146

King Crimson - Epitaph [8:52]



In the Court of the Crimson King |1969 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Je zweeft op Ian McDonald's mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripp's tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. ""I feel tomorrow I'll be crying"", nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

145

UK - In the dead of night [5:38]



U.K. |1978 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: ranboy

144

Spock's Beard - The Great Nothing [27:03]



V |2000 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Rudi S

Het gemiddelde prognummer heeft natuurlijk een tijdsduur die een stuk langer is dan in de meeste andere muziek. The Great Nothing krikt dat gemiddelde nog verder omhoog met zijn tijdsduur van 27 minuten. Het hele nummer doet trouwens zijn uiterste best om alle prog-haters van voldoende voer te voorzien om ons genre nog verder te wantrouwen. Fuck it, ik kan hier geen genoeg van krijgen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het album 'V' blind heb gekocht vanwege de tijdsduur van de nummers op de achterzijde van de cd (openingsnummer 'At the End of the Day' klokt ook zestien-en-een-halve minuut). Voorheen kende ik niets van de band. Het werd een aankoop waar ik nooit spijt van heb gehad en nodeloos om te zeggen dat ik met name Neal Morse vanaf dat moment in mijn armen heb gesloten. Ondanks de enorme tijdsduur vliegt dit nummer voorbij, vanaf het omverblazende mellotron-intro tot de werkelijk magistrale finale; het is één en al pracht en praal wat je hier voorgeschoteld krijg. Schoolvoorbeeld van een fantastische epic. (uffing)

143

Yes - Endless Dream [15:42]



Talk |1994 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

142

Neal Morse - Seeds of Gold [25:59]



Testimony 2 |2011 | Verenigde Staten

Genomineerd door: da dude

141

The Gathering - Even the Spirits Are Afraid [5:12]



Souvenirs |2003 | Nederland

Genomineerd door: Startlijst

The Gathering is waarschijnlijk nog steeds het bekendst van hun medio jaren '90 werk, waarmee ze zowat eigenhandig de gothic metal uitvonden. Bij de continue doorontwikkeling zijn ze wel wat publiek kwijtgeraakt. Wie bleef hangen en open bleef staan voor de muziek die rond deze tijd nog wel eens als 'trip prog' geduid is, werd zelden teleurgesteld. Beter dan dit is het drummen van Hans Rutten nooit meer geworden. (Casartelli)

140

Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1) [25:00]



Tubular Bells |1973 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

139

Anathema - Judgement [4:20]



Judgement |1999 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

138

IQ - Guiding Light [9:58]



The Seventh House |2000 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Jester

IQ op zijn best, wat mij betreft. Het gedragen begin, met de zang van Peter die alleen begeleid wordt door Martin. En dan, na ruim drie minuten begint het nummer echt, Mike die zijn virtuositeit mag tonen, afgewisseld door de toetsen van Martin: samen leiden ze ons naar een hemelse climax, waarna Peter het nummer weer tot een goed einde mag brengen. Dit is de IQ zoals ik de graag hoor: melodieus, met hoofdrollen voor de toetsen van Martin en de gitaar van Mike. Intrigerende tekst ook. (Jester)

137

Yes - Awaken [15:26]



Going for the One |1977 | Verenigd Koninkrijk

Ik hoop dat ik goed geteld heb... van het achtste album en de zesde bezetting van Yes... nee, dat is flauw, want op Going for the One waren we terug bij de Tales from Topographic Oceans-bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman, White), dus eigenlijk pas de vierde. Hoe dan ook, die bezetting van de topografische oceanen (watte?) kwam terug met een album met aanmerkelijk kortere nummers, waar ook in de grootste Anderson/Howe-dromerigheid nog een vleugje puntigheid zat... en Awaken dus, voor de meeste mensen het laatste grootse Yes-epic (al heeft het uit de jaren '90 stammende Endless Dream ook de lijst gehaald, dus misschien valt dat ook wel wat mee). Awaken heeft in elk geval de kenmerkende pretentie, wijdlopendheid en klassieke opbouw... en vijf jaar na Close to the Edge andermaal een hoofdrol voor de babi pangang etende Rick Wakeman. Dat kerkorgel behoefde geen gewenning, maar voor de rest heeft het mij wat luistersessies gekost alvorens ik Awaken in het hart kon sluiten. Dat is inmiddels overtuigend gelukt: Awaken is een van Yes mooiste. (Casartelli)

136

Genesis - Driving the Last Spike [10:08]



We Can't Dance |1991 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Eigenlijk is dit nummer waarschijnlijk mijn eerste echte ervaring met progmuziek, al wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas later met de aanschaf van ‘Misplaced Childhood’, maar dat is een ander verhaal.

Ik was een jongetje van een jaar of dertien en was bezig met mijn eerste verkenningen op muzikaal gebied. Ik was onder de indruk geraakt van (het overigens nog steeds fenomenale) No Son of Mine en omdat ik Jesus He Knows Me en I Can’t Dance wel leuke nummers vond (ik weet het, maar ik was nog jong toen), was één van de eerste cd’s die ik kocht (waar ik toen nog lang voor moest sparen) We Can’t Dance. Toen had ik nog geen idee dat Genesis ooit ook eens wel eens hele andere muziek gemaakt had.
Bij het beluisteren van het album werd ik eigenlijk direct gepakt door dat gekke derde nummer op het album. Ik weet nog dat ik het gek vond dat dat nummer zo lang duurde en van die rare ritmes had, maar toch werd ik er echt door gegrepen. Ook omdat het nummer zo mooi het verhaal vertelde van de werkers aan het Engelse spoor in de 19e eeuw. Dat was ook al weer zo’n openbaring voor me, dat je met muziek zo’n verhaal kon vertellen.
Zacht gezegd werd ik dus nogal geïntrigeerd door het nummer. Het werd al gauw mijn favoriet van het album en ik draaide het opnieuw en opnieuw. Ook een voorspeller van mijn huidige muziekvoorkeur, zou later blijken.

Uiteraard heb ik later geleerd dat Genesis nog wel mooiere nummers gemaakt heeft, maar door deze achtergrond is het voor mij wel het Genesis-nummer geworden met de grootste emotionele waarde, maar muzikaal gezien staat het ook nog steeds als een huis. (Bonk)

135

Phideaux - Micro Softdeathstar [11:15]



Doomsday Afternoon |2007 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

Alweer zo'n fijne 'progladderontdekking' dit! Phideaux was zo'n band, waar ik wel eens van gehoord had, maar nog nooit de moeite had genomen me ook te verdiepen in hun muziek. Onterecht, want alle drie nummers die voorbij kwamen in deze progladder kon ik goed waarderen.
Maar van dit nummer werd ik echt heel erg blij! Prachtige afwisseling, zowel op vocaal gebied door diverse stemmen, als op instrumentaal gebied. Strijkers voegen hier ook echt wat toe aan de toch al mooie melodie. Een geweldige compositie, die 11 minuten lang spannend blijft, omdat er steeds weer wat anders gebeurt. Jammer genoeg is het album waar dit geweldige nummer opstaat, lastig in fysieke vorm te krijgen.
Dit is al een dierbare ontdekking gebleken, want het nummer verliest ook niets aan kracht met de vele luisterbeurten die het inmiddels gehad heeft in Huize Bonk. Sterker nog, het groeit alleen nog maar meer! (Bonk)

134

IQ - The Wrong Side of Weird [12:24]



The Seventh House |2000 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Jester

Gedurende de jaren '90 nam Peter Nicholls zanglessen en dat resulteerde gaandeweg dat decennium in een zuiverder en zelfverzekerder zang. Op die punten was dan ook nog wel wat ruimte voor verbetering. Op het uit 2000 stammende The Seventh House plukken we de vruchten van deze lessen maximaal. Combineer dat met een andere kwaliteit van IQ die onderhand tot het vaste repertoire begint: een album krachtig openen met een 10+minuten nummer dat voelt als een rocknummer van reguliere lengte en opbouw en we hebben met The Wrong Side of Weird een van hun toch wel tamelijk talrijke klassiekers te pakken. (Casartelli)

133

Änglagård - Jordrök [11:09]



Hybris |1992 | Zweden

Genomineerd door: Startlijst

Dat moet een sensatie geweest zijn... begin jaren '90 al progliefhebber, al dan niet enigszins verzuurd over het progaanbod uit de jaren '80 en dan is daar ineens uit het niets het debuutalbum van die Zweedse band met die moeilijke naam met die liedjes met die... enfin. Ook voor wie met de kennis van nu Hybris voor het eerst hoort, kan het album en in het bijzonder openingsnummer Jordrök moeilijk anders dan als een bom inslaan. Dit grootse, meeslepende, duistere, folky en heftige nummer wekt ergens de indruk een verloren nummer uit de hoogtijdagen van King Crimson, Van Der Graaf Generator en Yes te zijn, maar de helft van de band moest toen nog geboren worden. Änglagård maakte in één klap duidelijk dat de tijd stilgestaan had, maar dat zij de klok weer opgewonden had. (Casartelli)

132

Collage - Wings in the Night [11:11]



Moonshine |1994 | Polen

Genomineerd door: Startlijst

Het album Moonshine uit 1994 is één van die verborgen parels uit de neo-prog. Het geluid dat de vijf polen hier laten horen is niets anders dan uniek te noemen. Drummer Szadkowski is wellicht de belangrijkste songschrijver, maar het album leunt vooral op het lyrische gitaarwerk van Marek Gil. Het magistrale Wings in the Night bevat dit gitaarwerk ook in grote mate, maar heeft - met name naar het einde toe - een aantal toetsenerupties die zorgen voor behoorlijk wat kippenvel. Na dit album volgde nog één echt album, voordat de meeste leden Satellite zouden vormen. Zo goed als hier zou het niet meer worden. (uffing)

131

Marillion - White Russian [6:27]



Clutching at Straws |1987 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

""Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!"" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:



Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.

White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....

Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)

130

Kansas - Icarus (Borne on Wings of Steel) [6:03]



Masque |1975 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

Icarus is natuurlijk de figuur uit de Griekse mythologie die te dicht bij de zon vloog waardoor zijn was smolt en hij was nog gewaarschuwd.
Het verhaal is prachtig door Kansas op muziek gezet op hun 3e album Masque (1975)
Robby Steinhardt was natuurlijk geen misselijke zanger maar zijn compaan Steve Walsh blijft voor mij toch de allerbeste rockzanger ooit.
Neem die zang direct na die gitaarsolo van Livgren , hemels en krachtig of de eerste gezongen noten en daarna die samenzang van Walsh en Steinhard echt prachtig.
De geweldige en gevarieerde instrumentale passages maken het af. (Rudi S)

Veel mooie updates voorbij zien komen, de spotify playlist is ook weer volledig bijgewerkt, hier te vinden.

128

Genesis - Can-Utility and the Coastliners [5:43]



Foxtrot |1972 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: echoes

Wat een prachtige mini suite over Knoet de Grote is dit nummer van Foxtrot toch, vaak ook onterecht ondergesneeuwd door de “grotere “ tracks op dat album, toch zit alles wat Genesis goed maakt in dit nummer.
Fraai intro, emotionele zang van Peter Gabriel en mooie instrumentale delen die nooit uit de bocht vliegen.
En wie nog twijfelde aan de drum capaciteit van Phil Collins moet dit nummer nog maar eens goed beluisteren. (Rudi S)

Can-Utility and the Coastliners. Met nog geen 6 minuten een korte song in het genre. Ook voor Genesis zelf die een aantal veel langere, onwaarschijnlijk mooie, muziekstukken heeft gemaakt. Maar deze kleine 6 minuten zijn van zo'n ongelofelijke schoonheid... Ik zal het proberen uit te leggen.

Ik vind Engeland fantastisch. De taal en dialecten, het landschap en de kastelen, de history en de mythes, de eindeloze bron van de prachtigste muziek, de pubs en de landweggetjes, de humor... Je kunt een film of foto's zien, je kunt iemand scouse of cockney horen praten, je kunt naar een Engelse pub hier in Yangshuo, maar niets brengt mij dichter bij het gevoel van Engeland als deze song.

Natuurlijk zijn daar die hemels mooie mellotron klanken in het eerste deel en het weergaloze eindstuk van het nummer, maar het wordt echt aangrijpend tussen 3:24 en 3:44. Die 20 seconden brengen mij elke keer weer in ultieme vervoering. Het kippenvel slaat op m'n lijf, m'n ogen worden vochtig en als in een soort trance schieten er beelden, geuren en herinneringen van dat prachtige, mystieke land door me heen.

Zo klinkt Engeland voor mij. (echoes)

Ik zie dat ik gisteren in mijn jeugdig enthousiasme 129 overgeslagen heb. Wellicht was ik wat overdonderd door de twee recensies die ik van nummer 128 ontvangen had. Hierbij alsnog...

129

Camel - Lunar Sea [9:07]



Moonmadness |1976 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

127

Kayak - Close to the Fire [8:12]



Close to the Fire |2000 | Nederland

Genomineerd door: Startlijst

Kayak kwam ineens terug in de spotlights. Nota bene doordat de band een reunie optreden mocht doen bij een groots opgezet concert van De Kast. Syb Krullenbol was fan van de band en mocht zelfs Ruthless Queen zingen. Vrijwel alle leden uit de grote periode van de band deden mee. Iedereen was blijkbaar zo tevreden dat er zelfs een heel album opgenomen werd met Max Werner op zang. Bandleider Ton Scherpenzeel plande een tournee en toen zaten ze ineens zonder zanger want daar had Max Werner dan weer geen zin in. Bert Heerink kwam als reddende engel en de tour kon door. Ook daarna liet de band met grote regelmaat (en sterk wisselende samenstelling) wat van zich horen maar goed daar gaat het hier nu niet over. Het comeback album luisterde net als dit lied naar de naam Close to the Fire. Het prachtige lied mocht zelfs het album aftrappen. Symfo volgens oud recept met een lange opbouw, tempowisselingen en grootse muzikale prestaties. Het album kreeg goede kritieken, had behoorlijke verkopen en mag nu zelfs het titelnummer afvaardigen voor een mooie plek in onze Top 300. (vigil)

126

The Decemberists - The Island [12:40]



The Crane Wife |2006 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

Hoewel ze meer mooie muziek gemaakt hebben, zullen de meeste mensen the Decemberists niet direct bestempelen als typische progband. Ik ook niet en dat zijn ze natuurlijk ook niet. Maar ook niet-prog-bands kunnen natuurlijk wel goede prognummers maken en daar is dit een uitstekend voorbeeld van. Dat maakt dat the Decemberists zeer terecht in de Prog top 300 staan, want dit is ook nog eens het mooiste wat ze ooit gemaakt hebben, terwijl ze veel meer goede muziek voortgebracht hebben.

Dit nummer gaat over een eiland (je verwacht het niet!) en verhaalt mijns inziens eigenlijk over een verkrachting. Niet echt een gezellig onderwerp, maar het levert wel mooie muziek op. Het verhalende van het nummer wordt mooi opgedeeld in drie delen. Er wordt geweldig, ingeleefd gezongen. De melodieën zijn ook erg prachtig en afwisselend, met geregeld tegendraadse ritmes. Dit geeft het nummer ook nog eens een prettige spanning mee.
Dus hoe Prog wilt u het hebben, maar bovenal hoe Prachtig wilt u het hebben? (Bonk)

En een tussenoverzicht:

126. The Decemberists - The Island
127. Kayak - Close to the Fire
128. Genesis - Can-Utility and the Coastliners
129. Camel - Lunar Sea
130. Kansas - Icarus (Borne on Wings of Steel)
131. Marillion - White Russian
132. Collage - Wings in the Night
133. Änglagård - Jordrök
134. IQ - The Wrong Side of Weird
135. Phideaux - Micro Softdeathstar
136. Genesis - Driving the Last Spike
137. Yes - Awaken
138. IQ - Guiding Light
139. Anathema - Judgement
140. Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1)
141. The Gathering - Even the Spirits Are Afraid
142. Neal Morse - Seeds of Gold
143. Yes - Endless Dream
144. Spock's Beard - The Great Nothing
145. UK - In the dead of night
146. King Crimson - Epitaph
147. The Flower Kings - Stardust We Are
148. Kino - Loser's Day Parade
149. Genesis - Duke's travels
150. Moon Safari - A Kid Called Panic

Grappig dat The Decemberists daartussen staat.

125

Bjørn Riis - Lullaby in a Car Crash [13:26]



Lullabies in a Car Crash |2014 | Noorwegen

Genomineerd door: Dieter

124

Galahad - I Could Be God [14:00]



Empires Never Last |2007 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Eigenlijk vind ik de meeste “moderne” prog nauwelijks interessant maar bij deze van Galahad (en vele andere van de band) veer ik op. Nou ja opveren is misschien niet het goede word. Ik kom eigenlijk altijd bij dit nummer in een soort trance. Die muzikale spanning met fijne teksten ook op een manier uitgesproken alsof het zijn laatste zijn. Ja hier kan je mij wel voor wakker maken! (vigil)

Met de noot dat we dit jaar het onbepaalde "Thick as a Brick" hebben veranderd in "Thick as a Brick (Part One)", de A-kant van de elpee dus. Bij een eventuele volgende editie zal ik dat ook zo meenemen in het bestand.

123

Jethro Tull - Thick as a Brick [22:45]



Thick as a Brick |1972 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

122

Peter Gabriel - Family Snapshot [4:28]



Peter Gabriel [3] |1980 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger op de fiets zat met mijn walkman op en in weer en wind heen en weer fietste naar school of werk. Dan hebben we het al gauw over minimaal een jaar of 23 geleden (we worden oud…). Vaak kwam het bandje van Plays Live voorbij. Dit was een concert registratie van Peter Gabriel. Nu is het hele live album fantastisch maar Family Snapshot intrigeerde mij het meest. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven (mede daardoor is zijn derde album ook nog altijd mijn favoriet) al heeft de goede man natuurlijk enorm veel goede liedjes en is de concurrentie daardoor groot. (vigil)

121

The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue [6:34]



Ammonia Avenue |1984 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: dynamo d

Eigenlijk wilde ik al een stukje schrijven over The Raven van The Alan Parsons Project maar was net ietsje te laat. De kans om Ammonia Avenue de hemel in te prijzen laat ik dus niet lopen. Ammonia Avenue is het prachtige slotstuk van het gelijknamige album van The Alan Parsons Project uit 1983. Bekendste nummer van dit album is de hit ‘Don’t Answer Me’.

Ammonia Avenue is geschreven door met name Eric Woolfson, die helaas enkele jaren geleden is overleden. Eric Woolfson was de belangrijkste songwriter van The Alan Parsons Project. Alan Parsons is meer de technicus en producer achter het project. Eric Woolfson heeft ook het concept van Ammonia Avenue bedacht en zingt zelf op het titelnummer.

Eric Woolfson werd voor dit album geïnspireerd door een bezoek aan een Brits chemisch bedrijf. Hij zag daar de tekst ‘Ammonia Avenue’ (ammoniakstraat) op een bord, en een straat met alleen maar pijpleidingen. Er waren geen mensen of bomen te bekennen. Vandaar ook de albumhoes met pijpleidingen afkomstig van de echte Ammonia Avenue in Engeland. De tekst ‘And who are we to criticize or scorn the things that they do? For we shall seek and we shall find Ammonia Avenue’ heeft betrekking op het misverstand tussen enerzijds de publieke opinie en anderzijds de industriële ontwikkelingen.

Op Ammonia Avenue neemt Eric Woolfson de lead vocals, piano en synthesizer voor zijn rekening. Backing vocals door Chris Rainbow, die ook een aantal jaar deel uitmaakte van Camel. Elektrische, akoestische en Spaanse gitaren door Ian Bairnson (let ook op het aparte middengedeelte van dit nummer). David Paton speelde de basgitaar. Ian Bairnson en David Paton speelden samen ook nog in de band Pilot. Drums en percussie op Ammonia Avenue door Stuart Elliot. Het orkest werd gearrangeerd en gedirigeerd door Andrew Powell. Het rijke, volle orkestrale einde van Ammonia Avenue kenmerkt ook veel nummers van APP. Daarbij speelde de inbreng van Andrew Powell een belangrijke rol. De muzikanten op dit nummer beschouw ik als de sterkste kernbezetting van The Alan Parsons Project (APP).

Veel concept-ablums van The Alan Parsons Project werden afgesloten met grote klappers zoals Old and Wise, The Turn of a Friendly Card, The Same Old Sun en Shadow of a Lonely Man. Dat geldt zeker ook voor Ammonia Avenue. Ammonia Avenue is een klassieker, die gelukkig een eervolle plek in de MusicMeter Prog Top 300 heeft verdiend. (dynamo d)

120

Mike Oldfield - Ommadawn (Part 1) [19:14]



Ommadawn |1975 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst