Beter dan ik eerst dacht. Het is vooral de heerlijke kille sfeer die zo heerlijk overal merkbaar is. Het langzame opbouwende kille, met ethnische middelen maakt een gigantische versnelling door vanaf Zuwanie Arrival at Un, wat toewerkt naar de uiteindelijke aanslag in de film. Grandioos spectacular als je het mij vraagt.

De trompetsolo's zijn uitmuntend, maar helaas de gedateerdheid ervan een groot nadeel. Met scores als The Fugitive heb ik dat nu niet. 3 sterren

Zo na de film gelijk bij een vriendin thuis de score geluisterd.En die is zeer sfeervol, veel berustend op de underscore, nog meer dan in vorige samenwerkingen met de regisseur.In de track ''Those We Don't Speak Of'' komt een schrik deja vu van jewelste ala Unbreakable voorbij met een grootse orkest explose.Maar dit effect is helaas iets minder bij The Village op een of andere manier.De score is vaak zo intiem als de karakters in de film. 4.5 sterren voorlopig

Dat is dus een goede tip geweest. Het is nogal opzwepend werk, vol pracht actie stukken en spektakel alom. De vergelijking met swashbuckle meestercomponist Erich Wolfgang Korngold ligt voor de hand. Atlantis van Howard vond ik echter beter in evenwicht dan Treasure Planet. Hier zijn de komische stukken score minder goed in relatie tot het spektakel. De opbouw van Atlantis is grandioos.

Een haast verplichte vergelijking tussen The Sixth sense en Unbreakable score kan ik niet uit de weg gaan. Beiden bouwen vooral voort op een underscore bestaande uit een wat violen, een vaak herhaald piano motiefje en een koor wat zeer laag volume aanwezig is. Dit creert de mysterieuze sfeer. Het grote verschil is echter dat Howard hier zich in houdt qua koorgebruik, wat niet vereist was in dit geval. Deze score moet het niet hebben van scherpende violen en een enorme dreun van het orkest om je tegen het plafond te jagen. Over het geheel een hypnotiserend effect, met hier en daar wat ‘’luidruchtigere’’ dramatische versie van een thema. Een ander verschil is de toepassing van een kalme kunstmatige beat, die iedere keer weer een magisch gevoel met zich meebrengt. Eenmaal erin opgaand is het dan ook even schrikken als in een track (waar ik de naam niet van zal noemen) ineens het ‘’horror’’element van The Sixth Sense om te hoekk komt kijken. Het vreemde en bijzondere is dat bij de tot nu toe naar schatting, 70 luisterbeurten, ik mij iedere keer weer kapot schrik! Kortom een onbreekbare score. 5 sterren

James Newton Howard moest in zeer korte tijd veel muziek schrijven voor Waterworld. Misschien dat dat zelfs wel bijdroeg aan het recht toe recht aan resultaat, want het is een heerlijk ongecompliceerde actievolle score met een vlot tempo. Een vaak lyrische score met veel spektakel wat grenst aan de energie van bivjoorbeeld John Debney's Cutthroat Island, uit hetzelfde jaar. Enkele actietracks behoren met gemak tot het beste van JNH.

Kaczmarek werd gevraagd nadat Max Faberböck een cd in de schoot geworpen had gekregen door iemand; zijn score van Bliss. Het Poolse radio orkest Sinfonia Varsovia voert alles zeer delicaat en prachtig uit. Kaczmarek weet de muziek hier wederom weer zeer melancholiek (maar dan op precies zijn specifieke wijze) te maken. De emotionele kern aan de film is die van een lesbisch stel in de 2e wereldoorlog in Duitsland en alle problematiek daar omheen; de een is joods en de ander duits, de een voorstander van het vaderland, de ander zit in het verzet. De componist herhaalt veel intieme piano melodieen, tot Zbigniew Preisner achtige wijze aan toe. De vrij lichte emotie zorgt voor intieme momenten met vleugen echte romantiek. Bij het echte drama grijpt de componist soms naar kippenvel opwekkende koor momenten. Echter niets maar dan ook niets overtreft zijn gebruik daarvan voor Quo Vadis.

Uiteindelijk is het grof gezien een Duitse tegenhanger van
De Tweeling (Fons Merkies). Kaczmarek verschilt vooral door de veel lichtere toon, ondanks soortgelijke dramatische verwikkelingen in de verhaalvertelling. Aimee & Jaguar heeft wel een flink aantal source music nummers waarvan enkele Cubaanse liedjes ook op dit album te vinden zijn.

Kaczmarek werkte deze keer samen met regisseur/cameraman Lajos Koltai voor Evening. Uiteraard weer opgenomen in Polen met hun radio orkest. De componist schreef muziek voornamelijk voor een intieme, kleinere bezetting met niet al teveel verassingen. Een vrij eenvoudig geluid, erg zacht en erg romantisch. Klassiek en erg melodieus. Een groots pluspunt is Leszek Mozdzer achter de piano, wat zorgt voor het nodige extra vuurwerk bovenop het al formidabele werk van Kaczmarek. Mozdzer pakt energiek en uitbdunig uit met veel stijlvolle luchtige klanken die herrineringen oproepen aan Preisner's 10 Easy Pieces for PIano. En dat is heel bijzonder, voorals je bedenkt dat bij een score nooit zo de vrije hand had als nu, zelfs niet bij Finding Neverland. 4.5 sterren

Wederom een indrukwekkende score van de Pool. Eigenlijk heeft deze alles wat deze componist zo geliefd maakt. Intieme stukken worden in vlot tempo afgewisseld met semi-tragische tracks/thema's en zo nu en dan is het orchestraal geweldig ronduit briljant. Heeft de kwaliteiten van Quo Vadis, al is het verschil minimaal.

Een wervelende, angstaanjagende score van de Pool. Naast het feit dat het ook vakkundige gecomponeerd is, heeft het ook een kwalitatief hoge meeslependheidsfactor. De mysterieuze piano solo's zetten op zeer subtiele en makkelijke wijze een toon voor de score, waarnaast het orkest op zware voet je helemaal naar de naargeestige sfeer volgt. Het niet te missen koor gaat dieper als het steoreotype gebruikt in dit soort scores. Kaczmarek is een briljante componist, die wanneer hij voor Hollywood films componeert, de film compleet doet wegvagen met zijn prachtige muziek. De relatief grote hoeveelheid muziek op deze uitgaven, voor met het label Varese, komt door de financiele voordelen van opname in Europa. Dit doen vrijwel alle Poolse componisten die voor een ''buitenlandse' film schrijven. Opgenomen met een orkest uit Warschau en Londen. 4.5 sterren voor nu.

Quo Vadis is een score van een kaliber dat verder reikt dan slechts u zeggen. Nee, het is grootsters en epischer dan wat dan ook, het overtreft elke eerdere ervaring als het aankomt op reusachtigheid. Wojciech Kilar's König der Letzten Tage, die wel een plek in mijn top 10 heeft, staat hiermee op gelijke hoogte. Net als Kilar en Krzesimir Debski heeft Kaczmarek een onweerstaanbaar donkere, indrukwekkende score afgeleverd, zonder adempauze. Het energieke karakter met een continue walend koor op hoog stuwend, hoger en hoger, en net als je denkt dat het niet verder kan, nog hoger. De enige lament in de score, Pokój Przesladowanym, vat het als geheel goed samen. De gehele score straalt dood, verdriet, tragedie uit en toch brengt de componist het vaak op een vervreemde intieme manier met als gevolg dat je eigen ziel erin verdrinkt. Buiten Poolse filmcomponisten om is dit echt een zeldzaamheid. Een meesterwerk.

The Third Miracle was voor Kaczmarek een van de meest uitdagende vanwege het soort religieuze toon dat hij moest aanslaan van Agnieska Holland. Waar bij Lost Souls het vooral donkere en mysterieuze muziek, zoals hij het interpeteerde, ligt het bij Third Miracle toch wat meer in de ethnische gronden van Slowakije. En dat terwijl de film naast een gedeelte in dat land vooral handelt over het christelijk geloof. Het is fantastisch hoe Kaczmarek daarmee omgaat. Traditionele christelijke muziek wordt zo over een hele andere boeg gegooid; denk een jazzy stel muzikanten voor een versie van Domine Jesu naast de traditionele kant. Ook de vele minimalistische ritmes zijn geweldig en de score indrukwekkend donker dramatisch. Kaczmarek wist wederom een diepe, integere melancholische score te componeren. Maar ook een van prachtige vernieuwingen binnen het genre. 4.5 sterren

Kaczmarek is goed op de voet met mensen als Wojciech Kilar, wie hij erg kan waarderen. Verdere invloeden reiken naar Gorecki en vele andere. De componist begon ooit met het componeren van muziek voor theater stukken die vol zaten met kritiek op de politiek en slechts in besloten/ geheime kringen gezien werden. Later zette hij een eigen orkest op (The orchestra of the Eight Day'', die hij sindsdien ook gebruikt voor sommige scores, voor Total Eclipse zo ook. Maar dat is niet het enige, tevens deed Krzesimir Debski de orkestraties, wie ook zelf naast orchestrator ook als componist bezig is, neem Ogniem I Mieczem. Kenmerkend is weer zijn samenwerking met Poolse regisseuse Agnieszka Holland, waarna hij oa. ook Washingon Square met haar deed. Holland heeft een bepaald vertrouwen in haar componist, geeft deze onbeperkte vrijheid, denkt vanuit een Europese score mentaliteit, ze weten van elkaar hoe ze denken. Een zelfde band heeft ze met Zbigniew Preisner.

Kaczmarek's score is er een, zo uniek, zo levendig, zo zwaar, zo fascinerend... Met een klassieke invulling, een erg melodieusch karakter met veel intrigerende zang. De componist kiest soms voor trage, melacholieke tempo's, waartegen snelle, opwindende, maar tevens melancholieke geluiden staan. Veel violen en koper elementen, waar soms zijn eigen mini orkest het als geheel nog meerdere lagen laat hebben. Dit voelt heel vrij en duister aan, typisch iets wat Preisner zo ook toont bij Damage, of zelfs Kenji Kawai in enkele passages van Avalon (waar die overduidelijke Poolse invloeden aanwezig zijn). Total Eclipse is zijn beste werk zonder twijfel! 5 sterren

Dit is dan ook de score uitgaven. Vind het fijn dat men ook weleens de verleiding kan weerstaan om naast het werk van de componist nog muziek van andere op een cd te zetten. Vind de twee Dead Can Dance tracks die in de film zijn gebruikt ook erg mooi, maar als luisterervaring tussen de Kaczmarek score door op cd lijkt het mij niks.

Als het je enkel om die ene track ging, had je net zo goed deze hele cd niet hoeven luisteren.

Leszek Możdżer is en uiterst begaafde pianist die vaak in dienst heeft gestaan van composities van andere. Hij heeft onder andere onvergetelijke uitvoeringen verzorgd voor Poolse grootheden als Preisner en Kaczmarek. Vaak kreeg hij een bepaalde vrijheid om te improviseren, waardoor hij in staat was werkelijk glanzen. Inmiddels is hij volledig losgebroken van het ''in dienst staan van'' en schrijft zelf scores, piano stukken en ontplooit zich in vele genres en werkt samen me tal van andere componisten/musici in gelijke verhoudingen.

Kaczmarek by Możdżer is een verzamelalbum met alle stukken die Kaczmasterervarngrek schreef voor verscheidene scores en werden overgedragen aan de pianist voor solo piano. Hierdoor ontbreken de stukken waarbij het specifieke geluid en wijze van spelen van Możdżer samen gaan met andere muzikale elementen, die minder gekenmerkt waren door een mate van vrijheid en improvisatie.

Het is weliswaar lichte piano muziek, die de laatste jaren aan luisteraars heeft gewonnen, maar Możdżer weet zich hier zeer sterk te onderscheidenen van anderen. Het is eigenlijk al te zien aan de samenwerking met eerder genoemde componisten, die na''scheiding''met de pianist andere nog niet zulke kansen hebben (kunnen) gegeven. De mate van speelsheid, fragiliteit en improvisatie maken het album tot een unieke luisterervaring.

Jean-Louis Roques is van origine een accordeon speler. Hij componeerde vaak de muziek zangers , waaronder Renaud Séchan (beter bekend als gewoon Renaud). Ook bespeelde hij de acceordeon voor diens liedjes. In 1993 vroeg regisseur Claude Berri Renaud voor een van de hoofdrollen in de film en Roques om de score te componeren. Het bleef zijn enige uitstapje als filmcomponist. Overigens heeft Renaud ook weleens wat muziek geschreven voor een paar films; La Boum 2, Tu m'excuseras Mignonne en Viens chez moi, j'habite chez une copine.

Een film over een Franse mijnstaking half 1800, kan dan ook niet zonder een klassieke score. Roques componeerde een gepaste, klassieke en tevens epische score. Met veel overtuiging pakt deze dramatisch uit, met uitstekende thema's en ook de accordeon is veelvuldig gebruikt. Een bij vlagen meeslepende score, die niet altijd even interessant is. Er zitten wat tamelijk ongekleurde, oninteressante stukken bij.

Toentertijd nog genomineerd voor een Ceasar prijs voor beste muziek, maar won deze niet.was wonderbaarlijk. Un, deux, trois, soleil van Khaled Barka was de winnaar.

Vind het interessante dat de score van Rona constant in beweging is in tegenstelling tot Cliff Martinez's score voor de speelfilm Traffic. Rona werkte daar ook aan mee door zelf wat te componeren en een gedeelte van de synthesizers aan te leveren. Natuurlijk was hij daarom de logische keuze voor de mini-serie. Die constante beweging met samples, vaak percussie, atmospherische synthesizers, soloisten als Lisbeth Scott en Rubik Haratoonian is interessant. Wel klinkt het vaak bij lange na niet zo melancholiek als Martinez's score, waardoor deze wat minder is. 4 sterren

Rona werd ingeroepen, via Hans Zimmer wel te verstaan, om de score te doen nadat een vorige componist van het project werd afgehaald. Wie deze persoon was is niet bekend, maar die maakte in ieder geval een ''fout'' door te dicht bij de temp tracks te blijven na een eerste screening van de film. De ene regisseur wil in de sfeer blijven van de temp tracks, voor de ander is het slechts een indicatie of tijdelijk opvulling. Voor Ridley Scott dit laatste. Voor Rona betekende dit zijn eerste grote film. Een krappe 3 weken, met opnames van de geschreven composities in London, dat is de tijd die Rona kreeg. Relatief nog minder, omdat hij al zijn apparatuur gereed moest maken (wat nogal een tijdje duurde) om mee op reis te nemen naar London. Hier en daar werden uiteraard veranderingen aangebracht. In de openingstrack die over de aantiteling vliegt was oorspronkelijk meer ruimte voor percussie, maar deze percussie werd te Oosters bevonden.

Beviel mij wel wat heel beter in de film als in prettig om naar te luisteren. Al is het toch nog steeds een standaard score waarbij zoveel mogelijk dreunen en uitbarstingen hoogtij vieren. Neem bijvoorbeeld de scene waar Cross te voet van het ene naar het andere punt moet. Het mist soms een wat subtielere orkestzwelling. Had hij deze film 30 jaar terug gedaan, was er waarschijnlijk zo'n 20 minuten score uitgegooid, hem kennende met zijn plaatsings voorkeur.

Maar weer eens op cd proberen, maar de werking in de film laat wat te wensen over.

Goldsmith grijpt terug naar een van zijn eerder geschreven thema's van The Burbs, waarmee het beste gezegd is. Vlotte, degelijk western spektakel muziek, die ook ondanks het energieke karakter vermoeiend in het oor klinken. 2.5 sterren

Basic Instinct is zo'n apart, geweldig geval. Op de een of andere manier is dit er ook eentje die bij de normale mens heel erg blijft hangen en veel wordt genoemd als het gaat om een goeie filmscore. Goldsmith weet perfect Herrmann achtige suspense op te roepen. Dit alles zeer sfeervol, vol passie, soms simpelweg koud, maar altijd spannend, ieder moment is er sprake van dreiging. De strijkers doen je nagelbijten en de erotische lading is perfect gedekt in tracks als bv ''Crossed Legs''. Zowel in de film als op cd werkt het met dezelfde kracht. 5 sterren

Moeizaam werkje van Goldsmith, te weinig van zijn energieke stijl. Het main theme wordt vertaald door zijn altijd aanwezige trompet, die hier nogal ongeinspireerd klinkt. Typische chase muziek zonder enige afwisseling of verrassingen,hier en daar wel korte stukken waar het even de goede kant op lijkt te gaan zoals in ''Ice Chase''. 1.5 sterren

Coma is als Alien, maar dan met een dokter ipv een alien als vijand. Door nauwe gangen, veel spanning, achtervolgingen, suspense. Het donkere karakters, echoeiende hallucinerende orkest geluiden, pure zenuwen muziek. Qua score ook veel hetzelfde dus, was het niet voor het pop element! Ging Goldsmith de discotheken af voor een swingende popnummer voor in de film, nachten lang vrouwen versieren, veel drinken en dan maar eens naar huis om een disco nummer te schrijven? Nee gelukkig niet! Dit is een geweldige grap ala Psycho III die arme componist Burwell ondervond: lees en huiver Inwezen zit het echte liefdesthema van Goldsmith verrekt weinig in de film, slechts 1 a 2 statements in de film. Net als bij Logan's Run, waar ook zo'n disco karakter inzat, met als verschil dat de componist dat wel componeerde en de waanzin voor Coma niet.

Congo kan beschouwd worden als het middelste gedeelte van zijn Afrikaanse score trilogie, naast de eerder ''Medicine Man'' en het latere ''The Ghost and the Darkness. Congo is hiervan de mindere door geen enkel origineel element. Medicine Man betekende dat hij de schoonheid van de jungle moest weergeven in zijn werk. Congo moest meer de dreiging en het mysterie benadrukken. Hier en daar grijpt de componist terug op zijn thema van de 1e van de trilogie, maar vooral de actie overheerst met behulp van de krachtige percussie. Beste voorbeeld waarin deze het best tot zijn recht komt is in ''Hippo Attack''. Lebo M is overigens alleen verantwoordelijke voor wat Afrikaanse teksten, wat goed samengaat met de muziek van Goldsmith. 3.5 sterren

Redelijk ongeinspireerd geneuzel van Goldsmith.Het thema gaat het ene oor en en het andere weer uit.Het lijkt wat te worden maar na ''All Aboar'' gaat de componist over op underscore.Dat kon ook niet anders, wat volgt is een spanning die toe moet werken naar een climax.En dat duurt lang, in de film althans. Ook op de score uitgaven wordt je continu geprikkeld, geplaagd, maar net niet geraakt.De dreiging van de Arabische terroristen zijn uitgebeeld door een aardig synth motiefje, alleen niet verder ontwikkeld. Het blijft bij het plagen.En steeds weer tussen het terroristen motiefje, en de gespannen underscore in, breekt hier en daar weer het hoofdthema door, vaak geplaatst bij een shot van het vliegtuig van buiten af.Toch zitten er een paar grandioze tracks bij.''The Sleeper'' weet tenminste echt suspensevol te klinken, hetzelfde voor ''The Ramora''.En de lengte is geen nadeel.Neem de complete bootleg score, die toch wel enorm herhalend en oninteressant is.Niet veel later zou Goldsmith weer een zelfde soort film scoren: Air Force One. 3 sterren

Toendertijd een creatieve score van Goldsmith, die vond iets vruchtbaars te hadden afgeleverd. Dezelfde avontuurlijk stijl met een bepaald ritmisch herkenbare synths vormde het hart voor verdere films als Innerspace. Het is een vriendelijk score met een soundscape achtig geluid. Werkt sympathiek in de film, maar weet nooit echt te boeien. 3 sterren

Goldsmith componeerde een zeer aantrekkelijk liefdesthema, een van zijn beste ooit. We hebben hier te maken met een meer ingetogen score van de componist. Het luchtige en soms vluchtige karakter van zijn muziek zorgt voor een onvoorstelbaar vrij gevoel, net als de vliegpassie van Daniel. Het thema is overigens in een hele intrigerende variatie gegoten door saxofoon speler Brad Dechter en is ook in een mooie piano/sax versie te horen in 'Love Theme from Forever Young'. Doet denken aan Waxman achtige praktijken uit diens hoogtijd dagen.

Een lichtvoetige variant op Goldsmith's The Russia House. Zie hier

4 sterren

Paul Verhoeven weet waar hij van houdt en wat een film vereist en na zowel Total Recall als Basic Instinct kwam daar de derde samenwerking tussen de twee. Vooral de voyeuristische sfeer met een thema ala Basic Instinct ontwikkelt de score zich meer naar een Alien-achtige score (met veel gelijkenissen uiteraard). Alexander Courage, waar Goldsmith uiteraard het thema voor de eerste Star Trek film leende, deed samen met hem de orchestraties. De dvd bevat zowel een isolated score als commentaar van de componist. Blijkbaar sprongen hier geen echte interressante gedenkwaardige quotes uit, mits ik die ene keer goed heb opgelet. Toch eentje om eens aan te schaffen. 4 sterren

Goldsmith en sportfilm scores hebben zich altijd voornamelijk gekenmerkt door elektronica. Hoosiers is thematisch enorm sterk, met een rijk gekleurde bezetting, misschien wel een van zijn meest interessante. Hier zorgen de elektronische middelen voor een krachtig resultaat. Veel leuke ideeen ,als het geluid van een afkaatsende basketbal zijn terug te vinden. Vergelijkbaar met zijn latere score voor Rudy. 4.5 sterren

Filmcomponisten hebben regelmatig met source muziek te maken. In het geval van L.A. Confidential zou Goldsmith om de tijdsperiode muziek heen componeren. Zijn uiteindelijke jazz noir score heeft veel gemeen met diens werk voor City Hall, of eerder terug met Chinatown. Dat levert een sfeervol geheel op met veel typische noir piano gebruik, met vooral percussieve ondersteuring van timpani bij vuurgevechten & co, met een eeuwenoude vertrouwde noir trompet. Goede symbiose met de source.