Een nieuw indringend Söderqvist meesterwerk! De componist gaat uit van een traditioneel Indiaans gekleurde score met Westerse elementen. Daarbij laat hij continu, terwijl Jacob in Denemarken is, doorschemeren in de score dat hij daar nog steeds is om het geld te krijgen voor de Indiaanse weeskinderen. Dat gaat gepaard met Westerse elementen. Weloverwogen en diep melancholieke muziek. Opvallend ook hoe de wat meer electronische elementen grandioos samengaan met orchestrale middelen; het klonk erg fris. Bij Brødre deed hij dat ook al zo. Eindelijk weer eens iemand die ik aanjuich om vooral meer theme songs in samenwerking met iemand te doen. Bij Brødre deed hij dat ook al zo. 5 sterren

Ik herkende er vooral veel van de componist zelf in. Ongelooflijke combinatie van horror en drama, met sublieme thema's. Ook het gebruik van een bass waterphone en de welbekende ambient elektronische middelen dragen enorm bij aan de sfeer en klinken bovendien verfrissend. Natuurlijk een aanrader voor iedereen die de film of componist goed vindt.

Interessante score van Soderqvist voor een film van Susanne Bier. Nog niet het niveau van eerder en later werk, maar toch erg goed. De elektrische gitaar die op wat vreemde wijzen gebruikt wordt, lijkt te schetsen hoe de vader eindelijk volgens zijn ware aard begint te leven. De klanken zijn vaak van losjes van toon. Helaas voor nu het beeld wat ik heb, na niet veel van de film te hebben gezien.

Johan Söderqvist weet als geen ander orkest en elektronische samples tot een organisch geheel te smeden. Vaak ook met inventieve muzikale ideeën. Voor Tannöd wist hij een treffende combinatie te vinden tussen barok instrumenten, samples en orkest. Tevens zit er een religieus tintje aan door het gebruik van koor(samples). Hij maakte een koorbibliotheek met daarin akelig klinkende stemmen, die zeer effectief bleken te zijn binnen deze duistere score. Maar er zijn ook tal van subtiele, meeslepende en vooral kleine momenten. Het hoofdthema kent zo een korte, doch prachtige uitwerking van het thema in Tannöd II. Ook mooi is het hergebruik van een (belletjes) thema van DeUsynlige, wat de regisseur graag wilde gebruiken voor de film. In variaties past het uitstekend binnen de wereld van Tannöd. Söderqvist blijft verbazen met ieder nieuw werk.

Fantastisch emotionele score, met al van prachtige momenten. De dinerscene is onvergetelijke mooi, met trage muziek (The Glass) zoals men die kent Efter Brylluppet. Dat soort momenten sluit ik voor altijd in mijn hart. Toch is het niet een meesterwerk, wat het met gemak had kunnen zijn. Dat heeft toch te maken met de thema's, gecomponeerd door Santaolalla, die niet helemaal naadloos erbij aansluiten.

Al bij de enerlaatste Bond score wat Barry toen uiteraard nog niet wist, kreeg hij weer een dosis energie en maakt Bond wat ruiger (ook al is het slechts een elektrische gitaar die daar voor zorgt). Op een of andere manier lijkt het bij Max Zorin te passen, maar is vooral gebruikt voor Bond zelf, of ie nu in de achtervolging is of ergens een flink partijtje aan het matten is. Hierop zou een van de absolute meesterwerken van Barry volgen: The Living Daylights. Een van de heren van Duran Duran was een enorme Barry fan en vond het dan ook geweldig om samen te werken. Hun compromis voor de titelsong vond zijn weg ook door de score heen, wat helemaal een compliment geweest moet zijn.

Na oa. 4 Bond scores was dit een van de score waardoor Barry zo bekend is. Had hij nooit Bond gedaan, was dit misschien wel zijn meest bekende werk geweest. Zijn relatie met films in Afrika zorgde altijd voor spektakel, in verschillende varianten. Out of Africa is zo'n eentje waar je eigenlijk kan je horen dat deze van Born Free afgeleidt te zijn. Alhoewel zijn Zulu score uit 72 veel meer gemeen heeft met deze uit 1966.

