218
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Throes Of Dawn - The Understanding [9:47]



Our Voices Shall Remain | 2016 | Finland

2021: 194
2018: 284
2017: 212
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Alicia

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, de epische solo in het tweede deel trekt de kar natuurlijk voor The Understanding. Denk dat meneer Gilmour maar wat trots is (of zou zijn, mocht hij dit nog niet gehoord hebben). Pink Floyd invloeden? Jazeker, en niet zo'n beetje ook. En dan te bedenken dat deze Finnen als black metalband zijn gestart en nu een soort van Anathema traject aan het afleggen zijn.
Helaas heeft de vocalist (en ik bespaar jullie de Finse namen van de leden) niet vooraan gestaan, toen destijds de zangstemmen werden uitgedeeld, maar echt storend vind ik het ook weer niet.
De nadruk ligt tegenwoordig met name op de sfeervolle productie in plaats van zwaar te klinken en dat gaat ze goed af. Bovendien zijn de gitaarsolo's van bovengemiddelde kwaliteit. Voer voor liefhebbers van Airbag in een overdrive versie. (Outlaw104)

217
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Arena - The Hanging Tree [7:09]



The Visitor | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2021: 238
2018: 76
2017: 180
2016: 198
2015: 107

Genomineerd door: Brunniepoo

Toen ik een jazzminnende vriend eens vroeg hoe hij in de jazz geraakte (immers toch een muzieksoort die door buitenstaanders vaak als vrij ondoorgrondelijk beschouwd wordt), vertelde hij dat hij eens in een café was waar iets jazzerigs gespeeld werd en dat hij het 'gewoon ontzettend relaxte muziek' vond. Vervang 'jazz' door prog, 'iets jazzerigs' door Arena en, helaas, ook dat café maar door iets huiselijkers (het zal de onvolprezen Kees Baars op Arrow wel weer geweest zijn). En om Arena nou alle credits voor mijn progliefde te geven, gaat wat ver, maar de bombastische, toegankelijke neoprog van Arena's eerste albums was op dat moment wel precies waar mijn behoefte lag, zo ervoer ik het toen althans. Oude liefde roest meestal niet, maar in het geval van Arena herken ik tegenwoordig bij veel van hun werk toch wel wat de wat kritischer luisteraars me toen ook al voorhielden: gekunstelde en voorspelbare composities, lelijke productie, etc. Een aantal van hun nummers, die wat meer als liedje gewoon deugen, zijn wel overeind gebleven. Power ballad The Hanging Tree is daar een prima voorbeeld van, al is die eerste plaats die het nummer in Kees Baars' symfolijst haalde in elk denkbaar tijdsgewricht wel wat overdreven. (Casartelli)

216
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Alcest - Kodama [9:07]



Kodama | 2016 | Frankrijk

2021: 122
2018: 273
2017: 245
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Wat ongelofelijk terecht dat dit nummer genomineerd is en de lijst gehaald heeft.
De aanschaf van het album op cd is ook de moeite waard, alleen al door de prachtige vormgeving (kom daar nog maar eens om bij een cd) door het gebruik van een sleeve-hoes, maar dat terzijde.
Deze Franse band maakt geregeld mooie muziek, maar voor dit nummer schoten blijkbaar woorden tekort. Want mocht je je afvragen welke taal er hier nou gebezigd wordt, is het antwoord geen. Het schijnt gebaseerd te zijn op een Japanse animefilm. Aangezien ik deze niet gezien heb, kan ik moeilijk iets zeggen over de muziek hierbij aansluit. Dit wetende vind ik de muziek ook geregeld wat Japanse sferen oproepen, maar eerlijk gezegd weet ik niet of dit ook gebeurd was als ik dit niet geweten had.
Wat wel duidelijk is dat men ongelofelijk goed sfeer neer kan zetten, meeslepend kan spelen en ook een mooie afwisseling brengt in het nummer waardoor het spannend blijft. Het roept allerlei beelden bij me op. Muziek voor ’s avonds laat en weinig licht vind ik dit en je dan mee laten voeren door de heerlijke melodie. Genieten! (Bonk)

The Hanging Tree best laag

215
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Queen - The March of the Black Queen [6:33]



Queen II | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 205
2018: 124
2017: 98
2016: 79
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. (HugovdBos)

214
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Peter Gabriel - Darkness [6:51]



Up | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2021: 214
2018: 221
2017: 257
2016: 263
2015: 198

Genomineerd door: dynamo d

Het is donker. De duisternis heeft altijd iets spannends. Je weet nooit wat je te wachten staat. Het klinkt wel gemoedelijk, maar daar heb je het al: ineens een hard geluid wat je niet echt thuis kan brengen. Een dreigend ritme. Dan zingt iemand je ook nog bijna dreigend toe en net wanneer je hoort dat hij eigenlijk een mooie, warme stem heeft, komt dat geluid weer. Op een gegeven moment denk je wat gerustgesteld te worden, omdat hij je zo mooi toezingt. Maar als je luistert naar wat hij eigenlijk zegt, word je alleen maar dieper de duisternis in gezogen, tot het zijn klauwen weer naar je uithaalt. Het grijpt net mis en het nummer lijkt je wat op je gemak te stellen. Wellicht kun je toch zonder problemen je ogen dichtdoen? Het blijft o zo spannend. (Bonk)

213
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Lights [18:29]



Lights | 2006 | Verenigd Koninkrijk

2021: 20
2018: 17
2017: 20
2016: 43
2015: 69

Genomineerd door: vigil

Een van de lange nummers uit de lijst maar zeker geen typisch prognummer. Het is een relatief nieuw nummer van een relatief nieuwe band die mijn hart volledig gestolen heeft. Nu weet ik dat een orgasme van ruim achttien minute wat aan de lange kant is maar dit komt toch verdomde dicht in de buurt. De opbouw is meeslepend en de spanningsboog staat zo strak gespannen dat je op een gegeven moment echt naar adem moet happen, magisch! (vigil)

Bijna 200 plekken gezakt, ff serieus

212
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Fish - Crucifix Corner [7:25]



A Feast of Consequences | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2021: 135
2018: 242
2017: 182
2016: 106
2015: ---

Genomineerd door: vigil

In 2013 verraste Fish toch wel met een nieuw album. Niet het feit van het nieuwe album was verrassend, maar vooral de kwaliteit ervan. Want qua stem en bereik heeft hij in de loop der jaren flink moeten inleveren, maar op het zeer sterke album 'A Feast of Consequences' merk je dat geen moment. Dat komt omdat hij binnen zijn mogelijkheden gewoon erg goed, ingeleefd en emotioneel zingt. Maar vooral door de kwaliteit van de composities.

Ook zeker hier. De opbouw vind ik prachtig in dit nummer. Eerst zingt Fish je nog rustig toe, waarmee hij als het ware een soort intro geeft op wat komen gaat. Toch voel je de spanning toenemen, hij trekt je het nummer in, ook doordat hij zo ingeleefd je echt kan toezingen. Na drie minuten gaat het tempo en de intensiteit omhoog, ook door meer muzikale ondersteuning. om vervolgens weer mooi verstild te eindigen met een Fish die je bijna persoonlijk een verhaal lijkt te willen vertellen, alleen begeleid door een piano.

En let vooral ook even op de tekst. Dit nummer maakt deel uit van de High Wood-suite, die het grootste gedeelte van het album beslaat. Eigenlijk moet je het ook vooral als geheel beluisteren, want dat komt het het meest tot zijn recht. Hij verhaalt hierin over zijn grootvader, die tijdens WO I vocht in België.
Het luisteren van die High Wood-suite heeft mij al meerdere malen kippenvel gegeven. Mooi, hoe je met muziek zo goed een verhaal weet over te brengen, wat je ook nog kan raken. En daar is Fish wat mij betreft echt een meester in. (Bonk)

211
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Big Big Train - East Coast Racer [15:43]



English Electric (Part Two) | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2021: 210
2018: 181
2017: 116
2016: 163
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Als er één ding wat de mannen en vrouw van BBT goed kunnen, dan is het gebeurtenissen uit de Britse geschiedenis op prachtige muziek zetten. Ook East Coast Racer is zo'n nummer. Een liefdeslied voor een stoomtrein 'the Mallard' en de mannen die deze trein in 1938 naar een nog steeds bestaand snelheidsrecord van 126 mijl per uur brachten. Tekst en muziek vormen zoals vaker bij BBT een sluitend geheel, waarbij het ritme door Nick D'Virgillio geslagen de cadans van de stoomtrein die steeds sneller gaat, prachtig weet neer te zetten. De prachtige inkleuring met een keur aan instrumenten als banjo, strijkers, blazers, grand piano en de meer traditionele rockinstrumenten, maken het voor mij een nummer dat ik op hoofdtelefoon moet horen. Zoveel mooie details die uiteindelijk tot een climax komen, waarbij ik me er op betrap, dat ik bijna een traantje laat voor een trein.... (meesterdch)

210
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Eloy - The Apocalypse [14:55]



Silent Cries and Mighty Echoes | 1979 | Duitsland

2021: 264
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Intermezzo '21

Eloy gaat alweer een tijd mee in mijn collectie. Het muzikale equivalent van comfort food van Frank Bornemann en co kan immers altijd even tussendoor. Gaandeweg is mijn belangstelling voor hun jaren '70 werk wel wat afgenomen. Zo kon het gebeuren dat pas toen ik recent Ocean weer eens opzette, ik ineens opmerkte dat landgenoten Tangerine Dream ook nogal een stempel op de muziek van Eloy gedrukt hebben. Tussen de Deep Purple/Jethro Tull van de vroege jaren, de Pink Floyd van de middenperiode en hun neoprogtake on space rock van de jaren '80 had ik die nog even gemist.

Maar daar gaat het bij The Apocalypse een stuk minder over. Waar het een stuk meer over gaat: Pink Floyd dus. The Apocalypse is toch wel een beetje Eloy's eerbetoon aan Echoes. Net als bij het grote voorbeeld is de gedachte dat de opbouw iets minder langdradig gekund had soms verleidelijk. De laatste drie minuten zijn het wachten hoe dan ook dubbel en dwars waard. Dankzij de slotclimax is (hoewel ook heel duidelijk geïnspireerd door...) The Apocalypse het beste nummer dat Pink Floyd nooit gemaakt heeft. (Casartelli)

209
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Riverside - Left Out [10:59]



Anno Domini High Definition | 2009 | Polen

2021: ---
2018: 252
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: SBube

208
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Moon Safari - A Kid Called Panic [13:58]



Lover's End | 2010 | Zweden

2021: 158
2018: 106
2017: 93
2016: 53
2015: 150

Genomineerd door: Brunniepoo

Deze band laat toch vooral horen dat meerstemming zingen (op voorwaarde dat het goed gebeurt en dat wordt hier zeker gedaan!) muziek echt een meerwaarde kan geven . De koortjes zijn niet van de lucht bij deze band, waardoor het soms bijna wat zoetsappig en musical-achtig aandoet en dat zal waarschijnlijk maken dat ze niet door iedereen evenveel gewaardeerd worden, maar ik vind het prachtig. Overigens is de tekst verre van zoetsappig en een stuk minder vrolijk dan de muziek doet vermoeden.

Door de melodieën en het meerstemmige zingen en het mooie subtiele pianogebruik, roepen ze bij mij associaties op aan Queen en wetende dat ik groot Queen-fan ben, is dat als compliment bedoeld. Het is afwisselend en dynamisch op melodieus gebied, wat ze ons voorschotelen en hoewel het af en toe wat onrustig aandoet op het eerste gehoor, zijn de meeste overgangen erg mooi en voelt het toch als een geheel.

