136
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Blackfield - Blackfield [4:07]



Blackfield | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2021: 270
2018: 232
2017: 138
2016: 109
2015: ---

Genomineerd door: herre48

Daar is Steven Wilson weer! Nu dit jaar (2017) zijn ene zijproject (no-man) het veld heeft moet ruimen in onze lijst, krijgen we er een andere zijproject voor terug. Het is toch een bezige bij en ongekend dat hij met toch wel behoorlijk verschillende muziekstijlen een constant hoog niveau lijkt af te leveren met zijn muziek.

Nu doet hij hier dat niet alleen, maar met Aviv Geffen. Maar inmiddels weten we dat Aviv Geffen Steven Wilson echt nodig heeft om echt goede albums met Blackfield af te leveren. Ik zie Blackfield toch wel als het project waarin Steven Wilson ruimte geeft aan zijn behoefte om niet al te moeilijke, compacte nummers te maken, die ongemerkt toch erg sterk in elkaar zitten.

Daar is het nummer Blackfield wat mij betreft ook een erg goed voorbeeld van. Het is gewoon een erg fijn, goed in het gehoor liggend nummer. Dat begint al met dat relaxte piano-introotje.
En laten we eerlijk zijn! Het is ook wel eens lekker om een nummer te hebben, waar je niet met je volle aandacht naar hoeft te luisteren, maar gewoon aan kan zetten en het dan al genieten is.
Maar als je wel met volle aandacht luistert naar dit nummer, hoor je toch echt meer en krijg je weer door dat het toch echt goed en minder simpel dan je dacht, in elkaar zit.

Mooie aanvulling op onze toch al prachtige lijst, wat mij betreft. (Bonk)

Uitstekend nummer, dat Blackfield. Misschien niet helemaal prog, maar goed, mooie stijger.

135
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Sigur Rós - Untitled #8 [11:45]



( ) | 2002 | IJsland

2021: 235
2018: 257
2017: 285
2016: 125
2015: 237

Genomineerd door: chevy93

Ik heb altijd een beeld van IJsland als een donker land, wat naast het vele natuurschoon dat het herbergt ook een bepaalde triestheid en leegheid uitstraalt. Dat komt gedeeltelijk bijvoorbeeld ook door de thrillers van Arnaldur Indriðason die ik lees, die wat mij betreft die sfeer heel goed kan neerzetten.

En wat ik dan zie als de ideale soundtrack bij die verhalen, komt de muziek van Sigur Rós heel dicht in de buurt. Natuurlijk ook niet geheel toevallig een IJslandse band. Want als er een band is die sfeer kan neerzetten! Er gaat bijna een hypnotiserend effect uit van hun muziek, want heel veel gebeurt er nu ook weer niet op het eerste gehoor, maar wat is de muziek toch intens!

Want als je je laat hypnotiseren door dit prachtige nummer (wat mij betreft nog steeds hun mooiste), nemen ze je mee op een prachtige trip (al dan niet door het desolate IJslandse landschap, afhankelijk van je fantasie en voorstellingsvermogen )! (Bonk)

134
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Way Out of Here [7:37]



Fear of a Blank Planet | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2021: 176
2018: 80
2017: 295
2016: 200
2015: 118

Genomineerd door: wibro

Door de opgedane inspiratie uit het boek Lunar Park van Bret Easton Ellis kwam het negende album Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree tot stand. Het album vertelt het verhaal vanuit zoon Robby, een kind dat zijn tijd doorbrengt in het tijdperk van de massamedia en de snelle ontwikkelingen op technologisch gebied. Het album vormt één geheel en kan in een zitting van ruim 50 minuten worden doorlopen.

Het bedrukkende Way Out of Here toont het totaal isolement van Robby en het sociale contact dat verwatert. Het hevige gitaarwerk van Wilson krijgt de ondersteuning van Robert Fripp’s (King Crimson) soundscapes. De mentale gesteldheid gaat achteruit in het samenkomen van drums en de experimentele klanken. (HugovdBos)

133
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Tool - 7empest [15:43]



Fear Inoculum | 2019 | Verenigde Staten

2021: 182
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

We hadden er al een zogenaamde weddenschap over lopen, een vriend en ik. Wie van de muzikale helden zou als eerste weer eens met een album komen? Zou het Peter Gabriel zijn of toch Tool?

Het werd uiteindelijk de laatste. Wat mij betreft is Tool één van de hele weinige bands van de laatste decennia die écht nog voor muzikale vernieuwing gezorgd heeft. En met Fear Inoculum kwamen ze zo waar weer met een zeer sterk album. Toch wel een opluchting, want helemaal gerust erop was ik niet. Zoals we gewoon zijn van deze band met ook visuele hoogstandjes. Niet iedereen zit er op te wachten dat het cd-hoesje wordt uitgerust met een scherm waar een videoclip op afgespeeld wordt, maar ik smul er van.

Sterkste nummer van het album is 7empest. Weer zo'n spannende track met pulserende, maar ook afwisselende en gek aandoende ritmes. De gitaren gieren bij vlagen, maar wat mij betreft laat vooral Danny Carey weer eens horen wat voor voortreffelijk artiest hij is. Wat mij betreft nog steeds wat ondergewaardeerd, want voor mij onomstotelijk één van de beste drummers. Wat hij kan qua ritmes, ik ken niemand die dat ook kan. Waarbij ik wel moet aantekenen dat ik geen groot kenner ben van drummen of technisch goed onderlegd.

Over het algemeen vind ik de muziek van Tool moeilijk te beschrijven, wat hier ook wel weer blijkt. Die nummers moet je ondergaan! En als je laat onderdompelen in de muziek van Tool is het intens genieten! (Bonk)

132
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Escalator Shrine [12:41]



Shrine of New Generation Slaves | 2013 | Polen

2021: 197
2018: 211
2017: 166
2016: 111
2015: 152

Genomineerd door: Dieter

Het nummer begint met wat gitaargetokkel, wat een soort Oosterse klank heeft. En nou heeft deze band een Poolse oorsprong, maar ik bedoel eigenlijk nog wat verder in Oosterse richting. Door een lekker terugkerend basloopje word je rustig het nummer ingezogen.
Nu is de opbouw van dit nummer sowieso buitengewoon geweldig, vind ik. Er zit eerst een soort ingetogenheid in, waarbij je merkt dat het tempo en de intensiteit steeds wat toeneemt en je bijna zit te wachten op de uitbarsting. Na zo’n vier minuten komt er dan ook een tempoversnelling en volgt er een heerlijk instrumentaal stuk, waarbij ook het geweldige toetsenwerk opvalt. Daarna keert de rust wel terug, maar de spanning blijft.

Overigens vind ik Mariusz Duda een hele fijne zanger, die zowel ingetogen als krachtig goed kan zingen (en daar zijn er naar mijn opinie niet zo veel van). Hij zingt hier over het thema van het album; de nieuwe generatie slaven, te weten ‘Google Boys and Wiki Girls’

Er wordt hier één van de hoogtepunten uit het toch al niet misselijke oeuvre van Riverside afgeleverd. En dat maakt dat als Mariusz ‘We Can’t Stop’ zingt, je ook denkt, dat het van jou nog wel lang zo door mag gaan. Maar uiteraard komt er ook een eind aan dit prachtnummer, met een bijna kerkelijk aandoend slotstuk. (Bonk)

131
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Earth and Fire - Song of the Marching Children [18:24]



Song of the Marching Children | 1971 | Nederland

2021: 91
2018: 73
2017: 79
2016: 112
2015: 105

Genomineerd door: laxus11

Eind jaren 60, begin jaren 70 beleefde niet alleen de internationale muziekwereld het ene na het andere hoogtepunt, ook in Nederland werden fraaie muziekstukken afgeleverd. Earth & Fire wist vooral begin jaren 70 intensieve maar ook wonderschone nummers de wereld in te sturen. Neem het zevendelige Song of the Marching Children waar de mellotron het voortouw neemt in de progressieve ontwikkelingen en voortdurende tempowisselingen, dan nog te bedenken dat Jerney Kaagman de zang van de donkere teksten voor haar rekening neemt. (HugovdBos)

130
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Wheel - Dissipating [11:51]



Resident Human | 2021 | Finland

2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

De mooiste ontdekking van de editie van 2022! Nou, dan weet u dat ook weer.

Deze band was onbekend voor mij (duhh, anders was het ook geen ontdekking geweest) en heeft me echt weten te pakken. Nou niet bepaald omdat ze iets doen wat totaal anders is dan wat ik tot nu toe gehoord heb of kende. Maar dat hoeft ook niet altijd. Originaliteit is mooi en wordt ook door mij gewaardeerd, maar is geen vereiste. Soms beter goed je laten beïnvloeden, dan iets slechts bedacht. Ik zeg bewust beïnvloeden, want met kopiëren zou ik Wheel ernstig tekort doen. Er is wel een eigen geluid.

Soms mag je 'gewoon' iets heel goed uitvoeren. Spanning. opbouw, van lome naar pompende bas, knallende drums, heerlijke gitaren, goede zang. Alles wordt hier uitermate sterk gedaan. Heerlijke afwisselende ritmes. 12 minuten lang genieten!

Ontdekking van de Prog Ladder 2022! Die titel neemt niemand ze af. (Bonk)

129
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Harmony Korine [5:07]



Insurgentes | 2008 | Verenigd Koninkrijk

2021: 110
2018: 44
2017: 88
2016: 36
2015: 77

Genomineerd door: dynamo d

Dat was even schrikken voor toch wel behoorlijk wat Porcupine Tree-liefhebbers, toen Steven Wilson met Insurgentes een nieuwe periode in zijn solocarrière aftrapte. Dat hij van Porcupine Tree een soort progmetalband gemaakt had, was natuurlijk alleen maar heel fijn, maar dat hij ineens met shoegaze en andere noise-elementen begon te stoeien, tja, daar was de modale progger toch een stuk minder van gediend. Harmony Korine is een fraai voorproefje van wat verder op het album wat verder opgerekt wordt. Wilson zou het hierna allemaal ook weer een stuk conventioneler aanpakken, maar Insurgentes pakken ze ons niet meer af. En als Harmony Korine een beetje een overgangsnummer is, is het in elk geval een verdomd goed overgangsnummer. (Casartelli)

128
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Great Spirit Way [21:44]



Resistance | 2019 | Verenigd Koninkrijk

2021: 193
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

127
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Fragile Dreams [5:32]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2021: 118
2018: 94
2017: 47
2016: 40
2015: ---

Genomineerd door: herre48

Anathema leerde ik kennen met het album We're Here Because We're Here. Een album met een vrij positieve inslag. Die inslag hebben ze pas ingezet na dit album. Als je kijkt naar de albums voor WHBWH, dan merk je pas waar de echte roots van deze band uit Liverpool ligt. Donker, triester, maar vooral harder.

Fragile Dreams is daar een goed voorbeeld van. Het is het tweede nummer op Alternative 4, en erg kenmerkend voor de periode waarin ze verschuiven van keiharde metal naar progressief. Heel andere koek dus dan bijvoorbeeld een Dreaming Light. Naar mijn idee is het een van de meest toegankelijke nummers in deze lijst.

De eerste twintig seconden zijn nog vrij rustig. Dan valt de gitaar in, en dan kan het alleen nog maar omhoog gaan met het volume. Dit wordt opgevolgd door herhalend leidmotief, waar later nog mee wordt gevarieerd. Je merkt al gelijk dat er een donkere en trieste sfeer wordt neergezet. En als de stem van Vincent Cavanagh invalt, wordt je nog meer de donkere materie ingetrokken. De stem is in vergelijking met de latere periode van Anathema rauwer, en dat is hier absoluut geen minpunt. Sterker, ik vind het zelfs prettig. En dan de tekst:

Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken for you

Dit klinkt alsof iemand al zijn plannen voor de toekomst in de prullenbak heeft gesmeten voor een persoon. Dit plan loopt vervolgens helemaal verkeerd af. De persoon kan pas jaren later de emoties die hierdoor ontstonden, verwerken. Dat is te merken als je naar de volgende tekst luistert:

Today I introduced myself
To my own feelings
A silent agony
After all these years, they spoke to me

Die persoon heeft dus jarenlang in de put gezeten. Triester kun je dit niet krijgen. Dit negatieve zet zich door in de rest van dit nummer. Geen korreltje positiviteit in terug te vinden. Maar dit alles wordt door Anathema omgezet in een fantastisch nummer. Het klopt van begin tot eind. Een krachtig nummer, met veel emotie en een goeie structuur. Dat Anathema zich met Fragile Dreams van zijn beste kant laat zien, lijkt mij niets meer dan evident. (Porcupine Head)

126
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Anathema - Regret [7:58]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2021: 157
2018: 98
2017: 59
2016: 97
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Dat dit nummer een diepe emotionele lading draagt, blijkt al uit de eerste tonen. Het akoestische gitaarspel geeft al een bepaalde triestheid aan het nummer. En dat wordt tijdens de rest van het nummer niet beter.
Nee, dit is weer eens geen vrolijke muziek. Zowel qua sfeer als tekst niet. Daar kan het sprankje hoop wat doorklinkt niets meer aan doen.
Maar als het leidt tot dergelijke prachtige doorleefde intense nummers, hoop ik dat Anathema nog heel vaak spijt krijgt. (Bonk)

En na deze twee vrolijke bijdragen van Anathema is het tijd voor een overzichtje:

150 (128) Anathema - Judgement
149 (-----) Blackfield - Epidemic
148 (164) Fish - View from the Hill
147 (-----) King Buffalo - Acheron
146 (281) Riverside - The Depth Of Self-Delusion
145 (61) Pure Reason Revolution - Silent Genesis
144 (191) Eloy - Poseidon's Creation
143 (-----) Katatonia - Old Heart Falls
142 (256) Pain of Salvation - The Perfect Element
141 (211) Genesis - The Knife
140 (127) Steve Hackett - Spectral Mornings
139 (148) Steven Wilson - The Holy Drinker
138 (99) Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness
137 (161) The Gathering - Eleanor
136 (270) Blackfield - Blackfield
135 (235) Sigur Rós - Untitled #8
134 (176) Porcupine Tree - Way Out of Here
133 (182) Tool - 7empest
132 (197) Riverside - Escalator Shrine
131 (91) Earth and Fire - Song of the Marching Children
130 (-----) Wheel - Dissipating
129 (110) Steven Wilson - Harmony Korine
128 (193) IQ - The Great Spirit Way
127 (118) Anathema - Fragile Dreams
126 (157) Anathema - Regret

125
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Van Der Graaf Generator - The Sleepwalkers [10:32]



Godbluff | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2021: 275
2018: ---
2017: 292
2016: 260
2015: 159

Genomineerd door: Finidi

Het album Godbluff is eigenlijk één lange luistertrip, maar als er toch zoiets als het beste is, wordt dat met The Sleepwalkers wel tot het laatst bewaard. Peter Hammill grijpt je bij de keel om ruim tien minuten niet meer los te laten. Een VDGG-nummer bespreken zonder David Jacksons saxofoon te memoreren voelt wat incompleet; hij lost de verwachtingen in... maar de show wordt hier toch gestolen door Hugh Bantons frivole orgelwerk ter begeleiding van al die duisternis. (Casartelli)

124
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Reverie/Harlequin Forest [11:39]



Ghost Reveries | 2005 | Zweden

2021: 192
2018: 193
2017: 196
2016: 196
2015: 196

Genomineerd door: Misterfool

Ghost Reveries was één van de eerste albums waarmee ik mijn muzikale horizon op zestienjarige leeftijd echt verbreedde. Dit album bevatte grunts en dat was nieuw: voor mij en zeker ook voor mijn moeder die mocht meegenieten in een autorit die ik mij nog goed herinner (“en NOU ga ik je toch wat moois laten horen…”). Ja het was best mooi maar waarom die man nou zo moest grommen wist ze niet. Ikzelf wist het toen ook nog niet helemaal want Akerfeldt had een prachtige normale zangstem. Dit nummer was destijds nog wat anoniem en ik stoorde me aan het repetitieve einde. Tegenwoordig zie ik het als één van de vier klappers op het album waar Opeth een uitstekende balans vindt tussen hypnotiserende thema’s, rustpunten en bruut geweld. (freitzen)

123
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Änglagård - Jordrök [11:09]



Hybris | 1992 | Zweden

2021: 196
2018: 142
2017: 55
2016: 98
2015: 133

Genomineerd door: MunzW

Dat moet een sensatie geweest zijn... begin jaren '90 al progliefhebber, al dan niet enigszins verzuurd over het progaanbod uit de jaren '80 en dan is daar ineens uit het niets het debuutalbum van die Zweedse band met die moeilijke naam met die liedjes met die... enfin. Ook voor wie met de kennis van nu Hybris voor het eerst hoort, kan het album en in het bijzonder openingsnummer Jordrök moeilijk anders dan als een bom inslaan. Dit grootse, meeslepende, duistere, folky en heftige nummer wekt ergens de indruk een verloren nummer uit de hoogtijdagen van King Crimson, Van Der Graaf Generator en Yes te zijn, maar de helft van de band moest toen nog geboren worden. Änglagård maakte in één klap duidelijk dat de tijd stilgestaan had, maar dat zij de klok weer opgewonden had. (Casartelli)

De presentator van dienst is graag neutraal... maar dit is toch al het zesde topnummer op rij

122
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Pineapple Thief - Vapour Trails [8:32]



Variations on a Dream | 2003 | Verenigd Koninkrijk

2021: 73
2018: 66
2017: 230
2016: 157
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

The Pineapple Thief heeft ook nog een tijdje tot mijn knuffelbandjes behoord. Hun meer doorsnee prog(metal)benadering van de laatste albums, heeft de liefde wat doen bekoelen en in retrospectief beklijft ook van het oudere werk de indruk dat de redundantie in de albums wel wat aan de hoge kant is. Toch heeft de atmosferische rock van Bruce Soord en co, mits met mate geconsumeerd, nog voldoende moois en bij vlagen zelfs adembenemends te bieden. De slepende ballad Vapour Trails, die met veel herhaling en elektronische effecten meer richting postrock-territorium geblazen wordt, is daar een fraai voorbeeld. Het onderliggende album behoort overigens ook tot hun frissere en gevarieerdere. (Casartelli)

121
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Frost* - Day and Age [11:49]



Day and Age | 2021 | Verenigd Koninkrijk

2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Outlaw104

Een ietwat onwennig begin met een kinderstem die je duidelijk uit daagt:

Hello, and welcome to the rest of your life
Before we begin this short journey, please
Sit back, relax and remember
Enjoy yourselves
You scum

Daarna begint het echte muzikale intro van het album ‘Day and Age’. Een enorm muzikale drift die klinkt als een stoommachine die maar niet tot rust wil komen. Ook het nummer zelf met de misschien wel voorspelbare regel ‘We are living in a dying age’. Is dat ook zo ? Als je het tempo van het nummer gaat volgen lijkt het idd wel alsof de mensheid op drift is geraakt en als een doelloze kanonskogel op een granieten muur afgaat. Misschien eindigt alles wel met een eindknal (zoals we ook ooit begonnen zijn, blijkbaar). Ik heb het album zelf heel veel beluisterd tijdens het nakijken van een teveel aan eindexamens. Ook toen was mijn tempo van nakijken gelijk aan dit nummer. Ik moest wel want anders kreeg ik het niet op tijd af. Er was een deadline. En deze muziek hielp mij. Zowel de vocale als de muzikale versie.

Ik vind het echt een heerlijk nummer wat blijft doordenderen. Ook als bijna aan het einde de geeststemmen van kinderen meezingen komt het nummer even bij, een lichte rust. En dan gaat de band weer keihard verder. En dan heb je alleen nog maar het eerste nummer van het album gehad.

‘We are living in a dying age’ hè.. Zijnde geograaf heb ik mij al een aantal jaren geleden afgevraagd of dat zo is. De aarde kennende gaat die nog vele miljoenen jaren rondjes draaien om haar eigen as en om de zon. En net zo plots als wij mensen ooit op aarde zijn tevoorschijn gekomen zo plots zullen we er ook niet meer zijn. De tijd die de mensheid, tot nu toe, op de aarde heeft rondgebracht is vergelijkbaar met een vlieg die even een paar seconden op jouw arm een paar rondjes loopt. En dan weer weg is.

En het tempo waarmee dit momenteel gaat is te vergelijken met die van Day and Age.. Short Journey, we scum of the earth.. (meneer)

120
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pain of Salvation - The Passing Light of Day [15:31]



In the Passing Light of Day | 2017 | Zweden

2021: 126
2018: 172
2017: 152
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

In de categorie; muziek die je raakt. Heel diep

Al vanaf de eerste stemmige klanken krijg je de indruk dat je hier met een bijzonder nummer te maken hebt. Tja, Daniel Gildenlöw had voor het uitbrengen net een tijd in het ziekenhuis gelegen, waar hij moest vechten tegen een levensbedreigende bacterie. Het is helaas zo dat de meest heftige en verdrietige ervaringen in het leven wel de inspiratie leveren voor de mooiste muziek. En dat is hier ook zo.

Natuurlijk gaat dit nummer over de dood, en daarmee ook juist over wat het waard maakt om te leven; de liefde. Dan krijgt zo'n nummer natuurlijk wel wat extra lading. Laat staan als je daar ook nog een geweldige opbouw, intensiteit, spanning, uitbarstingen en instrumenteel zowel ingetogen als heftig mooi spel aan weet te koppelen...

Dan wordt het zo'n uitzonderlijk nummer wat in staat is om troost te bieden, maar ook elke keer heel veel emotie oproept. Zo'n nummer wat je ook koppelt aan en draait in de moeilijkere momenten van het leven. Vrolijke muziek is het dus niet, maar dat hoeft ook niet. Gelukkig blijft het ook op de onbeladen momenten heerlijk om er naar te luisteren, ook al roept het altijd een triest gevoel op, maar dat is oké.

Wat je dan hebt? Een nummer in de buitencategorie die bijna elke keer nog kippenvel oproept en waarbij je geregeld tegen je tranen moet vechten bij beluistering. (Bonk)

'Wel wat laag' was mijn eerste reactie toen ik Jordrök zag, blijkt deze nog gestegen ook. Nou ja, zeg!

119
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Dream Theater - Pull Me Under [8:14]



Images and Words | 1992 | Verenigde Staten

2021: ---
2018: ---
2017: 103
2016: 81
2015: 229

Genomineerd door: marsupilami

Clicktrack en andere plastic elementen maken dat het Images and Words-album, hoe historisch belangrijk ook, inmiddels wat gedateerd aandoet. Op het tamelijk fantastische openingsnummer Pull Me Under heeft de tijd dan weer betrekkelijk weinig vat gehad. Yes en vooral Metallica zijn nooit echt ver weg (Mike Portnoy moest hier orenschijnlijk zijn bewondering voor Neil Peart nog een beetje een plek geven), James LaBrie was hier, wat we later ook van hem vonden, toch echt een heel welkome vervanging van Charlie Dominici, John Petrucci doet zijn ding, maar de grootste smaakmaker lijkt hier andermaal Kevin Moore. Wat een spanningsboog, daar op de 5:30-mark! (Casartelli)

118
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Focus - Hocus Pocus [6:42]



Focus II | 1971 | Nederland

2021: 284
2018: 290
2017: 232
2016: 251
2015: 155

Genomineerd door: laxus11

De Nederlandse progrockband Focus werd in 1969 opgericht door de fluitist Thijs van Leer. Door de jaren heen zou de band uitgroeien als één van de meest in het oogst springende bands in het Nederlandse muziekcircuit. Het tweede album van de band was zeer succesvol in de VS en UK en bevat het nummer Hocus Pocus. Jan Akkerman’s gitaarriff opent in het snelle ritme van de drums. Wat er ontstaat is een bluesy en pulserende interactie tussen de instrumenten, onderbroken door de jodels van Thijs van Leer. Een meesterwerkje van eigen bodem. (HugovdBos)

117
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Battle of Epping Forest [11:43]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2021: 59
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: SBube

Wat te schrijven over deze bijzondere song van één van de beste progalbums uit de jaren '70? Er zijn al veel woorden aan vuil gemaakt, vooral over de bijdrage van Peter Gabriel. In de kleine 12 minuten die dit nummer duurt, wordt er een enorme lap tekst doorheen gejaagd, wat de toegankelijkheid van het geheel geen goed doet. Ja, dat is bekend. Ook dat het verhaal dàt verteld wordt rijk is, vol bonte personages. En dat door de drukte van de vertelling de muziek zelf wat ondergesneuwd wordt. Dat zelfs de 5 bandleden dat zelf ook beamen (Gabriel uiteindelijk zelf ook).

Maar eerlijk gezegd: ikzelf let niet zo vaak op de tekst bij muziek. Misschien ontzeg ik mezelf daarmee bij veel muziek een extra dimensie? Maar bij Epping Forest probeer ik juist wat voorbij te gaan aan de tekst, zodat ik de muziek wat meer op de voorgond breng. En dan gebeuren er echt wel heel leuke dingen! Het begin is natuurlijk net zoveel besproken als de hoeveelheid tekst: het blikken harmonie orkest wat aan komt marcheren, heel fijn. Toffe maatwisselingen en akkoordenprogressies. Maar vooral het drumwerk van Phil Collins is het vermelden waard. Ik ben geen drummer, maar wat een energie en creativiteit worden hier tentoon gespreid! Zoveel wisselingen, dynamiek, details...

Op Selling England By The Pound is dit niet het grote prijsnummer, maar dat zegt meer over de grandiositeit van de overige nummers op de plaat dan over dit nummer. Epping Forest is absoluut een noemenswaardige song, wat zelfs live prima uit de verf kwam. (FrodoK)

116
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Sacred Sound [11:40]



Dark Matter | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2021: 77
2018: 109
2017: 64
2016: 74
2015: 70

Genomineerd door: Status Seeker

Waar in eerste instantie Harvest of Souls naast Red Dust Shadow mijn favoriete nummer van Dark Matter was, is dat langzaam maar zeker Sacred Sound geworden. Volgens de inmiddels gekende opbouw naar een instrumentale climax waar IQ inmiddels patent op heeft, en die ik zo waardeer aan onze vrienden uit Southampton. De laatste drie minuten zijn adembenemend, met hoofdrollen voor Mike Holmes en Martin Orford. Dit is de IQ die ik het liefst hoor. (Jester)

115
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Fountain of Salmacis [7:54]



Nursery Cryme | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2021: 65
2018: 58
2017: 73
2016: 37
2015: 28

Genomineerd door: Status Seeker

Gevraagd naar een favoriete proggitaarsolo is de kans betrekkelijk groot dat een liefhebber de naam Firth of Fifth laat vallen. Als het er al een van het Britse kwintet moet zijn, kom ik toch eerder bij The Fountain of Salmacis uit, waar de hier bij de band debuterende Steve Hackett een paar keer fraai op de voorgrond springt. Een bijzonder slotstuk van mijn favoriete Genesis-album. (Casartelli)

114
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Marathon [6:09]



Power Windows | 1985 | Canada

2021: 50
2018: 89
2017: 149
2016: 130
2015: 42

Genomineerd door: uffing

Met voorganger Grace Under Pressure had Rush de jaren '70 al definitief achter zich gelaten, maar als je met meer dan twee benen in de jaren '80 kon staan, deden ze dat met het album Power Windows (overigens getooid met prachtige hoes). Muzikale transformatie of niet, het album bruist als altijd van de energie en dat geldt niet in de laatste plaats voor de vijfde en laatste single Marathon, die, het betrekkelijk toegankelijke geluid en het grootse refrein ten spijt, niks deed in de hitlijsten. In een transparante compositie als deze is het niet al te moeilijk aan te wijzen waarom het zo'n sterk nummer is, maar de brug die langzaam naar het laatste refrein toewerkt, mag toch even speciaal gememoreerd worden. (Casartelli)

113
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Slainte Mhath [4:44]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2021: 40
2018: 60
2017: 150
2016: 51
2015: 33

Genomineerd door: vigil

Geen heel opzienbarend nummer van Marillion, maar wel met een speciale betekenis voor me. Opgedragen aan mijn 7 jaar jongere neefje die ik ingewijd heb in de muziek van Marillion en vooral Fish. Ruim 4 jaar geleden veel te jong overleden, en dit nummer werd gedraaid tijdens de kerkdienst. Alleen daarom heeft dit nummer een speciaal plekje in de catalogus van Marillion. (Jester)

112
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Ancestral [13:30]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2021: 101
2018: 35
2017: 56
2016: 24
2015: 60

Genomineerd door: Dieter

Bij het beluisteren van het inmiddels alweer één na laatste Steven Wilson album Hand. Cannot. Erase. was de kwaliteit van de muziek weer vertrouwd hoog. Erg hoog. Maar naast de parels die je op dit album veelvuldig tegenkomt, is er eentje van de buitencategorie die wat mij betreft zo tussen het allerbeste past wat de man ooit heeft geproduceerd (en dat is me nogal wat). De tekst, zoals ik die interpreteer, gaat over een verdorven samenleving waarin mensen zich proberen af te sluiten van hun emoties, en hoe dit uiteindelijk resulteert in nog meer drama. Wat me het meest greep waren de regels:

When the world doesn’t want you
It will never tell you why.
You can shut the door, but you can’t ignore
The crawl of your decline.

Hoe heeft het zover kunnen komen na die jeugd met zijn vertrouwde elementen, waar je nooit meer naar terug kunt grijpen? Deze thematiek wordt schitterend neergezet met de voor Wilson zo typische geniale muzikaliteit: virtuoos maar toch ook absoluut in dienst van het nummer. Een absoluut meesterwerk! (El Stepperiño)

111
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Wheel - Resident Human [10:29]



Resident Human | 2021 | Finland

2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: legian

110
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Tool - Fear Inoculum [10:20]



Fear Inoculum | 2019 | Verenigde Staten

2021: 251
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meneer