189
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Wheel - Resident Human [10:29]



Resident Human | 2021 | Finland

2022: 111
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: legian

188
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Hey You [4:40]



The Wall | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2022: 151
2021: 170
2018: 82
2017: 97
2016: 277
2015: 113
Genomineerd door: uffing

Afgelopen jaar heb ik een tijdje met wat vrienden wat muziek gespeeld (als ik zou zeggen: "in een bandje gezeten", maak ik het groter dan het is). Omdat ik verder geen instrument bespeel, nam ik de vocale honneurs waar. Op die manier met muziek bezig zijn is een uitstekende manier om opnieuw waardering te krijgen voor composities waar je verder wat op uitgekeken was. De hits van The Wall stonden ook op het repertoire, dus ook Hey You kon zich in een positieve herwaardering verheugen. Het liedje is verder overbekend, dus daar hoef ik vast niet zo veel over te melden , ook ben ik vast de laatste Prog Ladderdeelnemer die zich nog eens over de tekst boog. Wel wil ik nog even memoreren dat het vocale bereik van David Gilmour, die het gros van de zang voor zijn rekening neemt, aanzienlijk lastiger haalbaar is dan het op het eerste gehoor lijkt. (Casartelli)

187
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Slainte Mhath [4:44]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2022: 113
2021: 40
2018: 60
2017: 150
2016: 51
2015: 33
Genomineerd door: vigil

Geen heel opzienbarend nummer van Marillion, maar wel met een speciale betekenis voor me. Opgedragen aan mijn 7 jaar jongere neefje die ik ingewijd heb in de muziek van Marillion en vooral Fish. Ruim 4 jaar geleden veel te jong overleden, en dit nummer werd gedraaid tijdens de kerkdienst. Alleen daarom heeft dit nummer een speciaal plekje in de catalogus van Marillion. (Jester)

186
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Kayak - Merlin [7:23]



Merlin | 1981 | Nederland

2022: ---
2021: 216
2018: 149
2017: 121
2016: 230
2015: 172
Genomineerd door: Outlaw104

Mijn eerste stappen in de richting van de prog zijn eigenlijk nauw verbonden met Kayak. Ergens eind jaren '70 maakte ik kennis met de band van Ton Scherpenzeel, ik denk als eerste met Starlight Dancer en daarna Phantom of the Night. Diens opvolger, Periscope Life, vond ik toen ook wel goed (al is dat achteraf wellicht teveel eer), maar kant 1 van Merlin vond ik echt fantastisch. En wellicht niet toevallig is dat het meest symfonische (die term heb ik heel lang gebruikt) dat Kayak heeft voortgebracht. Een nummer dat een mooie opbouw heeft, en waar de stem van Edward Reekers bij uitstek tot zijn recht komt. (Jester)

185
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pain of Salvation - ICON [13:30]



Panther | 2020 | Zweden

2022: 192
2021: 283
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Een icoon is iemand die dient als boegbeeld voor een bepaald gedachtegoed of bepaalde overtuiging. Iemand die je volgt. Daniel bezingt dat ook in het refrein:

I followed you from the sun in my childhood
I followed you through the river to the sea
I followed you where the roads turned to wasteland
I followed you
Now they follow me (yes)

Het hele album Panther gaat over honden en panters. Symbolen die duiden op de mensen die passen in de maatschappij, die niet opvallen, zich aanpassen aan. En die mensen die 'anders' zijn. Op welke manier dan ook. Of zich anders voelen, zich er niet bij horen voelen. Ik denk dat Daniel Gildenlöw zich altijd een buitenbeentje heeft gevoeld. En ik denk dat hij dat ook is. Het zou mij, gezien zijn teksten en concepten, niet verbazen als hij een IQ heeft dat flink boven het gemiddelde ligt. Een hoogbegaafde vriend van mij zij ooit: 'wij denken gewoon anders'. Hij had echt het idee dat zijn denkwereld ver af lag van die van de gemiddelde mens en dat het ook erg lastig was om te verbinden. Het zou best wel eens waar kunnen zijn. Je kunt dit nummer in het concept zien: de protagonist is een panter die altijd probeerde de honden te volgen, maar heeft zijn eigen keuzes gemaakt, beseft dat hij zichzelf moet zijn en dat zijn 'anders zijn' meerwaarde kan hebben in de wereld. Nu volgen mensen hem. Is hij een icoon geworden.

Maar ik hoor er ook de moeite van een leven als frontman in een band in. En hoe moeilijk het dan is om je relaties thuis te onderhouden. Je bent onderweg, ver van alle vrienden en je liefde. Dan belt ze je. Maar je zit in je bubbel. Je bent de icoon van velen. Hoe maak je dan nog contact met iemand zo ver weg die jou niet als icoon ziet? Ik moest daarbij ook aan die vriend denken. Hij had ook altijd grote moeite om relaties in stand te houden. Omdat hij zo in zijn eigen wereld en denken zat, dat het moeilijk was om verbinding te houden.

Is Gildenlöw een icoon voor mij? Dat denk ik niet. Maar ik vind zijn denkwereld wel machtig interessant en heb groot respect voor hoe hij dit muzikaal kan verwoorden. Ook in dit nummer. Alles wat PoS zo mooi maakt zit er in. De prachtige piano-melodie, beetje metal, elektronica, de melodieuze gitaarsolo, het bijna orkestrale, geweldige overgangen tussen de stukken. En die zang van Daniel. Die gaat echt door mijn ziel. Ik zou hem wel eens willen opbellen om dat tegen hem te zeggen. Maar hij neemt ongetwijfeld toch niet op. (meesterdch)

184
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Camel - Ice [10:10]



I Can See Your House from Here | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: 145
2015: 75
Genomineerd door: meesterdch

Een verrassende song op een nogal pop-geörienteerde plaat van Camel. Daar waar het meerendeel van I Can See Your House From Here bestaat uit lichtvoetige prog-pop met veel synthesizerkrachtpatserij neemt de band op dit nummer het gas flink terug.

Ice is een publieksfavoriet, omdat Andy Latimer hier een lange gitaarsolo speelt. Camel heeft nog niet eerder zo als Pink Floyd geklonken. Camel pleegt hier wel een beetje stijlbreuk, omdat hun nummers eerder veel complexer waren en er ook wel tempowisselingen in hun oudere songs zaten. Na het 'succes' van Ice zal Latimer op latere platen altijd weer een nummer op de plaat zetten met een laag tempo en een lange gitaarsolo. (Mssr Renard)

183
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - A Fair Judgement [10:23]



Deliverance | 2002 | Zweden

2022: 228
2021: 167
2018: 132
2017: 108
2016: 90
2015: ---
Genomineerd door: uffing

Nu is dit een een wat rustiger en meer ingetogen nummer van Opeth, maar het voelt hier gelukkig nog wel zwaarder aan dan wat ze momenteel laten horen. Overigens verdraag ik de nog hardere Opeth ook heel goed.

In dergelijke nummers hoor je pas goed wat voor warm stemgeluid Mikael Åkerfeldt heeft. Dat merk je toch wat minder als hij grunt.

Maar hoewel er hier ook heerlijk gitaar gespeeld wordt (hele fijne solo's!), ben ik toch het meest onder de indruk in dit nummer van de drums. En eigenlijk heb ik dat zeer zelden, maar luister eens hoe snel hier soms gedrumd wordt, maar ook hoe door slagen (of eigenlijk is houwen nog een beter woord) op de drums dit instrument duidelijk het fundament legt waar de rest op gebouwd wordt.
En dat leidt tot een zeer sterk en mooi bouwwerk! (Bonk)

182
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Moody Blues - Legend of a Mind [6:37]



In Search of the Lost Chord | 1968 | Verenigd Koninkrijk

2022: 197
2021: ---
2018: 297
2017: 124
2016: 243
2015: 100
Genomineerd door: BoyOnHeavenHill

Natuurlijk is Days of Future Passed een grootheid op zich, maar daarbuiten is het toch geen heel gewaagde stelling dat Legend of a Mind het mooiste is wat The Magnificent Moodies ons geschonken hebben... of anders althans het meest hypnotiserende. Het nummer is geschreven en (grotendeels) gezongen door fluitist Ray Thomas, die in het midden van het lied ook een flinke solo ten beste geeft op de... juist. En waar het beginstuk "Timothy Leary's dead / No, n-n-no he's outside looking in" al vervreemdend genoeg is, zijn het de fluitsolo en het stuk erna waar de hogere sferen met recht bereikt worden. (Casartelli)

181
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - The Holy Drinker [10:13]



The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2022: 139
2021: 148
2018: 204
2017: 195
2016: 134
2015: ---
Genomineerd door: herre48

Eén van de zes meesterwerken van Steven Wilsons The Raven That Refused to Sing and Other Stories, een bizar verhaal over een zelfingenomen dwaas die denkt dat hij een drankwedstrijd met de duivel kan winnen en na de onvermijdelijke nederlaag eindigt op een plek waar een Nederlandse hittegolf nog wat van kan opsteken. Het nummer opent met een derwisj-achtige draaimolen van elektrische piano en sax (volgens Wilson dacht hij hij bij het componeren aan The Mahavishnu Orchestra), en de zangcoupletten eindigen met een afvallende melodie die verderop in het nummer nog terug zal komen, maar wat de track na 3½ minuut pas ècht op scherp zet is een soort contra-intuïtieve riff die meteen aan King Crimson doet denken – geen vreemde naam voor Wilson, aangezien hij voor de mellotron-overdubs op deze plaat niets minder dan "the original King Crimson MKII mellotron" gebruikte. En dan komt er na de fluitsolo en het daaropvolgende laatste couplet opeens een onheilige vervorming in het geluid ("People think it’s a guitar, but it’s a Fender Rhodes put through a distorted amp"), en als je daarvan bent bijgekomen keert de contra-intuïtieve riff in langere vorm terug, terwijl drummer Marco Minnemann wanhopig probeert met een soort vierkwartsmaat de hellevaart te bezweren... zonder resultaat. Het is die riff die The Holy Drinker z'n unieke karakter geeft en die blijft naechoën lang nadat de heilige drinker door de vlammen is verzwolgen. (BoyOnHeavenHill)

180
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - Remember Us [16:18]



Variations on a Dream | 2003 | Verenigd Koninkrijk

2022: 238
2021: 169
2018: 188
2017: 167
2016: 73
2015: 153
Genomineerd door: Dieter

179
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Windowpane [7:45]



Damnation | 2003 | Zweden

2022: 202
2021: 224
2018: 123
2017: 129
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Porcupine Head

Het openingsnummer van het eerste 'zachte' album van Opeth. Niemand wist in 2003 dat vanaf 2011 progrock de norm zou zijn, maar dat Opeth reeds bewezen had ook briljant te kunnen zijn zónder grunts en andere metalen krachtpatserij werd duidelijk op Damnation.

Damnation telt acht composities, waarvan Windowpane de langste is, en klokt af op een kleine drie kwartier. Subtiele cleane gitaren, oorstrelende jazzy solo's en lekkere laid-back grooves zijn de norm op dit album van Opeth. Voeg daar nog wat mellotronwerk van Steven Wilson aan toe, alsmede de zeer fijne stem van meneer Åkerfeldt en je hebt alle ingrediënten voor een topalbum met een topopener.

Highlight op Windowpane is toch wel de instrumentale passage die iets na de helft van de speelduur te horen is en welke wordt ingezet met een fenomenaal drumfilletje van Martin Lopez. In deze passage laat Lopez horen waar 'ie (deels) vandaan komt (Uruguay), horen we de vervreemdende, 'holle' keyboardgeluiden van Steven Wilson die ook op zijn eigen solowerk en in werk van Porcupine Tree te horen is, en de uiterst subtiele en breekbare gitaarakkoorden van het duo Åkerfeldt / Lindgren.

Breekbaarheid, somberheid en een algeheel gevoel van treurigheid bekruipt de luisteraar op Windowpane, maar toch is er ook een sprankje warmte, geborgenheid en comfort. Een unieke sfeer dus, die Opeth op dit Damnation heeft weten te vangen en daarmee ook een prachtige song en waardig deelnemer aan de Prog Ladder. (ABDrums)

178
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Afraid of Sunlight [6:49]



Afraid of Sunlight | 1995 | Verenigd Koninkrijk

2022: 89
2021: 78
2018: 40
2017: 62
2016: 113
2015: 53
Genomineerd door: dynamo d

Marillion bracht vanaf hun oprichting in 1979 tal van muzikale pareltjes uit, eerst met Fish en later met Steve Hogarth. Afraid of Sunlight komt van het gelijknamige album uit 1995 en gaat in op de keerzijde van beroemdheid. De angst van het nummer wordt verpakt in de keyboards van toetsenist Mark Kelly en het overweldigende gitaarspel van Steve Rothery. (HugovdBos)

177
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Yes - Yours is No Disgrace [9:41]



The Yes Album | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2022: 107
2021: 155
2018: 160
2017: 140
2016: 86
2015: 85
Genomineerd door: ranboy

Het nummer dat Yes-nieuwe stijl aankondigde, met de karakteristieke "klap"-slaggitaarpatronen van Steve Howe en de even karakteristieke zware wandelende bas van Chris Squire daaronder. Hiervóór was dit nog een band die op inventieve wijze eigen composities combineerde met Byrds- en Beatles-covers in een stevige en fris klinkende maar nog altijd redelijk klassieke sound, maar vanaf hier werd Yes het boegbeeld van de symfonische of prog-rock die gedurende een paar jaar de albumlijsten domineerde. Na "The Yes album" kwam Rick Wakeman de groep versterken en was de klassieke line-up van "Fragile" en "Close to the edge" een feit, maar bijna alle kenmerken waren al op "Yours is no disgrace" aanwezig: verrassende tempowisselingen, virtuoze solo's, een even strakke als swingende ritmesectie, en kosmische teksten van een leadzanger met wie je vooral een of twee octaven láger moest meezingen. Het werd later allemaal zelfs nog iets beter dan dit, maar vermoedelijk nooit meer zó overdonderend. (BoyOnHeavenHill)

176
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Duke's Travels [8:41]



Duke | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2022: 75
2021: 102
2018: 79
2017: 61
2016: 217
2015: 149
Genomineerd door: ranboy

Het is lastig om te beschrijven waarom ik dit nummer zo ongelofelijk goed vind. Op de één of andere manier associeer ik me met de persoon die daar op de albumhoes van Duke alleen en eenzaam voor het raam staat. Zonder het verhaal achter het album goed te (willen) kennen stel ik me voor dat hij op reis gaat of wil gaan en dat het eerst helemaal nergens op lijkt: dat hij zeer enthousiast is maar dat zijn ontdekkingen goed beschouwd weinig voorstellen. Tegelijkertijd stel ik de eerste minuten van het nummer voor als een soundtrack voor een goedkope jaren 90-racegame. Kitsch to the max maar o zo lekker. Langzaam ontdekt de Duke echter zijn weg: Collins verzet zich tot wat ingewikkelder drumpartijen en Tony Banks speelt een paar fraaie loopjes op de synthesizer die ik in gedachten altijd na probeer te spelen zonder dat het me ooit lukt. Ome Phil besluit zowaar weer te gaan zingen en de teksten die op het album bij Guide’s Vocal op het album nog wat weifelend eruit kwamen krijgen nu hun volle kracht. Ongelofelijk dat de beste man zich niet veel later zich met hart en ziel zich zou toeleggen op de welbekende SkyRadio-meuk. De gedachte hieraan in combinatie met het feit dat veel mensen de oude Genesis-muziek niet kennen kan me soms tot tranen roeren. Wat was hij hier toch goed. Voor de complete luisterervaring moet Duke’s End er natuurlijk direct achteraan en dan krijg je het absolute Genesis-hoogtepunt van de jaren 80. (freitzen)

Dat waren er weer 25. Ergo...

200 (214) Peter Gabriel - Darkness
199 (125) Van Der Graaf Generator - The Sleepwalkers
198 (128) IQ - The Great Spirit Way
197 (-----) Leprous - The Sky Is Red
196 (-----) Opeth - The Baying of the Hounds
195 (297) The Gathering - Nighttime Birds
194 (149) Blackfield - Epidemic
193 (193) Gazpacho - Splendid Isolation
192 (174) Michał Łapaj - Shattered Memories
191 (169) Rush - Jacob's Ladder
190 (121) Frost* - Day and Age
189 (111) Wheel - Resident Human
188 (151) Pink Floyd - Hey You
187 (113) Marillion - Slainte Mhath
186 (-----) Kayak - Merlin
185 (192) Pain of Salvation - ICON
184 (-----) Camel - Ice
183 (228) Opeth - A Fair Judgement
182 (197) The Moody Blues - Legend of a Mind
181 (139) Steven Wilson - The Holy Drinker
180 (238) The Pineapple Thief - Remember Us
179 (202) Opeth - Windowpane
178 (89) Marillion - Afraid of Sunlight
177 (107) Yes - Yours is No Disgrace
176 (75) Genesis - Duke's Travels

175
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Airbag - Homesick I-III [17:21]



All Rights Removed | 2011 | Noorwegen

2022: 206
2021: 92
2018: 65
2017: 67
2016: 44
2015: 43
Genomineerd door: Dieter

Dit is op zijn zachtst gezegd blijkbaar een nummer wat nogal verschillend gewaardeerd wordt door de progladder-deelnemers. Want al met al staat het behoorlijk hoog, terwijl er toch ook wel wat deelnemers zich laatdunkend over dit nummer uitgelaten hebben.
Ergens kan ik me voorstellen dat het wellicht iets te maken heeft met dat dit nummer eigenlijk alle progcliché’s aan elkaar rijgt. Het begint rustig met een akoestisch gitaartje, dan neemt de spanningsopbouw, maar ook het aantal instrumenten steeds verder toe. De drums vallen in, er zijn een aantal gitaarsolo’s, de toetsensolo ontbreekt ook niet. Het nummer is opgebouwd uit verschillende delen en het nummer duurt ook keurig dik 17 minuten. Tenslotte valt duidelijk te horen dat Airbag weet dat ze de mosterd bij Pink Floyd moeten halen.

Maar maken ze dan niet ongelofelijke voorspelbare en standaard (prog)muziek? Nou misschien wel een beetje, maar ik heb al eerder gezegd dat je niet altijd origineel hoeft te zijn. Maar standaard is het niet, omdat het niveau ver boven de standaard ligt.
Wat maakt het dan zo goed? Nou dit is gewoon heel erg goed en mooi uitgevoerd en een prachtige compositie. Deze mannen kunnen erg goed zingen en spelen. Vernieuwend is het nergens, maar er ligt zo veel klasse in dit nummer verborgen, dat als je het kan waarderen het ruim een kwartier genieten is van een prachtig nummer, dat nergens buiten de lijntjes kleurt, maar binnen die lijntjes toch een mooi kunststukje aflevert. (Bonk)

174
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Territories [6:19]



Power Windows | 1985 | Canada

2022: 96
2021: 60
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Veel archetypischer Power Windows-nummers dan Territories zijn er niet. Nerveus synth- en gitaarwerk, Neil Peart die 37 drumritmes in een nummer weet te persen zonder het vloeiend lopende liedje maar een moment in de weg te zitten en een scherpe tekst waar dat sci-fi geneuzel en de flirts met Ayn Rand uit de jaren '70 toch wel erg bleekjes bij afsteken. Blijf er maar eens stil bij zitten…

Op hun laatste Nederlandse concert (Clockwork Angels tour, 2013) werden we op lekker veel Power Windowsnummers vergast. De eerlijkheid gebiedt toe te geven dat dat wel een beetje duidelijk maakte dat de strakke jaren ’80 productie van de nummers een gelijkwaardige live-ervaring tot flinke uitdaging maakte, met Territories als misschien wel duidelijkste voorbeeld. (Casartelli)

173
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Left Out [10:59]



Anno Domini High Definition | 2009 | Polen

2022: 209
2021: ---
2018: 252
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: SBube

172
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Haken - Pareidolia [10:51]



The Mountain | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: mulver64

171
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Tool - Fear Inoculum [10:20]



Fear Inoculum | 2019 | Verenigde Staten

2022: 110
2021: 251
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meneer

170
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Ayreon - Isis and Osiris [11:11]



Into the Electric Castle | 1998 | Nederland

2022: 98
2021: 124
2018: 136
2017: 134
2016: 100
2015: 178
Genomineerd door: Bonk

Dit is natuurlijk rock-opera in optima forma! Wat mij betreft krijgt Arjen Lucassen in eigen land nog niet altijd de credits voor de muzikale genialiteit die hij bezit. Want al laat hij het muzikale werk door anderen opknappen, je moet het eerst nog wel maar even verzinnen om deze mensen bij elkaar te zetten.

Zo horen we hier onder andere Fish, die als Highlander zijn naderende vroegtijdige dood alvast aankondigt, Sharon den Andel, Edwin Balogh en Damien Wilson. Over vocaal vuurwerk hoeven we ons dus geen zorgen te maken. Daarnaast wordt er ook heerlijk gemusiceerd door geweldige instrumentalisten. Wat knalt het zo af toe heerlijk je speakers uit!
Maar zoals gezegd kunnen mensen alleen maar excelleren als de compositie en het verhaal klopt. En dat doet het van alle kanten, waardoor je ook nog in spanning meeleeft met de verschillende karakters.

Het zou toch geweldig zijn, hoewel het door de setting een stuk moeilijker zal zijn om het naar het podium te vertalen, als ze het aan zouden durven om in navolging op The Human Equation ook Into the Electric Castle naar het theater te transformeren.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten in de vaderlandse geschiedenis wat betreft composities! (Bonk)

169
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Moon Safari - A Kid Called Panic [13:58]



Lover's End | 2010 | Zweden

2022: 208
2021: 158
2018: 106
2017: 93
2016: 53
2015: 150
Genomineerd door: Brunniepoo

Deze band laat toch vooral horen dat meerstemming zingen (op voorwaarde dat het goed gebeurt en dat wordt hier zeker gedaan!) muziek echt een meerwaarde kan geven . De koortjes zijn niet van de lucht bij deze band, waardoor het soms bijna wat zoetsappig en musical-achtig aandoet en dat zal waarschijnlijk maken dat ze niet door iedereen evenveel gewaardeerd worden, maar ik vind het prachtig. Overigens is de tekst verre van zoetsappig en een stuk minder vrolijk dan de muziek doet vermoeden.

Door de melodieën en het meerstemmige zingen en het mooie subtiele pianogebruik, roepen ze bij mij associaties op aan Queen en wetende dat ik groot Queen-fan ben, is dat als compliment bedoeld. Het is afwisselend en dynamisch op melodieus gebied, wat ze ons voorschotelen en hoewel het af en toe wat onrustig aandoet op het eerste gehoor, zijn de meeste overgangen erg mooi en voelt het toch als een geheel.

Je moet ervan kunnen genieten, maar als je dat kan, is dit een band die nummers op een zeer hoog niveau aflevert, waarbij dit nummer alle sterke kanten in één nummer bundelt. Het doet mij in ieder geval volop genieten! (Bonk)

168
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Antimatter - Existential [7:18]



Black Market Enlightenment | 2018 | Verenigd Koninkrijk

2022: 194
2021: 58
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

Geen rechttoe rechtaan nummer van Antimatter. Mick Moss heeft hier geprobeerd om de grenzen van wat hij normaliter doet zo mogelijk nog meer te verleggen en dat pakt in dit nummer erg fraai uit.
Door middel van het strijkinstrument de qamancha wordt er een prachtig oosterse tint door het nummer geweven en de spookachtige bijdrage van zangeres Aleah Starbridge geven me kippenvel. Ze stond al een tijdje in de rij voor een gastoptreden, maar stierf onverwacht in 2016. Met een beetje hulp van haar voormalige partner kon Existential, afgezien van Moss' eigen teksten, toch nog voorzien worden van postuum uitgebrachte vocalen van de Zuid-Afrikaanse zangeres. Het subtiele drumwerk en de voorname rol van de saxofoon maken van dit nummer tot slot een indrukwekkend en sfeervol (prog)werkje. (Outlaw104)

167
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Ghost of Perdition [10:29]



Ghost Reveries | 2005 | Zweden

2022: 173
2021: 145
2018: 189
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Cikx

Zo'n lekker typisch Progladdernummer.

Nee, dit is zo'n nummer wat de afwisseling in onze lijst wel typeert. Want zoveel nummers staan er niet in, waarin je ook nog iets anders hoort dan 'cleane' zang. Maar ik vind het heel mooi en terecht dat we dit nummer ook de Prog top 300 ingestemd hebben.

Deze komt van het zeer sterke album Ghost Reversies. En hoewel het nummer alle kanten uitvliegt en zelfs liefelijke stukken kent (en alleen al door die afwisseling op-en-top prog is), is het ook duidelijk dat dit van voor de tijd is dat ze 'soft' begonnen te worden.
Eén van de hardere nummers uit onze prachtige lijst. Ja. er wordt gegrunt en het is geen muziek voor tere zieltjes. Maar die hebben pech, want als je het kan verdragen is het een nummer waar je echt van kunt genieten omdat het zo geweldig in elkaar zit en je heerlijk op uit kan leven. (Bonk)

166
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Regret [7:58]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2022: 126
2021: 157
2018: 98
2017: 59
2016: 97
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

Dat dit nummer een diepe emotionele lading draagt, blijkt al uit de eerste tonen. Het akoestische gitaarspel geeft al een bepaalde triestheid aan het nummer. En dat wordt tijdens de rest van het nummer niet beter.
Nee, dit is weer eens geen vrolijke muziek. Zowel qua sfeer als tekst niet. Daar kan het sprankje hoop wat doorklinkt niets meer aan doen.
Maar als het leidt tot dergelijke prachtige doorleefde intense nummers, hoop ik dat Anathema nog heel vaak spijt krijgt. (Bonk)

165
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Sigur Rós - Untitled #8 [11:45]



( ) | 2002 | IJsland

2022: 135
2021: 235
2018: 257
2017: 285
2016: 125
2015: 237
Genomineerd door: chevy93

Ik heb altijd een beeld van IJsland als een donker land, wat naast het vele natuurschoon dat het herbergt ook een bepaalde triestheid en leegheid uitstraalt. Dat komt gedeeltelijk bijvoorbeeld ook door de thrillers van Arnaldur Indriðason die ik lees, die wat mij betreft die sfeer heel goed kan neerzetten.

En wat ik dan zie als de ideale soundtrack bij die verhalen, komt de muziek van Sigur Rós heel dicht in de buurt. Natuurlijk ook niet geheel toevallig een IJslandse band. Want als er een band is die sfeer kan neerzetten! Er gaat bijna een hypnotiserend effect uit van hun muziek, want heel veel gebeurt er nu ook weer niet op het eerste gehoor, maar wat is de muziek toch intens!

Want als je je laat hypnotiseren door dit prachtige nummer (wat mij betreft nog steeds hun mooiste), nemen ze je mee op een prachtige trip (al dan niet door het desolate IJslandse landschap, afhankelijk van je fantasie en voorstellingsvermogen )! (Bonk)

164
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Wheel - Dissipating [11:51]



Resident Human | 2021 | Finland

2022: 130
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: El Stepperiño

De mooiste ontdekking van de editie van 2022! Nou, dan weet u dat ook weer.

Deze band was onbekend voor mij (duhh, anders was het ook geen ontdekking geweest) en heeft me echt weten te pakken. Nou niet bepaald omdat ze iets doen wat totaal anders is dan wat ik tot nu toe gehoord heb of kende. Maar dat hoeft ook niet altijd. Originaliteit is mooi en wordt ook door mij gewaardeerd, maar is geen vereiste. Soms beter goed je laten beïnvloeden, dan iets slechts bedacht. Ik zeg bewust beïnvloeden, want met kopiëren zou ik Wheel ernstig tekort doen. Er is wel een eigen geluid.

Soms mag je 'gewoon' iets heel goed uitvoeren. Spanning. opbouw, van lome naar pompende bas, knallende drums, heerlijke gitaren, goede zang. Alles wordt hier uitermate sterk gedaan. Heerlijke afwisselende ritmes. 12 minuten lang genieten!

Ontdekking van de Prog Ladder 2022! Die titel neemt niemand ze af. (Bonk)

163
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Archive - The Empty Bottle [7:03]



Controlling Crowds Part IV | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2022: 191
2021: 146
2018: 85
2017: 43
2016: 65
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

Gaandeweg bekruipt mij meer en meer de indruk dat Archive over zijn hoogtepunt heen is. De band is nog steeds herkenbaar en avontuurlijk, maar die grillige pieken van de eerste vijf albums, het lijkt plaats te maken voor een steeds gestroomlijndere sound waarin de lengte van de nummers niet altijd even functioneel is.

De nadagen schonken ons nog wel The Empty Bottle. Zeven minuten het beste van alle Archivewerelden in één übermelancholisch nummer. Zeven minuten het elektronische en het organische verweven met een van hun fraaiste vocale performances. Zeven minuten kippenvel. (Casartelli)

162
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Wrong Side of Weird [12:24]



The Seventh House | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2022: 257
2021: 227
2018: 125
2017: 157
2016: 174
2015: 134
Genomineerd door: Jester

Gedurende de jaren '90 nam Peter Nicholls zanglessen en dat resulteerde gaandeweg dat decennium in een zuiverder en zelfverzekerder zang. Op die punten was dan ook nog wel wat ruimte voor verbetering. Op het uit 2000 stammende The Seventh House plukken we de vruchten van deze lessen maximaal. Combineer dat met een andere kwaliteit van IQ die onderhand tot het vaste repertoire begint: een album krachtig openen met een 10+minuten nummer dat voelt als een rocknummer van reguliere lengte en opbouw en we hebben met The Wrong Side of Weird een van hun toch wel tamelijk talrijke klassiekers te pakken. (Casartelli)

161
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Buffalo - Locusts [6:27]



The Burden of Restlessness | 2021 | Verenigde Staten

2022: 102
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

"Het is hier natuurlijk geen nieuws meer dat mijn smaak zich de laatste tijd meer en meer uitbreid naar het ruigere spectrum van de progressieve rock (progmetal) en metal.
Daarbinnen kom ik weer in aanraking met in meer of mindere mate onbekende (sub)stromingen. Een daarvan is Stoner Metal en een van m'n grootste muzikale ontdekkingen van de afgelopen 2 jaar is de Stoner / Psychedelic Rock band King Buffalo.
Hun album The Burden of Restlessness waarmee ik, mede aangewakkerd door het enthousiasme van o.a. Alicia, kennismaakte via het nummer Locusts was een geweldige onverwachte verrassing !

Wat ik al schreef bij King Buffalo - Regenerator is zeker ook van toepassing op dit nummer in het bijzonder:

"Verbluffend hoe verslavend King Buffalo haar ogenschijnlijk wat monotone, niet overdreven complexe (referentiekader progmetal) muziek maakt, iedere beluistering zorgt weer voor een dikke glimlach en behoefte naar nog meer...

Geweldige afsluiter van de trilogie; voor mij persoonlijk beter dan Acheron, maar ik denk toch dat The Burden of Restlessness het nog nipt wint alhoewel het "ontdekkingseffect", zoals hierboven ook al benoemd, hier mogelijk een rol speelt."

Het doen van dit soort "ontdekkingen" en verbreden van je muzikale horizon blijft toch een van de mooiste ervaringen van de muzikale hobby van het bijhouden van de nieuwe releases binnen de prog(metal) wereld, het bezoeken van concerten en festivals, dagelijks checken van recensie sites en fora, rondhangen op MuMe en meedoen aan dit soort spelletjes... (ProGNerD)