67. Michael Jackson – Thriller (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/328.jpg?cb=1540475849
Luisterbeurten: legendarische plaat die in huize Reijersen nog steeds heel vaak op staat.

Luisterervaring: deze kon ik zo uit mijn eigen vinylcollectie trekken om te beluisteren. Een meer dan legendarisch album dat in mijn ogen geen zwakke punten kent. Nu ga ik wel wat meer los op de meer uptempo nummers, naar Human Nature hoort ook bij het mooiste wat Michael Jackson ooit opgenomen heeft. Ik denk dat alle superlatieven voor dit album al zo enorm vaak benoemd zijn dat ik ze achterwege laat. Ik zet het gewoon nog een keer op en nog een keer en nog een keer…

95. The Beach Boys – Pet Sounds (1966): Beach Boys-albums bevatten vaak enkele sterke singles die de elpeekanten openen en daarnaast een hoop meuk, daar kan de stemmige samenzang ook niet zo veel aan veranderen. Bij Pet Sounds stijgt met name de kwaliteit van de rest van het album flink boven het bandgemiddelde uit. Bonuspunten voor Sloop John B, wat tot mijn allereerste muzikale herinneringen behoort. 4*

94. Damien Rice – O (2002): vervelende piepstem, vervelende kijk-mij-eens-breekbaar-zijn-muziek. The Blower's Daughter is nog eens vrij verdienstelijk door Anneke van Giersbergen gecoverd. De Originalaufnahme heb ik nog eens op een uitvaart gehoord, maar daar wordt het verder niet ineens een fijn nummer van of zo. Lang geleden het hele album eens gehoord, dat houd ik graag lang geleden. 2½*

93. Marillion – Clutching at Straws (1987): de zwanenzang van Fish bij Marillion. Dit album wordt vaak in één adem met voorganger Misplaced Childhood genoemd (die we ongetwijfeld... nee, ik loop ver genoeg achter om inmiddels te weten dat die nog komt), maar dit is qua muzikale zeggingskracht voor mij wel een paar treden beter. Het album, met Fish' alcoholverslaving als zichtbaarste thema, heeft een heerlijke muzikale flow en er staan bijna geen mindere nummers op. Als de term "grand finale" nog niet bestond, had hij voor The Last Straw uitgevonden moeten worden. 5*

92. Coldplay - Parachutes (2000): het nog best breekbare debuut van de latere stadionband. Hoewel de eerste kennismaking er niet onverdeeld positief mee was (in de Enschedese Plato werd Yellow opgezet en dat vond ik toen maar vervelende cliché-indie), is dat later goedgekomen. Met Don't Panic, Shiver, Trouble en Everything's Not Lost is zowat het halve album legendarisch geworden. En zoals de gids terecht opmerkt: Spies is het hoogtepunt. 4*

91. The Doors – L.A. Woman (1971): en nog een zwanenzang. Het album is een maatje gebalanceerder dan zijn beide voorgangers. Het titelnummer hoort tot mijn favorieten van de band, Love Her Madly is een aanstekelijke hit en The Changeling een potente opener, met fijne tempoversnelling. Riders on the Storm kan dan weer in het rijtje Doors-heilige-huisjes waar ik niet echt kapot van ben. 4*

90. Guns ‘n Roses – Appette for Destruction (1987): de drager van Welcome to the Jungle, Sweet Child o'Mine en Paradise City en hoe legendarisch dat drietal ook is, tussen de rest van het album en mij is het ook nooit wat geworden. De stem van Axl Rose is geen gunstig visitekaartje, zijn persoonlijkheid evenmin en dan hadden de liedjes alsnog aan kunnen spreken... maar nee. 2½*

89. Nick Drake – Pink Moon (1972): ah, de breekbare Nick Drake. Lang geleden dat ik er wat van gehoord heb en vermoedelijk nog langer geleden dat ik het album integraal hoorde. Een nieuwe kans voor Tim Buckley werkte ook, dus wie weet... tot die tijd blijft de indruk van een weinig aansprekende naam in het folkgebeuren hangen. 2½*

88. Nick Cave & the Bad Seeds – Push the Sky Away (2013): pas

87. Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010): tja... 2½*

86. Marilion – Brave (1994): toch nog een lichtpuntje in dit kwintet, al is lichtpuntje wel een wat vreemde term bij dit album. Je zou kunnen zeggen dat dit het eerste Marillionalbum is waar 'die nieuwe zanger' echt volledig zijn stempel op drukt. Het levert een aantal van hun meest intense nummers op en ook een paar uptempo nummers die er wat moeizaam tussenin hangen... niet omdat ze slecht zijn, maar omdat het album wellicht geprofiteerd had van wat meer variatie in klankkleur in plaats van in tempo. Het zijn kleine bedenkingen bij een nagenoeg-topalbum. 4½*

66. Talking Heads – Remain in Light (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1004.jpg
Luisterbeurten: weer een album van Talking Heads. Niet direct heel bekend met de muziek, maar de hoes heb ik weleens vaker voorbij zien komen.

