119

Clepsydra - Moonshine on Heights [7:13]



More Grains of Sand |1994 | Zwitserland

Genomineerd door: Startlijst

Waar Twelfth Night het neoprogwiel min of meer uitgevonden heeft, kan dat van Clepsydra twaalf jaar later moeilijk meer beweerd worden. Dat hoeft gelukkig ook niet altijd. More Grains of Sand is het sterkste album van deze Italozwitserse band (die vast veel naar Marillion-met-Fish geluisterd heeft), maar dat is een beetje "in het land der blinden...". Het meeslepende Moonshine on Heights steekt ruim boven de rest van het repertoire uit. Vooral de finale toetsensolo is een waar muzikaal orgasme. (Casartelli)

118

Porcupine Tree - Way Out of Here [7:37]



Fear of a Blank Planet |2007 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

117

King Crimson - 21st Century Schizoid Man [7:24]



In the Court of the Crimson King |1969 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

116

Marillion - Grendel [17:40]



Market Square Heroes |1982 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

115

Kansas - The Wall [4:51]



Leftoverture |1976 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Jester

Dit lied is afkomstig van het beste album van deze Amerikaanse band. Rond deze periode hielden ze zich eigenlijk alleen nog maar bezig met symfo/prog. Dat zou later toch meer AOR en degelijke stadionrock worden. Dit is nog een prachtig staaltje progvakmanschap verpakt in een kleine vijf minuten. Letterlijk en figuurlijk een symfonische wall of sound. (vigil)

114

Nordagust - Make Me Believe [8:31]



In the Mist of Morning |2010 | Noorwegen

Genomineerd door: Bonk

113

Pink Floyd - Hey You [4:40]



The Wall |1979 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: uffing

112

Yes - And You And I [10:13]



Close to the Edge |1972 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

111

Pink Floyd - Atom Heart Mother [23:44]



Atom Heart Mother |1970 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

110

Pink Floyd - The Final Cut [4:48]



The Final Cut |1983 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: dynamo d

The Final Cut vind ik een prachtig album (uit 1983), en het titelnummer zelfs het beste nummer van Pink Floyd ooit (althans naar mijn muzieksmaak natuurlijk). Ik kan me nu nog herinneren dat toen The Final Cut uitkwam, dit een geluid (holophonics) zou bevatten dat nog niet eerder op vinyl was gezet. Nick Mason was daar vooral mee bezig. En zo klonk het ook met de explosies die vanaf de plaat uit de luidspreker komen.

Helaas is The Final Cut een minder populair album dan andere PF platen. Wellicht vanwege de dominantie van Roger Waters. The Final Cut is vrijwel volledig gecomponeerd door Waters, en hij neemt ook bijna alle lead vocals voor zijn rekening. Tijdens de opnames van dit album waren er ook veel spanningen tussen de bandleden, en leidde uiteindelijk ook tot het vertrek van Roger Waters.

The Final Cut heeft als thematiek de weerzin tegen oorlog en de leiders van de jaren ’80 zoals Margaret Thatcher en Reagan. Ook gaat het weer over herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog en aan zijn vader Eric Fletcher Waters, die tijdens WO2 overleed.

De zang, muziek en tekst en zeker ook de timing van Waters’ woorden op The Final Cut vind ik magnifiek. Hoe vaak ik dit nummer ook opzet, ik blijf het geniale muziek vinden. De orkestrale arrangementen van Michael Kamen dragen daaraan bij. En ook al zijn de meningen verdeeld over dit album, het heeft indertijd wel de eerste plaats bereikt van de Britse albumlijsten. (dynamo d)

109

Dream Theater - Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper' [9:32]



