Een nummer waarvan ik altijd eerst aan Interpol moet denken, maar dan direct wel de goede Interpol. Langs de andere kant is het natuurlijk niet volledig Interpol, maar slagen ze erin toch een eigen smoel te hebben. De instrumentale uitloper is om vingers en duimen van af te likken en smaakt dan nog naar meer. (dumb_helicopter)

Het "zing, vecht, huil, bid lach, werk en bewonder" van de 21ste eeuw. Veel levenslessen in amper vier minuten. "Erf de ogen van je kind, kijk er door" en "haal de parels uit de zee, geef ze weg". Absoluut verdiende plaats in de MuMeLadder. Naast de geweldige songtekst is de muzikale ondersteuning lekker bombastisch en uitbundig, zoals we Spinvis zelden eerder hoorden. (AstroStart)

But she doesn't know that I left my urge in the icebox
Dat is natuurlijk een erg makkelijke manier om het debuutalbum van Interpol en vooral de zanger Paul Banks te typeren; het is allemaal onderkoeld, maar de emotie is er zeker wel. Lange tijd kon ik niet zoveel met Interpol's debuut, Our Love to Admire vond ik een toffer album. Bij El Pintor ben ik pas echt veel naar deze band gaan luisteren, ook omdat ik in die periode vrijwel elke week bij m'n broer langs ging en Interpol één van z'n favoriete bands is. Maar twee jaar terug is het kwartje met het debuutalbum toch gevallen, en nu is het één van m'n favoriete albums. Het is precies dat onderkoelde waardoor het zo lang heeft moeten duren, denk ik. Leif Erikson vormt, door dat expliciet te maken, de sleutel tot dit vrijwel onovertroffen album. (Finidi)

Deze nu al memorabele song was het allereerste voorproefje van Norman Fucking Rockwell! en verscheen bijna een jaar voor de albumrelease. Mariners Apartment Complex is in zekere zin te scharen onder de Lana-traditionals; een somber klinkende trage pianoballade met een nostalgische ondertoon. In de tekst vervult ze een gidsrol voor een vriend die kampt met issues waar zij zelf ook last van heeft gehad, en verwijst ze naar nummers van grootheden als Leonard Cohen en Elton John. Het is het eerste nummer waarop Del Rey samenwerkt met Jack Antonoff, die de productie doet en deel van de lyrics meeschreef. Een partnerschap dat hopelijk voor beiden naar meer smaakt, want alles wat Antonoff de laatste jaren aanraakt verandert in goud. (Gretz)

Vanaf het eerste moment dat ik dit hoorde liet dit een indruk achter die nooit meer zou verdwijnen. Qua onderwerp was ik als klein jongetje erg aangeslagen, prachtig vond ik het. De tekst vind ik nog steeds erg briljant. De combinatie refrein/tekst vind ik misschien wel het mooiste Nederlandstalige stukje muziek dat ik ken. (Snoeperd)

Het nummer 1999 was mijn eerste kennismaking met Prince in 1982. Controversy was het eerste nummer dat de top 40 bereikte in Nederland (eindigde op nummer 27 in 1981) maar dat was me totaal ontgaan. Ik begon me in 1982 pas echt serieus met muziek bezig te houden, inclusief het volgen van de top 40.
1999 deed het met een dertiende plek iet heel beroerd, en ik vond het een vreselijk nummer. Ik weet nog goed dat het op een klasfeestje in de brugklas gedraaid werd en dat ik tegen een vriendje zei hoe vreselijk ik dat nummer vond. Prince? Nooit van gehoord.

Pas ten tijde van Purple Rain besefte ik dat Prince dezelfde meneer was van dat vreselijke nummer 1999. Nog eens goed luisteren dan en ik besefte hoe erg ik ernaast zat. Inmiddels was ik ietsje langer bezig met muziek en had ik een collectie opgebouwd die zich bleef uitbreiden en na Purple Rain was het album 1999 de eerstvolgende Prince. Het werd de enkele versie van het album omdat het goedkoper was (later kocht ik alsnog de dubbelaar).

