Opvallend dat de meeste hier niet heel enthousiast zijn over dit album. Onterecht wat mij betreft.

De Pirate's Gospel is een symphatiek en zeer leuk album, maar met een tweede Pirate's Gospel was ze niet weggekomen bij mij. Ik was dan ook benieuwd welke weg ze zou inslaan. Eigenlijk heeft ze het perfect gedaan. Ze is duidelijk gegroeid als muzikant en schrijver en levert met "To be still" een veel volwassener album af. Ze is wat meer in de traditione folkhoek gaan zitten en de instrumentatie is duidelijk toegenomen.

Ook met dit album weet ze me weer te ontroeren en verwonderen en nummers als; Old age blues en Tatted Lace behoren wat mij betreft tot het beste wat ze tot nu toe heeft geschreven...

Mooi album. Wat mij betreft niet zo goed als bijvoorbeeld Red Apple falls van Smog. Door zijn zeer typerende stem dacht ik op het eerste gehoor dat er net zo goed Smog op dit plaatje had kunnen staan. Toch is de structuur van de nummers wel anders en doet het me hier en daar zelfs aan Tindersticks denken. Een assosiatie die ik nooit bij Smog heb gehad. Eid Ma Clack Shaw tot nu toe het hoogtepunt voor mij.

Bjork altijd wel een tof wijf gevonden maar de muziek vond ik niet geweldig. Wel leuk maar niet helemaal de moeite me er meer in te verdiepen. Na een discussie vorige week van iemand die zei dat ze Bjork zo'n verschrikkelijk mens vind (Op de 1 of andere manier wekt deze dame bij veel mensen irritatie op) en ik in mijn verdediging eigenlijk weinig van haar muziek ken, ben ik maar eens op zoek gegaan. Het eerste album wat ik hoorde was Homogenic en dat album bevestigde eigenlijk mijn gedachtes over Bjork. Best leuke muziek maar absoluut niet overtuigend genoeg om in de zevende hemel van te geraken. Vooral de galm op haar stem stoort mij hier en daar.

Dit album is toch andere koek. Gelijk het eerste nummer met die koortjes op de achtergrond. geweldig! Het einde van Unison deed mij bijna jubelen van luistergenot. Eigenlijk is vooral de productie het voornaamste verschil met Homogenic. Dit klinkt veel iniemer, persoonlijker misschien ook wel. Ben er behoorlijk van onder de indruk.

Ik zal voortaan Bjork met verve kunnen verdedigen en behalve het argument dat ze wel een tof wijf is ook kunnen melden dat ze fantastische muziek kan maken...

Pffff... Na een jaar slaat dit album bij me in als een bom! Heel lang vondt ik dit het minst-gelukte album met een paar prachtige uitschieters. Nu hoor ik hier geen middelmatig nummer meer in. Ook verbazingwekkend hoe prachtig een aantal nummers tot een climax komen. zoals Down a rabbit hole.
Prachtig die teksten in I believe in symmetry en hoe dreigend allemaal in Devil in the details.

Overigens vindt ik de stem van Conor 1 van de beste van dit moment. Prachtig hoe hij in veel zinnen de klemtonen en uitspraken maakt. Hij schrijft daarnaast prachtige teksten. Snap eigenlijk niet helemaal waarom hij als huilie wordt afgeschilderd.

Bright eyes, voor mij zeker 1 van de belangrijkste bands van dit moment. Er zit zoveel in. Heerlijke zang, geniale 'lappen' tekst. Veel lagen muziek en ze blijven verassen door niet telkens het zelfde te brengen. Maar toch telkens typisch Bright eyes nummers te schrijven. Live zijn ze al net zo interessant. Hoe goed ze zijn wordt door dit album nog eens goed benadrukt. Met prachtige nummers als: "Landlocked blues", humor en pracht op "true blue". Het afzeiken ala Bob dylan op Bush op "when the presidents talks to God". Het trompetje in de songs zorgt voor veel kippevel momenten.