Je moet ervan kunnen genieten, maar als je dat kan, is dit een band die nummers op een zeer hoog niveau aflevert, waarbij dit nummer alle sterke kanten in één nummer bundelt. Het doet mij in ieder geval volop genieten! (Bonk)

207
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - Massive Illusion [13:37]



Night | 2007 | Noorwegen

2021: 116
2018: 95
2017: 50
2016: 46
2015: 63

Genomineerd door: chevy93

Night is zo’n prachtig album! Het zit heel dicht tegen mijn top 10 aan en het heeft er ook wel eens in gestaan. Dit prachtige sfeervolle album wordt afgesloten door Massive Illusion. Waar we vaker natuurlijk last van hebben in deze progladder, is dat albums eigenlijk een geheel zijn en nummers binnen de context van het album eigenlijk op hun mooist zijn. Dat is hier eigenlijk ook het geval, maar op zichzelf staand is het ook een pareltje.

Zoals al eerder beschreven is Gazpacho (en uiteraard het album Night helemaal!) muziek voor op zijn minst gedimde lichten. Na het heerlijke deinende begin, krijg je een soort kampvuurtafereel (dat is tenminste mijn associatie) met klappende handen en iets meer tempo en prachtig subtiel verandert vervolgens de sfeer weer. Toch is het nog steeds hetzelfde nummer, maar het voelt ook als een geheel aan. De muziek is o zo gelaagd en o zo goed uitgevoerd. Er spelen naar mijn menig stuk voor stuk geweldige muzikanten in deze band.

Na het aanzwellende ritme, komt het prachtige vioolspel, mooi subtiel begeleid door de piano voor het gevoelige, klassieke einde.

En langzaam dooft het laatste licht… Dat de weg naar duisternis zo mooi kan zijn (Bonk)

206
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Airbag - Homesick I-III [17:21]



All Rights Removed | 2011 | Noorwegen

2021: 92
2018: 65
2017: 67
2016: 44
2015: 43

Genomineerd door: Dieter

Dit is op zijn zachtst gezegd blijkbaar een nummer wat nogal verschillend gewaardeerd wordt door de progladder-deelnemers. Want al met al staat het behoorlijk hoog, terwijl er toch ook wel wat deelnemers zich laatdunkend over dit nummer uitgelaten hebben.
Ergens kan ik me voorstellen dat het wellicht iets te maken heeft met dat dit nummer eigenlijk alle progcliché’s aan elkaar rijgt. Het begint rustig met een akoestisch gitaartje, dan neemt de spanningsopbouw, maar ook het aantal instrumenten steeds verder toe. De drums vallen in, er zijn een aantal gitaarsolo’s, de toetsensolo ontbreekt ook niet. Het nummer is opgebouwd uit verschillende delen en het nummer duurt ook keurig dik 17 minuten. Tenslotte valt duidelijk te horen dat Airbag weet dat ze de mosterd bij Pink Floyd moeten halen.

Maar maken ze dan niet ongelofelijke voorspelbare en standaard (prog)muziek? Nou misschien wel een beetje, maar ik heb al eerder gezegd dat je niet altijd origineel hoeft te zijn. Maar standaard is het niet, omdat het niveau ver boven de standaard ligt.
Wat maakt het dan zo goed? Nou dit is gewoon heel erg goed en mooi uitgevoerd en een prachtige compositie. Deze mannen kunnen erg goed zingen en spelen. Vernieuwend is het nergens, maar er ligt zo veel klasse in dit nummer verborgen, dat als je het kan waarderen het ruim een kwartier genieten is van een prachtig nummer, dat nergens buiten de lijntjes kleurt, maar binnen die lijntjes toch een mooi kunststukje aflevert. (Bonk)

205
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Renaissance - Trip to the Fair [10:51]



Scheherazade and Other Stories | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2021: ---
2018: ---
2017: 204
2016: 268
2015: 174

Genomineerd door: Finidi

Ik kom zelf nooit op de kermis, ik moet er niet aan denken. Ik heb niets met de aldaar aanwezige producten (polshorloges: bah!), attracties (botsauto's: bah!) en ook niet met de mensen (mensen: bah!). Renaissance lost in ieder geval een derde van mijn problemen in één keer op:

I took a trip down to look at the fair
When I arrived I found nobody there

Maar goed, later komt de hele dekselse bende toch tot leven (draaimolen! clowns!) en dan blijkt dat Annie Haslam ook helemaal niet van kermissen houdt:

I wish that this trip to the fair had never begun

Nou ja, dat kan ik me dus goed voorstellen, maar dan hadden we dit geweldige nummer niet gehad en dat zou dan wel weer heel erg jammer zijn. Het sterkste nummer van een toch al bijzonder sterke plaat en toch zeker beter dan het te lange epic op dit album. Er zijn trouwens nog wel meer zaken waar ik helemaal niets mee heb, misschien is er nog een progband die daar zijn voordeel mee doen? (Brunniepoo)

204
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Collapse / Collide [9:14]



Controlling Crowds | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2021: 71
2018: 57
2017: 17
2016: 47
2015: 45

Genomineerd door: Gretz

Het oorspronkelijke vlaggenschip van Controlling Crowds, het album dat Archive toch zoiets als een bescheiden doorbraak bezorgde. Prachtig en zeer kenmerkend hoe dit nummer laagje voor laagje opgebouwd is. Volgens mijn betere wederhelft naargeestige, paranoïde muziek, maar ik lust er wel pap van. (Casartelli)

203
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Family Snapshot [4:28]



Peter Gabriel [3] | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2021: 174
2018: 101
2017: 69
2016: 237
2015: 122

Genomineerd door: vigil

Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger op de fiets zat met mijn walkman op en in weer en wind heen en weer fietste naar school of werk. Dan hebben we het al gauw over minimaal een jaar of 23 geleden (we worden oud…). Vaak kwam het bandje van Plays Live voorbij. Dit was een concert registratie van Peter Gabriel. Nu is het hele live album fantastisch maar Family Snapshot intrigeerde mij het meest. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven (mede daardoor is zijn derde album ook nog altijd mijn favoriet) al heeft de goede man natuurlijk enorm veel goede liedjes en is de concurrentie daardoor groot. (vigil)

Wat krijgt Archive een klappen zeg! Weer een nummer wat ruim 130 plekken zakt!

Misschien moeten we volgende keer wat meer gebruikers met affiniteit met moderne prog aantrekken.

202
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Windowpane [7:45]



Damnation | 2003 | Zweden

2021: 224
2018: 123
2017: 129
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

Het openingsnummer van het eerste 'zachte' album van Opeth. Niemand wist in 2003 dat vanaf 2011 progrock de norm zou zijn, maar dat Opeth reeds bewezen had ook briljant te kunnen zijn zónder grunts en andere metalen krachtpatserij werd duidelijk op Damnation.

Damnation telt acht composities, waarvan Windowpane de langste is, en klokt af op een kleine drie kwartier. Subtiele cleane gitaren, oorstrelende jazzy solo's en lekkere laid-back grooves zijn de norm op dit album van Opeth. Voeg daar nog wat mellotronwerk van Steven Wilson aan toe, alsmede de zeer fijne stem van meneer Åkerfeldt en je hebt alle ingrediënten voor een topalbum met een topopener.

Highlight op Windowpane is toch wel de instrumentale passage die iets na de helft van de speelduur te horen is en welke wordt ingezet met een fenomenaal drumfilletje van Martin Lopez. In deze passage laat Lopez horen waar 'ie (deels) vandaan komt (Uruguay), horen we de vervreemdende, 'holle' keyboardgeluiden van Steven Wilson die ook op zijn eigen solowerk en in werk van Porcupine Tree te horen is, en de uiterst subtiele en breekbare gitaarakkoorden van het duo Åkerfeldt / Lindgren.

Breekbaarheid, somberheid en een algeheel gevoel van treurigheid bekruipt de luisteraar op Windowpane, maar toch is er ook een sprankje warmte, geborgenheid en comfort. Een unieke sfeer dus, die Opeth op dit Damnation heeft weten te vangen en daarmee ook een prachtige song en waardig deelnemer aan de Prog Ladder. (ABDrums)

201
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire [22:59]



Spirit of Eden | 1988 | Verenigd Koninkrijk

2021: 140
2018: 218
2017: 54
2016: 28
2015: 201

Genomineerd door: crosskip

Talk Talk had complete artistieke vrijheid gekregen om Spirit of Eden te maken.
Het schijnt te zijn dat toen de vertegenwoordiger van de platenmaatschappij het eerste nummer hoorde in huilen uitbarsten, niet omdat hij het mooi vond of omdat hij ontroerd was , nee omdat hij geen idee had hoe zij dit nu weer moesten gaan verkopen, het album werd beschouwd als een nachtmerrie en voor het volgende album had Talk Talk dan ook een nieuwe platenmaatschappij.

Zoals inmiddels bekend was Mark Hollis zeer geïnteresseerd in Jazz (Miles Kind of Blue met namen) en Klassieke muziek (o.a. Debussy) en die inspiratie nam hij mee bij het componeren van het Spirit of Eden album.
In Tim Friese Greene had Hollis een perfecte partner.
In dit nummer (een driedelig stuk) wordt een format gebruikt wat ook vaak door klassieke componisten werd gebruikt.
Het is een stuk met grote contrasten, uitbarstingen tot stilte rustige akoestische muziek tot crescendo’s
In de opening lijken de stiltes even belangrijk als de trompettonen.
Als de gitaar komt lijkt het even weer het oude liedje, maar de band is echt definitief veranderd.
Met de 12 additionele muzikanten (waaronder o.a. de op dat moment succesvolle violist Nigel Kennedy) kon Hollis zich eindelijk uitleven en muziek maken die hem na aan het hart lag.
Bij de teksten druipt de emotie er soms van af.

Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Rage on omnipotent (Rudi S)

En met het nummer dat terug is waar het zeven jaar geleden begon, zitten de eerste honderd erop. Voor we met de Top 200 verdergaan even een overzichtje van het laatste 25-tal.

225 (231) Strictly Inc. - An Island in the Darkness
224 (269) Camel - Rose Of Sharon * (tot 4:47)
223 (98) Dream Theater - Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
222 (134) Steven Wilson - Refuge
221 (208) Kansas - The Pinnacle
220 (150) The Moody Blues - Nights in White Satin
219 (106) Beardfish - Sleeping in Traffic
218 (194) Throes Of Dawn - The Understanding
217 (238) Arena - The Hanging Tree
216 (122) Alcest - Kodama
215 (205) Queen - The March of the Black Queen
214 (214) Peter Gabriel - Darkness
213 (20) Archive - Lights
212 (135) Fish - Crucifix Corner
211 (210) Big Big Train - East Coast Racer
210 (264) Eloy - The Apocalypse
209 (-----) Riverside - Left Out
208 (158) Moon Safari - A Kid Called Panic
207 (116) Gazpacho - Massive Illusion
206 (92) Airbag - Homesick I-III
205 (-----) Renaissance - Trip to the Fair
204 (71) Archive - Collapse / Collide
203 (174) Peter Gabriel - Family Snapshot
202 (224) Opeth - Windowpane
201 (140) Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire

200
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Flower Kings - Stardust We Are [25:03]



Stardust We Are | 1998 | Zweden

2021: 218
2018: 102
2017: 161
2016: 158
2015: 147

Genomineerd door: kabouter76

Het 25 minuten durende pronkstuk van hun doorbraakdubbelalbum Stardust We Are. Natuurlijk zijn de Yes en Genesis referenties daar, Roine Stolt is immers een groot fan. Alles wat wij kennen van fraaie jaren '70 symfo komt voorbij, mooi intro, mooie gezongen passages, fraaie gitaarsolo's van Roine Stolt en toetsensolo's van Tomas Bodin en natuurlijke mysterieuze teksten over vervlogen tijden.

Stardust We Are was destijds een muziekstuk waarvan je dacht dat het niet meer gemaakt zou worden. (Rudi S)

199
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Karnivool - All It Takes [5:30]

2021 | Australië

2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Finidi

Hoewel ik de afgelopen jaren de nieuwe progmetal uit Australië (ik heb het hier al wel 's The New Wave of Progmetal from Down Under genoemd) steeds meer ben gaan volgen en waarderen, van bands als: Voyager, Caligula's Horse, Ne Obliviscaris, Anubis, Chaos Divine, Northlane, is Karnivool om onverklaarbare redenen (te) lang langs me heen gegaan.

