Op hun Bandcamp noemen ze het zelf: alternative, indie, noise, post-punk, wave, Discogs noemt naast Noise ook nog: Post-Rock en dat is waar ik dit nog het meest mee associeer. Van het stevigere soort dus Post-Punk is op zich niet heel raar.

Prima eerste kennismaking

Ook disc 2: 1976-1985 is beschikbaar gekomen op NPR.
edit: ook de rest van het album is beschikbaar als je disc 2 toevoegt.

Ik heb niet eerder naar deze band/act geluisterd: de eerste disc klinkt erg Lo-Fi, jammer dat de stem een beetje berusteden overkomt en ook wat saai of juist daardoor weinig opwindend klinkt.

Muzikaal is het wel aardig. Was wel benieuwd naar dit project, omdat ik las dat hij over het hele album elk instrument maar 7x gebruikt en ook maar maximaal 7 instrumenten per nummer. Toch passen de nummers allemaal prima bij elkaar, vooral door de stem en de Lo-Fi sfeer. Wellicht wordt er wat gesmokkeld, bijvoorbeeld door verschillende akoestische gitaren te gebruiken en daardoor dus vaker dan 7x een akoestische gitaar te horen is. Soms doet het wat denken aan Tuxedomoon.

De nummers zijn kort, gemiddeld 3 minuten lang, waarschijnlijk ga ik dit maar 1x compleet luisteren en zet dan de leukste nummers in mijn playlist van 2017.

disc 1 favoriet: Eye Contact, It Could Have Been Paradise en My Mama Ain't (met Oosterse invloeden)

disc 2 favoriet: Hustle '76, Rock'n'Roll Will Ruin Your Life, How to Play the Synthesizer

...en verder Cold-Blooded Man

Heb niet de indruk dat ik nu 50 jaar van iemands leven ken. Het keurslijf waarin dit project zit mag dan los zitten het is niet te min een cel. Dat wat het album bind, de stem met Lo-Fi muzikale aankleding, is niet alleen het sterkste punt maar ook het zwakste. Het is net alsof alles in één emotie wordt uitgedrukt wat je in 50 jaar hebt meegemaakt. Maar niemand is 50 jaar gelukkig of verdrietig of woedend of verliefd... Individuele nummers klinken leuk of interessant maar na een uurtje kan het mijn aandacht niet meer vasthouden. Had misschien beter geweest om elk disc met 10 jaar een aparte 'smoel' te geven en meer variatie in de stemming van de nummers te maken. De lengte van het album nodigt mij niet uit om dit nog eens op te zetten, luisteren in etappes lijkt me verstandig.

Ook deze staat op de luisterpaal maar is al een week uit. Het tweede grotendeels instrumentale album van vandaag na Duke Hugh redelijk in elkaars verlengde. Ligt meer in mijn straatje dan het ook al lekkere album van Duke Hugh vanwege vette synths, iets meer zang en meer dansbaar.

Discogs tags: Tech House, Electro, Experimental en ook breaks en beats zou ik toevoegen, soms wat Ambient / minimal.

Volgens Last.fm voor fans van: Moderat, Lake People, Hundreds, Max Cooper, Dominik Eulberg, Stephan Bodzin, Nathan Fake en Kollektiv Turmstrasse (alleen Moderat zegt me wat)

Mooie hoes!

Eigenlijk ben ik alleen een fan van The Monkees van hun hits I'm a Believer, Daydream Believer en Last Train to Clarksville en een enkele aflevering die ik heb gezien van hun TV-serie. Ook kende ik de controversie rond het niet spelen van de instrumenten op hun eigen nummers, maar door de nú befaamde The Wrecking Crew. Ik meen dat er zelfs een TV-film over die periode is gemaakt.

Met krakers als die 3 hits van circa 50 jaar geleden is het moeilijk daar dit hele album mee te vergelijken ook al omdat Davy Jones er niet (echt) meer bij is. De vraag is dan ook of nog veel mensen hier aandacht aan hadden besteed als er niet grote namen hadden meegepend.

1. Good Times - Harry Nilsson
2. You Bring the Summer - Andy Partridge (XTC)
3. She Makes Me Laugh - Rivers Cuomo (Weezer)
4. Our Own World - Adam Schlesinger (grammy & Emmy winnaar)
5. Gotta Give It Time - Joey Levine, Jeff Barry (Barry schreef mee aan: Da Doo Ron Ron, Then He Kissed Me, Be My Baby, Chapel of Love en River Deep - Mountain High)
6. Me & Magdalena - Ben Gibbard (Death Cab for Cutie)
7. Whatever's Right - Tommy Boyce, Bobby Hart (originele Monkees songschrijvers)
8. Love to Love (vocaal Davy Jones) - Neil Diamond
9. Little Girl - Peter Tork
10. Birth of an Accidental Hipster - Noel Gallagher, Paul Weller
11. I Wasn't Born to Follow - Gerry Goffin, Carole King
12. I Know What I Know - Michael Nesmith
13. I Was There (And I'm Told I Had a Good Time) - Micky Dolenz, Schlesinger

Heb nu de meeste nummers 4x gehoord en van de singles vond en vind ik Me & Magdalena nog altijd het beste nummer, het is het meest natuurlijk klinkende nummer. Veel van de nummers op dit album vind ik iets te geforceerd 60s klinken. Ook zeer geslaagd is de folky/country I Wasn't Born to Follow met al die banjo's, Love to Love (met Davy Jones) klinkt het meest authentiek 60s maar is dan ook op een oude demo gebaseerd, maar vind ik geen sterk nummer van Neil Diamond. Nog veel zwakker is Little Girl dat het bijna aandoenlijk is. Birth of an Accidental Hipster (Weller/Gallagher) klinkt ook prima, maar had ik toch iets meer van verwacht, maar tekst in één ding en productie iets anders.

Ben bang dat de leden van The Monkees nooit iets zullen maken dat ook maar ook in de buurt komt van het succes van toen, maar dat was wel grotendeels gecreëerd door andere musici. Zo luister ik naar You Bring the Summer en fantaseer hoe het zou klinken als XTC het zelf hadden opgenomen, en volgens mij zouden ze ook gemakkelijk She Makes Me Laugh hebben kunnen opnemen. Het is een leuk album om een paar keer te luisteren op een zomers dag en doet me enigszins denken aan Utopia's beatlesque uitstapje Deface the Music.

Psychedelische Rock... dat dekt de lading wel.

The Moonlandingz: Lias Saoudi en Saul Adamczewski van Fat White Family plus Dean Honer en Adrian Flanagan van The Eccentronic Research Council

Uitgebracht op het Chimera label van Sean Lennon die zou de eerste EP geproduceerd hebben en ook betrokken zijn bij dit album. Overigens doet zijn moeder Yoko Ono ook mee in de afsluiter This Cities Undone en doet zij dat met wat vrienden waaronder Phil Oakey wel bekend van The Human League. Verder op The Strangle Of Anna doet Rebecca Taylor van Slow Club mee en op Glory Hole doet ene Randy Jones mee, wel bekend als de Disco cowboy in de Village People. Een bonte verzameling en als je de verhalen hoort over de live shows dan zijn die ook geanimeerd.

Glory Hole... en ze klinken als Indian Askin's K-Hole of toch Asshole Down

Na de eerste beluistering ben ik lichtelijk teleurgesteld, had er iets meer van verwacht gezien de EP en single/EP Black Hanz. Ga het wel nog eens luisteren de komende dagen. Wie weet of het een groeier is.

Over een maand landen ze in de kleine zaal van de Paradiso... terwijl Neil waarschijnlijk op gepast afstand veilig tussen het sterrenstof zweeft.

Ik ken deze band niet voor vandaan en ben dus verrast met wat ik dacht dat een Rock album zou zijn, maar eerder een soort eclectische Singer-Songwriter vehikel is. Het doet iets wat denken aan Clap Your Hands Say Yeah die onlangs ook op NPR in het zonnetje stond.

De tags die de band rond John Darnielle gebruikt op Bandcamp zette me op het verkeerde been : Alternative, the sisters of mercy, goth, indie, no guitars. Dat er geen gitaren op gebruikt worden (behalve bas) viel me niet eens op, gevoelsmatig ontbreekt het de nummers aan niets: zang, bass, drums en verder rhodes piano, piano, woodwinds (klarinet, saxofoon, fluit?) en incidenteel nog wat andere instrumenten. Soms doet het Jazzy aan door het ontbreken van lead- en slaggitaren.

John Darnielle heeft een fijn heldere stem die herinnert aan Thomas Dolby en de teksten doen ook denken aan die Engelsman. Na het wat onwennige openingsnummer, omdat ik iets anders verwachtte, is de rest van het album erg goed te pruimen. Name-dropping in nummers als Andrew Eldritch en Siouxie and the Banshees creëert ook een vreemd soort van binding met die nummers. Ondanks dat dit ook een soort van kitscherig gevoel geeft, blijft het aan de goede kant van de streep. Doet dan ook denken aan XTC maar dan zonder gitaren en zonder de stem van Andy Partridge... is meer de XTC ingehouden waanzin vibe die ik hier terug hoor.

De eerste beluistering is een aangename verrassing, groeier?

Het album Generals (2012) van The Mynabirds ooit een luisterbeurt gegeven maar daarna niet veel meer dan wat losse nummers. Ik was in de veronderstelling dat de nieuwe van Susanne Sundfør - Music for People in Trouble vandaag zou uitkomen maar niet dus, deze moet dan maar even als alternatief gelden. Niet dat ze enorm op elkaar lijken.