1999 werd zelfs een enorme favoriet, niet alleen van mij, maar van velen. De eerlijkheid gebied me we te zeggen dat het nummer misschien ietwat doodgedraaid is en ook live ontkwam je er niet aan.
In dat kader zou het nummer misschien te hoog staan. Maar ik heb geen zin om de Prince-snob uit te hangen. Het is een verdomd goed nummer. Een classic pur sang. Een Prince evergreen.

In het jaar 1999 werd dit nummer uiteraard erg actueel en Prince zelf besloot het opnieuw uit te brengen. Dat werd 1999-The New Master. Een versie die niet veel toevoegt aan het origineel, het bleef wel een party nummer. Logisch ook voor de eeuwwisseling. (aERodynamIC)

Had vermoedelijke enkele jaren geleden top-5 of mogelijk zelfs top-3 gestaan, maar heeft een kleine terugval gekend. Die intro is natuurlijk legendarisch, die tekst is fantastisch en ken ik moeiteloos vanbuiten, en het is een generatieklassieker van heb ik jou daar, maar puur muzikaal gezien beginnen er toch enkele breuklijnen te komen in de onvoorstelbare liefde die er ooit was voor dit nummer. Desalniettemin geniet ik er nog steeds enorm van nu ik hem nog eens opzet: die ritmeopbouw naar het einde is echt wauw! (dumb_helicopter)

Door naar één van de grootste popklassiekers ooit. En hoe terecht is dat! Op alle fronten spat de genialiteit er vanaf. Toen de top 2000 bezig was stond er het volgens kenners geheim achter het succes van een aantal nummers. Bij Billie Jean was het volgens hen de baslijn. Ja, die is inderdaad geweldig. Ook Michael Jackson met zijn catchy zang steelt de show. Er zitten meerdere geweldige stukken in het nummer en het beperkt zich dus niet tot enkel een refrein. (Snoeperd)

Een lied als een sprookje, dat zijn nog steeds de eerste associaties met de debuutsingle van Keane. Meeliftend bij Snow Patrol en Coldplay onderscheidt vooral het eerste album zich van het geluid van deze twee generatiegenoten. Er zijn weinig popliedjes die ik ken die zo'n helder klinkend, tijdloos geluid hebben waarbij elk woord uitstekend te verstaan en makkelijk mee te zingen is. Desondanks verveelt Somewhere Only We Know nooit. Absoluut 1 van de beste, pure liedjes die de jaren 00 ons hebben opgeleverd. (cosmic kid)

Een nummer volgestopt met vrolijkheid en literaire referenties. Lloyd zingt heerlijk nonchalant en vliegt steeds net niet uit de bocht. De combinatie strakke ritmesectie, countryesque gitaarriedeltje, violen, leuke tekst en zang van Lloyd is gewoon zo effectief dat ik dit nummer zonder problemen een hele avond lang na elkaar kan draaien zonder het beu te worden. Onweerstaanbaar nummer. (ArthurDZ)

Een jaren 80 hit van deze Duitse synthpopgroep met eeuwigheidswaarde. Het lied komt nog regelmatig voorbij in bv. reclames of als cover van andere artiesten. De groep (die eerst zelf Forever Young heette) stond in 1984 vanuit het niets zo maar met drie grote hits in de Top 40. Forever Young was van de drie diegene die de laagst klassering behaalde maar anno nu heeft deze de tand des tijds het beste doorstaan. Natuurlijk is het wel typisch '80's en het trompetje aan het eind (uiteraard gewoon een synth) wellicht wat potsierlijk maar de klasse van deze song zorgt er voor dat dit nummer nog steeds als een paal boven water blijft staan. (vigil)

Er zijn weinig nummers die me zo kunnen raken als deze dat doet. De zang van Albarn is prachtig, de muziek ook. Al vanaf de eerste noten wordt ik er stil van, en ik blijf het de rest van het lied, telkens als ik het hoor. (arcade monkeys)