Dit album is in beperkte oplage verkrijgbaar. Dus als je van Bright eyes houd zal ik heel hard rennen!

Erg cool inderdaad. Het is wel interessant wat meer te weten over deze artiest. Ook het nummer zombie krijgt nog wel een extra lading als je weet waar het over gaat. Fela Kuti is meer dan alleen maar een fantastisch muzikant.

Zie voor wat meer info:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Fela_Kuti

Erg mooie cover inderdaad. Eigenlijk vind ik alle 4 (!!) de nummers echt super goed. Ik waardeer zijn spoken word nummers maar het is wat mij betreft wel heel erg uit verhouding. Jammer want in potentie is dit echt een fantastisch album. De sfeer en zijn rauwe wat meer bluesy stijl met donkere electronica spreekt mij enorm aan.

Leren kennen via de film: A love song for bobby long. Wat ik echt een geweldig mooi nummer vindt. Heerlijke country blues. prachtigte acoutische slidegitaren. Het is muziek wat je allemaal wel eens eerder hebt gehoord. Maar zelden klinkt het zo mooi. Hij staat nu op..... Tijd voor een whiskey!

Deze plaat behoord zeker tot 1 van mijn favoriete platen. Ik heb "Not on top" in mijn top 10 staan maar deze komt daar sterk bij in de buurt. Ook hier een typische Dune sound. Opvallend is de tegen het valse aanzittende tweede stem die deze plaat voor mij zo sterk maakt. Luister maar eens naar het fantastishe My friends kill my folks of de het gevoelige Winners Lose. Kippevel.

in tegenstelling tot aEro vindt ik dit album een stuk beter dan zijn voorganger. Misschien omdat hij inderdaad wat donkerder is? Maar zeker omdat de samenwerking meer in elkaar verweven is. De eerste nummers zijn erg donker aangezet. Heel opvallen dat Mark lanegan zo'n grote rol inneemd en dat Isobel Campbell zich in de meeste nummers de rol als achtergrond zangeres heeft toebedeeld. Pas in Who Built the Road stapt ze uit de donkere schaduw van Mark Lenagan en komt er direct wat licht in de kamer.. Toch denk ik dat dat de kracht van dit album is. Misschien behoord het ook geen harmony te zijn en voelt dit album daarom wat natuurlijker. Ik ben er in ieder geval erg mee in mij nopjes. Eigenlijk staat er 1 (kleine) misser op het album. Back Burner had van mij 3 minuten korter mogen duren.

Ik vind het echt wel bijzonder dat dit album nu ook op Musicmeter staat. Ik ben het afgelopen jaar erg druk geweest met het opstarten van een muziek label en het uitbrengen van dit album. We hebben de plaat op 180 gram vinyl en cd weten te persen en het artwork en alles lijkt te kloppen. Zeer bijzonder om hem nu ook hier te zien staan.

Johan Borger heeft in de afgelopen jaren zijn debuut album opgenomen in een huiskamer, omgetoverd tot studio. Met een bijzondere groep bevriende muzikanten en familieleden hebben ze zich teruggetrokken en ontfermt over zijn liedjes. Geschoeid op de leest van de folk traditie en met als leermeesters de grote singer-songwriters uit de jaren 60 en 70 zijn het de verhalen waar het bij Johan Borger om draait.

Een van de bijzonder aspecten is de samenwerking tussen Johan en zijn zus Mariecke. Zij maken al samen muziek zo lang als ze zich kunnen herinneren. Hun samenzang mag gerust uniek worden genoemd. Mischa Porte (o.a drummer van Tim Akkerman) siert het album met zijn subtiele drumwerk. Bertolf Lentink schitterd op dit album met z’n dobro spel dat naadloos aansluit bij de liedjes. Johan speelt zelf akoestisch en elektrische gitaar, lapsteel, piano, wurlitzer en mandoline.

Sometimes is een warme plaat geworden met prachtige, fijngevoelige liedjes. De uitgestrekte tijdsperiode waarin de liedjes zijn geschreven nemen je mee in zijn volwassenwording. Geen onderwerp wordt geschuwd door deze jonge muzikant. Verloren liefde, de zoektocht naar geluk en zijn reflectie op zichzelf en op het leven. Als inspiratiebron gebruikte hij zijn maandelijkse, door liefde geleide reizen naar Denemarken. Zijn kleine, broze liedjes zijn doortastend en zijn meer uitbundige muziek voelt bijzonder bescheiden.

Ik ben natuurlijk helemaal niet meer opjectief maar ik geef hem toch maar 5*

Ik zie voor me..

Het beeld van een vrouwtje, in een donker huis, de gordijnen dicht alleen het licht van het schemerlampje verraad dat ze wat schuchter haar zilver bestek staat te poetsen. Voorzichtig en met veel precisie.. het afschermen van de wereld alsof die elk moment haar mooie vorken, lepels en messen van krassen en vuil wil voorzien. Het bestek gaat weer in een donkere la en 1 keer per jaar, misschien met kerst, wordt het tevoorschijn gehaald en wordt er intens van genoten. een beetje een bevreemde, materialistische manier van doen waar ik al snel een minachtend gevoel bij krijg...

Zelden draai ik dit album van Leonard Cohen... en toch behoort het tot, wat mij betreft, 1 van de mooiste albums ooit gemaakt. Het heeft iets heiligs, er zit zoveel warmte en liefde in maar het is ook allemaal heel breekbaar en pijnlijk. Het poetische, donkere geluid van deze plaat geeft het geheel iets onmenselijks en bijna goddelijks mee. Ik durf deze plaat dan ook niet op een gewone woensdag middag op te zetten, bang dat het de magie weg haalt. dit album draai ik dan ook alleen op vinyl, (het idee alleen al om dit via mp3tjes te moeten luisteren) en alleen op bewuste momenten, thuis en alleen als zich het moment zich voordoet mag dit album van stal, worden gehaald.

Misschien verschil ik toch niet zoveel van die vrouw met haar zilver bestek...

Die stem die doet t hem wel. Je voelt je bijna verplicht te blijven luisteren wat hij nu weer te melden heeft. Erg slome reggae dit met een politieke boodschap waar je U tegen zegt.

@ geweldigenoten: Ik heb hem nog even moeten laten bezinken. Maar 4* lijkt me een mooi begin

Prachtige eenvoud in Beautiful Bluebird en geniale rock in Ordinary People om dan lekker mee te dijnen op Shining Light (lekkere solo trouwens) en vervolgens bijna de soul /gospel van the Believer. Spirit Road en Dirty Old Man hebben me dan nog niet helemaal overtuigd. Ever after is leuk maar een beetje saai ook wel. (Grappig koortje dat wel) No Hidden Path rockt dan weer de pan uit. Fantastisch nummer! Met The way nog even tot rust komen na het spektakel. Heerlijk hoe het album eidigd met zijn pianospel.

Ik denk dat je doeld op ' a man needs a maid' Ik denk dat je dan tekort doet aan het album.

Vanaf het allereerste tonen beginnende op ' out on the weekend' die zware bass toon is voor mij als een heartbeat die me mee zuigt in het leven wat Neil Young heet. Zie het als 1 lange zware melangcholische adem, die zingt over het verlies en verloren liefdes van deze man. Als het eerste nummer inzet met een tekst als:

'Think I'll pack it in and buy a pick-up
Take it down to L.A.
Find a place to call my own and try to fix up.
Start a brand new day'

Dan geloof je hem meteen. je voelt je verwand met het eenzame gevoel, en de zoektocht naar een liefde. Want ergens moet er toch die zak met goud rond lopen en het album ademd verder, en langzaam worden we oud.

I crossed the ocean for a heart of gold
I've been in my mind, it's such a fine line
That keeps me searching for a heart of gold
And I'm getting old.

Misschien dat ik daarom dit album ook wel zo mooi vind als ik s'avonds alleen thuis ben. Het geeft me dat warme gevoel van thuis komen. Elke nood lijkt zich wel in mijn gevoel te branden hoeverder dit album door verteld:

Old man take a look at my life I'm a lot like you
I need someone to love me the whole day through
Ah, one look in my eyes and you can tell that's true.

Hoe pijnlijker het allemaal wordt wanneer hij zijn vrienden aan de drugs kapot ziet gaan:

I've seen the needle and the damage done
A little part of it in everyone
But every junkie's like a settin' sun.

Neil young verteld zijn verhaal elk album op nieuw of hij nu boos, verdrietig, of eenzaam is het is allemaal puur en uit het hart geschreven. Een gekwelde geest wat zich opensteld om bemind en beluisterd te worden.

Singing words, words between the lines of age.
Words, words between the lines of age.

Apparte plaat van Neil Young. Meer toeters en bellen dan we van Neil young gewend zijn. Vooral aan de vrolijke toeter nummers moest ik erg wennen. Married Man en Hey Hey bijvoorbeeld. Door de blaasinstrumenten op Chrome Dreams dit album weer gaan luisteren. Ik kan het nu wat beter hebben allemaal. Ik durf zelfs te zeggen dat er een aantal geniale nummertjes opstaan. "Coupe de Ville" en "I can't believe your Lyin" steken er inderdaad bovenuit. "Twilight" en "One Thing" zijn ook erg lekker.

geniaal! Zijn teksten, het piano tokkelen op bijvoorbeeld the sorrowful wife, de pijnlijke fluistertoon in God is the house. Het sarcastische fifteen feet of pure white snow.

Het mooie is dat het album blijft boeien, en je constant er nieuwe dingen in kan vinden.

verplichte aanschaf wat mij betreft.

Mijn mooiste aanwinst wat ik over heb gehouden aan het north sea jazz festival afgelopen weekend. Ik kreeg hem daar aangeraden door een enthousiaste verkoper. En mijn God wat is dit mooi zeg. Prachtig hoe je dat soort oude opnames op je luxe stereo kan horen.

Als je deze cd opzet zie hem bij wijze van spreken nog op het korenveld staan. Alles is zo verschrikkelijk echt en puur. Ik vindt dit een hele ontdekking.

Toch mooi dat een jongen zwaar moe van 3 dag north sea jazz nog om 2 uur s'nachts geraakt kan worden door een album wat al minstens 70 jaar geleden is opgenomen. Ik ga nog even niet slapen, maar genieten van deze man.

Ik dacht nog na een paar luisterbeurten; leuk dit maar ben het waarschijnlijk snel zat. Tot mijn verbazing zet ik dit plaatje nog steeds geregeld op en raak ik constant in een goeie stemming.
jammer dat het soms wat te cabaresk (is dat een goed woord?) klinkt. vooral in de opbouw van bijvoorbeeld een nummer als; "volle magen" stoor ik mij daaraan. "Alles draait" vind ik de grote misser van de plaat. Maar daar tegenover staan dan weer pareltjes als "onder invloed", "te heet gewassen" en Boerderij. Toch maar omhoog naar 4*

Jammere plaat. Hij heeft het blijkbaar vooral leuk gevonden om deze plaat te maken. Ik kan sommige nummers wel waarderen, Maar over het algeheel genomen vrij matig. Ik moet erbij zeggen dat ik het wel geweldig vind dat hij zijn eigen gang gaat. Ik hoop dat hij het in ieder geval leuk gevonden heeft. ***

Het is toch de tijd van het jaar. Nu het weer donker en koud is buiten krijg ik vanzelf weer behoefte aan Sigur Ros. Het bijzondere vindt ik dat je dit kan blijven luisteren en elke keer hoor je weer wat nieuws. Ik moet daarbij een beetje denken aan Das Parfum en dan voornamelijk die parfumeur Baldini die met een zadoekje het mystery van een heel bijzonder parfum probeerd te ontravelen. Elke keer als hij zijn zakdoekje langs zijn neus zwiert, ruikt hij een ander ingredient en uiteindelijk is de combinatie van al die ingredienten een mix van een geniale geur. Die zoektocht voel ik ook bij het ontdekken/ontravelen bij een album van Sigur Ros. Hoe vaker ik dit hoor, hoe meer ik de verbanden zie en begrijp hoeveel ingredienten er in dit album zitten. De totale mix zorgd voor een goddelijke en bijzonder mooie plaat.