Een fijne mix van Indie Pop / Synthpop / Indie Rock en zelfs door de saxofoon in enkele nummers lijken die wel wat op New Wave. Fijn is ook het iets stevigere Witch Wolf met prominente bas en wat grommende gitaar... doet ook wat Engels aan. De nummers passen goed bij elkaar maar hebben genoeg variatie om het interessant te houden. Zo heeft Ashes in the Rain een mellow 80s vibe door een subtiele bass-synth en Tom-fills uit een drumcomputer(?) . Gevolgd door een piano gedragen Hold On, een ballad met Beatlesque en Wings trekjes en grootse koortjes.

De 3 singles waren: Golden Age, Shouting at the Dark en Cocoon waarbij 'Shouting...' de meest energieke is. De eerste beluistering valt goed, met ruimte om te groeien, verrassing van deze vrijdag.

The Ramona Flowers brengen Pop dat doordrenkt is met Synthpop en beïnvloed door Indie Rock. Zeer toegankelijk en soms iets wat bombast zoals ik hiervoor ook hoorde op Grouplove's nieuwe album. Maar de zanger van deze Britse band klinkt niet zo alternatieve of donker als voorgenoemde band. Dat komt ook doordat de falsetto vaak genoeg voorbij komt.

Ze staand op 13 oktober in het voorprogramma van White Lies in de Paradiso, eigenlijk de supportact voor de hele huidige tour van White Lies. Dus ook in Doornroosje, Ancienne Belgique en Keulense Kantine.

Aldus Discogs is het genre: Rock, Funk / Soul, Blues en Style: Garage Rock, Psychedelic Rock, Mod

Heeft wat 70s invloeden en Reggae is ook niet heel ver weg en doet verder vaag denken aan The Stranglers aan hun begin periode. Lekker album, beetje smerig neigend naar Lo-Fi

Gezien de nieuwe single Cruel die 10 dagen geleden uit kwam, mag er een nieuw album verwacht worden.

Het is vreemd om Roger Daltrey niet te horen terwijl ik de muziek hoor van mijn favoriete album van The Who. Alie Boe, een grote onbekende voor mij, zingt de belangrijkste partijen van zowel Roger als Pete. En af en toe een bijna onherkenbare Billy Idol die wat stukken zingt zonder Rock attitude maar met een plat accent.

Ook nagenoeg geen enkele gitaar te horen noch de bas noch de drums... de Rock Opera is bijna een echte Opera, een droom die Pete wilde verwezenlijken, zijn beste werk (aldus hemzelf) die door een orkest wordt opgevoerd en het resultaat is prima. Toch prefereer ik het origineel.

Er is een bonustrack met commentaar van Pete zelf over het ontstaan van dit album.

Op hun Bandcamp pagina zijn Soul en Rock als tags gekoppeld aan dit album.

Als ik de fluisterde stem hoor van de zangeres, ondersteund door een zanger op de achtergrond dan moet ik niet aan die genres denken. Het is wat Lo-Fi / Singer-Songwriter / naïeve 60s Pop / Folk die vaak dromerig klinkt met een licht psychedelisch tintje.

Muzikaal schijnbaar eenvoudig gearrangeerd maar toch rijk aan variatie, met een gitarist die gedoseerd speelt en een ander (dunner) gitaargeluid presenteert.

Dertien korte nummers schieten voorbij in iets meer dan een half uur. Het is nergens vernieuwd maar deze jonge act heeft z'n eigen charme.

De singles: Follow Me (dromerig), Texas (60s Pop vibe met Psychedelische Electronica) en Birds

Eén van de bekendste instrumentale rockbands van de 60s samen met The Shadows en The Ventures aldus Wikipedia, valt zo maar op mijn pad. Ze bestaan al sinds 1958 en toeren nog steeds! Ik wil eigenlijk een ander album luisteren maar die zit samen met deze op een heruitgave dus dan maar meepakken. Het zijn tenslotte korte nummers, gemiddeld tweeënhalf minuut lang. Helaas is de trackvolgorde op de heruitgave wel anders dan hier aangegeven.

Niet alles instrumentaal want op Gheisa Girl en The Worryin' Kind hoor ik een zanger, er zit een droog effect op de stem die ik niet mooi vind maar de muziek is verder prima: relaxed soort van 60s rock and roll met af en toe een orgeltje erbij. Zeg maar het oude Cliff Richards werk. Het is allemaal stereo maar door de zang(er) vraag ik me af of dat het ook oorspronkelijk was.

Het is een trip naar een wereld vol onschuldig vermaak.

Eén van de bekendste instrumentale rockbands van de 60s samen met The Shadows en The Ventures aldus Wikipedia, valt zo maar op mijn pad. Ze bestaan al sinds 1958 en toeren nog steeds! Dit album staat op een heruitgave die ik hiervoor luisterde en die ligt in het muzikale verlengde van deze. Ook hier zijn het korte nummers, gemiddeld tweeënhalf minuut lang.

La Pachava lijkt op een Latin versie van een Dave Brubeck Quartet nummer. Niet alles instrumentaal want op diverse nummers wordt gezongen: relaxed soort van 60s rock and roll met af en toe een trompet erbij. Zeg maar het oude Cliff Richards werk maar met latin invloeden. Gezongen in het Spaans met een licht accent. Iets minder spannend dan het andere album.

Vanaf de eerste noten van dit album ben ik meteen geboeid en dat weten ze tot het einde vast te houden. Na het één keer gehoord te hebben al meteen 3,5 sterren maar bij de derde keer is dat nu al 4 sterren en misschien wordt het nog meer. Ik luister eigenlijk maar af en toe naar The Strokes en dan eigenlijk de drie bekende nummers van het début. Dus geen echte fan maar dit album zou dat wel eens kunnen veranderen.

Ik hou erg van zangers die hun falsetto gebruiken en die hoor ik hier regelmatig. Het album is retro en tegelijk ook niet. De manier van galm op stem en instrumenten (vooral gitaar) klinken als pre-stereotijdperk met een melancholische ondertoon in een aantal nummers. Er zijn ook een paar springerige nummers die wel heel herkenbaar zijn als The Strokes van 10 jaar geleden. Die passen prima binnen het geheel waar het verkennen van andere paden voor een lekkere afwisseling zorgt.

Vooral 80's Comedown Machine springt eruit vleugjes Velvet Underground met The Beach Boys erg relaxed evenals Call It Fate, Call It Karma neigend naar Harry Lime's Theme (van Anton Karas en de film: The Third Man). De opener Tap Out heeft iets van de funky electroclash van Cansei De Ser Sexy. Hoor ik een Farfisa orgel in One Way Trigger zoals 70s Squeeze die ooit bejubelden? Misschien dat ik dit album zo herkenbaar vind, er zit een laat 70s vroege 80s gevoel die ik erg fijn vind.

Vrijdag kwam Matt Johnson met maar liefst 3 'nieuwe' albums, helaas allen verzamelaars en uiteindelijk is er tussen de 120!! tracks slecht 1 echt nieuw nummer te vinden: We Can't Stop What’s Coming. Muzikaal gezien is dit album van de 3 releases nog de meest interessante ondanks dat het live(?) covers zijn van zijn eigen werk en Matt alleen op het nieuwe nummer te horen is.

De nummers worden door atmosferische ether-radio static aan elkaar verbonden. En op elk album is een sfeervolle Introducion die dienst doet als jingle voor een fictief (?) radio-programma: Radio Cinéola.

Ik heb dit pas twee keer beluisterd en ondanks de genoemde gebreken is dit wel een prima album om zeker eens te horen. De covers zijn geen extreem muzikaal andere versie's, het meest afwijkend t.o.v. het origineel is de prima uitvoering door Thomas Leer van Weatherbelle: neigend naar Avant-Garde Jazz, en wat theatraal gezongen met een schorre stem.

Thomas Feiner opent het album met This Is the Day in een ingetogen wat sombere stijl die doet denken aan het werk van Nick Cave met de piano meer op de voorgrond en doet ook wat denken aan het sfeervolle werk van Talk Talk. Gravitate to Me wordt enigszins off-key gezongen in een zwoele Trip Hop stijl door de zangeres van The Elysian Fields. Ook Love Is Stronger Than Death wordt in een wat sombere Singer-Songwriter stijl gebracht door Tom Bright.

Ook Blue Than Midnight is behoorlijk afwijkend, ingetogen in het Frans gezongen door Charlotte etc. met wat herkenbare stukjes gezongen in het Engels. Verrassend is de ingetogen Spaanstalige versie van Phantom Walls gebracht door de dochter van Roger (Rainbow/Deep Purple/Whitesnake), Gillian Glover.

Terwijl Colin Lloyd Tucker een Folky / Singer-Songwriter versie maakte van Bugle Boy. Ook Pillar Box Red van Anna Domino klinkt wat duister met een dreigende gitaar-sample (zou het Johnny Marr zelf zijn geweest?) Avant-Garde Pop Jazz. Liz Horsman zet de piano centraal in haar versie van December Sunlight.

Sitars in de intro van Slow Emotion Replay maar Meja Kullersten vervolgt dit met sfeervolle Jazzy Pop met wat Synthpop in de mix. This Is the Night van Willis klinkt wat als de Folk van Catzenjammer in de afsluiter.

Het grotendeels ingetogen album is een nauw verbonden mix van muzikale stijlen met acts die zich duidelijk verbonden voelen met de nummers van The The (Matt Johnson) en graag een deel van de sfeer van die originelen willen behouden. Toch weten ze elk hun eigen draai te geven aan hun cover, dit album is wat mij betreft dan ook beter geslaagd dan degene die Tegan and Sara op dezelfde dag uitbracht The Con X: Covers

Ik heb geen idee wie de musici zijn maar ik kan me goed voorstellen dat Matt en zijn The The buddies dat zijn geweest.

Na jaren van nauwelijks meer dan stilte rondom Matt Johnson/The The kwam er gisteren dan maar liefst 3 'nieuwe' albums. Helaas (?) alle drie verzamelaar van de Radio Cinéola sessies die over de afgelopen jaren bij tijd en wijle werden besproken op zijn eigen website en waarvan maar enkele samples bij mij bekend zijn. De laatste jaren was Matt Johnson dan wel uit zijn slaap ontwaakt maar hield zich slechts met scores voor arthouse films / documentaires. Helaas voor de fans waren daar nauwelijks nummers met tekst en zang daarop te vinden. Spanning en mysterie waren er wel op terug te vinden en die scores waren wat mij betreft zeker niet saai. Maar weinig compensatie voor jaren van wachten.

Op dit album dat als "Radio Cinéola volume 5: The Inertia Variations" door het leven gaat, is Matt te horen bij het voordragen van een soort dagboek van iemand die zo min mogelijk lijkt te willen doen maar graag wil dat men weet dat hij niets doet. Onder deze voorgedragen teksten, verpakt in heel korte 'nummers' zit sfeervolle muziek, minimale / subtiele soundscapes op synths. Vergelijkbaar met wat hij deed voor zijn score albums zoals Moonbug: A Soundtrack by The The (2012)

Afgezien van de teleurstelling van het ontbreken van echt nieuwe 'songs' van Matt Johnson is er toch wel een fijn stukje vermaak te vinden op dit album. Zijn stem is nog redelijk goed herkenbaar in deze 'spoken word' nummers en dat is ook wel prettig om naar te luisteren. Maar ik vermoed dat alleen de die-hard fans dit luisterboek meer dan een paar keer zal beluisteren.

Wat opvalt op Spotify is dat het album (op dit moment) nog niet remastered is. Is wel nodig!

Gedateerd? Een kind van zijn (Disco) tijd in elk geval en een novelty album vanwege de mix van Klassieke muziek en Disco. Of beter gezegd Disco met Klassieke inspiratie.

Er staan 4 instrumentale nummers op die een buiging maken naar de klassieken.
Flight '76 < Rimsky-Korsakov's Flight of The Bumble Bee: de minder succesvolle tweede single
A Fifth Of Beethoven < Beethoven's Fifth Symphony.
Night Fall < Chopin's Prelude No 4 In E Minor: ingetogen uitgevoerd als een soort Jazzy lullaby
Russian Dressing < Tchaïkovsky's Piano Concerto No 1 In B Flat Minor: in het verlengde van de hitsingle maar een stuk minder pakkend maar wel interessanter dan Flight '76 en Night Fall.

Midnight Express (niet te verwarren met Giorgio Moroder's gelijknamige werk die 2 jaar later uit kwam) heeft het herkenbare geluid (strijkers, blazers, elektrische piano) die ook zo kenmerkend zijn voor de hitsingle. Ook California Strut heeft die elementen plus wat typische nietszeggende zang die het goed deed in de Disco.

Verder nog 2 instrumentale van de klassiek geschoolde pianist Walter Murphy en slechts 4 nummers met spaarzame zang: Angela Bofill op California Strut heeft later ook nog solo werk uitgebracht. Pat Bianco zingt op (You've Got to) Be Your Own Best Friend en Just a Love Song en Frank Dillard op Get a Little Lovin'

Tegenwoordig is de jingle-schrijver Walter Murphy meer bezig met thema's voor (tv) serie's zoals: American Dad! en Family Guy

Het titelnummer is de hit die zijn weg vond naar de soundtrack van Saturday Night Fever (1977) Spotify speelt het nummer niet af als onderdeel van dat album maar je kan wel dit hele album van Walter beluisteren (lekker inconsequent), maar dan dus niet de versie die vorig jaar remastered was.

Ook leuk om te weten: de single van A Fifth of Beethoven werd uitgebracht onder de artiestennaam Walter Murphy & The Big Apple Band. Er was echter al een act die The Big Apple Band heette, die veranderden hun naam naar CHIC (aldus Wikipedia)

Pas sinds gisteren bekend met dit fijne album na aanleiding van het overlijden van bandlid Cash Askew (RIP - 22 jaar) tijdens de tragedie op 2 december bij een feest in een groot magazijn "Ghost Ship" in Oakland, Californië.

De twee singles: Eudaemonia en The Problem with Redheads zijn prachtig maar daarnaast ook False Moon en Fall.

Overigens betekent Eudaemonia streven naar (menselijk) geluk van de Griekse filosoof Aristoteles. Zoals aangegeven in het review van reptile71 is hier veel Dream Pop / Post-Punk / Ethereal / Shoegaze te horen zoals je het zou verwachten van een Cocteau Twins in de 80s maar dan met minder accent op de gitaar en meer op de synths.

Het laatste nummer dat ze samen maakte, was voor een lokale verzamelaar Scream Queens Magazine, en heeft de zalvende titel Angelene (afgeleid van 'Engel') en heeft de regels : “Waiting for the day I turn back to life,” en “Won’t you speak to me love/ won’t you speak to me love.” Tragisch genoeg uitgebracht op de dag van overlijden van Cash Askew.

Naast de twee singles staan er nog een paar prima nummers op zoals het titelnummer. King of Lies klinkt als iets van The Babys een 70s Hard Rock geluid.

Het album komt wat tot rust via de piano gedreven Hey There. Het stormachtige Heartbeat Away klinkt als een potentiële derde single, alleen een paar overgangen daarin vind ik minder soepel lopen. De lange afsluiter Fall is het pareltje waar Tiff alles uit de kast haalt, had ook een single kunnen zijn.

Nergens vernieuwd maar deze ruige Tiffany valt goed. Ze had al eens een Country album opgenomen, not my cup of tea, en haar stem past ook daar goed bij, net als de Rock nu. Tot stand gekomen via crowdfunder Pledgemusic waar staat dat ze naast de zanger ook de productie voor haar rekening nam en de nummers schreef. De musici en co-producers op dit album zeggen me niet veel, het zijn kundige mensen die netjes binnen de Pop Rock lijntjes kleuren.

Ik vermoed dat Tiffany van 70s (Hard) Rock houdt want dat is de vibe die ik hier voel. Ik was benieuwd hierna maar had niet al te hoge verwachtingen. Het is iets beter dan ik dacht ondanks dat veel nummers te veel op elkaar lijken zit er genoeg goeden tussen om het boeiend te houden.

Ondertussen het album 5x gehoord en het krijgt nu 4 sterren.

Ik weet nu ook waaraan de (donkere) synths in combinatie met gitaar me doet denken: Matt Johnson's The The, en daar hou ik wel van. Vooral de afsluiter Sir Reality zou zo van de hand van Matt kunnen komen. De opener Imagination is ook heerlijk met die donker synth die zo van The Cure's album Faith vandaan gesleept lijkt te zijn. Ik denk dat Todd een mooie combinatie heeft weten te maken van oud (70s- 80s, gitaar en productie) en nieuw (synths, electronica, beats en teksten).

Met alle mooie albums van de laatste tijd heb ik nauwelijks aandacht aan deze kunnen besteden.

Tussen 1985 en 1990 heb ik veel albums van Todd en zijn bandje Utopia gekocht en daar veel plezier aan beleeft maar daarna veranderde mijn smaak en ben ik Todd uit het ook verloren tot diens 2013's album State. Was wennen maar er stond uiteindelijk veel op dat goed beviel en ook op opvolger Global stond er wel nog een paar leuke nummers maar wel minder verrassend. We zijn weer 2 jaar verder en Todd blijft productief maar heeft nu wel hulp van vrienden ingeroepen, waarschijnlijk om meer aandacht te krijgen en de verkoop wat op te krikken.

Vijftien relatief korte nummers, gemiddeld 3:45 lang, zo past het in minder dan een uur. Slecht is het zeker niet, weinig verrassend dat wel en weinig levendige productie en een iets wat 'dof' geluid. Het is jammer dat de genius van weleer tegenwoordig zo weinig origineel kan zijn. De vorige 2 albums experimenteerde nog met synths en elektronische muziek (wat waarschijnlijk weinig oude fans zal boeien) en hier zijn de gitaren eigenlijk vrij zeldzaam. Het geluid lijkt nog steeds uit veelal uit 'doosjes' te komen, ditmaal minder experimenteel en meer richting R&B en Jazz zonder echt 'warm' te worden. Todd op de automatische piloot in de studio. Het zeer herkenbare geluid in het nummer met Donald Fagen klinkt grotendeels als een Donald Fagen nummer waar Todd op mag meedoen. Er zijn nummers die pas leuk klinken als je het volume van je versterker open draait en dat heb ik nu ook met dit album. Zoals gezegd slecht vind ik het zeker niet, maar er leeft weinig. Er is publiek 'uit blik' nodig in Techno Todd's Look at Me om wat leven in de brouwerij te brengen.

Halverwege het album, Let's Do Is, en daar is eindelijk wat spanning nu dat er ook echte gitaren weer op de voorgrond staan en herinnert aan zijn werk in Utopia. En Joe Walsh mag meedoen op Sleep en ook hier een hoofdrol voor een electro-akoestische gitaar (naast de synths). Het tweede deel van het album is duidelijk interessanter. Pas met de eerste single That Could Have Been Me komt er een warm nummer voorbij, door de tekst en de manier waarop Robyn het zingt. Beste nummer op het album en na iets meer dan 3 minuten is dat voorbij. Trent en Atticus voegen wat elektronische drama op synths toe aan Deaf Ears is daarmee wel interessant maar had nog wel wat verder aan gesleuteld kunnen worden, wat tekst en arrangement beteft. Naked & Afraid is dansbare Electro met een kleine rol voor Blues / Soul zangeres Bettye Lavette, het op 1 na leukste nummer, omdat het ook meer leeft. Buy My T met Funky synths in de oude Prince stijl is iets wat freaky balorig en had gemakkelijk op het vorige album kunnen staan. Zelfpromotie van / voor zijn eigen merchandise! Kan bij mij nauwelijks een glimlach ontlokken.

Zoon Rebop mag meedoen op Wouldn't You Like to Know en dit nummer leeft ietsje meer dan de anderen, maar is toch iets te vlak. Op afsluiter This is Not a Drill gitaarwerk van Joe Satriani en zijn oude live band maatjes Kasim Sulton en Prairie Prince doen ook mee. Het nummer met de meeste energie maar nog steeds zit het muzikaal veelal tussen de lijntjes en gaat het maar een beetje erover heen.

Ik vind het album maar iets beter dan Global uit 2015

Gemotiveerd door goede herinneringen aan 'Free Fallin', 'Southern Accents' en 'Into the Wide Open' ben ik benieuwd naar het nieuwe album van Tom Petty. Spotify heeft het reeds enkele dagen voor de officiële release al beschikbaar gemaakt. De stem is natuurlijk weer duidelijk herkenbaar en het rockt weer aan alle kanten maar schuurt hier en daar aan andere stijlen.

De flow van het 2e nummer vind ik niet lekker volgen op het eerste nummer is wat me het eerst opviel. Na de eerste beluistering krijgt het 3,5 sterren en bij de derde luisterbeurt denk ik dat er misschien meer in zit. Sommige nummers moet ik vaker horen en echte uitschieters hoor ik niet maar 'Red River', 'Sins of My Youth' en 'Shadow People' bevallen met iets beter.

Chileense mellow Reggaeton, Latin Hip Hop met een dansbare ritme zullen we maar zeggen.

De nu nog obscure zangeres Tomasa del Real behoort tot de nieuwe lichting van Reggaeton acts, zo wordt er gefluisterd op internet. Ik vind het zeer genietbaar, alles in het Spaans met hier en daar wat Spanglisch zoals in Tamos Redy (we zijn gereed).

Favorieten: Vampira en de single Tu Señora

Indie Pop / Soft Rock, lichtelijk Psychedelisch en ook wat Lo-Fi en een iets ingetogen zingende zangeres.
Veel nummers voelen aan als of ze in een soort van Shoegaze Light genre worden gespeeld! Een enkele keer zijn de synths meer op de voorgrond zoals hin het iets wat Funky Cutlass Cruiser

Is wel aardig, zeker Petals en Cloudy Skies

Een album van Alex Lilly dit keer samen met Bram Inscore (songwriter/producer) in een iets stevigere Indie Pop stijl die me zeer bevalt. De gitaren worden niet geschuwd maar het blijft altijd zeer beschaafd als ingrediënt en niet als dominante factor zoals dat bij Indie Rock wel is.

Doet denken aan Chairlift - Something (2012), maar ook wel aan Goldfrapp en zelfs Metric

Favoriete nummers: Bad Dreams, Everything He Wants

Weer een album met nadrukkelijk aanwezige digitale effecten op de vocalen, op de meeste nummers valt het mee. Doet me bij de eerste beluistering denken aan die ander Zweedse, die Eurosong winnares Loreen, een Pop album met Electronic / R&B invloeden.

Valt bij de eerste beluistering eigenlijk reuze mee. Het enige album waar ik het enigszins mee kan vergelijken is de nieuwe van Lady Gaga en die is duidelijk beter dan dit maar dit valt niet tegen. Alhoewel 10 nummers voor mij al meer dan genoeg zijn. Tove Lo kan vermoedelijk wel aardig zingen maar door die digitale effecten is dat niet goed te zeggen, je kan daarmee veel verbergen.

True Disaster en Cool Girl mogen op de playlist van 2016.

Eigenlijk alleen beluisterd omdat een paar zangeres meedoen die ik wel kan waarderen zoals : Nicole Atkins , Tanya Donelly, Sadie Dupuis (Sad13) en Kathryn Calder

Het ingetogen The One waarin zij begeleid wordt enkel met een piano is één van de betere nummers.

Het album gaat vele kanten op, niet echt een geheel. Soms neigend naar Garage dan weer Singer-Songwriter dan weer Alternative Rock en ook die vervelende drumcomputer doet erg goedkoop aan. Ook The Real met Sad13 is onevenwichtig, mooie passages met delen waarin Sadie niet het beste van haar vocalen presenteert (demo-achtig). Weinig aan gepolijst en dat is wat betreft de nummers met drumcomputer-geluiden enorm zonde.

Ook wel te pruimen: Brain Crack, Sharks Can't Sleep, Buldog

Ah, lees net dat dit album gekoppeld is aan een film met dezelfde naam Althaea van de Filipijnse filmmakers Raya Martin en Charles Salazar. Dus eigenlijk is dit dus meer een score...?

Althaea (trailer)

Dreampop... doet wat zoet aan en ook zitten er wat muzikale referentie's aan Azië in zal wel door de film ingegeven of geïnspireerd zijn. De synths klinken wat 80s. Toevallig van de week de fijne EP Lomboy - South Pacific (2017) beluisterd en daar past deze goed naast. In nummers als 100 Aspects of the Moon hoor je iets van herinneringen aan Ryuichi Sakamoto - Merry Christmas Mr. Lawrence (1983) maar dan met een Hawaiiaanse twist.

Ook na de eerste beluistering blijven de singles Eden Machine en Siebenkäs de meest interessante.

Meer een album om relaxed mee wakker te worden of om de dag mee af te sluiten.

Het pre-Yello vehikel van de heren Boris Blank en Carlos Perón. Nu pas uitgebracht maar dit zouden opnames moeten zijn uit 1976-1979.

Criminal Energy donker en duister had een soort sci-fi score kunnen zijn.

The Bostich de oervorm van het nummer waar Dieter Meier later zijn vocalen aan zou toevoegen in de bekende vorm van het nummer uit 1981. Het is goed herkenbaar maar minst nog het één en ander wat het later tot een hit zou maken.

Police Action in Zurich de buitenaardse wezens zijn geland in Zurich, in het verlengde van het eerste nummer maar minder duister en iets meer dromerig. Sommige synths doen denken aan OMD.

Steelhammer No. 13.0 neigt meer naar de Industrial noise van Einstürzende Neubauten maar meer ingetogen, zonder de agressie.

Yeah ritmisch gepiel met static, noise, maar ook spacey a la het nummer Telstar.

Arachnoteck bubbelende synths - Tangerine Dream-achtig.

America Is Happy doet denken aan de Blue Man Group, maar vooral de laatste minuut van de fade out is mooi.

Butterfly eindelijk iets wat op een zanglijn lijkt doordat er ook de stem wordt gebruikt.

America Is Happy (Alternate) de tweede poging is iets meer gefocust, opnieuw Blue Man Group die bij me opkomt.

Skilift deze synth doet denken aan de eerst Simple Minds hits, maar dan in een Ambient Einstürzende Neubauten kader.

C.C.C.P.CALLING we zitten duidelijk nog in het Koude Oorlog tijdperk, als je de naam ziet.

Islamabad Memories niet het eerste nummer dat ook doet denken aan de bass-synth die Giorgio Moroder ook gebruikte. Dit is een erg trage mantra waarin zowaar gezongen worden, nou ja een mini-chant. Samen met Yeah en The Bostich de meest interessante nummers van het album.

Leuk om een paar keer te horen als je je voor de geschiedenis van de synth / elektronica interesseert maar wie op een strikt Pop, Rock of Dance dieet zitten kunnen dit links laten liggen. Het is te Ambient / Experimenteel en kunnen slechts als basis / demo's dienen om verder uit te werken. Maar in de 70s werd er veel meer experimentele muziek uitgebracht waar dit gemakkelijk naast had kunnen liggen.

Met dank aan Negri voor de tip!

Hoop niet dat 2019 het jaar van de coveralbums wordt want degenen die ik tot nu toe heb gehoord maken niet al te veel indruk. Trevor Horn's resultaat is veel beter te pruimen.

Hij is de 'geniale' 80s producer die aan het stuur stond van meer dan 70 albums, zodat er een complete Wiki-pagina aan gewijd is en ook zijn eigen site een overzicht te vinden is. Zelf was hij lid (schrijver, musicus, producer) in diverse acts over de jaren: Buggles, Art of Noise, Yes zijn daarvan de bekendste. Bovendien heeft hij veel invloed bij het ZZT label waar veel van zijn productie worden uitgebracht.

Toch is hij een producer die veel minder bekend is of gewaardeerd wordt dan bijvoorbeeld Quincy Jones, George Martin of Phil Spector. Toch wordt hij (terecht) genoemd in NME's top 50 all-time-producers... ergens onderaan. Waarschijnlijk omdat hij vaak met Synthpop-acts werkte en nauwelijks met 'serieuze' Rock of Jazz acts. Trevor was ook eerder in staat om een onbekende act een Top 10 hit te laten scoren dan een gevestigde act aan een (nieuwe) hit-album te helpen.

Al sinds de 50s en 60s zijn er acts geweest die een publiek bediende die niet van de energieke nieuwe muziek stijlen Rock and Roll / Rhythm and Blues hielden. Ze maakten covers met een Big Band of orkest die de scherpe randjes eraf vijlden en zo de nummers zoeter en toegankelijker te maakten. In dat verlengde kan je James Last meteen tot één van de meesters daarvan benoemen. En in het verlengde daarvan kan je ook The Night of The Proms noemen alhoewel daar het doel is om meer waardering voor Klassiek muziek aan te moedigen bij een Pop en Rock publiek. Ik verwacht dan ook dat deze laatste groep muziekliefhebbers dit album zullen waarderen. Het helpt ook als je al een fan bent van het werk van Trevor Horn, 80s muziek en van lichte klassieke muziek. De uitvoeringen zijn niet te zoet en niet te melancholisch alhoewel soms op het randje.

Persoonlijk kan ik geen cover meer aanhoren van Dancing in The Dark (of enkele andere hits van The Boss) want die zijn nu wel echt uitgekauwd. Maar de rest is beter verteerbaar dan de 3-4 cover albums die recentelijk verschenen.