Een nummer die ik vooraf al kon bestempelen met een 10. Yellow Brick Road behoort tot mijn top 10 favoriete nummers. Vanaf de eerste luisterbeurt was ik helemaal verliefd op Yellow Brick Road. Angus Stone zingt dit breekbaar, in combinatie met de gitaarakkoorden is het zielsmooi. Het refrein is pure schoonheid. Meezingbaar, maar vooral hemels. Immens mooi gezongen. Ik kan nog wel een paar alinea's uitweiden over hoe prachtig dit wel niet is, zinnen apart behandelen. Dat laat ik, wel noem ik de geweldige climax met zeer verfijnd gitaarspel en op de achtergrond topvocalen. (Snoeperd)

Erg rustig gezongen maar met indringende stem, even rustgevend als melancholiek. De begeleiding met violen en natuurgeluiden is ronduit subliem en verhogen de spanning. (LucM)

De spaarzame begeleiding en de stem van mevrouw Obel dragen allemaal bij tot het mysterieuze sfeertje dat ervoor zorgt dat dit nummer zo goed is. Een echt pareltje! (ArthurDZ)

In 1985 was dit nog een tekst die stof doet opwaaien (oa. bij mijn leraar Engels).
Hoewel de heren zich in het refrein verontschuldigden voor hun kritische stellingname.
Neen, godslasterend wilden ze niet overkomen, maar de eeuwige en pijnlijke contradictie
tussen een almachtig godsbeeld en het lijden in de wereld noopt soms tot een geloofscrisis. (dazzler)

Een nummer dat in de kale (live-)versie nog mooier is. Al op vroege leeftijd was hij een ouwe lul en dat laat hij merken door dit nummer. Het is één van zijn vele pieken op Harvest en binnen zijn oeuvre valt hij al bijna niet meer op. Hoewel.. (chevy93)

Een vrolijk en luchtig nummer van the Cure maar ook deze Cure hoor ik graag. Zeer herkenbare gitaarsound en die synths verhogen de sfeer nog. (LucM)

Ligt weer in de mooie kant van deze band. Majesteus maar niet te pompeus, indrukwekkend maar niet te bombastisch en vooral erg mooi door de nu wel prachtige zang van Berninger en natuurlijk de blazers; nummers als dit doen me afvragen waarom ik The National ooit slecht kan vinden. Laat ik dan maar niet de betovering verbreken door een nummer als Lemonworld op te zoeken. (hoi123)

Een track die blijft staan als een huis, ook na gruwelijk veel beluisteringen. Misschien wel een van de sterkste tracks die Arcade Fire ooit heeft opgenomen. Dansbaar, duister, ingenieus, gelaagd, vol met emotie, grandeur, climaxen. Voegt U nog een passage met David Bowie op zang toe en de fantastische productie van James Murphy en een heerlijke saxofoonpartij en pakkend pianoloopje aan toe en hebt een track waar je je vingers bij aflikt. Ondanks zijn volle inhoud een erg toegankelijk nummer. (Don Cappuccino)

Ja, ze konden ook heel lief klinken, de mannen en vrouw van The Velvet Underground, en dat bewezen ze met dit nummer. Vooral de intieme zang van Lou Reed en de piano (toch?) tillen dit nummer naar een hoog niveau. (ArthurDZ)

Duurt 9 minuten lang maar verveelt geen seconde. Neil Young is hier goed bij stem, de samenzang is subliem, de bas is erg boeiend en de bijtende gitaarsolo's zijn erg inventief en weergaloos. Zal ik hier een 10 voor geven? Ja! (LucM)

Ongelofelijk intens nummer met heerlijk gitaarspel en vooral ook heerlijk bezield gezongen. Gemaakt om luidkeels bij mee te zingen! (ArthurDZ)

Dan volgt nu een van de meest zalige nummers uit de zeroes. Franz Ferdinand scoorde met Take Me Out een wereldhit. Terecht, wie kan dit nummer nu niet onweerstaanbaar vinden? Het zit ook nog eens vernuftig in elkaar. De eerste minuut kondigt een rauw postpunk nummer aan, maar de band bedacht iets leuks. Na 1 minuut wordt het roer compleet omgegooid. Volledig vloeiend gebeurt dat. Dan hoor je een van de geniaalste riffjes die je ooit gehoord hebt. Het ratelt heerlijk. Het refreintje is super. Zo'n single moet destijds echt als een bom zijn ingeslagen. (Snoeperd)

Eén van de vele uptempo nummers op Ten. Die het overigens vooral goed doet in de zomer. Even losgaan op dit krachtige debuut is inmiddels vaste prik op vakantie. Eddie zet je gewoon aan tot meezingen, het moet gewoon! Vooral de opening. (chevy93)

Portishead is samen met DJ Shadow en Massive Attack een grote naam uit de triphop. Opvallend is dat deze namen het fantastisch doen in onze ladder. Portishead vind ik tot nu toe het beste, de andere namen ken ik dan ook minder goed. The Rip is het succesvolste nummer van Third. Opvallend is het contrast met het Machine Gun, dat stukken ruiger is. Op dit nummer heeft, onder leiding van de gitaar, de zangeres vrij spel om haar diepe emotie te tonen met haar zang. Prachtig weer. (Snoeperd)

Transmission is een Joy Division-klassieker en staat niet op een regulier album. Daar past hij ook helemaal niet op. Qua sfeer is het namelijk anders. Het zou opzich in een rooskleurigere productie en met minder diepe zang zo een hitje kunnen zijn. Het is namelijk best catchy. Ik vond het na één luisterbeurt destijds al heerlijk. Transmission heeft een zeer strak en mooi begin. De eerste zinnen komen al meteen binnen, waarna de zogeheten climax je al helemaal afmaakt. In het 'dance dance to the radio' zit een flinke dosis depressie gestopt die daardoor ontzettend zwaar aankomt maar wel ongekend mooi is. (Snoeperd)

In deze bovenste region komen we veel van hetzelfde tegen. Dat zal veelal komen door het beperkte deelnemersveld, maar toch ook omdat artiesten als Pink Floyd en Neil Young veel klassiekers afgeleverd. En in sommige gevallen, zoals Disintegration, maar toch zeker ook Ziggy Stardust er op één album al een boel klassiekers staan. Het titelnummer is één van de vele goeie nummers op het album en niet voor niets staat er een paar plaatsen hierboven nog een nummer van Ziggy Stardust. (chevy93)

()

Tienerverdriet in een drie minuten popsong.
Als onderdeel van het onvolprezen album The Hurting,
maar evenzeer op eigen benen lopend als single release.
In de UK zelfs succesvoller dan de latere wereldhit Shout. (dazzler)

Een nummer verkrijgbaar in elke gewenste lengte zo'n beetje; 3, 6, 9, 12 minuten, wat je wilt. Was een bescheiden hit voor The Undisputed Truth in 1971, toen Motown besloot het een jaar later door succesgroep The Temptations op te laten nemen. In een single-versie van bijna 7 minuten, ongekend lang, werd het hun grootste succes. En terecht! Allereerst, is de baslijn simpelweg episch, ongeëvenaard in de popmuziek. Voeg daarbij de geweldige meerstemmige zang in het refrein, de laidback percussie met congas, de handclaps, het fijne gitaartje en het trompetje. Productioneel klopt gewoon alles aan dit nummer. Het best te beluisteren in de 12-minuten albumversie, extra lang genieten! (Titmeister)

The Cure in vrolijkheid. Sommige fans zouden er misschien een verbod op willen zien. Toch beschouw ik Friday I'm in Love als één van de persoonlijke favorieten naast alle veel somberder getinte nummers. The Cure en luchtigheid gaan wat mij betreft wel degelijk goed samen. Het toont het vakmanschap van Smith & co alleen maar aan. Hoe goed moet je wel niet zijn als je naast alle bekende sombere nummers met een nummer als dit kunt komen aanzetten: het pakt je gelijk en laat los. Volgens mij vinden veel grote fans het stiekempjes leuker dan ze eigenlijk zouden willen toegeven. Een nummer waar de band zich niet voor hoeft te schamen. Dit is gewoon een ongelooflijk sterk in elkaar zittend popliedje. (aERodynamIC)

Over de legendarische cultheld Andy Kaufman, perfect geportretteerd door Jim Carrey. Een film die ik zeker nog een keer een kans moet geven. Een vrij simpel R.E.M.-nummer dat voor de verandering eens wat makkelijker te doorgronden is. Geen nummer voor de repeat-knop, maar desondanks blijft het een uitstekend nummer. Wie de stilistisch prachtig clip nog nooit gezien heeft, moet dat ook zeker eens doen! (chevy93)

De jongens van REM beschrijven het einde van de wereld (alleen Lenny Bruce is niet bang!) in een liedje dat zo energiek en vrolijk is dat je gewoon op je bed wil springen van vreugde en euforie. Een beetje vreemd voor een nummer over de Apocalyps, en dat maakt dit nummer nog extra charmant ook! (ArthurDZ)

Een tienerromance over eerste seks met een meisje die een paarse baret draagt. Prince heeft wel vaker een rijke fantasie zullen we maar zeggen. Het nummer toont overduidelijk de pop-kant van de kleine artiest en het duo Wendy en Lisa (ja ze waren echt een koppel in die tijd) had een groot aandeel in het nummer; ze waren compositorisch verantwoordelijk voor de strijkers in het nummer en verzorgen de backing vocals.
Raspberry Beret werd al snel een favoriet onder de fans en het werd live dan ook regelmatig opgevoerd.
Dé ultieme Prince popsong? Ja, dé ultieme Prince popsong! (aERodynamIC)

Dit is voor mij misschien wel het beste nummer dat de beste zangeres ooit heeft opgenomen. Niet alleen omdat het schitterend en met verlangen wordt gezongen, maar ook omdat het een prachtige dynamische compositie is. De manier waarop het nummer couplettenlang aanzwelt en dan ineens gas terugneemt om keihard toe te slaan in het refrein is magnifiek. Na het tweede en laatste refrein kun jij mij opvegen bij zoveel dramatiek. (herman)

Eén van de meest experimentele nummers van The Beatles, klinkt op het eerste gehoor chaotisch maar na meerdere beluisteringen is het een fascinerend werkstuk waarin je steeds meer in ontdekt. Destijds baanbrekend en nu nog apart. (LucM)

Een klassieker binnen de soul. De kracht zit hem in de minimale begeleiding, waardoor Bill Withers' stem optimaal naar voren komt. Mooiere stemmen zijn er bijna niet en ook de intonatie van hem is verrukkelijk. De minimaal aanwezige muziek is nagenoeg perfect, vooral de ritmesectie is sterk. Een prachtig liedje over het verlangen naar iets wat eigenlijk helemaal niet goed voor je was (een te jong meisje of drugs). (Teunnis)

De opener van Meat is Murder hakt er al gelijk lekker in. Een nummer over kindermishandeling, ga er maar aan staan. Morrissey doet het. Hard en meedogenloos terwijl het muzikaal in eerste instantie een luchtig nummer lijkt met het gelalala en de heldere, dwarrelende gitaarpartijen van Johnny Marr. Die ogenschijnlijke tegenstelling is voor mij altijd de grote kracht van The Smiths geweest. (aERodynamIC)

Gish sloeg bij mij in als een bom: ik werd gelijk een zeer groot fan en het uitkijken naar het tweede album was heel bijzonder. Ergens voelde ik toen al dat er een klassieker zat aan te komen. Ik had er immers al een voorproefje van gekregen tijdens hun concert op het Metropolis Festival in Rotterdam (september 1992). Billy nog met lang haar, stoned op het podium in bloemetjesjurk en dan nummers als Silverfuck en dit Today spelen. Een klein jaar later was die klassieker er dan eindelijk: Siamese Dream. Van dat album verscheen Today als tweede single. Geen slechte keuze met zo'n pakkende 'hook' maar tevens donkere tekst over de dag dat Corgan aan zelfmoord dacht. Een scherpe tegenstelling tussen muziek en tekst en daardoor juist zo bijzonder. Ook passend in de tijd waarin het nummer uitgebracht werd. Achteraf gezien mogen we constateren dat het allemaal wel meeviel met Corgan: hij is er nog steeds en trekt nog steeds volle zalen. Dat zijn werk er misschien minder toe doet dan ten tijde van Siamese Dream is een ander verhaal. (aERodynamIC)

Deze kende ik al langer. Van de cover van Anouk. Niet gek vond ik dat het beste Anouk-nummer. Het origineel van R.E.M. is wel absoluut koning. De stem van de zanger van R.E.M. is een stuk gevoeliger. Hij tilt het nummer naar een hoger niveau. De compositie is ook onweerstaanbaar mooi. Drive is mijn favoriet van deze band, maar Losing My Religion komt daar verdacht veel bij in de buurt. (Snoeperd)

Zwarte vrouw wil sociologie studeren aan de unief in het zuiden van de VS.
Om de studies te bekostigen brengt ze haar liedjes op gitaar. De onderwerpen spreken voor zich:
armoede, rassendiscriminatie en emancipatie. Thema's die Tracy letterlijk op het lijf zijn geschreven.
De beste liedjes van de voorbije vijf jaar bundelt ze op haar onovertroffen debuut.
Een klassieker die een hit werd tijdens de songwriters revival eind jaren 80. (dazzler)