Ik ga weer een warme winter tegemoet...

Ik las eens een stuk over dat Sigur Ros 1 van de meest onbegrepen bands ter wereld was. Een band met veel potentie maar die niet helemaal begrepen werd door het grotere publiek. Nu hebben ze een plaat gemaakt die begrepen wordt en daardoor kan je het album toegankelijker noemen. maar om nu te zeggen dat ze zichzelf verloochend hebben gaat wat mij betrefd wat ver...

Al geruime tijd volg ik de gebroeders Herman Dune. Vooral hun oude albums; , not on top en Turn Off the Light vind ik van uitzonderlijk hoog niveau. Herman Dune bestaat uit drie broers; Neman, David en Andre Herman dune. De laatste Andre Herman Dune (ook wel bekend als AHD, Ben Dope, Klaus Bong, Ben Haschish, John Trawling, John Andreas, Lord Stanislas… ) is al weer een tijdje bezig onder de naam Stanley Brinks waar hij vorig jaar nog het matige album "Dank u" onder uitbracht. Eigenlijk was ik een beetje tot de conclusie gekomen dat Herman Dune (nu nog alleen David en Neman) iets miste zonder Andre Herman dune. En dat Andre Herman Dune (nu dus Stanley Brinks) zonder zijn broers ook wat miste. Tot ik onlangs op dit album werd gewezen. Het album bestaat uit wat lofi ,vaak ook erg lome, folk nummertjes en altijd gebracht met de typische Herman Dune humor. (Goed te vergelijken met Jonathan Richman van de Modern Lovers) Stanley Brinks heeft een wat hoge en onvaste stem en weet daardoor heel droog maar vaak ook heel kwetsbaar over te komen. Zijn voorliefde voor Neil Young komt in dit album ook wat meer tot zijn recht vooral de gitaar solo's doen daar geregeld aan denken. (Vooral ook te danken aan The Wave Pictures) Dit album kan wat mij betreft makkelijk tippen aan de oude albums van Herman Dune en is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek

Potverdorrie! Was de eerste gedachten toen ik van het weekend deze cd had gekocht. Waarom had niemand mij hier ooit op gewezen? Het bestaan van de heer Zandt was mij wel bekend en een aantal nummers had ik wel eens gehoord. Maar dit album bevat zoveel sfeer en zulke mooie acoustische nummers dat het me een Godswonder is dat dit album zo weinig aandacht krijgt. Zoals Midnightcowboy als zei je hoort de airco en de bilijartballen en de het glas rinkelen op de achtergrond en een cowboy die zijn hart leegt en de sterren van de hemel speelt. Prachtig!

Ooit nog eens dit viertal mogen zien in de 013 in Tilburg. (Waar ook de dvd van geschoten is) Daar werd mij eigenlijk ook wel duidelijk dat het niet echt een groep is. Waarin neil morse en Mike portnoy elkaar nog wel wisten te vinden. Ook vaak helaas met iets te veel, 'goh wat zijn wij grappig' grapjes. Roine stolt maakte vooral een slappe en ongeinteresseerde indruk en vergat hier en daar hele coupletten. Jammer want sindsdien is mijn waardering voor dit album ook wel terug gelopen. Desalniettemin is het een album met zeer mooie momenten en soms wat mij betreft iets te veel op deuntjes leunend. (vage uitleg misschien) Voor mij 3*