Mooi en niet meer dan terecht dat Giorgio Moroder ook als uitvoerend artiest in de lijst staat. Als ik mij niet vergis, wordt hiermee het aantal disconummers in de ladder verdubbeld. De andere discotrack is absolute klassieker I Feel Love van Donna Summer; niet geheel ontoevallig ook geproduceerd door Moroder. Als producer stond hij in de jaren '70 en '80 op eenzame hoogte en heeft de dancemuziek mede gevormd in de manier waarop hij nu is. Dit nummer heeft allicht niet de hitgevoeligheid van I Feel Love en klinkt enigszins gedateerd anno 2012, maar luister ernaar met een goed oor en hoor productionele elementen die voor die tijd uitzonderlijk waren. Bovendien is het gewoon een erg fijn, licht spacy, elektronummer. (Titmeister)

Eén van de langere nummer uit Illinois. Het rockt bij momenten waarbij gebruik wordt gemaakt van een koor maar bevat vooral rustige folky stukken met breekbare stem. Origineel en afwisselend, Sufjan Stevens is duidelijk niet voor één gat te vangen. (LucM)

Een stoere rocker van Australische bodem. Dit nummer blijft gewoon leuk, hoe vaak je het ook hoort. Zoals het hoort! Met een kleine toevoeging van Snoeperd: Ook het onderwerp is zeer mooi, dit nummer vroeg aandacht voor de oorspronkelijke bewoners van Austrialië, namelijk de aboriginals. (ArthurDZ)

Oude liefde roest niet. De passie die hier vanaf straalt staat na al die jaren nog als een huis. Zo'n nummer dat onder je huid kruipt en er werkelijk waar nooit meer onder vandaan komt. Voor veel fans schijnt het ook wel een lievelingetje te zijn. Het is dan ook een geweldig nummer van een geweldige plaat, dus niet meer dan terecht (aERodynamIC)

Sinds het uitkomen van High Violet uit 2010 heeft The National ook een breed publiek bereikt. Met name met de hit Bloodbuzz Ohio waren zij talloze keren te horen op de radio. Zelf vind ik Terrible Love het absolute meesterwerk op dit album. Het is met name de emotionele lading van het nummer en de simpele maar toch onbegrijpelijke teksten die mij in positieve zin opvallen. Zanger Matt Berninger zal het hier mee eens zijn, aangezien hij tijdens het spelen van dit nummer met regelmaat met overslaande stem begeeft in het publiek. (Co Jackso)

Leuk. Door de lange intro en aparte instrumentatie heeft dit nummer een apart sfeertje, maar toch verliest het - in het gezongen stuk althans - de “popheid” niet uit het oog. Daardoor een fris liedje van een band waar ik het niet echt van verwacht had; ik dacht dat dit een springerig poprockbandje was. (hoi123)

Van Polly Jean's prijsalbum Let England Shake, over de 1e Wereldoorlog. Een van de beste tracks en singles. Een song als een gory kinderrijmpje of walsje bijna, dat maakt het extra schokkend. Zowel qua muziek als in de tekst. Maar wel een effectieve manier om de gruwelijkheden van oorlog over te brengen. Catchy as hell over het bespottelijke van oorlog so to speak. Met een ironische sample en tongue in cheek twist op het eind over de VN. Dat kun je aan Polly wel over laten (luigifort)

Het mooiste nummer van Suede komen we nu tegen. Beautiful Ones is evenals vorige twee nummers een subliem popnummer. Hij zingt op een normale manier in de coupletten. In het refrein zet hij een briljant stemgeluid op. Hij gaat iets hoger zingen. De compositie is fantastisch, het zit erg goed in elkaar. (Snoeperd)

Change is volgens de band het niemendalletje van de plaat.
Een bijzonder aanstekelijke hitsingle met een lichtvoetigheid die
deze anders sombere plaat hard kan gebruiken. Goed gezien. (dazzler)

Nee, bij ons geen BoRap, geen Innuendo en al helemaal geen Who Wants To Live Forever. Maar Don't Stop Me Now. Een puike kroeg-/karaokeklassieker en voor mij dé reden dat ik Queen zo goed vind. Tekstueel nog het sterkst, maar ook de solo van Brian May doet iedereen zijn luchtgitaar weer tevoorschijn halen. (chevy93)

Soul van Marvin Gaye. Dit is een van zijn zwoelste nummers, het staat dat ook niet voor niets op het album van de liefde Let's Get It On. De wat gladdere Marvin Gaye ligt mij over het algemeen iets minder. Maar dit wordt terecht gezien als een zijn betere nummers. Marvin Gaye laat je zweven over een prachtige instrumentatiebeat en weet vaak genoeg de gevoelige snaar te raken met zijn wonderlijke vocalen. Als je het begin hoort hoef ik eigenlijk al niets meer te zeggen. Dat zegt al genoeg. (Snoeperd)

De 25-jarige Phoebe Bridgers is een interessante verschijning. Waar men bij een indie folk muzikante wellicht als eerste denkt aan een introverte dame met een akoestische gitaar en een frappuccino in een hip koffietentje, doorbreekt Phoebe deze ietwat druilerige associaties met live badkamer-optredens en een interview inclusief fotoshoot in de playboy. Zoek de foto’s zelf maar op, viespeuk.

Phoebe slaat nadrukkelijk haar eigenwijze weg in, waar ik bewondering voor heb. Daarnaast draagt ze ook haar hart op haar mouw, de laatste jaren werd ze af en aan geteisterd door depressies, waar ze op haar nieuwe album Punisher de luisteraar openhartig bij betrekt.

I Know The End is de afsluiter van Punisher en eigenlijk hadden ze geen betere climax kunnen kiezen. Een triomfantelijke trompet en de hartverscheurende schreeuwen van Phoebe blazen het moderne hart-break sprookje uit. herman en stoepkrijt merkten het op, maar de blazers lijken inderdaad Sufjan Steven-esque, bijvoorbeeld op het einde van Casimir Pulaski Day, maar dit is wel een stukje intenser.

Er valt aardig wat interessants te vertellen over I Know The End. Het zou aanvankelijk een nummer over depressie worden, maar ze heeft zo lopen sleutelen aan de teksten dat het uiteindelijk een apocalyptische thema werd. Zoals ze zelf zegt: “it’s a song reworked so many times that it was the first and last song that I wrote.”

Een deel van de tekst gaat over een aparte ervaring die ze ooit had tijdens een autorit langs de kust van California. Phoebe en haar vrienden zagen een groot object in de lucht hangen en ze konden niet verklaren wat het was. Achteraf bleek het een onaangekondigde test lancering van Space X geweest te zijn, maar voor een kort ogenblik geloofden ze werkelijk dat ze bezocht zouden worden door aliens en dat mogelijk The End Near was.

Laatste stukje trivia: Het koor wat tijdens de slotfase herhaaldelijk The End Is Near zingt bestaat o.a. uit een aantal goede vrienden van Phoebe: Conor Oberst, Lucy Dacus en Julien Baker. (aerobag)

Als je op Wikipedia 'vakantienummer' opzoekt, krijg je een link naar Dolce Vita (en als dat niet klopt, zou dat alsnog geregeld moeten worden). Dit nummer is gewoon de muzikale equivalent van in je cabrio over een zonovergoten Italiaanse boulevard rijden. (Titmeister)

Het allermooiste nummer op het album Bitterzoet is misschien wel De Parade. Het nummer blijft dicht bij het oudere werk van de zangeres en zou prima op het eerdere album Nachtlicht passen. Misschien wel omdat Eefje dit nummer kort na Nachtlicht schreef. Tijdens de tournee in 2017 speelde Eefje al diverse nieuwe nummers, waaronder De Parade. Uiteindelijk verscheen De Parade begin 2020 op het album Bitterzoet. Grotendeels in ongewijzigde vorm. Het nummer was iets ingekort door het ontbreken van een brug. Het nummer gaat over individuen die samenkomen, zichzelf blootgeven en daarna weer loskomen. De eerder in 2020 uitgebrachte clip - geproduceerd door That's What She Set - vangt dit samenspel goed samen. (AstroStart)

Dit is voor mij misschien wel het beste nummer dat de beste zangeres ooit heeft opgenomen. Niet alleen omdat het schitterend en met verlangen wordt gezongen, maar ook omdat het een prachtige dynamische compositie is. De manier waarop het nummer couplettenlang aanzwelt en dan ineens gas terugneemt om keihard toe te slaan in het refrein is magnifiek. Na het tweede en laatste refrein kun jij mij opvegen bij zoveel dramatiek. (herman)

Ik weet eigenlijk zelf niet eens zeker of het van een reclame is, het zou best kunnen, want het deuntje van Bohemian Like You moet wel een van de meest pakkende en herkenbare zijn die ik en. Er draait veel om het deuntje. Maar leuk zijn het ook nog erg pakkende refrein en de leuke opbouw naar het refrein. (Snoeperd)

Over springerig en energiek gesproken, dit nummer doet er nog een schepje bovenop. Een onweerstaanbare mix van pop, rock, punk, tikje soul en dat alles gegoten in een new wave sausje. Toen ik mijn Top 100 in de auto speelde viel het me op hoe perfect deze aansluit bij zijn bovenbuurman die we misschien wel de kleinkinderen van The Jam mogen noemen. Paul Weller leerde ik pas in 1986 kennen met The Style Council en nog weer later met You Do Something To Me. Beiden mooi en sfeervol maar het haalt het niet bij de lekkerste nummers van The Jam. (cosmic kid)

Dan zal dit ongetwijfeld ook een nasleep zijn van Curtis. Even duister, even rustig opgebouwd en hoewel compleet niet vergelijkbaar met Roy Orbison heb je hier ook die indringendheid. Steeds sneller, steeds harder, steeds beter. (chevy93)

Op nummer 86 vinden we de vrouw die nooit lacht, althans, niet zo vaak. Zowel bij het grote publiek, als bij de niche geliefd. De warme, melancholische sfeer zijn de rode draad door haar songs. Video Games is de favoriet bij de meesten, maar ik heb altijd al de voorkeur gehad voor de titeltrack van haar debuut.

De band met dit nummer is persoonlijk. Als ik een relatie heb, is het meestal kortstondig en merk ik al gauw dat de vrouw in kwestie níet de liefde van mijn leven is. Desondanks wil ik er wel alles uit halen wat er nog in zit (je zou het misbruik kunnen noemen).

Dan hebben we het alleen nog maar over de betekenis van de tekst, want hey, het nummer zelf staat al als een huis. Sfeervolle instrumentie, de stem van Lana (hoe zij van stemgeluid switcht in de refreintjes ) en de 'all right'-geluidjes op de achtergrond maakt de song nog catchy ook. (jordidj1)

Temple Of The Dog was een Amerikaanse rockgroep die opgericht werd door Chris Cornell (frontzanger van Soundgarden) als eerbetoon aan Andrew Wood (vooral gekend als zanger van Mother Love Bone, één der grondleggers van de grunge) die overleed aan een heroïne overdosis.
We zitten met deze groep en dit schitterende nummer volop in het grunge-tijdperk.
De band bestond buiten Chris Cornell uit de latere leden van Pearl Jam. Temple Of The Dog zou maar 1 album maken.
Dit nummer laat ons een prachtige samenzang tussen Chris Cornell en Eddie Vedder horen. Eddie neemt vooral de lagere stukken voor zijn rekening terwijl Chris hetzelfde doet met de hogere te zingen stukken. Beiden zingen dit zo hard en gevoelig dat het dit nummer hierdoor naar een hoger niveau tilt.
Doordat Soundgarden (met album 'Badmotherfinger') en Pearl Jam (met album 'Ten') veel succes oogstten, maakte dat het heruitgebrachte 'Hunger Strike' een culthit werd. (curufin)

