Mooie stijging, en de top 100 binnen!

98
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Änglagård - Jordrök [11:09]



Hybris |1992 | Zweden

2015: 133

Genomineerd door: MunzW

Dat moet een sensatie geweest zijn... begin jaren '90 al progliefhebber, al dan niet enigszins verzuurd over het progaanbod uit de jaren '80 en dan is daar ineens uit het niets het debuutalbum van die Zweedse band met die moeilijke naam met die liedjes met die... enfin. Ook voor wie met de kennis van nu Hybris voor het eerst hoort, kan het album en in het bijzonder openingsnummer Jordrök moeilijk anders dan als een bom inslaan. Dit grootse, meeslepende, duistere, folky en heftige nummer wekt ergens de indruk een verloren nummer uit de hoogtijdagen van King Crimson, Van Der Graaf Generator en Yes te zijn, maar de helft van de band moest toen nog geboren worden. Änglagård maakte in één klap duidelijk dat de tijd stilgestaan had, maar dat zij de klok weer opgewonden had. (Casartelli)

97
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Anathema - Regret [7:58]



Alternative 4 |1998 | Verenigd Koninkrijk

2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Dat dit nummer een diepe emotionele lading draagt, blijkt al uit de eerste tonen. Het akoestische gitaarspel geeft al een bepaalde triestheid aan het nummer. En dat wordt tijdens de rest van het nummer niet beter.
Nee, dit is weer eens geen vrolijke muziek. Zowel qua sfeer als tekst niet. Daar kan het sprankje hoop wat doorklinkt niets meer aan doen.
Maar als het leidt tot dergelijke prachtige doorleefde intense nummers, hoop ik dat Anathema nog heel vaak spijt krijgt. (Bonk)

96
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Marillion - Splintering Heart [6:51]



Holidays in Eden |1991 | Verenigd Koninkrijk

2015: 56

Genomineerd door: vigil

Je hebt geen intro, je hebt een slecht intro, je hebt een intro, je hebt een goed intro, je hebt een heel goed intro en je hebt Splintering heart de overtreffende trap van dit alles. Is er verder nog iets behoudens het intro? Jazeker, een gitaarsolo! Je hebt geen gitaarsolo, je hebt een slechte gitaarsolo…

Nou ja, je snapt het! Het album Holidays in Eden mag dan een van de best verkochte Marillion albums zijn de trouwe aanhang reageerde wisselend. Maar over één ding was vrijwel iedereen het wel eens, met Splintering Heart had de band weer een klassieker te pakken, tja dat intro heh.. (vigil)

95
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness [60:08]



Light of Day, Day of Darkness |2001 | Noorwegen

2015: ---

Genomineerd door: HugovdBos

Met een speelduur van ruim een uur is Light of Day, Day of Darkness één van de langste nummers uit de lijst. Geen eenvoudig te ontleden nummer, maar een zeer complex en tot in de puntjes uitgewerkt muziekstuk. De Noorse progressieve metalband Green Carnation voert je in hun melodieuze begin door de trauma’s en euforie binnen een mensenleven heen, waar droom en werkelijkheid steevast door elkaar lopen. Naast de hevige gitaar- en drumpartijen vormen ook de strijkers en synths een belangrijke rol in de ontwikkeling van het nummer. (HugovdBos)

94
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
The Decemberists - The Island [12:40]



The Crane Wife |2006 | Verenigde Staten

2015: 126

Genomineerd door: Fathead

Hoewel ze meer mooie muziek gemaakt hebben, zullen de meeste mensen the Decemberists niet direct bestempelen als typische progband. Ik ook niet en dat zijn ze natuurlijk ook niet. Maar ook niet-prog-bands kunnen natuurlijk wel goede prognummers maken en daar is dit een uitstekend voorbeeld van. Dat maakt dat the Decemberists zeer terecht in de Prog top 300 staan, want dit is ook nog eens het mooiste wat ze ooit gemaakt hebben, terwijl ze veel meer goede muziek voortgebracht hebben.

Dit nummer gaat over een eiland (je verwacht het niet!) en verhaalt mijns inziens eigenlijk over een verkrachting. Niet echt een gezellig onderwerp, maar het levert wel mooie muziek op. Het verhalende van het nummer wordt mooi opgedeeld in drie delen. Er wordt geweldig, ingeleefd gezongen. De melodieën zijn ook erg prachtig en afwisselend, met geregeld tegendraadse ritmes. Dit geeft het nummer ook nog eens een prettige spanning mee.
Dus hoe Prog wilt u het hebben, maar bovenal hoe Prachtig wilt u het hebben? (Bonk)

93
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Yes - The Gates of Delirium [21:54]



Relayer |1974 | Verenigd Koninkrijk

2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Een van de beste nummers van Yes. Alle dingen uit de prog in een nummer gedaan. Van ruig tot betoverend mooi.
Allemaal in dit nummer. Soon is zo ontzettend mooi. Prachtige melodie ook. Al met al een van de beste Yes songs.
Luister ook eens op You tube de versie met orkest, 2001 Amsterdam o.a.
De prachtige steel gitaar van Steve Howe. Smullen. (Papartis)

92
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Archive - Controlling Crowds [10:11]



Controlling Crowds |2009 | Verenigd Koninkrijk

2015: 61

Genomineerd door: chevy93

Als Archive misschien wel de spannendste band van dit moment is, moet een mens dat wonder ook eens live aanschouwen. Nu vervulde het ene volledige liveconcert dat ik van de heren en dames gezien heb mij niet met onvervuld enthousiasme: het was een tamelijk afstandelijke aangelegenheid, vol uitvoeringen die weinig aan de cd-versie toevoegden en met net iets te veel reprises na schijnbaar afgelopen nummers. "Het enige volledige liveconcert, Casartelli?" Jawel, ik heb ook nog eens van een Archiveconcert in Paradiso enkel de toegift gezien, met complimenten van de KLM. In die toegift zat onder meer Controlling Crowds. De intensiteit van de uitvoering daarvan maakte Archive als live-act onmiddellijk legendarisch (en de relatieve teleurstelling van dat latere concert dus des te groter). (Casartelli)

91
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Rush - Jacob's Ladder [7:28]



Permanent Waves |1980 | Canada

2015: 62

Genomineerd door: Brunniepoo

Op het album Permanent Waves neemt Rush een reuzestap de zojuist begonnen jaren '80 in. De mix van hun eigen erfenis en de tegenwoordige tijd zou nog erg veel moois opleveren, maar op dit album past een aantal nummers wat minder goed in mijn straatje. Hoogtepunt voor mij is het meest klassiek-symfonische nummer dat erop staat: het nagenoeg instrumentale Jacob's Ladder. Hier wordt andermaal aangetoond dat een klassieker soms maar weinig akkoorden nodig heeft. Kers op de taart is de fantastische minimoog, het toetseninstrument dat Geddy Lee rond deze tijd met enige regelmaat inzette. (Casartelli)

90
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Opeth - A Fair Judgement [10:23]



Deliverance |2002 | Zweden

2015: ---

Genomineerd door: uffing

Nu is dit een een wat rustiger en meer ingetogen nummer van Opeth, maar het voelt hier gelukkig nog wel zwaarder aan dan wat ze momenteel laten horen. Overigens verdraag ik de nog hardere Opeth ook heel goed.

In dergelijke nummers hoor je pas goed wat voor warm stemgeluid Mikael Åkerfeldt heeft. Dat merk je toch wat minder als hij grunt.

Maar hoewel er hier ook heerlijk gitaar gespeeld wordt (hele fijne solo's!), ben ik toch het meest onder de indruk in dit nummer van de drums. En eigenlijk heb ik dat zeer zelden, maar luister eens hoe snel hier soms gedrumd wordt, maar ook hoe door slagen (of eigenlijk is houwen nog een beter woord) op de drums dit instrument duidelijk het fundament legt waar de rest op gebouwd wordt.
En dat leidt tot een zeer sterk en mooi bouwwerk! (Bonk)

89
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Genesis - The Knife [8:55]



Trespass |1970 | Verenigd Koninkrijk

2015: 233

Genomineerd door: Status Seeker

Ook elke grote band moet ergens beginnen. Genesis - een hele grote band dus in dit geval - begon met een debuut dat tamelijk onopgemerkt is gebleven en waarvan ik bovendien nog nooit iemand heb horen zeggen dat het toch eigenlijk een vergeten pareltje is. Nee, voor Genesis begon het pas met Trespass en zelfs daar hoor je de latere Genesis nog niet overal in terug.

The Knife springt er op Trespass heel duidelijk uit. Het sluit het album af en slaat daarmee een brug naar de opvolger Nursery Cryme, waar het stilistisch ook meer bijpast. Na vijf vrij pastorale nummers is The Knife namelijk veel feller, veel epischer en veel meer een vocale showcase voor Peter Gabriel. Voeg daarbij de geweldige tekst over hoe revoluties ontsporen, die - Trump indachtig - helaas nog pijnlijk actueel is:

Stand up and fight, for you know we are right
We must strike at the lies
That have spread like disease through our minds.
Soon we'll have power, every soldier will rest
And we'll spread out our kindness
To all who our love now deserve.

The Knife was de eerste echte proeve van bekwaamheid van Genesis en is als zodanig ook gekoesterd, getuige de rol van afsluiter van optredens die het nummer in de beginjaren had. De band zou - mede door de toevoeging van Collins en Hackett - nog veel beter worden, maar The Knife hebben ze sindsdien nog maar zelden overtroffen. (Brunniepoo)

88
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Transatlantic - The Whirlwind [77:49]



The Whirlwind |2009 | Verenigde Staten / Zweden / Verenigd Koninkrijk

2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Het was Sinterklaasavond 2009 en we zaten met de schoonfamilie bij elkaar. Dat bedraagt 10 mensen, voor wie allen lootjes waren getrokken, gedichten waren gemaakt, en met alle extra cadeautjes kunnen wij altijd wel rekenen op een uur of 3 à 4 Sinterklaaspret. Bovenaan mijn verlanglijst prijkte de nieuwe cd van Transatlantic, waarvan ik op YouTube al een aantal nummers had beluisterd van eerdere cd’s. Ik was overrompeld geweest van de nummers, en een nieuwe cd van deze progsupergroep zou toch niet slecht kunnen zijn? Ik weet nog hoelang, vanaf dat ik de cd had uitgepakt en in het boekje zat te bladeren, het voor mijn gevoel duurde totdat ik hem ook echt kon gaan beluisteren. Wat een magische melodieën kwamen er uit het oude cd-spelertje van mijn vriendin dat bij haar ouders stond. Later, via mijn dure oortjes of over de geluidsinstallatie klonk het allemaal nog zoveel beter, alle lagen en verschillende instrumenten die nergens verzanden in een brei. Ik probeer hem nu niet te vaak te beluisteren, maar wat een heerlijke thematische soundtrack is het voor mij geworden. Ook bij het concert in de 013, waar ze toen dit nummer in zijn geheel voordroegen, genoot ik met volle teugen van dit meesterwerk en dit blijft echt een alltime favoriet! (El Stepperiño)

87
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
King Crimson - Epitaph [8:52]



In the Court of the Crimson King |1969 | Verenigd Koninkrijk

2015: 146

Genomineerd door: chevy93

Je zweeft op Ian McDonnald's mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripp's tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. I feel tomorrow I'll be crying, nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

86
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Yes - Yours is No Disgrace [9:41]



The Yes Album |1971 | Verenigd Koninkrijk

2015: 85

Genomineerd door: ranboy

85
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
IQ - Without Walls [19:15]



The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk

2015: ---

Genomineerd door: uffing

84
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Marillion - White Russian [6:27]



Clutching at Straws |1987 | Verenigd Koninkrijk

2015: 131

Genomineerd door: ArthurDZ

"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:

They're burning down the synagogues, Uzis on a street corner
The heralds of the holocaust, Uzis on a street corner
The silence never louder than now, how quickly we forgot our vows
This resurrection we can't allow, Uzis on a street corner

Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.

White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....

Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)

83
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Marillion - Goodbye To All That [12:27]



Brave |1994 | Verenigd Koninkrijk

2015: ---

Genomineerd door: musicborst

Het beste nummer van het beste album van de beste band die er is. Veel simpeler kan ik het niet maken.

Hold your breath till you feel it begin
Here it comes, Get used to it (vigil)

De spotify playlist van de Prog Top 300 is ook weer up-to-date.

82
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
The Gathering - Eleanor [6:42]



Mandylion |1995 | Nederland

2015: 102

Genomineerd door: Casartelli

Strange Machines was de hit, maar Eléanor was het echte klapstuk van Mandylion, met de toen nog nieuwe zangeres Anneke van Giersbergen overdonderender dan ooit. De overige ingrediënten zijn niet minder overdonderend trouwens: van het onheilspellende intro tot de bassdrum showcases in de tweede helft. Typisch hoe de muziek van de band meer op riffs dan op gitaarsolo's leunt, al hebben ze dat later nog wel met minder bombast aangetoond. Een langjarige favoriet. (Casartelli)

81
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Dream Theater - Pull Me Under [8:14]



Images and Words |1992 | Verenigde Staten

2015: 229

Genomineerd door: kabouter76

Clicktrack en andere plastic elementen maken dat het Images and Words-album, hoe historisch belangrijk ook, inmiddels wat gedateerd aandoet. Op het tamelijk fantastische openingsnummer Pull Me Under heeft de tijd dan weer betrekkelijk weinig vat gehad. Yes en vooral Metallica zijn nooit echt ver weg (Mike Portnoy moest hier orenschijnlijk zijn bewondering voor Neil Peart nog een beetje een plek geven), James LaBrie was hier, wat we later ook van hem vonden, toch echt een heel welkome vervanging van Charlie Dominici, John Petrucci doet zijn ding, maar de grootste smaakmaker lijkt hier andermaal Kevin Moore. Wat een spanningsboog, daar op de 5:30-mark! (Casartelli)

80
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Marillion - Gazpacho [7:28]



Afraid of Sunlight |1995 | Verenigd Koninkrijk

2015: 83

Genomineerd door: vigil

Wat leuk, het grote Marillion die een liedje maakt met als titel talentvolle band. Of was het nu andersom? Nou ja de soep wordt nu eenmaal niet zo heet gegeten…

Gazpacho trapt het achtste album van Marillion af, Afraid of Sunlight is het vierde album met Steve Hogarth. Wat voor aftrap is dat dan, een zeer fraaie mag ik toch wel zeggen. Het nummer geeft gelijk prijs wat je kan verwachten bij het op dat moment nieuwe album van Marillion. Een melodieus catchy en redelijk toegankelijk progalbum met een donkere ondertoon. Wat meteen opvalt zijn de zeer fraaie basloopjes van Pete Trewavas die ook nog eens het hele album zo door gaan. De sterke teksten en de enorme muzikaliteit maken het feest compleet. (vigil)

79
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Queen - The March of the Black Queen [6:33]



Queen II |1974 | Verenigd Koninkrijk

2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. (HugovdBos)

Queen is natuurlijk geen progband pur sang, maar toch hebben ze meerdere heerlijke progmuziek gemaakt.
Nog voor ze de eerste hit gescoord hadden en ruim een jaar voor ene monsterhit, genaamd ‘Bohemian Rhapsody’ maakte een bandje Queen hun tweede album, simpelweg ‘Queen II’ genoemd. Volgens menig Queen-fan het beste album wat ze ooit zouden maken. En op dit album staat het magistrale ‘March of the Black Queen’.
In dit nummer laten ze één van de eerste keren horen, waar ze allemaal toe in staat waren. Van verstild en klassiek naar hardere stukken. Koortjes, het typische gitaargeluid, de geweldige hantering van de bas en drums, de overgangen van de ene stijl naar de andere, het geweldige stemgebruik en –geluid van Freddie Mercury. Het komt allemaal voorbij. Het is geen liedje in de klassieke zin, maar bijna meer een mini-rockopera in de goede zin van het woord. En ik denk dat vrijwel niemand dit niet onder de prog zouden scharen. Zelden werd er meer klasse in één nummer gestopt, dus wat mij betreft, ook al is het geen progband, ook één van de hoogtepunten uit de proggeschiedenis. (Bonk)

Mooie plek en een fraaie recentie van Bonk.
Nee, Queen is zeker geen Progband pur sang, daarvoor zijn de albums nadien te divers en ging het op een gegeven moment zelfs de Discokant op.
Maar QueenII heeft zeker de sfeer van een Progalbum, al zijn de raakvlakken met Hardrock natuurlijk ook niet nieuw.
Met het meer diverse Sheer Heart Attack uit hetzelfde jaar, zeker mijn favoplaat.
De band daagt zichzelf uit tot grootse artistieke daden en slaagt daar wonderwel in.
Hele muzikale plaat en natuurlijk braken ze door.

78
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Opeth - The Drapery Falls [10:53]



Blackwater Park |2001 | Zweden

2015: 67

Genomineerd door: Protonos

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. The Drapery Falls scoort op dat laatste punt iets minder, maar krijgt van mij wel een ontdekkingsbonus... in de Symfo Top 40 van Kees Baars godbetert. De liefde is overigens nog lang bij dit ene nummer blijven steken, maar uiteindelijk kwam het tussen mij en Opeth helemaal goed. (Casartelli)

Ha,ha, Kees Baars wat een held , midden jaren 70 (Kees bij Oor) was dat nog mijn gids in muziekland.

Hij presenteerde het programma op Arrow ook wel met een air van iemand die ooit een autoriteit was geweest en het zijns eigen inziens eigenlijk nog steeds was.

77
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Rush - The Weapon [6:23]



Signals |1982 | Canada

2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

We've got nothing to fear
but fear itself

Deel 2 van de Fear-trilogie die in omgekeerde volgorde over de albums Moving Pictures, Signals en Grace Under Pressure afgespeeld wordt en naar mijn bescheiden mening, ondanks straffe concurrentie, de beste. Zo'n omgekeerde trilogie is natuurlijk wel een tikkeltje nerderig, maar de drie nummers op rij vormen tekstueel een staalkaart van Neil Pearts libertaire gedachtegoed en zijn, ruim dertig jaar na dato, nog immer actueel. Allemaal leuk en aardig (of eigenlijk niet zo leuk), maar het draait nog altijd om de muziek en die is fantastisch bevonden, vanaf het eerste moment dat het pulserende ritme uit mijn (toen nog) computerboxjes schalde. En hoewel Rush anno 1982 vrijwel alle progexcessen achter zich gelaten had, was de performance van met name Peart en Lifeson in de instrumentale break van dit nummer voldoende om legendarisch te zijn, zelfs als Rush alleen dit nummer gemaakt had. (Casartelli)

76
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Jethro Tull - Thick as a Brick (Part 1) [22:45]



Thick as a Brick |1972 | Verenigd Koninkrijk

2015: 123

Genomineerd door: Status Seeker

Van de bluesrock maakte de Britse band Jethro Tull een succesvolle sprong naar een combinatie van prog, folk en hard rock. De eerste naam die naar voren komt bij het noemen van de band is de energieke zanger, fluitist en bandleider Ian Anderson. Stand Up bracht de blues en folk voort, op Aqualung werd het al wat ruwer en harder, maar met Thick as a Brick bereikte ze het ultieme hoogtepunt. Eén conceptueel nummer beslaat de hele plaat, waarin humor, muzikale passages en een fascinerende tour door het Britse landschap een meesterwerkje vormen. Van de uitbundige gitaarsolo’s van Martin Barre, de folkse fluitdeuntjes van Andersen, het bluesy hammondspel van John Evan en het tegendraadse drumspel van Barriemore Barlow. Een kleine 23 minuten brengen je in vervoering. (HugovdBos)

En een overzichtje:

76 (123) Jethro Tull - Thick as a Brick (Part 1)
77 (-----) Rush - The Weapon
78 (67) Opeth - The Drapery Falls
79 (-----) Queen - The March of the Black Queen
80 (83) Marillion - Gazpacho
81 (229) Dream Theater - Pull Me Under
82 (102) The Gathering - Eleanor
83 (-----) Marillion - Goodbye To All That
84 (131) Marillion - White Russian
85 (-----) IQ - Without Walls
86 (85) Yes - Yours is No Disgrace
87 (146) King Crimson - Epitaph
88 (-----) Transatlantic - The Whirlwind
89 (233) Genesis - The Knife
90 (-----) Opeth - A Fair Judgement
91 (62) Rush - Jacob's Ladder
92 (61) Archive - Controlling Crowds
93 (-----) Yes - The Gates of Delirium
94 (126) The Decemberists - The Island
95 (-----) Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness
96 (56) Marillion - Splintering Heart
97 (-----) Anathema - Regret
98 (133) Änglagård - Jordrök
99 (138) IQ - Guiding Light
100 (178) Ayreon - Isis and Osiris

75
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
IQ - The Road of Bones [8:32]



The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk

2015: ---

Genomineerd door: Jester

Ik heb het vertrek van Martin Orford bij IQ altijd betreurd. Voor mij was hij samen met Mike Holmes de muzikale motor van IQ. In de post-Orford periode is de melodie minder belangrijk geworden, ten gunste van het ritme. Maar zo af en toe komt er ook in deze periode een pareltje voorbij, zoals The Road of Bones. Meer dan de helft van het nummer wordt besteed aan de sfeervolle opbouw, maar het dan los gaat, gaat het ook goed los! En dan blijkt ook deze IQ me op momenten te kunnen betoveren. Maar het blijft jammer dat Martin er niet meer bij is. (Jester)

De Britse band IQ is al sinds de jaren 80 een vaste waarde binnen de progrock en wist in de jaren 90 hun albums naar een hoger niveau te tillen. Ook in 2014 wist de band meer dan te overtuigen met het schitterende The Road of Bones. De titeltrack begint met de warme melodieën van het keyboard, om vervolgens de donkere klanken in de zang van Peter Nicholls te verwerken. De zuivere klanken blijven vrij rustig van toon, totdat de krachtige gitaarexplosie het tweede gedeelte naar hogere regionen stuwt. (HugovdBos)