Sinds 2013 is deze Live in Germany beschikbaar mits betalende download op de Bandcamp site van Wishbone Ash, sinds december 2015 is deze beschikbaar in een box van 4 cd's onder de naam Road Works.

De overige drie cd's zijn Live at the Grand (2010), Live in Hamburg (2011) en en Live at Ashcon '14 (2014). Deze opnames komen van verschillende optredens in januari en februari 2012 tijdens een toer door Duitsland. Line-up bestaat uit Andy Powell (zang en gitaar), Muddy Manninen (gitaar), Bob Skeat (bass) en Joe Crabtree (drums).

Zoals bij de vorige uitgaves geef ik ook een nadere blik op de setlist mee:
1. Sometime World (1972 – Argus)
2. Keeper of the Light (1989 - Here to Hear)
3. Faith, Hope & Love (2002 - Bona Fide)
4. Leaf and Stream (1972 – Argus)
5. Warrior (1972 – Argus)
6. The Pilgrim (1971 - Pilgrimage)
7. Healing Ground (2006 - Clan Destiny)
8. Phoenix (1970 - Wishbone Ash)

Veel oud werk dus met drie nummers uit Argus en een karige blik op de jaren tachtig en tweeduizend, opnieuw niets uit de jaren negentig maar of we daar rouwig om moeten zijn. Natuurlijk hoor je de stiltes tussen de nummers door maar de groep zelf speelt op niveau. En toch verlang ik naar de klassieke live dubbelaar.

In december 2015 verschijnt de box Road Works van Wishbone Ash, welke vier cd's bevat die hier afzonderlijk op de site staan: Live at the Grand (2010), Live in Hamburg (2011), Live in Germany (2013) en Live at Ashcon '14 (2014). Voordien waren ze en zijn ze nog altijd afzonderlijk en betalend te downloaden op hun site op Bandcamp.

Live in Hamburg is de tweede cd en bevat opnames van 21 februari 2011 in zaal Fabrik in Hamburg, Duitsland. Line-up bestaat uit Andy Powell (zang en gitaar), Muddy Manninen (gitaar), Bob Skeat (bass) en Joe Crabtree (drums) en ik detailleer de setlist nog even:

1. Dreams Outta Dust (2006 – Clan Destiny)
2. Front Page News (1977 – Front Page News)
3. In Crisis (2007 - The Power of Eternity)
4. The King Will Come (1972 – Argus)
5. Northern Lights (2007 - The Power of Eternity)
6. Disappearing (2007 - The Power of Eternity)
7. Reason to Believe (2011 – Elegant Stealth)
8. Engine Overheat (1982 - Twin Barrels Burning)
9. Throw Down the Sword (1972 - Argus)
10. Phoenix (1970 - Wishbone Ash)

Hamburg is bekend bij Wishbone Ash, want in dezelfde zaal werd in 2007 de prima dubbelaar Live in Hamburg opgenomen. Mooi is de balans tussen de krakers van de jaren zeventig en de nummers van de jaren tweeduizend. Aan de jaren tachtig en negentig wordt met één uitzondering voorbijgegaan, hoewel volgens mij niet de volledige sets staan op de vier cd's van deze box. Verder zeg ik dat dit zoals altijd bijzonder fijn in de oortjes klinkt. Live is Wishbone Ash klasse.

Dit livealbum bevat opnames van twee concerten in de Tokyo Sun Plaza, Japan, op 10 en 15 november 1978 met de line-up Martin Turner, Laurie Wisefield, Andy Powell en Steve Upton. Er staan maar vijf nummers op, dat is jammer maar kwaliteit staat er zeker op.

Wikipedia vertelt dat deze opnames dateren van de No Smoke Without Fire toer, dat is juist. Wikipedia vertelt ook dat dit album nooit buiten Japan is verschenen, dan is dit voor mij een fantastische zaak want ik heb de versie VIM-6187 op vinyl in mijn handen (zie ook Discogs: klik. Zelfs de dubbele inlay bevat de voor mij onbegrijpelijke Japanse tekens. Leve de rommelmarkten! Mijn prijs was 5 eur en ik ga goed zorgen voor dit vinylleke.

F*U*B*B* staat op There’s the Rub, Blowin’ Free komt van Argus, Jail Bait komt van Pilgrimage en de andere twee nummers komen van No Smoke Without Fire, waarvan The Way of the World voor mij een kraker is. Het blijft een genot om dat gitaarwerk en die gitaarsolo’s te horen, toch het kenmerk van Wishbone Ash.

Vijf Denen besluiten in 1984 hun debuutalbum op te nemen met traditionele Heavy Metal onder productionele leiding van Henrik Lund in de Easy Sound Recording studio. Zou een mooie quizvraag zijn wat hier zo speciaal is aan dat feitje: dezelfde producer en dezelfde studio als van de eerste twee albums van legendarische landgenoten Mercyful Fate.

Verder zijn er geen raakpunten tussen beide groepen, de stijl is anders en, eerlijk is eerlijk, de productie is veel minder. Laat ik het maar korter houden dan anders: ik vind de beste nummers opener Nightflight to Tokyo, het instrumentale Axe Dance en afsluiter Alien Savage. Muzikaal zit het tamelijk knap in elkaar, enkel de voortdurende hoge zang bevat nogal wat galm, een typische verschijnsel van die tijd, en er zit heel veel melodie in en er is veel ruimte voor gitaarsolo’s zoals in Fight the Fire.

Het is een aardig Hard Rock / Metal album uit de jaren tachtig, verre van essentieel luistervoer, eerder een tof aardigheidje om toch eens te beluisteren. Een iets beter geluid zou misschien een vier opgeleverd hebben. Het is zo’n typisch album waar je heel snel de uitschieters kunt uithalen. Nadien maakte Witch Cross nog enkele demo’s, er verscheen een compilatie in 2012 en dit jaar een nieuw album met de originele bassist en één van de twee originele gitaristen.

Vooraf zeg ik dat ik er geen spijt van heb. Waarom? Deze heb ik voor een luizige 3 euro kunnen kopen op vinyl afgelopen zondag op een plaatselijke rommelmarkt alweer. Rommelmarkten zijn als de Belgische zomers, meestal is het niets maar dan heb je eens een prachtige dag. Deze plaat vind ik niet prachtig: vanaf het eerste nummer heb ik de indruk dat dit album zich naar het einde sleept door het algemeen traag karakter van de songs en de toonONvastheid van de zanger, Luther Beltz. Nummer 11, Fra Diabolo, is een kort instrumentaaltje en het einde van dit album. Geef iemand eens ongelijk.

Op basis van de hoes, afkomst en tijdperk (ik dacht aan NWoBHM) heb ik deze gekocht, och, deze krijgt nog wel een plaatsje in mijn alsmaar krapper wordende kast. Ik vind het wel weinig met de NWoBHM te maken hebben, daarvoor zit er niet genoeg pit in. Het debuutalbum krijgt betere punten, tijd dat ik die eens onder handen neem, want daarop zingt een (hopelijk betere) zanger.

Ik heb deze afgelopen weekend nog twee keren beluisterd: de zaterdagavond na een lange dag en gisteren in de auto op weg naar de MuMe meeting in Breda. Vandaag een dagje vakantie genomen om mijn appartement een beetje op te ruimen en hopen privé-papierwerk te doen en dus nog maar eens opgelegd. Sorry mensen, ik kan dit ding gewoonweg niet volledig uitluisteren: waarom altijd die "crunch" gitaren, dat geschreeuw en die overdosis bruutheid / lompheid? Iemand moet die groep dringend eens variatie leren. Voor mij lijken alle nummers op elkaar en die drummer kan inderdaad goed drummen, maar snelheid kan ook gebreken verbergen. Live zou ik dit geen vijf minuten uithouden.

Heavy metal uit Zweden deze keer en weeral uit mijn geliefd tijdperk en één van de topjaren daarin. Zeer solide samenspel, aanwezigheid van keyboards die zeker de pret niet drukken maar iets toevoegen aan het totaalgeluid. Hoeveel hardrockende medemensen zouden al van deze groep gehoord hebben, ik durf wedden dat het er niet veel zijn. Het is – raar maar waar – één van de weinige platen die ik de laatste tijd heb gedraaid waar ik alsmaar de neiging heb het volume hoger te zetten. Vergelijkingspunten? Hm, Rainbow, Deep Purple, Europe, hiervoor zorgen de keyboards maar de heer gitarist van dienst – Mike Gill, zal wel een pseudonym zijn – zorgt voor veel vuurwerk. Geweldig is het duel tussen toetsen en gitaar op nummer twee, het lekker stuwende Wonderland. De zanger schuwt de hoge uithalen niet maar heeft een voor mij aangenaam stemgeluid, soms doet hij mij aan Joe Lynn Turner denken. Metal uit de gouden jaren zoals ik het graag gehad heb, graag heb en ongetwijfeld altijd graag zal blijven hebben. Heerlijk album.

Mochten jullie nu de grijns op mijn tronie kunnen zien, dit is zo old school uptempo ouderwetse Heavy Metal als maar kan met de typische smakelijke twingitaarpartijen, de vlammende solo's, de hoge uithalen van de zanger en die “eighties” hoes. En het klinkt heerlijk!

Deze Zweden doen dit geweldig en ik hoop dat ze dit, net als wij trouwens, niet al te ernstig nemen. Muziek moet plezierig blijven, niets zo vertederend als al die lachende gezichten na een tof optreden. Alles moet je als Metalhead al duizenden keren gehoord, hier en daar steken de verwijzingen naar de oude Iron Maiden zo duidelijk uit als een whiskey cola in een Schotse pub. En ik blijf erbij: rond de veertig minuten blijft ideaal voor dergelijke albums, want voor de variatie in de nummers onderling moet je het niet doen, soms wordt de voet even van het gaspedaal gehaald maar dat is het zowat. Met 243 staat er tevens een instrumentaal nummer op het album, de heruitgave uit 2005 (Massacre) bevat twee extra nummers met een demoversie van Electric Raga en een ingekorte Moonlight (correctie ingediend).

Dit ademt langs alle kanten Iron Maiden, Judas Priest en andere grootheden uit die glorierijke jaren tachtig uit. Origineel is het niet maar het klinkt geweldig, aanstekelijk en vertrouwd. Geen kruisbestuiving met andere genres, het blijft volbloed – durf ik de term gebruiken – Classic Metal en het voelt aan als de eerste nacht in het eigen vertrouwde bedje na een lange afwezigheid van huis.

Wolverine komt uit Söderhamn (Zweden) en dit is hun vierde album. Voor mij is dit album de eerste kennismaking van de muziek van dit vijftal. Het is een aangename kennismaking geworden. Ze hebben in 1999 een EP uitgebracht, Fervent Dream, die ik alvast toevoeg.
Opener A House of Plaque bekoort door zijn gitaarlijnen en subtiel toetsenspel en die lijn wordt over het volledige album doorgetrokken. Wereldschokkend is het niet, wel aangenaam om te beluisteren met een goed glas erbij, de hoofdtelefoon op en onder een lekker warm dekentje. Het moet niet altijd een kille stoel achter een bureautafel zijn. Ik hou van het warme geluid van dit album, het is niet zo “alles naar voren gemixt” en bevat genoeg subtiel spel om van te genieten. Ik denk dikwijls aan het woord “subtiel” op dit album, bij de composities van deze heren en bij het geleverde samenspel.
Voorlopige bedenkingen heb ik nog bij Nothing More (te kalm voor mijn smaak), Sleepy Town (kabbelt te veel door) en Liar on the Mount (hakken op Bush, een beetje te gratuit volgens mijn smaak, wie heeft het nog niet gedaan?). Naar het einde toe wordt het een beetje te kalm en zoutloos voor mijn smaakpapillen. This Cold Heart of Mine dan weer vind ik het hoogtepunt van dit album, eigenlijk doen de laatste twee nummers tamelijk deprimerend aan voor mijn oortjes maar ik ervaar ze als de mooiste nummers op dit album.

Tributes zijn als de "witte producten" (in Nederland huismerken genaamd) in de supermarkt, goedkoper maar niet beter dan het origineel. Aardige zaken zul je hier ook op horen maar een aantal zaken vallen op én tegen.

De drie-eenheid Lee Lifeson Peart is onverslaanbaar, sommige muzikanten doen al te veel hun best om Rush songs in een metaljasje te gieten (Devin Townsend in Natural Science bijvoorbeeld), Rush is nooit metal geweest, einde discussie. Terughoudendheid is altijd het kernwoord geweest bij Rush. Aangename factors: bassist Billy Sheehan en gitarist Steve Morse, buitengewoon storende factor blijft Mike Portnoy, ik kan me geen song op dit album voorstellen zonder die grijns van hem. Hij breekt ook al te vaak de groove van een song door zijn overbodige fills hier en daar. De meesters van Rush weten dit al lang: minder is meer. Bewijzen? Vergelijk origineel en deze kopie qua drum- en gitaarwerk. Dag en nacht verschil.

Een song blijft me toch bij, Mission, met de Rush versie heb ik een haat-liefdeverhouding. de versie gezongen door Eric Martin vind ik heel mooi én gevoelig gedaan. Waar men zich eerder bescheiden opstelt en niet de behoefte voelt om de meesters te overtreffen - lukt ze toch niet - valt er te genieten tussen een aantal bovengenoemde ergernissen door. Overbodig of niet? Not my problem. Met tributes kun je bij voorbaat geen prijzen winnen.

Dit is hun tweede album en opnieuw op een major label Atlantic, zoals terecht aangegeven door Edwynn was er destijds veel meer mogelijk dan vandaag. Een major label gaat ook samen met een bekende producer (Alex Perialas, o.a. Testament) geassisteerd door Rob “Wacko” Hunter (drummer bij het Engelse Raven).
De muziek varieert van uptempo thrash (Gentleman Death, Surrounded by Idiots en Another Nameless Face) tot songs met diverse andere invloeden en laat dat nu net ook mijn probleem zijn: die stukken bevallen me niet zo. Voorbeeld: Surrounded by Idiots bevat een briljante versnelling met mooie solo’s en zolang het tempo erin blijft is het een goede song en dan hoor je stukken (juist na dat middenstuk) die me dan doen fronsen.
Desert Grin heeft ook die “ziekte”, heel goede song maar dan opeens dat akoestisch stukje gevolgd door een vervormde gitaar. Tang op een varken? Voor mij wel.
Songs als Spy en Another Nameless Face vind ik zelfs tamelijk saai en het stemgeluid van zanger steekt me een beetje tegen. En toch is het soms bedrieglijk: aanvankelijk vermoedde ik in Draintain een saaie song / instrumental maar na een minuut barst deze los in een goede thrasher. Forever Alone vind ik het beste nummer op dit album omdat het tempo, afwisseling, goed samenspel en de beste zangpartijen bevat.
Ik twijfel nog tussen een 3,50 en mijn gekende 4,00. Zou ik dit kopen? Ongetwijfeld! Wat me over de streep trekt, is de kwaliteit van de songs, wat me dan weer doet twijfelen, is het geforceerd karakter van bepaalde muziekstukken: daar kon de producer hen toch op gewezen hebben. Vooruit, een vier want zoals terecht aangegeven is dit een heel aardig album van een miskende groep.

Wyzard is een Amerikaanse groep en speelt een mix tussen Heavy Metal en Power Metal. Met zijn vijven hebben ze slechts één EP uitgebracht. De voor mij beruchte nostalgiefactor is hier niet van toepassing want ik had voordien nog nooit van ze gehoord, wel gevonden op het wondere wereldse web.

Nader omschreven is dit klassieke Heavy Metal met de bekende ingrediënten en met een zanger die de ultrahoge noten niet schuwt, gelukkig zingt hij niet voortdurend hoog want bij de uithalen in Future Knights trok ik toch mijn wenkbrauwen op. Je denkt spontaan aan een harde trap op een pijnlijke plaats. Muzikaal is dit niet baanbrekend maar verre van slecht, lekkere solo's, goed samenspel (Crystal City) maar misschien te ouderwets voor de hedendaagse “meerwaardezoeker”.

Even spieken bij Metal Archives leert dat nummer vijf, het magertjes klinkende Breaking the Spell, pas bij de heruitgave op cd in 2004 werd bijgevoegd. Twee leden brachten later met de Texaanse groep King's Ransom ook een EP uit, de rest keerde terug naar hun normale dagtaak.