198

Peter Gabriel - Darkness [6:51]



Up |2002 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Het is donker. De duisternis heeft altijd iets spannends. Je weet nooit wat je te wachten staat. Het klinkt wel gemoedelijk, maar daar heb je het al: ineens een hard geluid wat je niet echt thuis kan brengen. Een dreigend ritme. Dan zingt iemand je ook nog bijna dreigend toe en net wanneer je hoort dat hij eigenlijk een mooie, warme stem heeft, komt dat geluid weer. Op een gegeven moment denk je wat gerustgesteld te worden, omdat hij je zo mooi toezingt. Maar als je luistert naar wat hij eigenlijk zegt, word je alleen maar dieper de duisternis in gezogen, tot het zijn klauwen weer naar je uithaalt. Het grijpt net mis en het nummer lijkt je wat op je gemak te stellen. Wellicht kun je toch zonder problemen je ogen dichtdoen? Het blijft o zo spannend. (Bonk)

197

Discipline. - Canto IV (Limbo) [13:47]



Unfolded Like Staircase |1997 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

Jaren ’90 en Verenigde Staten, het is niet direct een garantie voor goede progressieve rock en toch heeft de combinatie een van de grootste meesterwerken uit de prog voortgebracht: Unfold Like Staircase van Discipline., de band rond Matthew Parmenter.

Sterk beïnvloed door Van der Graaf Generator (en in mindere mate door King Crimson) moge het niet verbazen dat dit nummer een hoop vocale acrobatiek bevat, maar ook zonder de intense zang heeft dit nummer al meer dan voldoende te bieden, want wat gebeurt er verschrikkelijk veel in veertien minuten! Voeg daarbij nog een sterke (maar deprimerende) tekst en alle bouwstenen voor een epic van topniveau zijn aanwezig. Absoluut een van de beste prognummers die ik ken. (Brunniepoo)

196

Opeth - Reverie/Harlequin Forest [11:39]



Ghost Reveries |2005 | Zweden

Genomineerd door: Misterfool

Ghost Reveries was één van de eerste albums waarmee ik mijn muzikale horizon op zestienjarige leeftijd echt verbreedde. Dit album bevatte grunts en dat was nieuw: voor mij en zeker ook voor mijn moeder die mocht meegenieten in een autorit die ik mij nog goed herinner (“en NOU ga ik je toch wat moois laten horen…”). Ja het was best mooi maar waarom die man nou zo moest grommen wist ze niet. Ikzelf wist het toen ook nog niet helemaal want Akerfeldt had een prachtige normale zangstem. Dit nummer was destijds nog wat anoniem en ik stoorde me aan het repetitieve einde. Tegenwoordig zie ik het als één van de vier klappers op het album waar Opeth een uitstekende balans vindt tussen hypnotiserende thema’s, rustpunten en bruut geweld. (freitzen)

195

Kansas - Closet Chronicles [6:32]



Point of Know Return |1977 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Rudi S

194

Spock's Beard - At the End of the Day [16:28]



V |2000 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

Als het nummer begint, heb je eerder het idee dat de dag net begint. Het heeft in de begintonen een soort klank van wakker worden en een opgaande zon. Maar als de drums en gitaren er doorheen knallen is dat gevoel wel weg. Het schiet daarna ook nog heel wat verschillende kanten op.
Want ach, wat moet je er over zeggen? Het is weer zo’n heerlijk epic van Neal Morse, zoals hij er wel meer gemaakt heeft, maar dit is wel één van zijn beste!
Wat zit er een heerlijke afwisseling in dit nummer. Je hoort hier een band in echte topvorm, met zelfs geslaagde samenzang. Ook valt het op hoe geweldig de drummers zijn, die Neal Morse toch meestal om zich heen weet te vinden.
Eén van de hoogtepunten van Spock’s Beard oeuvre! (Bonk)

193

UK - Rendezvous 6:02. [5:00]