Eén van hun bekendste nummers, werd ook gebruikt voor de serie Tour of Duty. De sitar geeft het nummer meerwaarde maar ook melodisch en vocaal is het erg sterk. (LucM)

School is mij één van de weinige bekende klassiekers die ik beschouw als tijdloos. Het was één van de vele ontdekkingen die ik deed tijdens de eerste jaren van die andere Top 2000. Maar waar mijn enthousiasme over die andere ontdekkingen inmiddels behoorlijk is afgezwakt, is mijn waardering voor School onverminderd hoog gebleven. Dit komt voornamelijk door alle schitterende details die afzonderlijk te horen zijn. Maar de werkelijke kracht van het nummer is dat al deze afzonderlijke delen zijn samengevoegd tot een geweldig meeslepend geheel die boeiend blijftot de laatste noot. (Co Jackso)

Zoals Herman Oh Yeah van Can beschrijft, zo ervaar ik dit openings- en titelnummer van één van mijn favoriete albums aller tijden. Afzonderlijk luister ik dit nummer eigenlijk nooit; ik denk er nu eigenlijk meteen al Place to Be achter. Maar dat neemt niet weg dat dit weer een ongekende kippenvelervaring is met de verschrikkelijk mooie stem van meneer Drake en de prachtige, prachtige gitaarpartijen. Eigenlijk het enige nummer van het album ook wat me weer in die liefhebmodus brengt (ben ik nou gewoon zo'n liefhebbend persoon? ) en ook daardoor weer eigenlijk een klein stukje schoonheid die de perfectie al ruimschoots heeft overschreden. (hoi123)

Alweer een nummer van Mellon Collie en een prachtige ook. Toen ik laatst ging stemmen kwam deze langs. Vooraf dichtte ik het nummer 0 punten toe, dat werd er uiteindelijk 5.
De stem van de zanger klinkt behoorlijk emotioneel in dit nummer. Zijn zoals altijd zeurderige stem kan ik uitstekend waarderen in dit liedje. Tonight, Tonight is op zijn mooist tijdens de lange uithalen in het refrein met die mooie drumroffel op de achtergrond. Een mooi nummer die dit jaar een verdiende stijging maakt in de top 2000, volgend jaar hopelijk een top 100 notering. (Snoeperd)

Ik was een jaar of 15 toen ik een cassettebandje in mijn handen kreeg gedrukt van m'n oudere broer. 'Luister dit maar eens!'. Het begon meteen verpletterend met Finest Worksong en Welcome To The Occupation, en na de hele plaat wist ik het: Dit wordt mijn band! (en dat bleef het t/m Monster) Het meest pakkende nummer van dit album, Document, vond ik The One I Love. Een liefdesliedje dat helemaal geen liefdesliedje bleek te zijn: 'A simple prop to occupy my time'... (Telamon)

Dat Vega zich liet inspireren door Leonard Cohen en Paul Simon mag blijken
uit het talent om muzikale portretten te tekenen. Er zijn artiesten die over zichzelf zingen
en er zijn artiesten die een fictief levensverhaal perfect geloofwaardig in een song kunnen gieten.. Suzanne Vega trok met haar fluisterstem de singer-songwriter revival van de late 80s mee op gang. (dazzler)

Wederom een schitterend nummer van het meesterwerk Turn on the Bright Lights. Het is één van de meer harde nummers van dit album, waarmee de veelzijdigheid van deze band wordt aangetoond. En hoewel het refrein ijzersterk is, leunt dit nummer daar absoluut niet op. (Co Jackso)

The Stone Roses is een volgens mij breed gewaardeerde band hier. Ik heb het album een keer opgezet, maar het kon me toen nog niet zo boeien. Maar eigenlijk heb ik het geen eerlijke kans gegeven. Het is vooral op basis van I Wanna Be Adored, wat ik wel een goed nummer vind maar de klassiekerstatus snap ik niet helemaal. Dit nummer is namelijk een stuk beter vind ik. Het gedeelte met de zang werd ik even betoverd, dat is erg mooi. Het instrumentale gedeelte is meer een tripje. Een geweldige trip welteverstaan. (Snoeperd)

De jongens van REM beschrijven het einde van de wereld (alleen Lenny Bruce is niet bang!) in een liedje dat zo energiek en vrolijk is dat je gewoon op je bed wil springen van vreugde en euforie. Een beetje vreemd voor een nummer over de Apocalyps, en dat maakt dit nummer nog extra charmant ook! (ArthurDZ)

Een ''Radiohead Grand Cru'' zou ik dit nummer durven noemen.
Er bestaan verschillende meningen over de betekenis van de tekst maar ik sluit me aan bij de volgende.
Het gaat over het monotone dat in ons dagdagelijkse leven kruipt. Het is saai maar langs de andere kant geeft het ons zekerheid en zijn we te laks geworden om er iets aan te veranderen.
Waarom die zekerheid op spel zetten? Dat brengt ons enkel in stressvolle situaties of zoals hij het verwoordt 'no alarms, no surprises ... I'm safe'. (curufin)

Heerlijk hoe Bob hier stream of consciousness-gewijs zijn gal spuwt over een aan lager wal geraakte burgerijdochter, die ondanks alles toch haar maniertjes behouden heeft. ‘'Eigen schuld, dikke bult'' zingt Bob vol bittere spot. Niet meteen een gezellig onderwerp dus, maar tekst, zang, orgel, eigenlijk alles aan dit nummer is memorabel. (ArthurDZ)

Tango in the Night' hadden wij hier in huis en daar kon ik erg van genieten. Dat Fleetwood Mac nog betere muziek maakte bleek wel. Door de Deep Dish remix van 'Dreams' maakte ik langzaamaan kennis met het origineel en de rest van 'Rumours'. Ik was verkocht. Wat een vakmanschap. De heerlijk rustige instrumentatie, de prachtige melodie en vooral de vocalen van Stevie Nicks. Wat is 'Dreams' toch een pareltje. Het ultieme ik-kom-tot-rust nummer! (catdog)

Als een raket schoot het nummer mijn Top 250 binnen, maar net zo snel was ik het nummer weer beu. Nou ja, beu. Het was in ieder geval niet meer eentje waar ik nog verliefd op was. Vooral het wat eentonige karakter van het nummer verveelt soms. De atypische Beatles-speelduur heeft er misschien ook wel wat mee te maken. Maar zoals met veel nummers uit dit rijtje hervond ik mijn liefde. De solo van Clapton blijft geniaal en de tekst, hoe simpel en banaal ook, is een terechte klassieker. (chevy93)

En dan één van die mooie parels. Cave in rustig vaarwater maar zoals iedereen nu wel weet van mij is dat een kant die ik waardeer.
Dit nummer komt elke keer goed binnen en mocht je het album The Good Son niet kennen dan moet ik dat bij deze enorm aanraden. Emotioneel zonder klef te worden, puur en recht naar het muzikale hart. (aERodynamIC)

Nummer wat ik al 39 jaar ken en nooit verveelt. Single heb ik ook al 39 jaar met ook een geweldige B-kant, het griezelige The Steps. Fade to Grey is voor mij een sleutelplaat tussen de Wave en Disco. Nummer werd geen grote hit kwam niet hoger dan plek 22. Is net zo'n nummer als 19 die later veel beter gewaardeerd werden. Is het toevallig dat ze allebei uit 1980 komen?? (DjFrankie)

In deze bovenste region komen we veel van hetzelfde tegen. Dat zal veelal komen door het beperkte deelnemersveld, maar toch ook omdat artiesten als Pink Floyd en Neil Young veel klassiekers afgeleverd. En in sommige gevallen, zoals Disintegration, maar toch zeker ook Ziggy Stardust er op één album al een boel klassiekers staan. Het titelnummer is één van de vele goeie nummers op het album en niet voor niets staat er een paar plaatsen hierboven nog een nummer van Ziggy Stardust. (chevy93)