Heerlijk concert van, wat mij betreft, de enige Yes en een van de eerste symfonische rockbands waar ik kennis mee maakte. Dat neemt niet weg dat ik natuurlijk Steve Howe en Chris Squire wel een beetje mis. Het is niet anders, maar ik ben hier toch wel heel erg blij mee! Rabin speelt fantastisch. Jon zingt weer de sterren van de hemel en, met alle respect, grumpy old man en toetsenvirtuoos Rick Wakeman is verder (bijna) geen haar veranderd. Dit is echt genieten!

Edit: en... niet te vergeten de meer dan prima spelende drummer Louis Molino III en bassist Lee Pomeroy voegen ook echt iets toe.

Ik ben geen bebaarde progliefhebber met geitenwollen sokjes in sandalen, meneer.

Haha... sorry, ik moest een beetje gniffelen bij het lezen van deze alinea.
Zag mezelf al zo zitten met oordopjes in.

On topic... hoewel van begin af aan in huis, heb ik 'Relayer' best wel enige tijd vermeden, maar kan er nu wel van genieten. Er staan namelijk ook prachtige, door Jon gezongen, stukken op. Maar met mate. Want... liever zweven dan stuiteren, behalve wanneer ik mijn dansschoentjes aan kan doen. Ik ben zelf geen fusion/jazz liefhebber, maar kan (om het voorbeeld maar weer even aan te halen) Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing goed aanhoren.

Ik vind het altijd heel lastig 'etiketten plakken', want plezierig naar iets luisteren hangt m.i. af van meerdere factoren dan alleen een bepaalde 'genre' of 'stijl'.

'Tales' reisde altijd mee. In zo'n lichtblauw platenkoffertje vol spannende avonturen en fijne toekomstdromen. Van de ene kamer naar het andere huis. En hoppa, weer terug als het liefje wederom niet zo lief bleek te zijn.

'Tales' is eigenlijk gewoon zo'n album dat een heel leven bij je blijft. Nooit raakte het ergens achter. Nooit heb ik de fysieke exemplaren verkocht of weggegeven. Immers... deze Yes is als een rugzakje vol memoires en overpeinzingen. Een bundeltje lief en leed dat je simpelweg decennialang blijft achtervolgen.

Ach ja, de hoekjes van de oude 'Tales' in dat lichtblauwe koffertje zijn wat verfomfaaid. Ze trekken krom. Maar welke oudje heeft dat nou niet? En hoewel minder vergrijsd, bevlekt, verkleurd en bekrast dan 'Close', ze is nog even indrukwekkend als toen.

En... 'Tales' reist nog áltijd met mij mee. Gelukkig maar. De laatste paar jaar op mobiele apparaten in keurige afspeellijstjes en anders is 'Tales' wel ergens te vinden in 'the cloud'.

Kortom... 'Tales' is mijn ultieme contemplatieplaat.

Zeker vandaag...

We love when we play...

(And sometimes we cry...)

Rust zacht, Alan White.

Om nog even op de 'klassieker' terug te komen...

Ik vind het zelf erg belangrijk dat een muziekstuk een mooie melodie heeft. Dat iets een bepaalde stijl of invloeden heeft, teruggrijpt naar het verleden of dat het veel of weinig prog is, laat ik meestal maar in het midden. Nou ja, als Jon Anderson ineens was gaan grunten, had ik - zacht uitgedrukt - wel even raar opgekeken natuurlijk. Dan had ik het hoogstwaarschijnlijk afschuwelijk gevonden. Maar boogiewoogie of wereldmuziek in de stijl van Yes kan best een keer heel aardig zijn. Als het maar een fijne melodie heeft.

Of een nummer nu een akoestische of een elektrische gitaar heeft, een harp of een orgel, afwijkende stijlen of invloeden heeft, het maakt mij dus allemaal niet zoveel uit. En Homeworld heeft zo'n mooie melodie. Dat is waarom bijvoorbeeld een album als Relayer mij eerder tegenstaat dan alles wat op The Ladder te vinden is. Maar wellicht dat er betere voorbeelden te vinden zijn. Al is het gedeelte van The Gates of Delirium waar het minder chaotisch wordt en Jon Anderson de sterren van de hemel zingt eindeloos mooi. Dat stuk overtreft echt alles op dat album en qua melodie ook vele nummers op de andere albums van Yes.

Daarom vind Ik Homeworld een mooi 'klassiek' Yes nummer. Om bij weg te zweven.