Danger Money |1979 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Symfonische nummers die de Top 40 halen… We mogen er trots op zijn. Vaak is het zo dat een symfo/progband een bepaalde commerciële concessie moet doen om zoiets te bereiken (lees het aantrekkelijk maken voor het grote luisterpubliek d.m.v. simpelere liedjes schrijven of een popproducer inhuren) met voorbeelden als Cover my Eyes, Take it Back, It’s Raining Again, Invisible Touch, Jesus he Knows Me, Weekend en nog wel een paar andere. Het mooist is natuurlijk dat een lied op eigen kracht de wondere wereld van de Top 40 hits binnen valt. Dat laatste is zeker het geval bij UK. Een zogenaamde supergroep met leden uit verschillende symfonische rockbands die hun sporen al lang en breed hadden verdiend komt hier met een klassiek getinte ballade met wonderschoon toetsenspel, mooie basloopjes, inspirerend percussiewerk en een bridge om van te watertanden. Met die ingrediënten is het dus blijkbaar mogelijk om naast een plekje in de Prog Top 300 ook een welverdiende positie te veroveren in de populaire hitlijsten. (vigil)

192

Marillion - Tux On [5:12]



B'sides Themselves |1988 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: vigil

Het moet toch haast wel een van de beste singles allertijden zijn. Op de A kant had je Sugar Mice, de fantastische tweede single van het laatste Marillion album met Fish Clutching at Straws, en op de B kant pronkte Tux On die eigenlijk niets onderdeed voor het liedje op de andere kant welke een hit zou moeten worden (wat overigens niet helemaal lukte). De grote progmassa kreeg Tux On pas te horen toen deze werd uitgebracht op de b kanten verzamelaar B’Sides Themselves met daarop alle (over het algemeen) prima b kanten uit de Fish periode. Tux On was zelfs meer dan prima, een stuwend nummer met dezelfde sfeer als het Clutching At straws album met een enorme drive waar je u tegen zegt. Een beetje het onbekendere broertje van erkende albumklepper Slainte Mhath als ik toch moet gaan vergelijken. (vigil)

191

Neuschwanstein - Midsummer Day * (tot 41:29) [7:46]



Battlement |1979 | Duitsland

Genomineerd door: Startlijst

Vernoemd (vermoedelijk) naar het schitterende kasteel in Zuid-Duitsland is Neuschwanstein één van de verborgen pareltjes in de prog. De referenties naar de oude Genesis zijn hier veelvuldig aanwezig: mooi zwaar toetsenwerk, het gebruik van de fluit en de twaalfsnarige gitaar en het baswerk lijkt op dat van Mike Rutherford. Zelfs de zanger heeft af en toe wel wat weg van Peter Gabriel. De gelijkenis met Eloy zit hem hier in het Duitse accent van de zanger (alhoewel minder sterk dan bij Frank Bornemann). Het album 'Battlement' is tegenwoordig volgens mij erg moeilijk verkrijgbaar, maar mocht je deze zien liggen op een platenbeurs en je bent een liefhebber van old-school symfo, grijp dan je kans. (uffing)

190

Sylvan - Vapour Trail [14:30]



Force of Gravity |2009 | Duitsland

Genomineerd door: Papartis

189

Fish - Cliché [7:01]



Vigil in a Wilderness of Mirrors |1990 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

I've got a reputation of being a man with a gift of words.
A romantic poetic type; or so they say.
But I find it hard to express the way I feel about you
Without getting involved with the old cliches.

Aldus Derek W. Dick die in zijn tijd bij Marillion ook al enkele malen kond deed van zijn worsteling met het schrijven van een liefdesliedje. Met de fraaie (prog)ballade Cliché concludeert hij dat de uitgekauwde formulering er niet voor niets is. Hij sluit er niet enkel een thema mee af, maar ook zijn solodebuut. Voor mij is de meeste lol met Fish solo er daarna ook wel af, maar dat album pakken ze me niet meer af. (Casartelli)

188

Supertramp - Brother Where You Bound [16:30]



Brother Where You Bound |1985 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Jester

Het beeld dat Supertramp zonder Roger Hodgson niet zo veel meer om het lijf heeft, houdt redelijk staande als we de Supertrampalbums van medio jaren '70 vergelijken met die van de late jaren '80 en daarna. Daartussenin past enige nuancering: de albums Breakfast in America en Famous Last Words kolken niet over van de spanning en het eerste Hodgsonloze album, Brother Where You Bound is een vreemde, maar smakelijke eend in de repertoirebijt. Nog bijkomend van de verlate disco van Cannonball, ontvouwt zich, 1985 of niet, een heus progepic van boven het kwartier. Een grimmige, muzikaal ietwat hap-snapperige vertelling vol Koude Oorlog-paranoia. Ene David Gilmour schijnt er ook een moppie gitaar op te spelen, maar die informatie kunnen we ook laten voor wat het is; het is al te vaak gebruikt als enige rechtvaardiging voor het nummer of zelfs het hele album. Vergelijking met de rest van het Supertramp-repertoire is tamelijk zinloos (iets met appels en peren), maar als het toch moet: topvijf-materiaal. (Casartelli)

187

Pendragon - The Last Man on Earth [14:47]



The Window of Life |1993 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: musicborst

186

Dream Theater - Home [12:53]



Metropolis Part 2: Scenes from a Memory |1999 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Jester

Een band en een album waar de meningen verdeeld over zijn. In mijn iets jongere jaren vond ik Images en Words een heel goed album, en draaide ik het best vaak, een stuk vaker dan tegenwoordig in ieder geval. Toch blijft Dream Theater me wel aanspreken, vooral als hun muziek niet té heavy is. Dit is zo'n voorbeeld van een nummer dat ik goed vind. Los van de onmiskenbare kwaliteiten die de individuele leden van Dream Theater hebben spreekt het Oosterse karakter van dit nummer me aan, waardoor ik het als beste nummer van dit album betitel. (Jester)

185

Psychotic Waltz - I Remember [5:26]



A Social Grace |1990 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

184

Phideaux - Beyond the shadow of Doubt [7:45]



Ghost Story |2004 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

183

Anima Mundi - Spring Knocks on the Door of Men [26:32]



The Way |2010 | Cuba

Genomineerd door: Startlijst

182

Genesis - Behind the lines [5:31]



Duke |1980 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: ranboy

181

IQ - Headlong [7:25]



The Wake |1985 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Toen ik zo'n vijftien jaar terug qua prog nog in de verkennende fase zat (en er nog geen Spotify of Youtube bestond, prog-cd's wegens onhipheid niet of op zijn best te duur verkrijgbaar waren), wist ik de hand te leggen op een live-versie (van Forever Live, zo bleek later) van Headlong van IQ. IQ, de naam alleen al, dat moest toch wel een heel bijzondere band zijn. En als hun meest legendarische (maar onvindbare) nummer dan ook nog The Last Human Gateway heette... nou! Enfin, Headlong dus. Wat had die zanger een intensiteit in het intro! En als vanaf 2:18 de riff inzette, dat was helemaal kippenvel! Nu had ik indertijd nog wel een aversie tegen livemuziek, dus keek ik er erg naar uit hier ook eens een studioversie van te bemachtigen. Dat kon bijna alleen maar tegenvallen en dat deed het dan ook toen ik The Wake eindelijk binnenhaalde. Het was eigenlijk zelfs een van de zwakkere nummers... op een neoprog Klassieker met een grote K, dat dan weer wel. Deze liveversie blijft hoe dan ook gekoesterd. (Casartelli)

180

Beardfish - Hold On [7:47]



+4626-Comfortzone |2015 | Zweden

Genomineerd door: Svendra

Dat Beardfish de opwindendste progband van dit moment is, is door mij op dit forum al eerder opgemerkt. Of althans, de opwindendste klassieke progband, dan biedt Archive geen concurrentie om die titel. Niettemin zit Beardfish, voor een opwindende band, de laatste drie albums ook wel een beetje in consolidatiemodus. Vanaf Mammoth lijken de meest excessieve muzikale omzwervingen en de grootste gekkigheid er wel een beetje af en klinkt de band af en toe zelfs rechttoe-rechtaan. Dat laatste geldt ook in betrekkelijk hoge mate voor Hold On, het eerst vrijgegeven nummer van het Comfortzone-album (waarvan we in vervlogen tijden dan zeiden: "zou een goede singlekeus zijn!"). Elders op het album nemen Rikard Sjöblom en de zijnen overigens hier en daar nog wel wat meer de tijd voor een nummer. Dat ze dat hier minder doen mag de pret niet drukken: Hold On is zo goed als een net-geen-acht-minuten nummer van Beardfish anno nu wordt. (Casartelli)

179

DeWolff - Silver Lovemachine [10:34]



Strange Fruits and Undiscovered Plants |2009 | Nederland

Genomineerd door: Startlijst

Voor mij is DeWolff een groep van jonge honden die ik vooral reken tot dampende en stampende orgelrock, maar ook dat mag je natuurlijk onder de prog vatten. Live zijn ze overigens ook een erg fijne belevenis.
In dit nummer laten ze horen hoe goed ze zijn in het aanbrengen van een mooie en spannende opbouw in hun nummers. Op een simpel loopje wordt wat eentonig gezongen. En dan komt het weer tot een erg aangename instrumentale uitbarsting, die je eigenlijk van tevoren al hoort aankomen (maar muziek hoeft ook niet altijd onvoorspelbaar te zijn). Als die tot rust komt, komt dat loopje weer met die zang, totdat…
U begrijpt het idee. En dat gaat maar door en dat verveelt eigenlijk geen seconde. (Bonk)

178

Ayreon - Isis and Osiris [11:11]



Into the Electric Castle |1998 | Nederland

Genomineerd door: Bonk

Dit is natuurlijk rock-opera in optima forma! Wat mij betreft krijgt Arjen Lucassen in eigen land nog niet altijd de credits voor de muzikale genialiteit die hij bezit. Want al laat hij het muzikale werk door anderen opknappen, je moet het eerst nog wel maar even verzinnen om deze mensen bij elkaar te zetten.

Zo horen we hier onder andere Fish, die als Highlander zijn naderende vroegtijdige dood alvast aankondigt, Sharon den Andel, Edwin Balogh en Damien Wilson. Over vocaal vuurwerk hoeven we ons dus geen zorgen te maken. Daarnaast wordt er ook heerlijk gemusiceerd door geweldige instrumentalisten. Wat knalt het zo af toe heerlijk je speakers uit!
Maar zoals gezegd kunnen mensen alleen maar excelleren als de compositie en het verhaal klopt. En dat doet het van alle kanten, waardoor je ook nog in spanning meeleeft met de verschillende karakters.

Het zou toch geweldig zijn, hoewel het door de setting een stuk moeilijker zal zijn om het naar het podium te vertalen, als ze het aan zouden durven om in navolging op The Human Equation ook Into the Electric Castle naar het theater te transformeren.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten in de vaderlandse geschiedenis wat betreft composities! (Bonk)

177

Jadis - Holding Your Breath [9:44]



More Than Meets the Eye |1992 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Casartelli

Jadis zal hier toch vooral bekend zijn als 'die andere band' van IQ-toetsenist Martin Orford en -bassist John Jowitt. En in de mindere momenten klinkt Jadis ook wel een beetje als een poor man's IQ, maar op de vlammende instrumentale afsluiter van het debuutalbum klinkt de band gewoon als zichzelf, waarbij gitarist en nu-even-niet zanger Gary Chandler vooral de show steelt. Nou vooruit, in de laatste helft komt dat bekende Orford-geluid wel weer naar voren, maar tot die tijd lijkt het, als het al ergens op moet lijken, eerder op Saga. Heerlijk nummer. (Casartelli)

176

RPWL - Wasted Land [4:52]



World Through My Eyes |2005 | Duitsland

Genomineerd door: Startlijst

Via IO pages kwam ik bij RPWL terecht en die had toen nog echt het Pink Floyd juk om de nek hangen.
Met het album World Through My Eyes werd er een poging gedaan om te ontsnappen aan die PF kloon stempel.
Oosterse geluiden, modernere drums en catchy tunes, dit gold zeker voor Wasted land, dichter bij een single zijn deze Duitsers nooit gekomen.
Fraaie eerste oosterse seconden en dan krijgen wij een compacte popsong waarmee veel andere bands de hitparade mee zouden bestormen.
Yogi Lang heeft een prettige stem en het nummer heeft een prima drive, ook invloeden uit elektronische muziek zijn terug te horen, allemaal toch nog een keer luisteren naar dit lekker liedje. (Rudi S)

175

Earth and Fire - Atlantis [16:22]



Atlantis |1973 | Nederland

Genomineerd door: Salvadore

174

Renaissance - Trip to the Fair [10:51]



Scheherazade and Other Stories |1975 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: chevy93

173

The Alan Parsons Project - The Raven [3:58]



Tales of Mystery and Imagination |1976 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: dynamo d

172

Kayak - Merlin [7:23]



Merlin |1981 | Nederland

Genomineerd door: Jester

Mijn eerste stappen in de richting van de prog zijn eigenlijk nauw verbonden met Kayak. Ergens eind jaren '70 maakte ik kennis met de band van Ton Scherpenzeel, ik denk als eerste met Starlight Dancer en daarna Phantom of the Night. Diens opvolger, Periscope Life, vond ik toen ook wel goed (al is dat achteraf wellicht teveel eer), maar kant 1 van Merlin vond ik echt fantastisch. En wellicht niet toevallig is dat het meest symfonische (die term heb ik heel lang gebruikt) dat Kayak heeft voortgebracht. Een nummer dat een mooie opbouw heeft, en waar de stem van Edward Reekers bij uitstek tot zijn recht komt. (Jester)

171

Van Der Graaf Generator - A Plague Of Lighthouse Keepers [23:05]




Pawn Hearts |1971 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

170

Oceansize - One Day All This Could Be Yours [4:19]




Effloresce |2003 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

169

Spock's Beard - Wind At My Back [5:12]




Snow |2002 | Verenigde Staten

Genomineerd door: kabouter76

Typisch, Spock’s Beard en Neal Morse met zijn projecten, dan heb je het toch vaak over flinke epics en dan krijgen wij hier een ballad/meezinger die ook op een popalbum van een singer / songwriter zou hebben kunnen staan.
Wind at my back sluit kant 1 af van het conceptalbum Snow en is een prachtige in elkaar overlopende ontlading na het adembenemend Solitary soul.
Wind at my back is natuurlijk het nummer van dat eeuwig durende refrein dat door een geweldig koortje gezongen wordt, Neal is een held. (Rudi S)

Prachtig nummer van de in mijn ogen beste cd van Spock’s Beard. Typische tekst voor Neal Morse waarbij je al ziet in welke richting hij hierna solo zal gaan. Dit nummer heeft voor mij ook een beetje een speciale betekenis. Toen mijn neefje geboren werd, hebben mijn schoonbroer en –zus aan mij gevraagd om zijn doop in elkaar te steken (zelf zagen ze dit niet zitten). Daar hoort uiteraard ook muziek bij en dit was een van de nummers die ik gekozen had. Mijn schoonzus heeft tijdens de doop zitten wenen bij dit nummer (en het was niet van verdriet ). Ze vonden de doopviering prachtig, maar vooral dit nummer was de kers op de taart. Missie geslaagd en nu kan ik dit nummer niet meer beluisteren zonder aan die viering te denken. (buso)