Images and Words |1992 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

Dit was het eerste nummer dat ik ooit hoorde van DT. Zo ergens rond de eeuwwisseling moet het geweest zijn dat ik in de lokale bib ‘Live at the Marquee’ vond. De hoes sprak me aan en zomaar op goed geluk de cd ontleend. Vanaf de eerste tonen was ik verkocht. Vooral de grote afwisseling sprak me aan. Waar ik in de meeste metalcd’s wel afwisseling kreeg gezien over een hele cd, kreeg ik het hier al binnen één nummer! Er is ook ruimte voor zo ongeveer elk instrument om eens voor het voetlicht te komen en je hoort zo wat voor een klasbakken de muzikanten wel niet zijn. Ze vechten onderling duels uit, maar die leiden altijd wel ergens tot een 'grote finale' zonder verliezers.
Dit nummer (eigenlijk die hele livecd) heeft me in de prog getrokken. Ik vond er nog voldoende metalaspecten in terug om mijn eerste aandacht te trekken, maar de andere aspecten hebben me aangezet om mijn blik te verruimen. (buso)

108

Beardfish - Sleeping in Traffic [35:44]



Sleeping in Traffic: Part Two |2008 | Zweden

Genomineerd door: Startlijst

De muziek van Beardfish is duidelijk geïnspireerd door de grote namen van weleer, maar in tegenstelling tot iets te veel vakgenoten (zelfs in tegenstelling tot iets te veel collega-Zweden) hebben ze niet alleen de ingrediënten uit de jaren '70 onder de knie, maar ook de geest. En dat is nogal wat... ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, 10cc, Yes en Frank Zappa zijn maar een greep uit de mogelijke referenties die in de niet zelden hyperactieve potpourri te vinden zijn. Soms bezwijkt een en ander wat onder het eigen gewicht, maar Sleeping in Traffic is een epic volgens het boekje, met kop en staart, een fraai terugkerend thema en nog een ferme dosis humor ook. En dat alles in een luizige 35 minuten… (Casartelli)

107

Arena - The Hanging Tree [7:09]



The Visitor |1998 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

106

Steve Hackett - Shadow of the Hierophant [11:44]



Voyage of the Acolyte |1975 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Steve op zoek naar de ruimte die hij bij Genesis niet kreeg: en dat leidt tot één van de mooiste nummers die ik ken. Het begint etherisch, met Sally Oldfield die begeleid wordt door de akoestische gitaar van Steve. Dan de afwisseling met de stevigere mellotron stukken, Sally die weer terugkeert, nu ook ondersteund door de dwarsfluit van John Hackett. Dan, iets over de helft barst het nummer echt los, uit z'n voegen kun je wel zeggen. Bombast in de goede zin van het woord, een repeterend thema dat toewerkt naar een climax, de argeloze luisteraar in verbijstering achterlatend. Opvallend feit dat ik niet wist voor ik met deze bespreking begon: het nummer is mede geschreven door Mike Rutherford. (Jester)

105

Earth and Fire - Song of the Marching Children [18:24]



Song of the Marching Children |1971 | Nederland

Genomineerd door: Startlijst

104

Rush - Natural Science [9:17]



Permanent Waves |1980 | Canada

Genomineerd door: uffing

Rond 1980 had ik een vriendje op de middelbare school die een wat met mij vergelijkbare smaak had. Zo probeerden we elkaar te overtuigen van onze nieuwe vondsten, pubers als we waren hadden we af en toe moeite om toe te geven dat die band die de ander 'ontdekt had', toch ook wel erg goed was. We hadden in het bijzonder discussie over 2 Canadese band: Saga (door mij aangedragen) en Rush (door m'n vriendje). Maar achteraf moet ik toch toegeven dat Rush best memorabele nummers heeft gemaakt. Natural Science is er zeker één van, en ook één die in mijn Rush-ranglijst is gestegen over de jaren, waar een nummer als The Camera Eye juist is gedaald. Het begon met de opvallende break op 2 minuut 20 die de aandacht trok, maar langzamerhand ben ik het hele nummer gaan waarderen. (Jester)

103

Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray XII [9:18]



A Pleasant Shade of Gray |1997 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

Mijn eerste kennismaking met Fates Warning was Still life waar op de eerste cd ‘a pleasant shade of gray’ volledig werd vertolkt. Ik was meteen verkocht. Die afwisseling tussen rustige en hardere stukken, die sfeervolle synth, die soms overstuurde gitaar, die bas die durft op de voorgrond te komen … Het XII-deel is eigenlijk de samenvatting van het hele album. Alles wat die plaat zo goed maakt, zit vervat in dit afsluitende nummer. Ray Alder is hier nog goed bij stem en draagt bij tot de hele sfeerschepping. Voor zover ik het begrepen heb, gaat de cd over iemand die terugkijkt op een deel van zijn leven. De melancholie, vreugde en soms kwaadheid die hierbij gepaard gaan, komen heel mooi terug in de nummers.
Terwijl ik dit aan het typen ben, speelt het nummer op de achtergrond en ik zit al van bij de eerste seconden met mijn hoofd te bewegen. Stil blijven zitten kan gewoon niet bij dit nummer (en bij uitbreiding de hele cd)! (buso)

102

The Gathering - Eleanor [6:42]



Mandylion |1995 | Nederland

Genomineerd door: Startlijst

Strange Machines was de hit, maar Eléanor was het echte klapstuk van Mandylion, met de toen nog nieuwe zangeres Anneke van Giersbergen overdonderender dan ooit. De overige ingrediënten zijn niet minder overdonderend trouwens: van het onheilspellende intro tot de bassdrum showcases in de tweede helft. Typisch hoe de muziek van de band meer op riffs dan op gitaarsolo's leunt, al hebben ze dat later nog wel met minder bombast aangetoond. Een langjarige favoriet. (Casartelli)

101

Camel - Lawrence [10:46]



Rajaz |1999 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Naast oude blues jongens en The Shadows (Hank .B. Marvin) heeft Latimer iets met filmmuziek.
In de openingssectie van Lawrence hoor ik dat mooi terug.
Het gezongen deel is mooi, maar zoals zo vaak is de gitaarsolo gewoon nog een stapje hoger.
Rond 9 minuten huilt de gitaar echt.
Wat een geweldig mooi nummer. (Rudi S)

En de start van Ronde 5 valt samen met het begin van de ontknoping van de Top 100. Eerst nog even een overzichtje van de nummers 101-125:

101. Camel - Lawrence
102. The Gathering - Eleanor
103. Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray XII
104. Rush - Natural Science
105. Earth and Fire - Song of the Marching Children
106. Steve Hackett - Shadow of the Hierophant
107. Arena - The Hanging Tree
108. Beardfish - Sleeping in Traffic
109. Dream Theater - Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
110. Pink Floyd - The Final Cut
111. Pink Floyd - Atom Heart Mother
112. Yes - And You And I
113. Pink Floyd - Hey You
114. Nordagust - Make Me Believe
115. Kansas - The Wall
116. Marillion - Grendel
117. King Crimson - 21st Century Schizoid Man
118. Porcupine Tree - Way Out of Here
119. Clepsydra - Moonshine on Heights
120. Mike Oldfield - Ommadawn (Part 1)
121. The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue
122. Peter Gabriel - Family Snapshot
123. Jethro Tull - Thick as a Brick
124. Galahad - I Could Be God
125. Bjørn Riis - Lullaby in a Car Crash

100

The Moody Blues - Legend of a Mind [6:37]



In Search of the Lost Chord |1968 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

99

Bacamarte - Último Entardecer [9:31]



Depois do Fim |1983 | Brazilië

Genomineerd door: Startlijst

98

Camel - Rose of Sharon [4:48]



Dust and Dreams |1991 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Altijd lastig om één nummer uit een album te pikken als het album aan een thema is opgehangen. Toch is het goed dat er een nummer van dit album (Dust and Dreams, geïnspireerd op het boek van John Steinbeck) in de top 300 staat. Opvallend aan dit nummer is de samenzang/woordenstrijd tussen de zwangere Rose en haar man (Connie), op zoek naar een betere toekomst in Californië. Gecombineerd met het gevoel dat Latimer als altijd in zijn spel kan leggen straalt het nummer tegelijkertijd hoop en onzekerheid uit. Erg goed gedaan. (Jester)

97

Marillion - Brave [7:56]



Brave |1994 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Het verhaal van Brave mag inmiddels algemeen bekend zijn: het verhaal dat Steve Hogarth uit de krant oppikte, en daar dit concept album aan ophing. Daarmee het bewijs leverend dat Marillion ook post Fish bestaansrecht had. Over het algemeen staat The Great Escape hoog op lijstjes als favoriet van dit album. Des te opvallender omdat dat nummer voor mij nog zo tegen de 'oude' Marillion aanschurkt. Dit nummer (Brave) past meer bij de 'nieuwe' richting van Marillion met Hogarth: sfeervoller, langer uitgesponnen. Als er dan één nummer is, dat je in het donker moet beluisteren is het dit wel. Hoe dan ook, beide nummers zijn op hun eigen manier hoogtepunten op één van de beste Marillion-albums, en dat zegt wat. (Jester)

96

IQ - The Darkest Hour [10:52]



Ever |1993 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Wederom een nummer van het comeback-album van Peter Nicholls. Maar ik vraag hier speciale aandacht voor John Jowitt, die ook voor het eerst in de line-up van IQ te horen is, en nadrukkelijk aanwezig is met zijn ronkende baslijnen. Voor het overige een band die als geheel overtuigt, met voldoende ruimte voor de individuele leden. Wat me bij herbeluistering opviel is hoe lang het nummer is, ruim 10 minuten, het voelt veel korter! Laten we dat maar als een goed teken opvatten. (Jester)

95

Queensrÿche - Silent Lucidity [5:48]



Empire |1990 | Verenigde Staten

Genomineerd door: Startlijst

94

Steve Hackett - Spectral Mornings [6:33]



Spectral Mornings |1979 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst

Als Genesis verzamelaar was het in 1979 uitgebrachte album Spectral Mornings van Steve Hackett voor mij een min of meer ‘verplichte’ aanschaf. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad. Naar mijn gevoel één van Hackett’s beste en meest constistente albums.

Als afsluiter op dat album staat Spectral Mornings, geheel instrumentaal maar adembenemend mooi. Het betrekkelijk korte titelnummer heeft het helemaal, vind ik.
Zelden heb ik met instrumentale nummers een klik, vind ze meestal net iets minder interessant, maar bij Spectral Mornings, of ik nu op het puntje van mijn stoel zit of languit in een (Prominent) relaxstoel hang, ik raak er nu na al die jaren nog steeds van in een soort trance! (Jacoto)

93

Eloy - End of an Odyssey [9:25]



Time to Turn |1982 | Duitsland

Genomineerd door: Startlijst

Het Time to Turn-album heeft nog een blauwe maandag in mijn toptien gestaan. Het was kennelijk ooit de bedoeling om hem samen met voorganger Planets als dubbel-elpee uit te brengen, maar begin jaren '80 was het tijdsgewricht daar niet zo naar. Achteraf moeten we er misschien maar blij mee zijn. End of an Odyssey is een en al synthesizer-extase. Toen ik anno 2005 het hele Eloy-repertoire tot mij nam (op een paar albums na die ik al had) en er daarna veel naar ging luisteren, vermoedde ik dat de verzadiging vrij snel op zou treden, omdat een en ander domweg te catchy was. Enfin, dat is dus (nog) niet gebeurd. (Casartelli)

92

Kansas - Incomudro-Hymn to the Atman [12:12]



Song for America |1974 | Verenigde Staten

Genomineerd door: chevy93

Song for America was altijd mijn favoriete album van Kansas en Incomudro mijn favoriet van dat album.
12 minuten vuurwerk van die Amerikanen.
Prachtig intro en dan die fantastische stem van Steve Walsh, na 2 minuten komt er dan instrumentaal vuurwerk, eerst nog rustig vooral keyboards, rond minuut 4 geven de viool van Steinhardt en gitaar het startsein voor een swingend meeslepend meesterstuk met fantastisch toetsenwerk, dit is Kansas op de toppen van hun kunnen.
Na de gong komt er nog een drumsolo en komt het themastuk uit het begin weer terug.
Robby Steinhardt speelt een ouverture en Steve Walsh herhaalt zijn gezongen deel uit de opening, waarna ze knallend afsluiten met een hoofdrol voor Kerry Livgren.

Hoe zeiden zij dat ook al weer bij hun debuut: “We are Kansas! Kansas is a band! “
En wat voor een. (Rudi S)

91

Porcupine Tree - Don’t Hate Me [8:30]



Stupid Dream |1999 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst