Eric Clapton, een van de grootste gitaristen aller tijden, bracht in 1985 het album Behind the Sun uit. Het album markeert een belangrijk moment in zijn carrière, waarin hij zijn bluesroots combineert met pop- en rockinvloeden. Met hulp van producer Phil Collins ontstond een meer commercieel geluid, wat zorgde voor bekende nummers zoals Forever Man en She’s Waiting.

Het album opent met She’s Waiting, een krachtig nummer over een vrouw die haar ongelukkige relatie achter zich wil laten. De tekst is sterk en inspirerend, terwijl Clapton’s gitaarspel de emoties versterkt. Daarna volgt See What Love Can Do, een hoopvol lied over de kracht van liefde om problemen te overwinnen. De boodschap is eenvoudig maar inspirerend, met een warme sfeer.

Same Old Blues is een typisch bluesnummer dat diepe emoties laat horen. Clapton beschrijft liefdesverdriet en pijn, met indrukwekkende gitaarsolo’s die de zwaarte van het nummer versterken. Knock on Wood brengt een vergelijkbare intensiteit en gaat over de angst om een grote liefde te verliezen. De muziek benadrukt het ritueel van “afkloppen” als symbool voor hoop en bescherming.

Het optimistische Something’s Happening biedt een breder perspectief en gaat over verandering en persoonlijke groei. Het nummer klinkt energiek en hoopvol, en is een welkome afwisseling. Forever Man keert terug naar een persoonlijker thema en beschrijft Clapton’s vastberadenheid om een blijvende liefde te vinden. De herhalende melodieën maken dit een van de meest herkenbare nummers van het album.

Liefde en onzekerheid zijn terugkerende thema’s in It All Depends en Tangled in Love. Beide nummers hebben een lichtere toon en onderzoeken de complexiteit van relaties, met melodieën die gemakkelijk blijven hangen. Never Make You Cry is daarentegen ingetogen en emotioneel. Hier belooft Clapton zijn geliefde nooit pijn te doen, met een zachte en kwetsbare sfeer.

Just Like a Prisoner verkent zwaardere emoties en schildert een beeld van innerlijke strijd. Clapton klinkt eerlijk en krachtig terwijl hij gevoelens van machteloosheid beschrijft. Het album sluit af met het titelnummer Behind the Sun. Dit fluisterzachte nummer raakt diep en verbeeldt het verdriet van verlies en de leegte die achterblijft.

Conclusie
Behind the Sun is een gevarieerd album dat Clapton’s talent als gitarist en songwriter benadrukt. De combinatie van blues, rock en pop maakt het toegankelijk, terwijl de teksten een breed scala aan emoties verkennen. Hoewel sommige nummers krachtiger zijn dan andere, blijft het album een belangrijk werk in zijn carrière.

Waardering: 7
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over Eric Hilton
Eric Hilton is een Amerikaanse muzikant en producer, vooral bekend als medeoprichter van de downtempo-groep Thievery Corporation. Hij staat bekend om zijn vermogen om verschillende muziekgenres te combineren, wat heeft bijgedragen aan het wereldwijde succes van de groep.

Over het album Out of the Blur
Op 28 juni 2024 bracht Eric Hilton zijn eerste volledige ambient-album uit, getiteld Out of the Blur. Dit album markeert zijn debuut bij het label Emerald Wave, dat zich richt op helende muziek. Met Out of the Blur verkent Hilton nieuwe muzikale terreinen, waarbij hij een reductieve benadering hanteert die kenmerkend is voor ambient muziek

Over de nummer op Out of the Blur
Opener Out of the Blur is een hypnotiserend nummer dat je meeneemt op een dromerige reis door vervaagde herinneringen en emoties. De ambient elektronische klanken creëren een sfeer van mysterie en introspectie, waarbij elke noot voelt als een sluier die langzaam wordt opgelicht. (8,5)

Vessel is een meeslepende mix van elektronische ambientklanken. Het nummer neemt je mee op een introspectieve reis, waarin rust en mysterie elkaar afwisselen. De diepe bassen en etherische melodieën creëren een sfeer die zowel meditatief als hypnotiserend aanvoelt. (8,5)

Starlings is een betoverend elektronisch nummer dat je meeneemt naar een wereld vol dromerige geluiden en mysterieuze sferen. Het nummer voelt als een sonische reis door een landschap van schaduwen en licht, waarin de beats zachtjes pulseren en de melodieën zich als een zachte bries ontvouwen. De sfeer is kalm, introspectief. (8,5)

Met pulserende elektronische klanken en subtiele ritmes wekt Circle of Eyes een gevoel van mysterie en contemplatie op. Het nummer draait om het concept van verbondenheid en de cyclische aard van emoties en gedachten, waarbij de sfeer zowel rustgevend als licht vervreemdend aanvoelt. (8)

The Eternal Thrill sluit af met een hypnotiserende reis door een sonische wereld van ambient en elektronische klanken. Het nummer verkent thema's van tijdloosheid en de voortdurende zoektocht naar betekenis in een veranderende wereld. Met zijn dromerige synths en subtiele ritmes creëert Hilton een sfeer die zowel rustgevend als intrigerend is. (8)

Conclusie
Eric Hilton's album Out of the Blur uit 2024 is een album dat je volledig onderdompelt in een wereld van ambient en elektronische klanken. Het voelt als een introspectieve reis door een mistig, dromerig landschap, waarin iedere noot zorgvuldig is geplaatst om een gevoel van mysterie en emotionele diepgang te creëren. Van het hypnotiserende titelnummer tot het etherische The Eternal Thrill, Hilton weet een sfeer neer te zetten die zowel rustgevend als uitdagend is. Out of the Blur laat zich niet zomaar doorgronden; het is een muzikale ervaring die je keer op keer verrast en je voortdurend uitnodigt om nieuwe lagen te ontdekken. Een werk dat even onvoorspelbaar als betoverend is, en dat je meesleept in een wereld waar realiteit en droom naadloos in elkaar overgaan.

Waardering: 8,3
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Op Bandcamp staat het echt zo vermeld: Een Dreampop/Art Rock/Goth/Postpunk band. Dromerig is het zeker en Art Rock slaat wat mij betreft op de als Anne Clark aandoende zang die hoorbaar is. Half zingend, half pratend.
Dit genre is vaak ook bij het Goth publiek geliefd. Denk daarbij aan Cocteau Twins. Alleen dat Postpunk zoek ik nog.
New Wave misschien?, Ja dat wel. En dan mis ik ook nog shoegaze, want ook dat zit er in.

Hoe ik zo’n album vind? Soms moet je gewoon gaan luisteren. Zo doe ik het ook. Elke week luister ik fragmenten van een groot aantal releases. Na een minuut of drie weet ik vaak wel wat voor vlees ik in de kuip heb. Bij twijfel nog een nummer proberen. Kijken of er al iets over de band of het album op internet te vinden is. Het aanbod is te groot om het anders te doen.

Dit album was direct een schot in de roos. Een soort revival van de jaren 80. Op bandcamp staat ook de verwijzing naar de voorouders uit de jaren 80 genoemd.

In elk nummer hoor je Anne Clark, maar vooral in Absinthe is de gelijkenis opvallend. De wedergeboorte van Anne Clark. Ik kan alleen niet goed verstaan wat ze van het drankje vindt. In Nederland is het lang verboden geweest.

Een album met 8 prachtige songs. Het enige wat jammer is van dit album…het duurt zo kort. Nog geen half uur.

In de namiddag, omgeven door een zee van stilte, verdiepte ik mij in het melodische album van Etta James and Orchestra met de titel At Last uit 2016. Dit auditieve hoogtepunt, versierd met juwelen van nummers als "At Last", "I Just Want to Make Love to You" en "Stormy Weather", vormt een brug tussen verleden en heden, geweven uit de vezels van diepe menselijke emoties.

Het album, een mix van blues, jazz en soul, dient als een vehikel voor de expressieve en krachtige stem van James. Haar vermogen om elk woord te laden met een scala aan emoties zorgt ervoor dat de luisteraar wordt meegenomen op een reis door de diepten van liefde, verdriet en verlangen. Nummers als "All I Could Do Was Cry" en "My Dearest Darling" echoën de desolate klanken van een gebroken hart, terwijl "Spoonful" en "Tough Mary" pulseren met een rauwe, ongetemde kracht.

Bijzonder is hoe "Dance with Me Henry" en "Anything to Say You're Mine" een lichtere, speelsere kant van James' repertoire belichten, waardoor de veelzijdigheid van haar muzikale kunnen wordt onderstreept. De introspectieve melodieën van "Trust in Me" en "A Sunday Kind of Love" nodigen uit tot reflectie, terwijl de scherpe, doordringende teksten van "Fool That I Am" en "In My Diary" de ziel ontbloten.

Het orkestrale arrangement voegt een extra laag van grandeur en diepte toe aan elk nummer, waardoor de emoties nog meer worden versterkt. Het samenspel tussen James' stem en de weelderige orkestratie transformeert nummers als "It's Too Soon to Know" en "I'll Dry My Tears" in epische ballades, waarbij elke noot resonantie en gewicht draagt.

"Plum Nuts" en "Don't Get Around Much Anymore" dienen als herinneringen aan de jazztraditie, terwijl "My Heart Cries" een intieme bekentenis vormt, doordrenkt met weemoed en nostalgie. Halverwege het album het prachtige "Dream", een sereen en contemplatief nummer dat als een zachte bries door de ziel waait.

In conclusie, "At Last" met Orkest van Etta James is meer dan een muziekalbum; het is een rijke tapestry van menselijke ervaring, een spiegel van de ziel. De tijdloze kwaliteit van de nummers, in combinatie met de emotionele diepgang en muzikale vakmanschap, maakt dit album tot een onmisbaar onderdeel van elke muziekliefhebbers collectie. Het is een ode aan de liefde, het leven en alles daartussenin, uitgevoerd door een van de meest iconische stemmen in de muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Evita Manji (Evangelia Delipetkou Manazi) heeft zich voor dit album veranderd in een Griekse tovenares. Haar toverkunsten hebben geleid tot dit imponerende album ‘Spandrel’.

Een spandrel is een mutatie zonder selectief voordeel. Een begrip uit de evolutieleer. Het tegenovergestelde van succesvolle evolutionaire veranderingen die de soort verbetering bieden. Het wordt ook gebruikt in de bouwkunst en in het Nederlands is het dan een zwik. Dat is een hoekstuk tussen een cirkel en de rechthoekige omtrek er om heen. Het zit er ter opvulling en heeft geen functie die de constructie versterkt.

Na dit stukje moeilijke proza terug naar het album. Het album draait dus om dit thema. Welke elementen in het leven zijn voor een mens alleen maar decorum? En welke elementen zijn er ter verbetering?
Nog niet zo lang geleden is de partner van Evita Manji overleden en haar overlijden speelt ook een rol in de muziek op Spandrel. Is er ergens plaats voor nieuw leven?

Manji is in de afgelopen jaren voor tal van artiesten de geluidskunstenaar en creatief directeur geweest. Ze trad op om fondsen in te zamelen voor het Griekse natuurfonds Anima. De problematiek van de klimaatverandering speelt een belangrijke rol in de muziek van Evita Manji. Oil/Too Much (The Black gold) zingt ze op het album.

De muziek leunt op experimentele soundscapes. Die soundscapes worden verrijkt met clubmuziek en dat geeft een prachtige eenheid. Het dringt door tot in je diepste vezels. Zet de muziek niet te zacht aan want dan mis je veel.

De teksten zijn soms wat moeilijk te verstaan en het is daarom jammer dat op Spotify de teksten (nog) niet bij elk nummer worden getoond, want het betreft een artieste die ons veel te vertellen heeft over onze huidige manier van leven op de kwetsbare aarde.