Eigenlijk volstaat een quote met de tekst die aan het begin gesproken wordt, maar superlatieven te kort voor dit album. Inspiratieloos, maar dit is ook geen album die je moet bespreken. Dit is er eentje die je moet ondergaan. Je kunt een uur muzikaal bijna niet beter besteden dan met het beluisteren van dit album. Zo verschrikkelijk mooi. (chevy93)

Een moderne klassieker. White Lies, een typisch voortvloeisel uit bands als Editors en Interpol.
Veel wannabe-bandjes zijn er gekomen, maar White Lies weet zich te onderscheiden.
Het opzwepende drumwerk i.c.m. met die magistrale gitaarriff door het nummer.
Als je zulke aanstekelijke rock kan maken, verdien je gewoon meer krediet dan het zoveelste copycat-bandje (chevy93)

Een echt prijsnummer die de kracht van Bob Dylan in één nummer samenvat. Het orgel(?) op de achtergrond, de karakteristieke zang (zowel qua tonatie als tempo) en het simpele maar krachtige gitaarwerk. Dit zijn vaak de typische elementen in een goede Dylan-song. Voeg daar nog wat andere instrumenten aan toe en hij flikt ‘t ‘m! Ik weet niet hoe en heb ook geen zin om het succes te ontleden, want sommige muziek is op aarde gebracht om gewoon van te genieten! (chevy93)

Sommige albums verruimen de muzikale perceptie, en zo'n album is Inheritors van James Holden. Nadat de Brit midden jaren '00 al de bakens van de minimal techno had verzet, tart hij met zijn laatste album elke luisterconventie, met zijn analoog opgenomen madness. Prijsnummer is The Caterpillar's Intervention, wat eigenlijk gewoon een 21e-eeuwse take op free jazz is. Simpelweg geniaal gewoon hoe het ritme voortmarcheert, begeleid door de intens schurende trompetten, om met elke klap er nog harder overheen te gaan. (Titmeister)

De jaren '80 zijn weliswaar wat teveel vertegenwoordigd t.o.v. de andere decennia maar interessante muziek werd er degelijk gebracht. Zo ook door Simple Minds, uit de periode toen ze nog een cultband waren. Een erg swingend en tevens eigenzinnig nummer dat tussen new wave en dance ligt. (LucM)

Het prachtige popliedje Landslide van Fleetwood Mac komt nu al voorbij. Oei, die had ik nu nog niet verwacht. Het is een liedje van Stevie Nicks volgens mij, het is een liedje met alleen haar op de gitaar en af en toe wat extra instrumentatie. Daardoor vind ik het nummer erg sympathiek. Het is schitterend op sommige momenten. Ik kende nog niet veel van Fleetwood Mac buiten Rumours. Maar dit nummer had ik al vrij snel ontdekt omdat het zo geweldig mooi is. (Snoeperd)

Een klein jaar geleden overleed dichter, schrijver en zanger Leonard Cohen. Het was wereldnieuws, en terecht natuurlijk. Zo'n drie maanden daarvoor overleed in het Noorse Oslo een vrouw, Marianne Ihlen. Dezelfde Marianne die door Cohen in dit nummer wordt bezongen. De vrouw waarmee Cohen zo'n tien jaar samen was en die hij als zijn ultieme muze zag. De vrouw waar hij niet zonder kon, maar uiteindelijk ook niet met.

Na het beëindigen van de relatie schreef Cohen So Long, Marianne. Een nummer waaruit veel liefde spreekt maar waar tegelijkertijd de twijfel in doorklinkt. Cohen is de ‘gypsy boy' die zijn vrijheid nodig heeft. Een vrijheid die hij onvoldoende voelt, gevangen in haar web. Voor beiden is het beter om verder te leven zonder de ander. En tegelijkertijd wil hij haar helemaal niet loslaten.

Your letters they all say that you're beside me now. Then why do I feel alone?

Hoewel beiden nadien andere relaties aangingen - en in het geval van Marianne Ihlen zelfs trouwde - verloren ze elkaar nooit uit het oog. Ze bleef altijd zijn ultieme muze, de vrouw die hem nooit losliet. Vlak voor haar dood schreef Cohen haar:

Know that I am so close behind you that if you stretch out your hand, I think you can reach mine... Goodbye old friend. Endless love, see you down the road.

