Aangenaam debuut, waarvan ik feitelijk alleen opener I Will Follow kende. De rest van het songmateriaal doet daar niet veel voor onder, met uitzondering van het afsluitende Shadows And Tall Trees, dat behoorlijk slecht is. Het geluid is nog niet zo verfijnd als op latere albums, met uitstapjes richting new wave en zelfs surfpop, maar dat is juist wel leuk en zorgt ervoor dat het album lekker fris en afwisselend klinkt.

Teleurstellend tweede album, met weinig memorabele tracks en een Bono die klinkt alsof hij de meeste van zijn zangpartijen in een dronken bui heeft opgenomen. Verder doet het songmateriaal nogal geïmproviseerd aan; de meeste tracks rommelen maar een beetje door zonder ergens heen te gaan. Met afstand mijn minst favoriete album van de band.

Eén van de meest verguisde albums van de band, maar ik kan er nog steeds wel wat mee. Vooral de eerste zeven tracks zijn sterk, met uitzondering van het vervelende If God Will Send His Angels. De vijf laatste nummers zijn wat wisselvalliger, maar eigenlijk altijd wel interessant. De dance- en techno-invloeden vind ik erg geslaagd op dit album; die elementen zijn naadloos in het totaalgeluid verwerkt, op vernuftige wijze.

Volledig op safe spelend, maar dat maakt het nog geen slechte plaat. De songs klinken aangenaam genoeg, vooral de eerste vijf, die zo stuk voor stuk als single kunnen worden uitgebracht. Vanaf Volcano wordt het materiaal iets meer uitdagend en eigenzinnig, al blijft alles makkelijk te behappen en lekker in het gehoor liggen. Al met al niet beter of minder dan de laatste paar albums van U2, wat mij betreft.

Prima derde album, met sterkere songs dan voorheen en een meer eigen geluid. Het zijn vooral de krakers Sunday Bloody Sunday en het magistrale New Year's Day die de kar trekken, maar de meeste tracks zijn de moeite waard.

Indrukwekkend debuut van deze nederlandse metalband. Men brengt doomachtige deathmetal ten gehore, bikkelhard en slepend. Alles is eigenlijk dik in orde, van de uitstekende muzikanten tot de intense brulzang, van het dynamische songmateriaal tot de sfeervolle produktie. Nee, hier is niets mis mee. Gaan we hopelijk meer van horen!

Ook 36 jaar na dato is dit een ijzersterk album, met 9 fraaie songs die een smaakvolle mix bieden van electrop, rock en progressieve new wave. Vanaf de freaky instrumentale opener Astradyne tot de aanstekelijke afsluiter All Stood Still is het genieten geblazen. Opvallend ook hoe goed dit productioneel nog steeds klinkt. Mijn favoriet is het onheilspellende en mysterieuze Mr. X, dat ik altijd een beetje een eng nummer heb gevonden. En nu nog!

Best een aardig rock/metal album, maar de plaat is te haastig in elkaar gezet en bevat te weinig sterke songs. Vooral tegen het einde begint het gebrek aan inspiratie de band parten te spelen.

Zeer verdienstelijke, op amerikaanse leest geschoeide metalcore uit Nederland. Denk aan een band als Killswitch Engage. Uitstekend geproduceerd en overtuigend vertolkt, strak en overrompelend. Prima zanger ook. Origineel is het allemaal niet, maar het songmateriaal is sterk genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Ik kende deze nederlandse metalcore-formatie nog niet, maar dit blijkt reeds het tweede album te zijn, na Jumpers uit 2011. In eigen beheer uitgebracht, maar het klinkt allemaal zeer professioneel en overtuigend, mede door de prima produktie. Het genre mag dan enigszins uitgekauwd zijn inmiddels, maar Undawn zorgt voor net voldoende afwisseling tussen de verschillende songs om te blijven boeien. Men heeft ook een uitstekende zanger in huis. Leuk ook dat Soilwork-zanger Björn Strid even meedoet op Never Giving Up.

Intense en experimentele metalcore-plaat. Na een reeks meer traditionele beuknummers met emo-elementen neemt de band halverwege het album gewaagd flink gas terug en wordt de luisteraar vergast op een aantal lange instrumentale passages en soundscapes. Tegen het einde van de plaat keren de beuknummers dan weer terug. Een prima album dat waarschijnlijk even moet groeien, goed geproduceerd en behoorlijk origineel.

Een welkome terugkeer van deze amerikaanse metalband, al is het niet helemaal een terugkeer naar de vorm waarin men in 2010 verkeerde. Het is nu allemaal wat gelikter en toegankelijker; metal heeft plaats moeten maken voor emo, zullen we maar zeggen. De composities liggen lekker in het gehoor en het album kent een sublieme produktie, maar ik mis de rauwheid en het avontuur van de eerdere albums. De band is een beetje inwisselbaar en dertien-in-een-dozijn geworden. Jammer hoor.

Overtuigende mix van emo- en metalcore. Sterke songs, intens gezongen en vertolkt. Duidelijk één van de betere bands in het genre. Iets minder avontuurlijk dan het vorige album, maar zeker niet minder. Iedere song is de moeite waard.

Het geluid van de band verschuift steeds meer van metalcore naar alternatieve metal, a la Deftones. Is dat een nadeel? Niet echt eigenlijk, al vind ik deze plaat wel iets minder dan de vorige twee. Het songmateriaal is net iets minder interessant, en hier en daar wat aan de rommelige kant. Niettemin een intens en goed doortimmerd album, vol fraaie melodielijnen en extreme geweldsuitbarstingen. Mooi rauw geproduceerd ook.

Avontuurlijk als altijd, de metalcore van deze amerikaanse band, maar hier en daar wel aan de nogal hysterische kant. Sporadisch schiet het songmateriaal danig uit de bocht, vooral in de eerste paar tracks. Gaandeweg wordt het album gelukkig wel steeds beter. En zwaarder. In de brute passages heerst deze band nog steeds als vanouds.

Met metal heeft dit (nog) weinig te maken; de emorock voorzien van schreeuwerige zangpartijen is hier en daar wel agressief, maar ik mis vooral lekker zware riffs en groove. Het songmateriaal is ook aan de eentonige kant. De band probeert er nog wat van te maken door leuke (electronische) details toe te voegen, maar het is het net niet. Gelukkig zou men op de hierop volgende albums een stuk overtuigender en vooral beter voor de dag komen.

Het doorstart-album Erase Me uit 2018 liet een voor Underoath nogal a-typisch geluid horen: gladde metalcore met voorspelbare songstructuren. Dat is hier wel anders. De band gooit het hier duidelijk meer over de experimentele boeg, overwegend met positief resultaat. Tegendraadse ritmes, veel sfeervolle electronica en songs die of rustig doorkabbelen of volledig door het lint gaan. En de invloed van een band als Deftones is doorlopend aanwezig. Niet alle tracks zijn even sterk, maar ik kan de lichte koerswijziging wel waarderen.

Veelzijdige soundtrack, soms iets te, met overwegend keiharde techno-, rock- en metaltracks. Veel werk van Tool-zanger Maynard James Keenan (songs van A Perfect Circle, Puscifer en zelfs een duet met David Bowie!) en onder andere een prima track gezongen door actrice Milla Jovovich. Voor de rest de gebruikelijke mengeling van stukjes dreigende score (door Renholder) en een bonte verzameling op zichzelf staande tracks, van extreem uiteenlopende artiesten als Sarah Bettens en Dillinger Escape Plan.

Hier ben ik niet bepaald kapot van. Underworld heeft altijd al wisselvallig werk afgeleverd, maar hier staat werkelijk geen één track op die er in positieve zin uitspringt. Low Burn en Nylon Strung zijn nog wel oké, maar verder kabbelt de boel maar een beetje mellow en vooral eentonig door.

Meer mainstream dan voorgaand werk, maar wat mij betreft in ieder geval beter dan de twee albums hiervoor. De zoals altijd lange songs liggen prettig in het gehoor en zijn niet al te vlak, met lekkere beats en vocalen. En genoeg leuke electronische details om de aandacht er bij te houden. De boel zakt in tegen het einde, een kenmerk van meer Underworld-albums, maar tegen die tijd hebben we een flink aantal aangename tracks achter de rug.

Derde album van het britse Underworld. Ik ken de albums hiervoor niet, maar die schijnen nogal dubieuze electropop te bevatten, heel iets anders dan de stemmige dance en techno die we hier aantreffen. Het is allemaal sfeervol en verzorgd in elkaar gezet en de songs luisteren ook na ruim twintig jaar nog prettig weg, al wil het nergens echt boeiend worden. Maar goed, dat is een probleem dat ik met alle albums van Underworld heb. Lekker voor op de achtergrond dus.

Niet zo best. Het album begint prima met een paar lekker lome uptempo stampers, maar ongeveer halverwege is de koek reeds op en begint de plaat te slepen. Het komt dan niet meer goed. Vooral de laatste paar tracks zijn erg nietszeggend en vooral saai. Hier en daar moest ik zelfs wat denken aan een band als Faithless, vooral door de sporadisch identieke zang. Alleen is Faithless meestal wat minder saai.

Wisselvallige verzamelaar, nogal uiteenlopend qua stijlen van muziek ook. Her en der best een paar goede remixen en leuke songs, maar als geheel is het nogal vermoeiend en aan de saaie kant. De voorgaande Underworld soundtracks waren beter en heel wat meer opwindend, wat mij betreft.

Meer industrial dan rock, maar een zeer sfeervolle soundtrack waarvan alle songs goed bij elkaar passen. De eerste twee soundtracks waren ook zeer de moeite waard; die gingen sporadisch meer richting metal, waarbij ditmaal meer het experiment wordt gekozen in de hoek van dance/techno. Niettemin zeer geslaagd.

Botte mengeling van moderne death metal en hardcore uit IJsland. Het album gaat sterk van start met een paar verpulverende tracks, maar zodra de hardcore elementen toenemen en de songs korter worden gaat het snel bergafwaarts. Jammer, want deze band heeft duidelijk kwaliteit in huis.

Wederom een verpulverende metalcoreplaat, intens en bikkelhard. De verrassing is er absoluut af en er zijn weinig tot geen vernieuwende elementen aan de formule toegevoegd, maar Unearth blijft absoluut één van de betere bands binnen het genre. Hier en daar een melodieus clean refreintje, maar grotendeels is het schreeuwen en beuken geblazen.

Weinig variatie binnen het songmateriaal; het album is hierdoor aan de eentonige kant, iets waar bepaalde eerdere albums ook onder te lijden hadden. De brute stootkracht van het geheel maakt gelukkig veel goed, met moordend zware riffs en ongenadig brulwerk van de zanger. Het dendert allemaal aangenaam door, zonder zwakke tracks. Echt sterke ontbreken helaas ook. De mengeling van hard- en metalcore klinkt overtuigend genoeg, maar de band moet zich echt eens gaan richten op het schrijven van wat meer memorabele songs.

Het vorige album was iets sterker, vind ik, deze is iets simpeler en rechtlijniger. Niettemin een lekkere beukplaat, zonder missers. Prima productie ook. De mix van hard- en metalcore blijft goed uitgebalanceerd. Wel gelukkig meer metal dan hardcore. Dat wordt nooit mijn ding.

Lekkere metalcore in het straatje van Killswitch Engage. De songs gaan na een tijdje allemaal een beetje op elkaar lijken, maar toch is dit een heerlijk vet klinkend album, goed geproduceerd en makkelijk te behappen.

Redelijk debuut voor deze metalcore band, al zijn de latere albums stukken beter. Neigt in een aantal songs iets teveel naar hardcore voor mijn smaak. De rommelige produktie laat ook veel te wensen over, maar al met al niet slecht.