Luisterervaring: ik zie dat ze uit de USA komen, maar qua stijl doet het me allemaal juist Brits aan. Verder gebeurd er vrij veel in de muziek, het is allemaal wat vol en onrustig. Maar in bijna elk nummer zit ook wel een fijne groove. Dit is geen vervelende plaat, maar ook niet één waar ik stijl van achterover sla.

65. Madvillain – Madvillainy (2004)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5167.jpg
Luisterbeurten: dit album heb al meerdere keren gehoord, maar het was wel al een hele tijd geleden dat ik het hoorde.

Luisterervaring: Madlib en MF Doom samen is op voorhand al een interessante combinatie natuurlijk. Ik had dit album trouwens niet zo hoog in de top250 verwacht. Een heel prettig hiphopalbum vol met fijne beats en goede raps. Bij hiphop is het vooral fijn als de stem(men) fijn zijn om naar te luisteren. Het concept op de plaat zit er ook bij. De tracks Raid, Money Folder, Eye en All Caps vind ik het best, maar eigenlijk moet je dit album vooral als één geheel beluisteren.

64. Neil Young – Harvest (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/185.jpg?cb=1643568670
Luisterbeurten: dit is er weer eentje uit m’n vaders platenkast. Vroeger dus veel gehoord.

Luisterervaring: de muziek van Neil Young herinner ik mij sowieso altijd als muziek dat wel prima was. Niet direct heel opvallend, maar ook nooit vervelend. Na het meerdere keren terugluisteren van dit album nu wordt dat gevoel nog maar eens bevestigd. Prima muziek, zonder dat het me helemaal overdondert.

Toch nog wat vaker naar All Caps luisteren, dan weet je dat het MF DOOM is



(Ik neem de honneurs even waar voor Slowgaze)

63. The Stone Roses – The Stone Roses (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2408.jpg
Luisterbeurten: op de frontcover na volledig onbekend voor mij.

Luisterervaring: ik ben door het album heen gekomen, maar of ik het snel nog een keer op ga zetten is zeer de vraag. Ik vind het geen prettig album om naar te luisteren op één of andere manier. De stemmen staan me tegen, het muzikale gedeelte staat me tegen. Het goede gevoel is er nergens.

62. Prince – Sign ‘O’ the Times (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/100.jpg?cb=1630223874
Luisterbeurten: geen idee hoe vaak ik dit album beluisterd heb, maar dat is heel vaak.

Luisterervaring: legendarische plaat van Prince. Zowel muzikaal, vocaal als tekstueel staan hier vele pareltjes op. Daarnaast combineert Prince ouderwets vele stijlen als rock, pop, funk, R&B, gospel en absolute geilheid. Alle zestien raak ook nog eens, met de titeltrack, Starfisch and Coffee, Dorothy Parker, If I Was Your Girlfriend en Hot Thing als favorieten. Maar dan vergeet ik er vast nog wel een paar.

61. The Sound – From the Lions Mouth (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4286.jpg
Luisterbeurten: geen idee wat deze band maakt

Luisterervaring: zo op het gehoor zijn het gedegen opgebouwde songs. Wel met die naar mijn idee zo herkenbare jaren ’80 sound. Nu zijn de jaren ’80 één van minst favoriete decennia in de muziek. Ook al ben ik er in geboren en er weinig muziek uit die jaren die mij heel erg kunnen boeien en daar is de herkenbare sound ook wel wat debet. Deze muziek is wel aardig, maar omver geblazen wordt ik toch ook niet.

60. Marvin Gaye – What’s Going On (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/76.jpg?cb=1621528343
Luisterbeurten: een album dat volledig in mijn straatje valt en daardoor ontelbaar keer beluisterd. Best tevreden dat het op de vrij hoge positie staat.

Luisterervaring: het blijft een legendarische plaat. Voor mij een dikke 5-sterrenalbum en ook nog eens plaat die qua onderwerpen nog steeds urgent is. De vocalen en muzikale gelaagdheid op dit album pakken de aandacht. Staat dan ook niet voor niks in mijn top10. Inner City Blues is natuurlijk de meest felle parel onder de parels.

59. Massive Attack – Mezzanine (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/12.jpg?cb=1658671202
Luisterbeurten: heb dit album ooit weleens eerder gehoord. Maar het was alweer even geleden.

Luisterervaring: een paar losse nummers kende ik nog wel, maar het lijkt toch ook wel een album die je vooral als één geheel moet beluisteren. Het album heeft een hele vette algehele sfeer waar je bij opener Angel al direct ingetrokken wordt. Een andere topsong is Teardrop, maar ook Black Milk en Group Four zijn zeer te prijzen.

58. dEUS – The Ideal Crash (1999)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/524.jpg?cb=1608411017
Luisterbeurten: weer eentje in de trant van losse nummers ken ik, het hele album niet.

Luisterervaring: sowieso een stem waarvan je moet houden, daar ben ik al snel achter. Ook niet de meeste vrolijke nooit in huis, daar ben je ook snel achter. Verder best prima muziek waar best veel in gebeurd. Het ene nummer wat steviger dan het ander, wat prima werkt.

85. David Bowie – Low (1977): ik was dus nooit zo van Bowie, maar deze hoort tot een rijtje recente aanschaffen, met als conclusie "die Bowie kon toch wel wat". Al springen hier uit de herinnering iets minder nummers uit dan op de voorganger en opvolger. 3½*

84. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot (2002): Wilco heeft voor mij één prijsnummer (Art of Almost), maar die staat hier dus niet op. Lang geleden dat ik deze integraal gehoord heb. 2½*

83. Genesis – The Lamb Lies Down on Broadway (1974): te lang, te vocaal, de nadelen ten opzichte van de andere Genesisklassiekers lagen altijd wel voor het oprapen. Maar goed, heb inmiddels al een tijdje de opgepoetste versie in huis en als je er dan (bij voorkeur in het weekend) even goed voor gaat zitten, groeit-ie toch. 4*

82. The Smashing Pumpkins – Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995): over te lang gesproken... mijn ex was hier fan van; ik ben nooit echt door het gitaargeluid en de zang van deze band heen gekomen, al zijn ook hier de drie bekendste nummers goed te doen. De laatste integrale beluistering zal hier ook nog wel uit die vorige relatie stammen. 2½*

81. Queen – A Night at the Opera (1975): theatraal en als album vaak nogal een allegaartje, het hitalbum is geen uitzondering op de Queenregel. '39 steekt diverse bekendere nummers naar de kroon, dat heeft de reisleider goed gezien. 3½*

57. Rolling Stones – Exile on Main St. (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/77.jpg?cb=1617035130
Luisterbeurten: en daar zijn ook de Rolling Stones weer. Niet het idee dat ik dit album eerder beluisterde.

Luisterervaring: over het algemeen vind ik dat er weinig mis is met de muziek van de Rolling Stones. Dat geldt ook voor dit album weer. Er zijn wat nummers waar ik wat minder mee heb (bv. Rip This Joint, All Down the Line). Maar daar staan ook weer nummers tegenover die ik juist heel fijn vind (bv Casino Boogie, Tumbling Dice, Loving Cup, Shine a Light)

56. Talk Talk – The Colour of Spring (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5296.jpg
Luisterbeurten: ik weet niet of het klopt, maar Talk Talk associeer ik op één of andere manier met de top2000 van Radio 2. Albums van de band ken ik niet goed.

Luisterervaring: de sound van het album associeer ik dan weer echt met de jaren ’80. De opbouw van de producties, de manier van zingen, het doet me daar haan denken. Het album begint trouwens erg sterk met het mooie Happiness is Easy. En dat zetten ze eigenlijk ook wel sterk door op het album. Ik vind het een mooie plaat en echt een ontdekking in deze top250. Verder kan ik deze waarschijnlijk ook goed aan m’n vader tippen.

55. Godspeed You! Black Emperor – Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/690.jpg
Luisterbeurten: enorme albumtitel en enorme artiestennaam, maar bekend ben ik er niet mee.

Luisterervaring: naast dat de naam en titel lang zijn is het album ook niet aan de korte kant. Lang uitgesponnen nummers, rustig opbouwend naar een soort overweldigende climax. Misschien begrijp ik dit soort muziek niet, maar het doet me helemaal niks. Het kabbelt wat te lang door allemaal en komt dan ook nog eens te weinig echt tot een punt. Er lijkt ook een soort loszittende samenhang in te zitten die ik niet kan verklaren.

54. The War on Drugs – Lost in the Dream (2014)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/405000/405518.jpg
Luisterbeurten: de populariteit van War on Drugs is mij bekend. De muziek dan weer een stuk minder bekend.

Luisterervaring: dit is toch wel best sfeervolle muziek. De stem van de zanger is ook wel prettig. Vind het allemaal niet per se wereldschokkende goed, maar het luistert heel prettig weg dit album. The War on Drugs is duidelijk goed in het neerzetten van een bepaalde sfeer die ze in hun songs willen hebben.

53. Bruce Springsteen – Darkness on the Edge of Town (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3051.jpg
Luisterbeurten: en daar is Bruce weer in deze top250. Nogmaals: een artiest die ik heel ken via mijn vaders platenkast. Ook deze plaat heb ik daardoor al vele malen mogen aanhoren.

Luisterervaring: het is even geleden dat ik dit als plaat hoorde, dus dat haalde weer wat (jeugd)herinneringen terug. Badlands is natuurlijk een fantastische opener, maar ook Something in the Night, Racing in the Street en The Promised Land vind ik erg sterke songs. Ook de gehele linie ook wel een sterke plaat.

52. Procupine Tree – Fear of a Blank Planet (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/68000/68499.jpg?cb=1551761480
Luisterbeurten: de naam van de band ken ik, de muziek een stuk minder.

Luisterervaring: een wat onheilspellende cover en dan de muziek dus. Muziek waarin het (overmatig) gebruik van raggende gitaren niet geschroomd wordt. Op een paar songs is dat wat minder het geval (zoals My Ashes, Sentimental) en dat vind ik over het algemeen ook meteen een stuk prettiger luisteren.

51. Pixies – Doolittle (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/346.jpg?cb=1618264256

De combinatie van het instrumentgebruik en stemgeluid heeft mij niet door dit album heen kunnen laten komen.

Eén van de beste albums ooit gemaakt.

Lekker bezig Daniël! En leuk dat Bruce en de Stones je kunnen smaken, twee top 10-platen van mij.

Ik had wel wat tegenspraak verwacht op die plaat van GY!BE, destijds althans toch een behoorlijk heilig huisje onder de 'liefhebbers'. Persoonlijk ben ik het wel met je eens, trouwens.

En als Reijersen gevraagd had om een goede tip op basis van zijn smaak, denk ik niet dat iemand Pixies had gezegd. Fantastische plaat inderdaad, maar wel eentje waar al je allergieën op samenkomen ja.

Nou ja; zelfs de liefhebbers- waartoe ik mijzelf reken- moeten beamen dat GYBE gebruik maakt van langgerekte spanningsbogen onderbroken door abstractere segmenten. Ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen dat waardeert. Het 'onbestemde' (loszittende samenhang) dat Reijersen benoemt, is bovendien precies waarom ik de eerste drie platen van de band zo interessant vind. De latere muziek van GYBE is concreter. Een duidelijke opbouw naar een gitaareruptie. Nog steeds mooi mijns inziens, maar minder spannend dan het eerdere werk.

Fan van GY!BE. Ieder mag van mij zijn mening hebben, verfrissend van Reijersen.

Ik moet toch even kwijt dat ik dit een ontzettend leuk topic vind om te volgen, een soulliefhebber die die hele top 250 doorploegt, het levert vaak erg grappige reviews op.

50. Elbow – The Seldom Seen Kid (2008)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/112000/112539.jpg?cb=1510421148
Luisterbeurten: aangezien ik al op het album gestemd heb, zou ik het moeten kennen. Maar dat is zo lang geleden dat ik het toch nog even terug zou moeten halen.

Luisterervaring: mooie stem, sfeervolle muziek, dat is op zeker de omschrijving die ik het eerste aan dit Seldom Seen Kid zou geven. Mirrorball is bijvoorbeeld erg mooi, maar An Audience with the Pope, The Fix en Friend of Ours ook. Niks mis met dit album al zou ik het nu wel een halfje lager bestemmen als ik ooit eerder heb gedaan.

49. Coldplay – A Rush of Blood to the Head (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/159.jpg?cb=1636440968
Luisterbeurten: een plaat ik die ik al enorm vaak heb beluisterd, mede omdat mijn vriendin deze muziek ook erg kan waarderen.

Luisterervaring: dit album van Coldplay heb ik altijd geassocieerd met een top5 plek in de top250 (volgens mij zelf ooit eens op 2 gestaan?), maar dus blijkbaar flink afgezakt is. Ik vind het een heel fijne plaat vol met mooie, sfeervolle songs. Amsterdam is een persoonlijke favoriet, maar ook In My Place, The Scientist en de titeltrack zet ik graag op.

48. Queens of the Stone Age – Songs for the Deaf (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/293.jpg?cb=1607897223

No One Knows is volgens mij een bescheiden hitje geweest, maar het is muziek waar ik niet doorheen kom. Luisteren naar deze stijl, daar word ik heel zenuwachtig en onrustig van. Ik houd dat gewoon niet uit.