Won een Oscar, ook eentje voor beste song waarbij een ander tekst toevoegde aan het thema, te horen in de film helemaal aan het einde. Goede muzikale achtergrond is al een sterke basis voor een song, en zo irritant is het nog geen eens. Die song won nog vele prijzen, waardoor Barry nog extra in de schijnwerpers kwam te staan. Geschreven met Don Black, met wie hij ook aan sommige Bond songs werkte.

Dit is de Barry die jaren 60 in zijn macht had. Tevens de periode waarin hij het meest grensverleggend is geweest. De muzikale reis is er niet zo zeer eentje van het mooie landschap, maar eentje van de emotionele toestand van het dier Elsa. Het thema verandert naarmate de man en vrouw die haar en andere opvoeden probeert weer wild te krijgen. Haar eerste daden zorgen voor een lichte heroiek, maar haar pogingen om prooi aan te vallen vervallen in speelse gebaren. Dat speelse doet Barry ook heel mooi met licht wankelende orchestrale melodieen. Als eenmaal het echte gevaar komt maakt hij plaats voor een meer gevaarlijk geluid ala Zulu.

In de film werkt het adembenemend mooi, maar er zit een maar aanvast eenmaal op cd luisterend. Zo kunnen sommige andere scores als Dance with Wolves veel terug gaan naar thematisch werk, zo is dat ook bij Born Free. Maar iets teveel. 4.5 sterren

John Barry staat in het algemeen bekend om zijn hoorns en trombone stijl, hier ook weer nadrukkelijk aanwezig. ''John Dunbar Theme'' is een hoogstens memorable thema met prachtig gebruik van hoorns. Overigens gaat mijn voorkeur uit naar een romantisch getint thema ergens in het midden van de score. ''The Buffalo Hunt'' is een van de weinige momenten dat het ritmisch wordt. Resultaat is een mooie score met overwegend rustige muziek om bij te kalmeren. 4.5 sterren

Lange tijd, net als de film, nogal links laten liggen recentelijk. Na een lange periode erachter gekomen dat dat wel onterecht was. De spotting van Barry is wel zeer goed op momenten. Een ieder zal moeten zijn opgevallen hoe hij vaak gevechten muziekloos laat, omdat hij vond dat deze zo veel spannender waren. Zo'n overduidelijk geval in Diamonds are Forever is de autoachtervolging door Las Vegas, waarbij de gierende banden uitstekend de klus kunnen klaren. Bij de maanbuggy, waar wel score bij zat, zou ik liever niet weer een variatie op het thema gezien willen hebben.

Barry besloot zelf naar Michael Apted toe te stappen voor het score van Enigma.Toevallig genoeg had Apted Barry ook al op het oog. Voor een gedeelte vanwege zijn achtergrond als Brit en omdat hij enkele bombardementen had meegemaakt.Overigens was dit ondanks het toch redelijk routine-matige resultaat, een bijzonder Barry score. Hij werd gek gemaakt met het zowel moeten bevredigen van het ''jaren 40' gevoel'' als meer in de moderne tijd qua energiek en avontuurlijke stijl.Maar de componist kwam eruit. Het tweede punt was dat de score in het Concertgebouw in Amsterdam werd opgenomen in november 2000.Dat was het probleem overigens niet, hij moest nu ineens samenwerken met een orkest wat hij niet kende.Barry werkt namelijk al jaren met vertrouwde gezichten in een vertrouwde omgeving.

De piano en viool staan centraal voor de score. Het liefdesthema is uitgevoerd door enkel de piano.De echte uitschieters zijn de tracks waarn de kopersecties voor de dreiging en spanning zorgt.''The Convoy'' is een enorme goeie track die die dreiging zo goed weergeeft.Maar nergens wil Barry voor verwondering zorgen, het klinkt dan ook als een routine klus, zoals al eerder gezegd.Mooie thema's, aardige sfeer, aardige score.3 sterren

Met weinig budet gemaakte onafhankelijke film kreeg een intieme score van Barry. Doch soms tegen het melodramatische aan, is de muziek kleinschalig en puur gericht op een gerichte zachte emotie. Vooral toendertijd een unicum binnen zijn carriere en misschien nog wel steeds. Vrij van alles behalve een zacht spelend orkest en een meeslepende grimmigheid. 4 sterren

John Williams was overwogen voor deze film, hoe merkwaardig dit ook klinkt. Op zich geen slechte keuze aangezien Williams erg klassiek componeert, wat een enorme verandering zou zijn tegenover Dr. No. Producent Brocolli had nog steeds de belofte staan met Barry (zie ook Dr. No ). Overigens nam Lionel Bart de titel song voor zijn rekening, wie dit ook weer was belooft door een van de producenten. Inwezen is Goldfinger dus Barry's eerste volledige score en song werk (alhoewel de song qua tekst niet van Barry was). Barry ging zo'n 2 weken naar Istanbul waar ze op lokatie aan het schieten waren en keek daar heel diep in het glaasje aan verscheidene bars. Dat noem ik de sfeer proeven van de film!

Belangrijk is dat Barry voor From Russia, in tegenstelling tot Dr. No een vol orkest had. Toendertijd bij de eerste Bond deed hij nog dankbaar beroep op het nagalmen in de studio, zodat het de kleinere bezetting grootser leek doen voorkomen dan die werkelijk was. Nu was dit gelukkig niet nodig. Het Bond thema werd nu in een variatie aangebracht met een militaristisch karakter, hard percussief en blarend koper als de hoofdmoot. Het avontuurlijke, gevaarlijke karakter van Bond was daarmee gevestigd, waar tegen in de variatie ook een een romantisch karakter was, ingevuld door zacht viool gebruikt.

Barry was Bond nu helemaal meester en dat is duidelijk te horen. Er stond heel wat op het spel; bewijzen dat hij een volledige Bond kon scoren. En waar gemaakt dat had hij het. 5 sterren

De blaasinstrumenten die al in de titelsong zo prachtig klinken, vormen het hart van deze ultieme Bondscore. Aan Fort Knox gekoppelde tracks bevatten militair-achtige thema's, vooral ''Dawn Raid on Fort Knox'' is zinderend. Vele jaren later is er zo nog een verzamelaar uitgebracht onder de naam ''Bond Back in Action, wat natuurlijk een niet helemaal correcte keuze is. Eerder Bond Back in Action Again II zou goed gestaan hebben (tenminste naar mijn weten is er geen andere score waarin een track die naam draagt, of ik wordt oud). 5 sterren

Een van de mooiere scores van Barry, omgegoten in een spectaculaie suite voor de cd uitgaven. Zoals vast met wel meer scorefans, was het verbazingwekkend om erachter te komen dat de ene echte Barry track een 25 minuten durende suite was.

De suite kent een onvoorstelbare mooie langzame progressie van lichte dramatisch muziek, met een soms wat sensueel karakter. Een vrij reguliere score van Barry, die toch erg raakt en een ontspannende ervaring is. 4.5 sterren

Barry verliet het bruisende Londen van de jaren 60' voor zijn eerste score overzees in Amerika. De filmstudio wilde geen stijve Brit, de regisseur wel. Deze nam het dan ook voor de componist op, met gewenst resultaat. Zijn neiging tot vernieuwing in instrumentatie bleef jaren aanhouden, maar met King Rat nam hij voor het eerst de cimbalom in zijn armen, oftewel het steelharp-achtige Hongaarse/Italiaanse instrument. Dit werd een van zijn trademarks die hier nog experimenteel werd gebruikt. Naast het simulatieve geluid van de cimbalom door een gitaar werd dit gemixt met echt cimbalom gebruik.

Dit laatste waarom gaan voor zo'n mix? Barry had het moeilijk voor deze eerste in het buitenland, mede dankzij zijn gebrek aan ervaring met een andere werkwijze. Hij leerde dat niet alles en iedereen moest vertrouwen en altijd alles moest nachecken. Neem de omgang met de orkest contracteur, van wie mij de naam even niet te binnen schiet. Barry kwam bij hem aan met het idee van de cimbalom en deze zei dat Barry zich geen zorgen hoefde te maken, hij had de perfecte speler klaar staan. En de componist had het geweten toen hij de eerst dag van de opnames van de score nog nooit had opgenomen, de speler zou nog geen eens ''Barry'' spellen , laat staan zo'n instrument bespelen. Het korreltje zout was ook zoiets waar hij vanaf nu rekening mee moest houden.

Maar de persoon verantwoordelijk voor het inhuren van het orkest was meer dan iemand die zomaar wat deed, hij had DE kalender. Barry kwam tijdens zijn aankomst bij deze aan in het kantoor, waar een kalender hing. Niet zomaar eentje, nee, eentje met mooie, misschien iets te schaars geklede dames. Dat maakt het niet moeilijk om een beeld te kunnen vormen bij de man. Die vond het vreemd dat Barry niet zo weg was van de kalender als andere. Het was namelijk zo dat dit er een was met vrouwen die speciaal voor medewerkers van de studio beschikbaar waren. De contracteur legde uit dat als meneer Barry miss july wilde na het journaal, op zijn hotelkamer met een fles champage dan kon dat. Wat moest Barry hier van denken, een open mond volgde... De ander wist het wel die kon zich weer keren naar het oordeel dat Britte stijve harken waren. Waarschijnlijk had Barry in die tijd al meer vrouwen dan van die ene kalender gehad in een week tijd, zo was hij vaak op jacht in Londen met oa. Michael Cain en Terence Stamp.

En de cimbalom, die werd zoals gezegd een van trademarks. Meteen bij zijn volgende, The Ipcress File , was het alweer kassa.

4.5 sterren

Mercury Rising is een aardig bevonden score. Veel kritiek op Barry's verkeerde aanpak, het in herhaling vallen en meer van dat soort zaken.Het is dat bijna een stukje Bondscore in ''Art& Simon'', de instrumentatie en sfeer doet aan Dances With Wolves denken, dit is hetzelfde als The Scarletter, dat was al te horen in Zulu... Enigma, dat is er eentje van de laatste jaren die pas routinematig is! Maar het gaat natuurlijk allemaal om smaak, maar toch.De film vele malen gezien, slechts enkel en alleen voor de score.

Het hart van de score is het thema voor de autistische Simon.Deze jongen wordt verwoord door een prachtig piano, viool en fluit thema, erg simpel van opzet. Emotioneel sterk en berust op een simpel kinderthemaatje.Hier werkt Barry zich al tegen de film in het harnas. Hij centreert zijn score niet op het spanningselement maar op het emotionele element van een jongen die een band krijgt met agent Art.En daar is niks mis mee, was het niet dat het in de film alles tegenwerkt. Barry schakelt het thema dan ook vaak weer in, herhaling alom, maar het blijft raken. Dit thema maakt een aantal variaties door; de gewone versie als in ''Simon's Theme'', als iets aangevulde voor de aanvulling in zijn leven van Art (''Art&Simon'').
Die laatste track wordt buiten het thema aangevuld met een jazzy stijl.

Dan zijn er enkele ''suspense'' tracks.Gevaar en suspense verwoord de componist door een cliche hoge piano toon, vaak in scores ook gebruikt door snel een paar tonen omhoog te gaan op de piano.Het probleem met de te korte actiescenes is, dat er weinig ruimte is om iets te ontwikkelen. Een klein knik en de kalmte is er haast alweer.Barry graaft zijn muziek in op deze momenten, vaak niet luidruchtig koper uitbarstingen. ''Barrel Kills Parents'' is er zo een.Liefelijk klinkt het haast, met een enkele hint van gevaar. Oh jee er is een gevaarlijk iemand in de buurt. In de film blijft het daar niet bij; Barrel vermoord de ouders. De componist moet gedacht hebben: oh nee niet weer die standaard manier. Nou vooruit kort de piano dan.En het klinkt dus erg onorthodox bij die specifieke scene.Pas bij ''Rooftop Arrival'' en ''Death of Kudrow'' komen er wat orkestuitbarstingen bij kijken. Nog steeds niet dat-gene-wat-van-de-componist-verwacht-wordt. Ik zie regisseur Becker al zitten: ''Ok John, nu bouw je naar een climax toe als met de pyramide techniek (het opbouwen van motiefjes boven op elkaar; naar een climax toewerkend dus). En Barry denkt: je kan mijn rug op. Toch is er een stukje percussie te horen en wat opwinding maar de componist houdt vast aan zijn ideeen, vooral berust op emotie.

Met Barry's aanpak van die actiestukken was de studio niet tevreden en riepen de hulp in van Carter Burwell.Hij moest enkele korte snelle actie stukjes schrijven, op vrijwillige basis. Blijft vreemd moet hij gedacht hebben: actiestukken schrijven terwijl dit tegen de emotie van de score van Barry werkt. Dus besloot hij in soortgelijke stijl deze stukjes te scoren.Aangezien dit last minute werk was en het nog even snel wat extra stukjes schrijven door een andere componist, kreeg hij geen credit. Ghostwriting heet dat ook wel.Maar betaald kreeg hij er wel voor. Geen enkele seconde hiervan is op de officiele score uitgaven terug te vinden (alhoewel ''Rooftop Arrival'' op bepaalde fronten erg op Burwell kan lijken).

Het eindresultaat van Barry's score is intrigerend emotioneel.Het thema van Simon is er een om bij weg te dromen.Van begin tot eind, ook met de enkele spannings stuiptrekkingen in, een geweldige score. 5 sterren

Barry's score wordt eigenlijk compleet overschaduwd door Everybody's Talking van Harry Nilsson, althans volgens het reguliere publiek. Barry werkte zich een weg om de songs heen en vulde een mooie leegte. Deze leegte werd die van Joe Buck, wiens dromen toch niet uitkomen, en de componist schreef voor hem muziek die erg claustrofobisch en eenzaam aanvoelde. En daarbij werd de score geschreven in een soms wat pop-achtige Barry stijl, die hij ook zo nu en dan tentoonstelde. Met bij tijden ontroerend modharmonica spel van Toots Thielemans. Dit was zijn grote binnenkomst en maakte hem in een klap befaamd wereldwijd. Later volgde pas Turks Fruit en zijn kwaliteiten waren zelfs in de Sesamstraat leader muziek te horen! Maar een hele mooie en een van de betere van John Barry is het niet. 3.5 sterren

In You Only Live Twice was in principe voor het eerst de viool zo overheersend (wat uiteraard later ''standaar'' zou worden). ''Bobsled'' is zo'n track waar moed voor nodig was, een herhalend stukje met synthesizers, wat mij eerst totaal niks deed. Tevens is dit de score die met een emotionele gebruik van de violen, de meest treurige is. 4.5 sterren

Zeer goed gewaardeerde en bekende score van Barry. Won er een Oscar voor tevens. De Barryiaanse stijl is zo herkenbaar, een stijl die je kon verwachten als je Barry inhuurde. Zie zo van Born Free tot aan Dances With Wolves. Hij blaast het vrije en grote gevoel van Afrika extra op met de kopersecties. Daarnaast is er het zoete, weelderige geluid voor romantiek van de vioolsecties van het orkest. Over het geheel meeslepend emotioneel. Hetgeen wat de score vooral communiceert is dat frisse wind gevoel als je aan het strand wandelt met zonsondergang, maar dan in Afrika. Naast Barry zijn score was er plek voor muziek van Mozart, tevens stukken die zorgen voor een uitstekende symbiose. 4.5 sterren

Na het succes van Bond waagde producent Saltzman het erop met een de trend van spionage met een anti-held en niet speelse variant: Harry Palmer. David Niven werd enkele malen gecast als spion en ga zo maar door. Het filmen van Ipcress leek richting fiasco te gaan en dus werd regisseur Furie toen de opnames klaar waren gedumpt. De producent had de editor nodig om te weten te komen of het materiaal iets was, dat bleek zo te zijn, zelfs zeer inventief camerawerk. Componist Barry moest alles over de score via de producent laten gaan, maar daar trok hij zich niet zoveel van aan. Weliswaar in het geheim ontmoette hij steeds Furie in een Londens restaurant waar Barry oa. goede vrienden werd met Caine en Terence Stamp. Hij vertelde over zijn aanpak van de muziek en informeerde hem over welke shots wel of niet erin werden gelaten.

Barry maakte van Palmer een Europesere, ethnische spion door gepaste instrumentatie, waarvan de cimbalom hiervoor functioneel is. Zowel de eenzaam van Palmer als dreiging wordt opgeroepen met dit instrument. Geinspireerd hiervoor was door Karakas zijn werk voor The Third Man, waar daar de zither de hoofdrol speelt. Ook opvallend is hoe sterk Barry het Oost-Europees, etnisch, Londens swingende jazz en het Koude oorlog gevoel verwoven heeft in een pakkend geheel. Typische ''jaren 60 Barry''. 4.5 sterren

Moore had geen zin meer en daar was Dalton. Het was verstandig om in ieder geval Barry hiervoor gebruiken. Die zou meer dan iedere andere componist de boel op gang houden ook al was er een nieuwe Bond. Vermoed dat de serie misschien wel de das kon zijn omgedaan al eerder indien een George Martin bijvoorbeeld The Living Daylights zou hebben gedaan. Of misschien een in redelijke maten onbewust eraan bij dragen. Er is wel degelijk een sterker gevoel bij een groot gedeelte van het publiek met een Barry score. Echter de ''nieuwe'' generatie zou daar met Arnold aan het roer vermoedelijk anders over denken.

De actiestukken van de score zijn in een niet al te moordend tempo, zo ook de score. Dit valt nog meer op indien Barry electronica inzet, om zo Bonds muzikale begeleiding een modern impulse te geven. Maar montage snelheid veranderde en zo werden de scores ook steeds sneller. Zie hoe veel vluchtiger Arnold's scores voor zijn 3 Brosnan films zijn.

En die thema's Barry gebruikt er 4; Bond's thema zelf, het thema uit de titelsong wat het hoofdthema van de film zelf is, voor onze eigen Jeroen Krabbe in een schurkenthema en een liefdesthema. Genoeg materiaal om tussen te wisselen met ieder makkelijk herkenbaar als een apart segment als het ware.

Dat er wel een mankement in de score zit door de electronica is een overweging die vele kunnen maken. Toch is dit een enorm gevarieerd, intrigerend laatste Barry-Bond meesterwerk van een score.

Het is een hele mooie mysterieuze, sfeervolle score. Anders als ander, net als de film. Continue treedt het ''man with the golden gun'' thema terug, als een dreiging, ook al indirect gelinkt met deze slechterik. Zo ook als Bond Scaramanga's vriendinnetje ontmoet. Daarnaast is de grotendelen Aziatische geachte instrumentatie ook meer dan goed. De componist wisselt ook bij meerdere scenes goed tussen het mysterie thema van de schurk, en suspense volle andere dreiging. Zo ook bij de briljant gecomponeerde muziek voor de twee spelletjes in het huis. Ondanks een song, die niet zeer memorabel is, was de werking door de score heen van de melodie zonder persoonlijke koppijnzorgen. 4 sterren

Bond doet alles, en ook regelmatig onder water. Underwater Mayhem is daar een spectaculair voorbeeld van, mede omdat er nogal wat van dat soort scenes zijn. Barry neemt deze scenes op touw op een atmosfeer waterbasis die goed werkt. De tragere acties onder water zijn zo perfect en toch spannend. Koper steekt op zodra Bind bijna geraakt wordt. De klassieke manier van suspense.

David Arnold had ook een flink portie bij zijn Bondscores waaronder het beste is te vinden in zijn Tomorrow Never Dies score (Underwater Discovery). Barry's A View To A Kill onderwater score is echter alweer dunner gezaaid qua effect. Serra voor Goldeneye hield Bond toch maar op het droge met 'Dish Out of Water'. En dan is er nog Michel Legrand die Barry's perfecte stukken onderwater score van Barry namaakte voor de remake van Thunderball niet letterlijk kopieerde , maar met aanpassingen.

Grootschalig ingevulde Barry score. Het hoofdthema is een zelfde soort als die voor het eerdere King Rat. Zelfs toen al vertoonde Barry in zijn werk veel overeenkomstigheden, waar sommige mensen wellicht alleen zullen klagen over de vergelijking Out of Africa en Dances With Wolves. De Zulu score is een beetje als Mischa Spoliansky's beiden scores voor een versie van King Solomon's Mines, maar dan epischer. Spolianksy was de gene die verantwoordelijk was voor de tegenhanger van het ''indianen gevaar motief''; zo eentje voor het gevaar van wilde Afrikaanse stammen. Beiden hadden zonder twijfel niks van doen met de volk zelf maar werd een bijna gimmick achtig iets om te gebruiken. Een goed voorbeeld van zo'n track-met-rondlopend-wild-als-een-kip-zonder-kop-met-een-wild-woest-karakter is de track ''First Zulu Appearance and Assault.''
4 sterren

Het bewijs dat Carpenter als 'componist' nog wel kwaliteit aflevert in tegenstelling tot zijn films. Zijn vorige film Vampires bleek inventief door gebruik van verscheidene blues artiesten. Het echte pure synthesizer werk van vroeger is voor een groot deel verdwenen en indien het er nog is moet het regelmatig aan de kant voor de metal klanken. Er is werkelik geen stoppen aan dit non-stop spektakel. Zag de dvd ooit eens met een meer dan boeiende reportage over de opnames van de score. 4 sterren

Carpenter's scores voor de Halloween films zijn goed, en de eerste bracht wat verfrissends, wat nieuws teweeg. Tussen de eerste en tweede zit het thema in vele variaties gestoken, alsmede 3 andere motieven die samen de score vormen. Simplistisch maar effectief. Verdere delen missen de grooste effectiviteit van deze eerste nauw bij elkaar horende (film)scores. Alsnog, een compilatie hiervan.. wat moet men hier nu mee? Nimmer krijgen die het voor elkaar een goed geheel te vormen, zoals een uitgaven van slechts 1 filmscore dat wel kan uiteraard. 3 sterren

Carpenter's ''been there,heard that'' score.Toekomst visie films werden vaak begeleid door een new modern/retro synthesizer begeleiding.Carpenter is als de Amerikaanse Dick Maas, ook niet geheel onbekend met meerdere taken te doen. Het levert iets donkers op, met een zeer sfeervolle thema,maar de beats en klappers storen zo nu en dan zeer.Voor Escape from L.A. werkte Carpenter samen met Shirley Walker wat beter klonk.Ook ander later werk klonk interressanter, alhoewel er niks is wat echt revolutionair is. The Thing dat was een goeie, alleen niet van Carpenter zelf, maar van Morricone die de man nadeed met veel succes. In 2000 verscheen er nog een betere en, niet geheel onbelangrijk, langere release (28 tracks). 3 sterren

Niet meer als de zoveelste standaard komische score van Debney. Vrij zielloos, met alle bekende wilde orchestraties en hak op de tak chaos. Niettemin aardig om eens te luisteren.

Debney's meest opwindende score die ik ken! Naschokkende keiharde percussie, prachtige instrumentatie en zo hier en daar een koor om het nog bombastischer te laten klinken. Het main theme is weergaloos mooi, net als het romantisch thema. Debney weet precies een evenwicht te vinden waarbij beide elementen waardig aanbod komen. Het heeft allemaal wat weg van werk van Arnold. Harlin stond er ook op nadat hij Stargate had gehoord, dat deze de score zou doen. Dat het niet door was gegaan doet er niet toe, want Debneu heeft zich meer dan bewezen. Ook gebruik hij invloeden van Rsoza en Steiner dei in de jaren 30/40/50 piratenfilms componeerde. 5 sterren

Eenmaal aangenomen voor Hyams End of Days stond de componist voor een dilemma; het kiezen tussen een overweldigend koor of een iets andere aanpak.Dat laatste werd getracht te doen, om zo toch enigszins cliches te ontwijken.De religieuze toon wordt meer verwoord door een onorthodoxe aanpak.De goude keuze voor boy soprano Thed Lebow,beeld de eenzaamheid uit van het hoofdpersonage.Lebow viel eerder al op met zijn eenzame solo's voor Don Davis' The Matrix.Ook zingt hij dringerig en ademloos uniek tussen noten in.Hier in een 4 notig Agnes Dei motiefje, niet veel anders als Welcome to the real world van Davis.Daarbij komt dan nog een intrigerende combinatie van keelzang, Tibetaanse lange horns, de shofar, duduk en koor en de sfeer is gezet.Ook tijdens de hoog tempo actietracks kan regelmatig een koor gehoord worden, weliswaar op de achtergrond.Zo komt het dat het niet typisch Westers is, Oosters en Midden-Oosters, maar een bijzondere wisselwerking tussen deze drie.Ook Sanskrit zang is een enkele keer geintregreerd.4.5 sterren