Ruim drie maanden stierf ook de grootmeester zelf. (Edgar18)

Op Best Kept Secret 2013 met een stel vrienden aan de achterkant van een gigantische massa mensen staan die allemaal ingepalmd worden door Rice, met zijn charismatische melancholie, maar toch moeten concluderen dat het optreden nét iets te dramatisch overkomt op je, net weg willen lopen, dan The Blower's Daughter horen en merken hoe de hele festivalmassa, inclusief vrienden, samensmelt in koppeltjes van twee, terwijl jij daar eenzaam en een heel klein beetje beschonken toe staat te kijken naar die bebaarde meneer die, aansteller of niet, toch wel gevaarlijk dichtbij je meest intieme, deprimerende gedachten komt. De nummers van Rice staan vaak muzikaal tegenover dramatiek zoals films van Michael Bay tegenover actie staan - nogal over de top en "spectaculair" - maar van alle nummers waarmee hij in zijn carrière in de roos heeft geschoten is dit degene die in al zijn doordringende emotie het meeste doet overtuigen - nee, sidderen. Luister maar naar de treurende cello in het refrein, de glimlach in zijn stem in het eerste couplet tegenover de snik in zijn stem in de laatste minuut en die hemelse samenzang en u weet wel wat ik bedoel. (hoi123)

Aphex Twin, fase 1:
Als 12-jarige hitparadevolger en MTV-liefhebber verschaft de bizarre clip tijdens haar occasionele vertoningen op 's lands muziekvideokanalen een gevoel van vervreemding en afkeer. Dit staat zo ver van de muziek ik destijds gewend was, dat ik een van mijn (in de muziek dan) zeer zeldzame ‘wat is dit?'-momenten beleef.

Aphex Twin, fase 2:
Als 20-jarige student zit ik volop in mijn ontdekkingsfase van IDM en aanverwante elektronica, als een vriend bij mij blijft slapen na een avond drinken. 's Nachts hoor ik hem verontwaardigd door mijn kamer benen om de muziek uit te zetten (was destijds een gewoonte van mij om muziek aan te zetten voor het slapengaan), onder de woorden: ‘wie heeft in godsnaam de frituurpan aan laten staan?' U raadt het al: in het persoonlijke favorietenlijstje dat ik aangeslingerd had, was Aphex Twins Windowlicker aan de beurt gekomen…

Aphex Twin, fase 3:
In 2011 sta ik met dezelfde vriend vooraan tijdens het optreden van Aphex Twin op de zondagavond van Lowlands. Voor mij is dit het laatste optreden voordat de bus richting huis weer roept en ondanks dat dhr. James, eigengereid als hij is, compleet afwijkt van de jaren '90 IDM, waarvoor ik hem zo waardeer, is het genieten geblazen bij de show. In de trein naar huis draai ik als compensatie zelf Windowlicker vanaf mijn mp3-speler en kan niet anders dan concluderen dat Aphex Twin de absolute vaandeldrager is van de creatieve electronic-scene uit de jaren '90 en dat Windowlicker zijn meest memorabele nummer is. (Titmeister)

Zie hier het enige nummer op Astral Weeks dat me echt weet te raken en daarnaast ook nog voor de volle speelduur boeit (de andere nummers moeten hiertussen kiezen). Een eenvoudig akoestisch basloopje vormt de basis van een nummer dat eigenlijk voor zijn gehele zeven minuten instrumentaal bijna de hele tijd hetzelfde klinkt, maar juist daardoor zo krachtig overkomt; de kracht van herhaling, zeg maar. Het contrast van de zachte vioolpartijen en de furieus aangeslagen akkoorden met de klagende stem van meneer Morrison zorgen voor een prachtige landelijke - nee, niet op de irritante klompendanserige manier - sfeer die me keer op keer stil achterlaat. Klasse zoals ik hem van deze wereldartiest ken. (hoi123)