorige album. Hierdoor is de mallemolen aan stijlen en sfeerwisselingen goed te pruimen. Het album steekt kunstig in elkaar en bij vlagen is het geluid best vernieuwend, met heel wat rare electronische effecten (of zijn dat gitaren?!). Tegen het einde doet zelfs hiphop zijn intrede, om de kermis compleet te maken. Rare jongens, die duitsers.

Afwisselende moderne progressieve metal uit Duitsland. Het songmateriaal stuitert heen en weer tussen sfeervolle ingetogen electronische passages en schreeuwerig beukwerk met stotterende gitaren, maar alles wordt knap in goede banen geleid en ontspoort nergens. Niet alle songs zijn even memorabel, maar indrukwekkend klinkt het in ieder geval allemaal wel. Productioneel staat dit ook als een huis. Mijn interesse is in ieder geval gewekt en ik ga het eerdere werk van de band ook maar eens proberen.

Prima moderne metal uit Duitsland, afwisselend melodieus en bikkelhard. Ook de zang gaat van zoetgevooisd naar brulbeer-stand. Op beide vlakken weet de band eigenlijk wel te overtuigen, al is het songmateriaal niet overal even memorabel. Er staan evenwel flink wat sterke tracks op het album en het totaalgeluid is fraai verzorgd.

Gewaagd album van deze duitse progressieve metalband. In het verleden schuurde het geluid wel vaker tegen popmuziek aan, maar ditmaal gaat men er echt voor. Het resultaat doet denken aan een band als Sleep Token, al doet die band het kunstje nog wel wat beter. Unprocessed komt wat softer uit de hoek, al steekt het songmateriaal vernuftig en verrassend aanstekelijk in elkaar. Hier en daar komt men nog wel met een stevige song op de proppen, inclusief het Muse-achtige Berlin, maar overwegend is het echt popmuziek dat de band hier laat horen. Goed uitgevoerd, dat zeer zeker, maar ik had af en toe wel behoefte aan wat meer stevige momenten.

Wederom niet slecht, maar net als op het debuut gaat het op gegeven moment allemaal wat op elkaar lijken. De zang blijft een acquired taste, maar schiet hier minder uit de bocht dan op het vorige album.

Best pakkende gothic rock in het straatje van Evanescence, maar wel iets steviger, meer metal. Lekkere songs, redelijk geproduceerd. Iets meer detail in de mix had geen kwaad gekund. De opgefokte zang van de zangeres is soms iets teveel van het goede (ik moest soms zelfs een beetje denken aan Alvin & The Chipmunks!), maar past overwegend wel bij de vlotte, doorgaans uptempo muziek.

Typische amerikaanse degelijkheid, deze loodzware en goed in het gehoor liggende nu-metal met pop- en hiphop-elementen. Het album begint behoorlijk bot en nerveus maar neemt gaandeweg (gelukkig) wat gas terug, met een reeks wat meer ingetogen melodieuze tracks. Hier en daar blijft de boel evenwel behoorlijk stevig. Origineel is het allemaal niet, maar het songmateriaal is bovengemiddeld sterk en de band klinkt dermate overtuigend dat het album aangenaam wegluistert.

Solide progressieve metal uit Griekenland, qua songmateriaal niet bepaald verrassend maar wel uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. De veelal behoorlijke lange tracks (het titelnummer duurt bijvoorbeeld ruim 18 minuten) zijn meeslepend en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een hele prestatie, aangezien het album bijna 80 minuten duurt. De zang had wat beter gekund, die is soms wat zeurderig en niet krachtig genoeg, maar afgezien daarvan valt er weinig te klagen.

Moderne franse metal, ook wel bekend als djent, in het straatje van bands als TesseracT en Textures. Nadeel van de meeste bands in dit genre is dat ze allemaal op elkaar lijken, en zo ook dit Until The Uprising. De strakke uitvoering en stevige produktie zorgen er gelukkig wel voor dat het songmateriaal heerlijk vet klinkt. Qua zang is er ook de nodige afwisseling, van zoete cleane zang tot het betere brulwerk. Te weinig identiteit vooralsnog om boven het maaiveld uit te steken, maar de band heeft zeker potentie.

Productioneel aan de karige kant, waardoor het songmateriaal helaas niet optimaal uit de verf komt. Jammer, want deze band heeft wel het één en ander te bieden. Zo heeft men een geweldige zanger in huis, die alle partijen, zowel melodieus als bruut, met gemak aan kan. Enkele tracks, zoals opener Redemption I Am en het felle afsluitende In This Victory, zijn daarnaast uitstekend. De rest van het materiaal kan ermee door, maar is net te weinig onderscheidend. Vandaar waarschijnlijk dat we hierna niets meer van Uriah hebben vernomen.

Een bijzonder aangename verrassing, dit door Joe Duplantier (Gojira) geproduceerde tweede album van deze britse metalband. Het licht sinistere geluid staat als een huis en de acht tracks zijn stuk voor stuk de moeite waard, met als positieve uitschieter het heerlijk opzwepende Becoming The Ocean. Veel variatie, met afwisselend brute en ingetogen passages, heerlijke riffs en veel tempowisselingen. Zo mag ik het graag horen.

Rommelig debuut van deze britse band waarop men duidelijk nog op zoek is naar een eigen geluid. Er komt veel oude Metallica langs en er zijn veel invloeden te horen van hedendaagse bands als Mastodon en Gojira. Het vertaalt zich lang niet altijd naar boeiend songmateriaal en productioneel laat het album ook wel wat te wensen over. Positieve elementen zijn er gelukkig ook. Zodra het gaspedaal erop gaat is de band goed in vorm en klinkt alles heerlijk vet. En dat gebeurt gelukkig best vaak.

Lichte tegenvaller na het geweldige vorige album. Het songmateriaal is hier gewoonweg minder boeiend, uitzonderingen daargelaten. De opzwepende opener Be Not Dismayed, het fijne titelnummer (inclusief heerlijke tempoversnelling) en het proggy Harken The Waves (met een geslaagd gastoptreden van Troy Sanders van Mastodon) zijn prima tracks, maar de rest van de songs blijft hier een beetje bij achter.