De ingesloten stad is een stad van weinig emotie, geen gevoel.Hier zet de componist enkel synthesizer in, die vaak met koud of gevoelloos in relatie gebracht worden.Vaak in goed contrast tegen over iets menselijks, iets gevoeligs.Voor de delen of elementen van de stad die wel een gevoel bevatten, zet hij slechts piano en (soms pizz) violen in.Als Sandman Logan eenmaal weet te ontsnappen uit de stad, wordt het haast nog enkel mierzoete, ouderwetse romantiek.Dit alles geeft Goldsmith's werk een charme van jewelste.4 sterren

De componist werd benaderd om op herhalingstour te gaan met Patton regisseur Schaffner en hoofdrolspeler George C. Scott. Goldsmith wilde wel en trachte hiermee een een score te maken die niet zou klinken als die van Patton. Dat is hem gelukt, en een boordevol march muziek. Zal maar zeggen ala King Rat van John Barry en dergelijken. Het mist wel de diepgang en complexiteit van Patton. MacArthur is een hele gewone, herkenbare, maar daarnaast ook gewoon goede Goldsmith score. 4 sterren

Goldsmith komt niet altijd weg met het scoren van een science fiction project, ditmaal een space western. Met veel synthesizers componeerde hij iets inspiratieloos met hier en daar een interessante ontwikkeling, maar die momenten zijn dan ook schaars.Jammer genoeg speelt hij nergens echt in op het western gedeelte.Planet of the Apes heeft er voor een klein gedeelte ook iets van weg, maar daar weet de componist de boel wel zeer goed bij elkaar te schrijven.2 sterren

Goldsmith had na de eerste discussies met Schaffer de indruk dat alles de film nogal politiek, sociaal gekleurd was. Patton was een man die in religie geloofde, in reincarnatie om specifiek te zijn. Hij begon met het idee van een score waar naast een march alles religieus zou klinken, wat te zwaarlijvig was. Hiervoor in de plaats werd het een echoeiend glassandi trompet, niet een echte, maar voortgebracht uit een oud elektronisch orgel vergezeld van de naam Echoplex. Een zeer simplistisch idee, maar het werkt briljant, wat ook voor zijn ingevingen is gebruikt. Het wonderlijke thema voor Patton is echter zeer laag in volume, een mars voor Patton daarentegen iets meer. Deze march geeft zijn liefde voor strategische gevechten weer wat ondanks alles ook relatief ingetogen door Goldsmith wordt gebruikt. Aanvullend op Patton's thema wat bv. opduikt vlak na een gevecht terwijl hij de boel overziet, is er een march voor de vijand. Het thema van Patton fuseert met de Duitse march als de twee grootheden, Patton en Rommel, elkaar hebben ontmoet.

Goldsmith was trots op de plaatsing van muziek, zo'n half uur aan score in totaal voor een film van een kleine drie uur. Dit verdient wellicht het meeste lof, want de spotting die is tevens perfect. Dit gebeurde vaker wanneer samenwerkend met dezelfde regisseur; neem Papillon ook zeer selectief, maar toch alweer iets ruimer score werd ingezet, namelijk circa anderhalf keer zo lang. Wat dat betreft was Goldsmith een van die personen die voor het lage spotting gehalte was, waarvan nu nog componisten als John Barry leven.

Zijn Patton score werd befaamd, en dat zal voornamelijk niet in de eerste plaats door de score zelf komen, maar eerst door de film zelf. Later werd zowel aan Schaffer, George C. Scott en Goldsmith een aanbod gedaan door de studio voor de oorlogsfilm MacArthur, wat een voor alle drie bekend in de oren zou klinken. Echter de eerste twee hadden er geen behoefte aan, maar Goldsmith wel. Die wilde zien of hij kon wegblijven van de Patton manier van scoren. Het is de vraag of dit met een ander karakter en op een andere manier van scoren uitstijgt boven Patton. Goldsmith zelf kwam er niet uit, maar was wel ontevreden over de kwaliteit van MacArthur filmmateriaal. 5 sterren

Goldsmith wist in zijn vroegere jaren te verbazen met experimenteel gedoe van hoog niveau.Vergelijkend met Elfman's score voor de remake zijn er overeenkomsten: zo hebben beiden componisten het niet zo op thematische composities,meer op motieven, wat ook weer herhaling met zich meebrengt inwezen.Het experiment ervan is te horen in nogal buitensporig gebruik van instrumenten.Een vervormde trompet of een tong technique voor de fluit, waarbij de tong op een bepaalde manier wordt toegepast en een tevens vervormd geluid te horen is.Er lijkt geen instrument veilig te zijn bij Goldsmith.Alhoewel: ''The Hunt'' is redelijk basic gebleven, met spectaculair gebruik van trompet, piano en kopersectie.De actietracks zijn vrijwel identiek ingevuld.Het onorthodoxe moet dan ook eerder gezocht worden in andere tracks.

Dat de componist een goed gevoel voor humor heeft bleek maar weer eens bevestigt te zijn.Regisseur Franklin kon zijn lach niet inhouden,terwijl Goldsmith met een apenmasker uit de film de orchestratie aan het verzorgen was tijdens de opnames van de score.De enkele foto's die hiervan naar buiten zijn gebracht zijn legendarisch te noemen.Voor het 35 jarige jubileum werd een unieke special edition dvd uitgegeven, met een grandioos audio commentaar van Goldsmith.Zijn commentaar voor Hollow Man valt in het niets. 4.5 sterren

Futuristische scores van Goldsmith kunnen werken, zie Planet of the Apes. Ook kunnen ze niet werken, zie bv Outland.De score van Runaway past in die laatste categorie.De jaren 80 was het ''hoogtepunt'' van Goldsmith met synthesizers, vooral midden 80'.Runaway werkt niet door gebrek aan inventief gebruik van de synthesizer.Bepaalde elementen hadden beter gecombineerd kunnen worden met orchestraal om het nogal holle karakter van de score weg te ruimen voor een gedeelte.Maar de componist maakt die keuze niet,wat aanvaard mag worden, maar het resultaat is middelmatig.
2.5 sterren

Na de eerste film met Alexander Courage's thema van de serie en
The Final Frontier met een religieuze laag, waren beiden zeer goede van Goldsmith. Horner was verantwoordelijk voor een van de meest opwinde actie tracks van een Star Trek film ooit; te horen tijdens de tactische strijd van een relatief lange tijd met Klingons. Na een een tv-componist voor Generations ,de overbruggings film en score. En daar was Goldsmith weer met First Contact, zijn derde. Hierop deed hij de rest van de serie, die nu jammer genoeg niet voortgezet te worden als in filmreeks. Maar wie weet, alleen Goldsmith kan het niet doen. Echter bij First Contact componeerde zijn zoon Joel zo'n 22 minuten additionele score, gezien over de complete score. Laat zijn zoon een volgende maar doen. Nog meer dan de andere score is deze meer actie dan ooit tevoren. Gevolg: waarschijnlijk de beste actie track ooit voor een Trek score getiteld Red Alert.

Het Klingtom thema keert terug voor Worf tijdens zijn heldhaftige daden, Goldsmith's thema van de allereerste en heel belangrijk een thema voor de Borg. Dat oogt als een etherisch synthesizer geheel wat de muzikaal hun gedaante omschrijft als het ware met hun taktieken en alles. ''Main Title/Locutus'', verdeeld in twee delen, is het Locutus gedeelte gecomponeerd door Joel. Hierin duikt het Borg thema voor het eerst op. De vraag is echter of men hier uit kan opmaken dat het door hem origineel bedacht is... 4.5 sterren

Na twee Horner's en een enkele Rosenman score voor Star Trek, keerde Goldsmith weet terug. En dat levert een begrijpelijke, maar ook zeer curieuze score op. Het thema wat hij schreef voor de eerste is nu gecombineerd met het Courage stuk van de serie, het Klingon thema keert eindelijk weer terug. Goldsmith gebruikte nimmer het hoofdthema in een actie stuk, maar hier overtreed hij deze regel, ook al zijn het maar enkele korte aanduidingen. Echter het verschil en de extra kwaliteit ligt in de vraag over God in de film, wat zorgt voor half om half religieuze stijl in Goldsmith's werk. De score stukken voordat Kirk ook maar een glimps van de gedaante van God opvangt zijn naarmate de score vordert steeds intrigerender. Maar dan maakt God zich bekend en wordt al het opgebouwde door Goldsmith met de grond gelijk gemaakt, want de heer is kwaad en toont de zonden! Benoemswaardig is ook een echt ''final frontier'' gevoel dat deze score kenmerkt, daarvoor is deze misschien ook wel het meest eenzame en tegelijk intieme. Het geen wat Goldsmith componeerde voor de atiteling is praktisch letterlijk terug te horen op dezelfde plek in First Contact. 4.5 sterren

Een goed verhaal wordt het als je de componist samen laat werken met regisseur Joe Dante, neem de twee Gremlin films.The Burbs is nog lyrischer en complexer en briljanter in het overbrengen van zwarte humor.Een nogal aparte film over een man die buren heeft die wel heel vreemd zijn.Een simpel gegeven geschets met die flinke dosis zwarte humor.Vol nachtmerrie elementen, het orgel en kolderieke thema's. Een thema in de trand van Patton, is er een militaristisch trompet thema voor een van de buren, niet geheel toevallig een militair.Er is een merkwaardig western thema.Veel eerder werk van Goldsmith komt weer aan bod: het thema voor de buurt lijkt verdacht veel op Poltergeist, neem ook de stemmen.De wisselende sferen zo kenmerkend voor een komedie, zijn hier grandioos gebalanceerd.De componist overschrijdt en verlegt zijn grenzen met als resultaat een van zijn beste scores.

Een klein aantal exemplaren zijn uitgebracht, zo'n 1500 slechts.Het lijkt erop dat de score een bepaalde klassieke status hierdoor heeft gekregen, wat wel vaker het geval blijkt te zijn met beperkte oplages van een specifieke score.Samengaand met de kwaliteit van de score zelf, iets wat niet te missen is.Een ieder die een origineel exemplaar heeft mag zich een gelukkig mens noemen.Desondanks onbreekt er meer dan genoeg score stukken (de bootleg telt 33 tracks). 5 sterren

The Blue Max toont weer aan waarom Goldsmith in principe gaat voor een efficiente spotting, waarbij hij tracht niet al teveel score te componeren. In de film komt vooral de score pas echt aanbod tegen het eind aan. Bij de allereerste opstijging van Stachel zou je een heroisch thema verwachten zo rond het moment dat hij plaats neemt in zijn vliegtuig, en opkijkt naar iemand in de verte. Hij wacht totdat het vliegtuig op het nippertje staat echt net boven de grond te vliegen. Ook dramatische nadrukkelijk in diens korte effectieve manier is kenmerkend voor sommige delen score. De stuntvlieg sessie tussen Stachel en zijn grote rivaal, ontaard in diens opponent crashend tegen een stuk van een chateau. Op deze botsing reageert Goldsmith met een korte blarend koper secties gedeelte van het orkest. De verrassing zou uit zijn gebleven indien de spanning vantevoren al zijn opgeschroefd door muziek te gebruiken, uitmondend in de climax. De keuze is absoluut meer schokkend en effectief.

Werkte wederom weer samen met Schaffner, die Goldsmith op de set liet rondwandelen in Wenen. Ergens midden in de opnames riep hij de componist bij hem om eens naar wat Waltzen te luisteren. Eerst begreep hij het niet, maar het was deze voorzet die hem in de goede richting duwde. Natuurlijk ging dit klinken als Strauss en Wagner (iets anders waar de regisseur op aandrong), maar het is bewonderingswaardig hoe Goldsmith ook bij deze score weer zijn eigen stijl bleef hanteren. Lieberman's zoektocht wordt dus continu begeleid door die heerlijke waltz, terwijl Hitler cloner Mengele een zwaarder thematische dreiging meekrijg door een een kort herhalend motiefje. Hiernaast is het puur Goldsmith en wat voor een! Een van zijn meesterwerken zonder twijfel. 5 sterren

En alsnog voor weinig gekocht; een schamele 2 euro. Prachtwerk van Goldsmith, maar ik moet concluderen dat de duistere, lugubere sfeer minder aanwezig is. Het 6 notig motief is een goed bindend middel door de score heen. De vrijwel unanieme (grandioos) positieve kritiek overal verbaast mij niet, maar persoonlijk is het toch wat minder interessant. 4 sterren

Along Came A Spider (2001) was een middelmatige Goldsmith score, er kan hetzelfde gezegd worden van The Last Castle.De componist gaat op de patriotten tour, met af en toe wat zeer goed uitgevoerde stukken door de kopersecties.Genoemswaardig is de track ''September 11, 2001''.Terwijl deze aanvallen hadden plaatsgevonden besloot hij een thema te vervangen voor dit thema als eerbetoon aan 9-11.In mijn geval zorgde dit voor nog een rare bijsmaak en vond het niet bepaald geschikt op deze score uitgaven staan (toegegeven het past wel bij zijn voor de rest patriot-getinte score).Extra aandacht voor de hemelse trompet solo's van veteraan McNab.Maar als geheel teveel saaie stukken.2.5 sterren

James Newton Howard hield het met The Fugitive grotendeels bij suspense, Goldsmith moest iets score voor een vervolg dat veel meer actie benadrukt dan thriller.''Nuggets & Bullets'' opent groots met de kopersecties, percussie en violen.En meteen die eerste track geeft aan wat volgt: veel door percussie gedreven tracks, met de kopersecties en trademarks als de laagspelende piano met hoge viooltonen en onvermijdelijk synthesizers eens in de zoveel tijd.''Swamp Search'' is de uitschieter.Vreemd genoeg, of eerder begrijpelijk genoeg, weet de componist af en toe ook niet meer precies wat nieuws hij zou kunnen schrijven.Er is een heus linksysteem te maken van waar welk motiefje is gebruikt. Neem nu het motiefje wat de actie benadrukt in U.S. Marshals wat al in dezelfde periode kenmerkend was voor The Edge,Insurrection,
Deep Rising en Air Force One.Vooral die laatste is door energiek gebruik een van de betere.Goldsmith kan verweten worden niks energieks te hebben geschreven voor Marshals, misschien enkel ''Swamp Search'' en de zinderende climax ''Free To Go''.
3.5 sterren

Slim samengestelde score van het beste van het werk van Goldsmith, Horner en Goldenthal. Dat Goldenthal minder present is, is simpel te verklaren. Zijn praktisch themaloze score zou bleek afsteken bij de thematische werkjes van de 2 andere op dit album. De nog meest makkelijk in het gehoor klinkende tracks zijn er wel opgezet. Horner ook maar 3 tracks. Alles bij elkaar is het het meest thematische werk, wat zo een perfect geheel vormt.Leuk feitje is toen er uiteindelijk een Resurrection kwam, John Frizzell van alle 3 wel iets mee pikte.

Jesper Kyd schreef al ruim 20 jaar terug scores voor games, maar heeft vooral recentelijk flink aan de weg getimmerd met onder andere de Hitman serie. Deze genoemde serie was vrij spectaculair, wat ook gezegd mag worden van Freedom Fighters. De grootste troef is hier het Hungaarse radio koor, wat Kyd mede gebruikt voor het grootschalige epische geluid. Dit Russische zingend koor en solo koorleden geven Freedom Fighters een echt hart. De manier van hantering komt zelfs terecht in de kwalitatief hoge regionen van Kenji Kawai scores als Avalon. Kyd zorgde ook voor een prachtige zelfde balans tussen atmosferische klanken en hallucinerende, epische, operachtige geluiden. 4.5 sterren

Vreselijk jammer. Als je dan van de Dogme regels afmaakt door speciaal muziek te laten maken die niet terplekke als achtergrond muziek wordt gebruikt, laat dan componisten een score schrijven als je toch bezig bent. Maar nee Suzanna Bier wilde liedjes en Leisner en Brinck mochten dat met hulp van de stem van Anggun doen.

Eens in de zoveel tijd waag ik mij eens aan iets buiten de grens van die pure filmmuziek, echter altijd nog met een link met filmmuziek. Bij Jocelyn Pook was dit haar score voor Eyes Wide Shut tot nog toe. Dit is werkelijk een overdonderend album van de klassiek geschoolde componiste. Ze verkent de grenzen en lijnen van wereldmuziek, en een variatie aan mixen tussen verscheidene culturen met veel samples van traditionele chants, gebruikt instrumenten van de sitar tot aan een doodgewonen viool. Ook keert ze regelmatig de zaken om, zoals bij Eyes Wide Shut met het Sanskrit taalgebruik achterstevoren. Bij Red Song wordt Verdi's Requiem in de mix achterstevoren gegooid in de mix van samples van vocalen en violen. Dit is zomaar een voorbeeld van de ingenieuze ideeen die Pook zeer duidelijk heeft en ook totaal benut in haar werk. Als wereldmuziek keert ze richting de hoek van Lisa Gerrard en tevens haar Dead Can Dance, terwijl het ook new age achtig als Enya is en daarnaast ook Ligeti trekjes heeft en soms door het sample gebruik een beetje Nusferati Ali Khan. Maar dan is de beschrijving is nog geen eens duidelijk, maar geeft in ieder geval aan wat voor iets unieks het wel niet zou moeten zijn. 5 sterren

Hisaishi's werk is heerlijk rustig, met jazz en prachtige tracks.De film daarentegen schijnt (nog niet gezien) een bijzonder hard portret te zijn van een stel Yakuza leden en een verhaal daarom heen.Dat contrast van hard geweld tegen mooie,rustige composities zal als een emotionele meetrektocht werken in de film.Tevens kan je zeggen dat de componist deze stoere figuren nu afschildert als een stelletje watjes.Typische relaxe jazz tracks komen voorbij, een combinatie van prachtige klanken van het orkest met drums.Meest uitspringend is de opkomst van de funky geluiden in ''One Year Later'', met Latijnse invloeden ala Dave Grusin.Toch speelt ook een andere track een voelbaar belangrijke rol; ''Wipe Out'', met opzwepende violen. Sfeervol, rustig, emotioneel genietbaar. 4.5 sterren

Nou schande zeg dat jij dan nog geens eens Sonatine hebt toegevoegd... Oftewel er is nog zoveel wat erop kan

Dolls dus. Hisaishi pakt inderdaad weer uit met toch tamelijk minimalistisch gebruik met lichte aanvullingen van synthesizers. Dit is hoogst waarschijnlijk een van de meest bevredigende ervaringen voor zo'n korte speelduur. Melancholieker dan enig anders werk wat ik van de componist, maar tegelijk dat rustige en vredenlievende, intieme en dromerige.

Toch de beste score van de man. 5 sterren

Die aanzwellingen gebruikte ie zo ook weer voor Mononoke Hime. Het melancholieke in deze score is van het hoogste en donkerste soort wat de componist zo'n beetje ooit componeerde. De toevoeging van de harmonica is hierbij uiteraard weer de verwoording van de eenzaamheid van het karakter. Het thema geeft eigenlijk al bloot dat het nooit goed zal aflopen en toch er is een sprankeltje hoop voelbaar in de score, wat zorgt voor toegevoegde spanningsboog als het ware.

Het is begrijpelijk dat de aanzwellingen teveel kunnen zijn, maar de overmanning van emotie is veel effectiever op zijn plekken, dan wanneer het ingetogener was geweest. Dat het zo op het eerste gezicht gerechtvaardiger aanvoelt bij projecten als Hime. Hoe dan ook de emotie springt hierdoor effectief erg hoog op. Ga toch van 4 naar 4.5 sterren

Magistrale Hisaishi score voor een Kitano film, en ook meteen de vrolijkste. De 2 a 3 thema's zijn oorverblindend mooi, met uiterst bekwame arrangementen door de score heen. Zijn ingevulde instrumentatie is ook weer uitermate delicaat, met voornamelijk piano en viool, beiden dorgaans verlichtend bespeeld, en zo zelfs in iedere variatie van een thema prachtig. 4.5 sterren

Prachtige score van Hisaishi vol rijkdom van het nieuw Philharmonisch orkest van Japan, waar hij enorm goed over te spreken. Heel veel mooie thema's die goed de emotie verbeelden die Miyazaki Hayao voor ogen had. Naast Sakamoto achtige orchestrale stukken is het vooral de intimiteit van de piano die het alles zo sterk doet overkomen. Joe Hisaishi in samenwerking met Hayao is al evenveel Hana-Bi als Hisaishi met Kitano (aan bv. Hana Bi )

Tweede samenwerking tussen Hisaishi en Kitano. Weer zo'n relaxte, sfeervolle score met de lichte toon die verlichtend werkt in het universum van de harde gangsters. Hisaishi houdt van melodie, maar ook van ritme. Sonatine bevat diens fijne, vertrouwde stijl waarbij een piano melodie herhaalt wordt en emotioneel wordt verrijkt door andere instrumentatie. Lichte percussie bepaalt vaak ritme, waar Hisaishi mee aan de haal gaat in soms heerlijke lange, uitgespannend stukken vol kalmte, waarin hij tracht te experimenteren. In dat laatste slaagt hij dan ook meer dan. 4.5 sterren

Niet persee de beste, maar kon niet anders als als een blok van voor de grote mate van charme van deze Hisaishi score. Vrolijkheid in het kwadraat in vergelijking met andere Hisaishi's, met een dosis liefheid waar zijn andere werk niet aan kan tippen. Maar juist hierdoor wat beperkt in de emotie, waar andere op andere ook rijker klinken en complexer zijn.

Wat veel niet weten is dat John Williams zijn score werd afgewezen. Toen nam een jazzmuzikant het over. Niet zomaar een, nee de zeer goede Joe Jackson. Van al zijn films die hij deed was dit zijn grootste. Diens score geeft er goed de typische jaren 40' weer met uitermate boeiende jazz. Carmine Coppola, de vader van Francis Ford, componeerde extra score voor Tucker. Eerder deed hij al hele scores voor films van zijn zoon als Gardens of Stone bijvoorbeeld.

Geweldige ode aan de spaghetti western muziek. Kraemer's muziek blaast je op momenten uit je stoel. Vooral geweldig is zijn gebruik van castagnets, gitaar en koper in combinatie met het orkest (veelal spannende strijkers), wat samen een heel intens en energiek geluid oplevert. Vooral bij die langzame achtervolging tussen die auto's in met de grandioze dreiging is het een unieke combinatie. De timpani dreunt ook flink na op momenten en is ook heerlijk sinister. Tergend spannend en best frisse score.

Joseph Deluca componeerde een overgroot gedeelte van de Hercules serie en Kull is zo'n gelijkwaardig project met nu de zoon van Jerry Goldsmith als componist. Merkwaardig is de gekozen instrumentatie met een combinatie van veel rock elementen tegenover orkest elementen. Wie dit niet weet zal wellicht verbaasd zijn, want het begin gewoon zoalsje zou verwachten met een heroisch thema voor Kull, uiteraard door koper elementen uitgevoerd. Als dit niet anders is dan Deluca... Overigens krijgt het orkest steeds meer de overhand en toont Goldsmith dezelfde avontuurlijk capiciteiten als met Stargate aangetoond. Overigens is zijn werk voor verscheidene series vaak wel zeer de moeite waard en steekt altijd wel boven de middenmoot uit. 4 sterren

David Arnold's werk werd opnieuw gebruikt door Goldsmith, Band, MacCarthy en Kliner voor verschillende afleveringen van de serie. Allemaal genoeg ervaring met tv series en het bewerken van een eerder bevestigd thema. McNeely deed dat bijvoorbeeld met zijn werk voor zijn Star Trek: Generations score. Kliner hielp Arnold later met Wing Commander. Goldsmith lijkt nog het meest zijn eigen draai eraan te geven.De 2001 uitgaven bevat suites van de verschillende componisten. 4 sterren

Zeer meeslepende score schreef die Söderqvist voor Brødre. Opgenomen met het Londonse Philharmonisch orkest, met enkel een Deense viool/cello speler van buitenaf. Het gerucht gaat dat Jesper Winge Leisner meeschreef aan de score, echter niemand kan dit bevestigen. Sprak Söderqvist al een tijdje terug via de mail en heb nu nog even enkele vragen ingestuurd. Sympathieke vent, en ook zeer vakkundig in zijn werk!