Het pogen tot samenvatten van de essentie van het album XYZ van de Britse band Moose, uit het jaar 1992, ontvouwt zich als een verkenning van een diepe grot waarbij elk nummer zich ontpopt als een doolhof van emoties en klanken. De onderneming start met een schijnbaar triviale compositie, Slip & Slide, die echter slechts de voorbode vormt voor een wat onevenwichtig album.

Na dit korte intro, ontvouwt Little Bird zich als een bruisende ode aan de vreugde, een melodie die de luisteraar meteen in de kern van Moose’s stilistische universum trekt. Vervolgens zorgt Don’t Bring Me Down met zijn aanstekelijke ritme en melodie voor een onvermijdelijke voet-tikken en hoofdknikken.

In een merkbare afwending van de vrolijkheid, introduceert Polly een meer beschouwende toon, een onopvallende, doch betoverende melodie die een sluier van melancholie drapeert over de luisteraar. Voortbouwend op deze introspectieve atmosfeer, komt The Whistling Song, hoewel de fluitende melodie voor sommigen overbodig mag lijken, als een frisse bries die de zwaarte lichter maakt.

De interpretatie van Everybody’s Talkin', origineel door Harry Nilsson, wordt misschien overschaduwd door het origineel, maar voegt desalniettemin een nuance toe aan het album. Sometimes Loving Is the Hardest Thing volgt als een getuigenis van de titel, een ingetogen melodie die zich als een zachte echo in de ziel nestelt.

Minder overtuigend, voor mij althans is Soon Is Never Soon Enough. Het mist de emotionele impact die ik zoek in muziek, terwijl I’ll See You in My Dreams ondanks zijn intrigerende titel, neigt naar een kinderlijke naïviteit. In tegenstelling daarmee zweeft High Flying Bird met een ingetogen elegantie, verrijkt met een sereen strijkersensemble.

Screaming manifesteert zich als een solide compositie, waarbij de balans tussen opwinding en melodie met vaardigheid wordt gehandhaafd. Friends, als ware indie track, heeft weliswaar charme maar bereikt niet het niveau van een legendarische status binnen het indie-genre.

De apotheose, het titelnummer XYZ, staat als een monument binnen het album: een compositie van uitzonderlijke schoonheid die blijvend echoot na de laatste noten. This River is Nearly Dry sluit af met een reflectie die, ironisch genoeg, meer dan ooit resonantie vindt in de huidige tijd.

Concluderend, XYZ door Moose is zonder twijfel een boeiende sonische odyssee, maar het stijgt niet tot de echelon van muzikale meesterwerken. Desondanks verdient het een plaats in de discografie van hen die zoeken naar een emotionele muzikale reis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een erg prettige ontdekking in de releaselijst van 21 juli 2023. Een debuut wat me doet denken aan het debuut destijds van de Nederlandse band Dakota (nu Loupe) De muziek is te vinden in hetzelfde straatje als waar Dakota/Loupe haar inkopen doet. Zeer toegankelijke, soms wat dromerige Indiepop, een mooie vrouwenstem en een uitstekende muzikale ondersteuning.

Mother Tongues is een Indierock/Shoegaze band uit Toronto - Canada die zich kenmerkt door hun etherische geluid en hypnotiserende melodieën en is een samenwerking van Lukas Cheung (zang en gitaar) en Charise Aragoza (Bas, zang). Op Bandcamp is een prachtig verhaal te vinden over de band en het maken van dit album.

Hun muziek weeft een tapijt van dromerige klanken, doordrenkt met emotionele diepgang en melancholie. Met invloeden variërend van psychedelische rock tot ambient, weten ze een unieke sfeer te creëren die zowel rustgevend als meeslepend is. Het nieuwste album Love in a Vicious Way uit 2023 is een testament van hun artistieke groei en sonische avontuurlijkheid.

Bij het beluisteren van Love in a Vicious Way van Mother Tongues werd ik direct gegrepen door de opener A Heart Beating. De dromerige melodie en relaxte zang scheppen een serene atmosfeer die je meteen in een andere wereld trekt. Het nummer is een prachtige introductie tot de sonische reis die het album biedt.

Dance in the Dark komt daarna met een aanstekelijk ritme dat moeilijk te weerstaan is. De zalvende zang zweeft boven de instrumentatie en creëert een bijna hypnotiserend effect. Het is een perfecte balans tussen ritmische energie en dromerige sereniteit. Bij Only You [Reprise] vond ik het interessant dat dit korter tussendoortje al eerder langskomt dan het volledige nummer. Het dient als een soort mistige overgang, gehuld in dromerige texturen, die de luisteraar voorbereidt op wat komen gaat.

Het titelnummer, Love in a Vicious Way , is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. De meeslepende melodie en rustgevende klanken maken het een bijzonder rustgevend luisterstuk. De emoties die in dit nummer worden overgebracht, zijn diep en oprecht. Only You is een iets vlotter nummer in vergelijking met de reprise, maar behoudt de dromerige kwaliteiten die kenmerkend zijn voor de stijl van Mother Tongues. De harmonie tussen de zang en instrumenten is hier werkelijk subliem.

Drip Drip wijkt licht af van de nevelige sfeer van de vorige nummers, maar behoudt nog steeds een betoverende kwaliteit. Het is alsof je in een droomlandschap wandelt, met elke stap dieper in de muzikale mist. Bij Luv 2 Liv lijkt de betovering even lichtelijk verbroken. Het is een aardig popliedje dat een tijdelijke afwisseling biedt van de dromerige klanken die het album domineren. Het voelt bijna als een adempauze midden in de sonische reis.

Ode to Jay breekt nog wat verder in op de dromerige sfeer van het album. Dit nummer voelt iets minder coherenter aan met de rest van het album en laat de magie enigszins vervliegen. Worm Day herstelt echter de positieve sfeer en brengt de luisteraar weer in een toestand van wegdromen. Het is een welkome terugkeer naar de betoverende klanken die het begin van het album kenmerken.

Het album sluit af met Lonely Ones , een zweverig nummer dat perfect in stijl het einde markeert. Het is een passend slotstuk dat de luisteraar achterlaat in een staat van serene reflectie.

Mother Tongues heeft met Love in a Vicious Way een meesterwerk afgeleverd dat een prachtige balans vindt tussen dromerigheid en emotionele diepgang. Het album is een sonische reis die je meeneemt naar onbekende sferen, waar elke track een nieuwe laag van hun artistieke visie onthult.

Eerder verscheben op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over de band Mott the Hoople
Mott the Hoople is een Britse rockband die bekend werd in de jaren 70. De groep combineert harde rock met een energieke en soms glamrock-stijl. Hun muziek heeft sterke gitaren en meeslepende teksten. De band begon met bescheiden succes, maar werd beroemd dankzij hun samenwerking met David Bowie. De zanger, Ian Hunter, is een opvallend lid vanwege zijn unieke stem en uitstraling. Mott the Hoople staat bekend om hun passie en energie, die duidelijk naar voren komen in hun muziek en optredens.

Over het album All the Young Dudes
Het album All the Young Dudes uit 1972 is het meest bekende werk van Mott the Hoople. Het werd geproduceerd door David Bowie, die de band ook het titelnummer gaf om te spelen. Dit lied werd een grote hit en maakte de band beroemd. Het album heeft een mix van krachtige rocknummers en gevoelige ballads. Het is een iconisch album in de glamrockgeschiedenis en wordt gezien als een belangrijke stap in de carrière van Mott the Hoople. All the Young Dudes inspireert nog steeds veel muziekliefhebbers en artiesten wereldwijd.

Over de nummers op het album
Opener Sweet Jane is een vrolijk en energiek nummer over vrijheid en het genieten van het leven. Een cover van de Velvet Underground. Het beschrijft momenten uit het dagelijkse leven van twee geliefden, Jane en Jack. De sfeer is speels en optimistisch, met een sterke rockklank en een pakkend ritme dat het nummer extra kracht geeft. Deze versie is aardig maar geen top. (7)

Momma's Little Jewelgaat over een jonge rebel die grenzen verkent en zich losmaakt van verwachtingen. De tekst beschrijft een speelse en zelfverzekerde houding. De sfeer is levendig en brutaal, met een mix van energie en rock-'n-roll, die het nummer een gedurfde en opvallende uitstraling geeft. (7)

All the Young Dudes is een anthem voor jonge mensen vol dromen en vrijheid. Het nummer vertelt over opstand en een gevoel van samenhorigheid. De sfeer is krachtig en zelfverzekerd, met een mix van glamrock en emotie. Het inspireert luisteraars om trots te zijn op wie ze zijn. (8,5)

Sucker gaat over verlangen, verleiding en het aantrekken van aandacht. De tekst is brutaal en vol zelfvertrouwen, met een rauwe energie. Het nummer is echter niet spannend en uitdagend. De muziek is vooral mat van toon. Het nummer straalt niet de stoerheid en kracht uit die bij de tekst zou passen. (5)

Een speelse en zelfverzekerde romantische ontmoeting is het onderwerp van Jerkin' Crocus. De tekst beschrijft een flirt en het genieten van het moment. De sfeer is vrolijk en energiek, met een rauwe rock-'n-roll vibe. Het nummer heeft een losse, plezierige toon die aanstekelijk werkt voor de luisteraar. (7)

Het nummer One of the Boys gaat over erbij willen horen en deel uitmaken van een groep. Het beschrijft een gevoel van verbondenheid en zelfverzekerdheid. De sfeer is stoer en energiek, met een krachtige rockklank die de vrijheid en trots van het groepsgevoel benadrukt. (7)

In Soft Ground gaat het over onzekerheid en het zoeken naar stabiliteit. De tekst beschrijft gevoelens van verwarring en kwetsbaarheid. De sfeer is mysterieus en een beetje onheilspellend met een ruwe en experimentele muzikale stijl die het onzekere thema van het nummer versterkt, maar die bij mij niet echt aanslaat. (6)

Ready for Love / After Lightsgaat over verlangen naar liefde en intimiteit. De tekst is persoonlijk en emotioneel, met een focus op toewijding en passie. De sfeer is intens en meeslepend, met aansprekende rockmuziek die een combinatie van romantiek en een rauwe, gepassioneerde energie uitstraalt. Prima track. (7)

Tenslotte Sea Diver, Dit nummer gaat over eenzaamheid en het verlangen naar een nieuw begin. De tekst beschrijft gevoelens van verdriet en hoop, alsof iemand op zoek is naar een beter leven. De sfeer is melancholisch en dromerig, met zachte muziek en emotionele zang die het thema van verlangen versterken. Spreekt me niet echt aan. (6,5)

Conclusie en aanbeveling
Mott the Hoople laat met All the Young Dudes zien waarom ze een iconische band zijn in de glamrockgeschiedenis. Het album combineert krachtige rock met gevoelige ballads, waarbij elk nummer een eigen sfeer en verhaal brengt. Vooral het titelnummer All the Young Dudes springt eruit als een tijdloos anthem. Hoewel niet elk nummer een hoogtepunt is, is de energie en passie van de band duidelijk voelbaar.

Dit album is een aanrader voor liefhebbers van klassieke rock en glamrock. Het is een belangrijke mijlpaal in de muziekgeschiedenis en blijft inspireren met zijn unieke stijl en emotie.

Waardering: 6,8
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mount Kimbie is een invloedrijk Engels muziekduo bestaande uit Dominic Maker en Kai Campos. Gestart in 2008, ontsproot hun muzikale samenwerking uit de Engelse dubstep-scene, maar al snel ontwikkelde hun stijl zich verder dan de grenzen van een enkel genre. De band staat bekend om hun unieke benadering van elektronische muziek, waarbij ze live instrumentatie vermengen met digitale productie, waardoor een geluid ontstaat dat zowel intiem als expansief is. Hun werk heeft hen aanzienlijke erkenning opgeleverd binnen de elektronische muziekwereld en daarbuiten, waarbij ze uitverkochte shows spelen op locaties zoals The Roundhouse en Brooklyn Steel. Hun muziek heeft ook invloed gehad op een hele reeks post-punk en elektronische artiesten, waarmee ze aanzienlijk hebben bijgedragen aan de evolutie van het genre.

Mount Kimbie's "The Sunset Violent," is een auditief kunstwerkje dat de luisteraar meeneemt op een muzikale rondreis. De openingsact, "The Trail" betovert met zijn quasi-Oosterse allure, een voorbode van het eclectische avontuur dat volgt. "Dumb Guitar" onthult een korrelige textuur in zijn bovenlaag, die een onmiskenbare charme toevoegt aan het totaalbeeld.

Daarentegen vind ik "Shipwreck" enigszins tegenvallen, een zeldzaam moment van verminderde spanning in deze opwindende vlucht. De compositie "Boxing" onderscheidt zich echter opnieuw door zijn melodieuze kwaliteiten, die een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenen. "Got Me" valt op met zijn unieke ritmische sectie, die een frisse dynamiek introduceert.

Een bijzondere vermelding verdient "A Figure in the Surf", een track die voortstuwt met een levendige energie. Maar de kroonjuweel van dit auditieve avontuur is ongetwijfeld "Fishbrain", mijn persoonlijke favoriet. Met zijn aangrijpende melodie, textuurrijk gruis en memorabele impact laat deze compositie een blijvende indruk achter.

"Yukka Tree" behoudt de hoge standaard met zijn boeiende klanken, terwijl "Empty and Silent" het album op een hoge noot afsluit, pronkend met een vlot tempo en een aanstekelijke melodie.

Concluderend, "The Sunset Violent" van Mount Kimbie is een auditieve traktatie die ruimschoots een meer dan voldoende beoordeling verdient. Het is een album dat je meeneemt op een onvergetelijke reis door zijn muzikale landschappen, waar elke track een nieuwe ontdekking biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het avontuur van geluid en emotie dat My Dying Bride ons biedt op hun album "34,788…Complete" uit 1998, ontvouwt zich als een epische reis door het menselijk bestaan, gekenmerkt door zowel de zwaarte als de verrassende lichtheid van zijn compositie.

Vanaf het eerste akkoord van "The Whore, the Cook and the Mother" word je meegezogen in een wereld waar stevige riffs plotseling plaatsmaken voor momenten van serene kalmte, alvorens weer te escaleren in een maalstroom van gitaargeweld. Deze dynamiek zet de toon voor een album dat zowel de diepten als de hoogtes van de ziel verkent.

Dan, "The Stance of Evander Sinque", een nummer waarin donkere emoties weerklinken door de melancholie in de stem en de sombere melodieën. Het is alsof elk akkoord en elke noot een verhaal vertelt van diepe, onuitgesproken verlangens en verloren dromen.

"Der Uberlebende" brengt ons in een staat van bezinning, met zijn bedachtzame melodie die nog steeds de kenmerkende kracht van de band behoudt. Het is alsof het nummer fluistert over een overlevingstocht, een hint gevend naar onbekende dieptes van de menselijke ervaring.

"Heroin Chic" daarentegen, grijpt je vast met de intensiteit van een verslaving, waarbij de muziek zich om je heen wikkelt als een python, klaar om je mee te sleuren in de afgrond van obsessie en verlies.

"Apocalypse Woman" en "Base Level Erotica" duiken verder in de complexiteit van menselijke relaties en emoties, met stevige arrangementen die passen bij hun thema's van verwoesting en verlangen.

"Under Your Wings and Into Your Arms" vind ik persoonlijk een zekere troost. Het nummer lijkt een vleugje licht te werpen op de voorafgaande duisternis, met zachtere gitaren die een hoopvoller beeld schetsen, een zeldzaam moment van adempauze in een anders zo tumultueuze samenstelling.

Het bonusnummer "Follower" sluit het album af op een opgewekte noot, wat een verrassend en welkom contrast vormt met de rest van het album. Het voelt alsof, na een lange reis door de nacht, er eindelijk een nieuwe dageraad breekt.

Zo, ingeklemd tussen het gewicht van zware gitaren en de serene momenten van rust, biedt "34,788…Complete" een rijke variatie van geluiden en emoties, een testament aan de complexiteit van het menselijk bestaan en de onuitputtelijke dieptes van de ziel. Een ware odyssee, niet alleen voor de oren maar ook voor het hart.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Hieronder volgt mijn recensie van het album 'A Mortal Binding' van de Britse groep My Dying Bride, dat recent verschene is. Dit werkstuk wordt gekenmerkt door een mix van fascinerende muzikale structuren, die echter soms overschaduwd worden door een zangstijl die niet iedereen kan bekoren.

Her Dominion – De track opent met een verbluffende gitaarriff die direct de aandacht grijpt. Het is echter jammer dat het grunten de schoonheid van de muziek enigszins tenietdoet. Het contrast tussen de verfijnde instrumentatie en de ruwe vocalen creëert een boeiende, doch polariserende luisterervaring.

Thornwyck Hymn – Dit nummer is typisch My Dying Bride: langzaam, dreigend en gevuld met een donkere atmosfeer. De zwaarmoedige melodieën weven een tapijt van melancholie dat naadloos aansluit bij de algehele esthetiek van de band.

The 2nd of Three Bells – De track onderscheidt zich met een prachtige melodie die door de lucht zweeft als een sombere, maar betoverende mist. Wederom wordt de ervaring echter enigszins vertroebeld door het onnatuurlijke grunten dat door de serene klanken breekt.

Unthroned Creed – Een wat zwakkere opening maakt dit nummer aanvankelijk minder overtuigend. Echter, het tweede deel van het nummer herpakt zich met krachtige arrangementen die zowel reflectie als kracht tentoonspreiden.

The Apocalyptist – Dit nummer faalt helaas om volledig te overtuigen. De zang voelt wederom misplaatst tegenover de complexe en boeiende instrumentale achtergrond die My Dying Bride zo kenmerkt.

A Starving Heart – Begint met een subtiele, ingetogen introductie die de luisteraar zachtjes meevoert naar een krachtigere doorstart. De dynamiek tussen de rustige en intense segmenten is meesterlijk uitgevoerd.

Crushed Embers – Mijn favoriet van het album. Dit nummer illustreert perfect het vermogen van de band om diepe emotionele thema’s te verkennen met hun kenmerkende geluid. Echter, de inhoudelijke vormgeving van de stijl wordt naarmate het album vordert ietwat voorspelbaar.

Samengevat biedt 'A Mortal Binding' zowel momenten van muzikale genialiteit als momenten waarop de vocale keuzes de ervaring kunnen hinderen. Fans van My Dying Bride zullen veel waarderen in deze nieuwe toevoeging aan hun discografie, hoewel het grunten duidelijk niet voor iedere luisteraar is weggelegd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl