Mono-opnames van traditionele Mexicaanse (folk) muziek, ondanks de mindere kwaliteit van de opnames zijn de originele arrangementen nog heel herkenbaar. Ook met dezelfde instrumenten: jara, harp, quinto(?) die nu nog gebruikt worden. Alleen wordt deze Wereld muziek voornamelijk nog opgevoerd om de toeristen te vermaken of tijdens feesten waar de oude tradities in muziek en dans in ere worden gehouden, daarvan zijn er vele in heel Mexico, elk dorp heeft nog wel zo'n vereniging.

De herkomst ligt 50-100 jaar terug uit een vermenging van Zuid-Europese folk muziek met Latijns-Amerikaanse instrumenten en invloeden uit inheemse (Indiaanse) culturen. Vooral populair in de centraal Mexicaanse regio van Veracruz (Son Jarocho - met harp) aan de oostkust via Oaxaca tot aan Acapulco aan de westkust. Inclusief traditionele dansen en klederdrachten alsmede lokale culinaire culturen.

Vanaf de 50s kwamen uit dit soort kleinere groepen muzikanten grotere groepen ontstaan die bekend zouden worden als de Mariachi's. Ook zou er een ander soort Trios hun gloriejaren krijgen akoestische Trios met bolero, trova en serenata, harmonische zang en met alleen drie akoestische (Spaanse) gitaren.

De scheidslijn tussen Indie Rock en Electro Rock is hier erg dun bij dit Franse trio.

Misschien is hier meer sprake van Synthpop / New Wave gecombineerd met Electro en Indie Rock, die ook nog een knipoog maakt naar de Art Rock. In elk geval klinkt het lekker, ook al heeft het niet veel om het lijf. De nummers zijn kort dus voor je je gaat vervelen of ergeren is het volgende nummer er al.

De zanger doet denken aan de Canadees Tiga, niet alleen wat betreft stem, maar ook een beetje in de stijl, alleen iets minder dansbaar.

It Doesn't Matter is het langste nummer en ook de meest smaakvolle als het een beetje meer smerig wordt, maar de twee singles No Hope en Let's Go zijn ook fijn.

Dit is te weinig onderscheidend, minimale Beats + R&B, wordt al door heel veel dames gedaan maar tot nu toe vind ik alleen Sevdaliza echt goed daarin. Je hebt voor deze muziek meer nodig dan een leuk koppie en iemand die een drumcomputer weet te bedienen. Tsar B zou meer van haar sensualiteit gebruik moeten maken of een unieke niche moeten zoeken.

De video bij Escalate ziet er prima uit en het nummer zelf is ook het beste van deze EP het is ook het nummer dat het meest lijkt op iets van Sevdaliza.

In het kader van het verkennen van de volgende Indiestadt acts een vijftal nummers beluistert:

Officieel Experimentele Pop volgens Discogs maar het titelnummer neigt naar Shoegaze en Last naar licht psychedelische Dream Pop, heerlijk sfeervol.

De heldere stem van Emily Underhill past er goed bij, ook als er wel veel galm aan toegevoegd is. Het opent met een wat Ambient Trip Hop For You waar het net is of ik Sevdaliza in terug hoor in de tweede stem maar vermoedelijk een (vertraagde) bewerking van haar eigen stem is. Ink is donkere minimale piano Pop met Ambient neigingen. Answers heeft een iele en subtiele Post Rock gitaar over stemmige Ambient effecten, fijn contract met haar heldere stem (in de galm).