En dat terwijl zij toch wel toonaangevend zijn in deze scene. Via deze single die ze na 8 jaar (!) in 2021 uit hebben gebracht werd ik op hun spoor gebracht en raakte ik verder geïnteresseerd.
Na het zien van de Decade Of Sound Awake ""live"" registratie (Decade Of Sound Awake - Karnivool) die ze tijdens de lockdown periode hebben uitgebracht ter ere van het 10-jarig jubileum van het gelijknamige album ben ik echt volledig gegrepen door hun muziek. Euforische ""ontdekking"" van iets dat precies in m'n muzikale straatje valt: (poly)ritmisch sterk, muzikaal interessant, erg strak, kundig en overtuigend gebracht, mooie balans van melodie en (complexe) ritmes en dynamiek van rustiger passages naar ruigere uitbarstingen.
(niet heel raar als groot Tool liefhebber natuurlijk...)
Typisch geval van beter laat dan nooit

Er gaan al lange tijd geruchten dat ze met nieuw werk komen, maar concreet is er nog niets bekend. Begin volgend jaar touren ze wel weer (Karnivool - 30 april 2023 | 013 Poppodium Tilburg), dus wie weet; die tickets gaan er waarschijnlijk wel komen... (ProGNerD)

198
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Dreaming Light [5:45]



We're Here Because We're Here | 2010 | Verenigd Koninkrijk

2021: 103
2018: 92
2017: 38
2016: 32
2015: 24

Genomineerd door: progressive

Anathema is toch wel een beetje mijn progband (alhoewel Prog?) van dit moment. Natuurlijk bestaan ze al een hele tijd maar de weg welke de band de laatste vijftien jaar aan het afleggen is blijkt toch wel een hele mooie. Een hele reeks schitterende albums verscheen er in die tijd maar waarom koos ik uit al dat prachtige werk precies dit nummer als een van mijn favorieten? Dat is een hele goede vraag kan ik wel vaststellen. Het raakt me gewoon, de zang en het gitaarwerk zijn van ongekende schoonheid, de melodie ontroerend en het is een mooi geheel. Soms is het wel eens moeilijk om er precies de vinger op te leggen, nou ja gewoon luisteren dan maar. (vigil)

197
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
The Moody Blues - Legend of a Mind [6:37]



In Search of the Lost Chord | 1968 | Verenigd Koninkrijk

2021: ---
2018: 297
2017: 124
2016: 243
2015: 100

Genomineerd door: BoyOnHeavenHill

Natuurlijk is Days of Future Passed een grootheid op zich, maar daarbuiten is het toch geen heel gewaagde stelling dat Legend of a Mind het mooiste is wat The Magnificent Moodies ons geschonken hebben... of anders althans het meest hypnotiserende. Het nummer is geschreven en (grotendeels) gezongen door fluitist Ray Thomas, die in het midden van het lied ook een flinke solo ten beste geeft op de... juist. En waar het beginstuk "Timothy Leary's dead / No, n-n-no he's outside looking in" al vervreemdend genoeg is, zijn het de fluitsolo en het stuk erna waar de hogere sferen met recht bereikt worden. (Casartelli)

196
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - Space-Dye Vest [7:29]



Awake | 1994 | Verenigde Staten

2021: 80
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meneer

Een eenling in het gehele oeuvre van Dream Theater. Het zwarte schaap. De anomalie. Een lied waar de kwetsbaarheid vanaf straalt, en ja, ik kan het hebben over de toetsenist Kevin Moore die dit nummer componeerde als afscheid en hoe de band op het nummer reageerde maar dat is bekend, al eerder beschreven.

Nee, laat ik eens ingaan op het nummer zelf. De structuur, de tekst, de kwetsbaarheid, de muziek.

De intro op de piano geeft al aan dat het geen structureel kenmerkend nummer is van de band die algemeen bekend staat om hun ingewikkelde (solo) composities. Het wordt opgebouwd als een soort op gang komende trein die rustig het station uitrijdt. LaBrie zingt over een vrouw waar hij naar verlangt maar die niet de zijne is en waar de allermooiste zin Love is an act of blood and I am bleeding (literair gezien werkelijk hoogstaand) is. Er zit jaloezie in de tekst want hij biedt de vrouw die hij liefheeft de waarheid ipv de bezitterigheid van de andere man. Maar er is afwijzing, boosheid omdat hij haar niet kan 'hebben'. En uiteindelijk valt hij stil, sluit zich af en zal niet meer open staan.

Zou het om een werkelijke vrouw zijn gegaan die Moore liefhad of ging het om zijn relatie (met de band) en genomen beslissing om de band te gaan verlaten. Afgewezen door zijn bandleden. Liefde voor zijn Dream Theater ? Hij kon 'haar' niet hebben, beïnvloeden ?

De band zelf speelt ondersteunend, de zang is gemeend en ergens voelt het ook wat spacey aan met een vleug Victoriaanse romantiek. En het nummer wordt steeds heftiger, afwijzender, een band als geheel zonder de ego solo's. Fragmenten van gesproken poëzie waarin de vertwijfeling van een verliefde man hopeloos wegsijpelt.

Op zich lijkt de muziek wat simpel maar is juist in haar eenvoud zo krachtig. Een spiegel nummer van wat de band gewoonlijk uit hun instrumenten tevoorschijn tovert. Als de band dan toch wat los gaat hoor je een andere Dream Theater dan wat ze werkelijk waren en zijn. Het outro van het nummer is weemoedig en duidelijk de laatste noten van een man die niet meer verder wilde in deze band. Een waardig afscheid van een fenomenaal album die de band een weinig meer zou evenaren.

Maar ergens zijn Petrucci, Labrie, Portnoy en Myung in de val van Kevin Moore getrapt door precies eens dat te spelen wat hij eigenlijk, misschien, met de band in de toekomst had willen spelen. Het is geen natrap van Moore maar een liefdevol doch uiteindelijk bitter afscheidscadeau. Moore valt stil, sluit zich af en zal niet meer open staan voor Dream Theater. (meneer)

195
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steve Hackett - Shadow of the Hierophant [11:44]



Voyage of the Acolyte | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2021: 171
2018: 88
2017: 92
2016: 69
2015: 106

Genomineerd door: wibro

Steve op zoek naar de ruimte die hij bij Genesis niet kreeg: en dat leidt tot één van de mooiste nummers die ik ken. Het begint etherisch, met Sally Oldfield die begeleid wordt door de akoestische gitaar van Steve. Dan de afwisseling met de stevigere mellotron stukken, Sally die weer terugkeert, nu ook ondersteund door de dwarsfluit van John Hackett. Dan, iets over de helft barst het nummer echt los, uit z'n voegen kun je wel zeggen. Bombast in de goede zin van het woord, een repeterend thema dat toewerkt naar een climax, de argeloze luisteraar in verbijstering achterlatend. Opvallend feit dat ik niet wist voor ik met deze bespreking begon: het nummer is mede geschreven door Mike Rutherford. (Jester)

194
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Antimatter - Existential [7:18]



Black Market Enlightenment | 2018 | Verenigd Koninkrijk

2021: 58
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Outlaw104

Geen rechttoe rechtaan nummer van Antimatter. Mick Moss heeft hier geprobeerd om de grenzen van wat hij normaliter doet zo mogelijk nog meer te verleggen en dat pakt in dit nummer erg fraai uit.
Door middel van het strijkinstrument de qamancha wordt er een prachtig oosterse tint door het nummer geweven en de spookachtige bijdrage van zangeres Aleah Starbridge geven me kippenvel. Ze stond al een tijdje in de rij voor een gastoptreden, maar stierf onverwacht in 2016. Met een beetje hulp van haar voormalige partner kon Existential, afgezien van Moss' eigen teksten, toch nog voorzien worden van postuum uitgebrachte vocalen van de Zuid-Afrikaanse zangeres. Het subtiele drumwerk en de voorname rol van de saxofoon maken van dit nummer tot slot een indrukwekkend en sfeervol (prog)werkje. (Outlaw104)