Gebruikmakend van uitsluitend analoog materiaal laat Jason Sloan het overrompelende en warme geluid van zijn vintage synthesizers als een tornado uit alle hoeken van kamer opstijgen. En net als in zo'n hele zware storm vind je middenin een rustpuntje, de bezwerende stem van Sloan.
De minimale coldwave van L'Avenir is dreigend en hypnotiserend. Het neigt, wat dat laatste betreft, hierdoor eerder naar dark ambient dan naar synthpop.

De 'warme' coldwave van Jason Sloan met zijn plechtige zang, de onderkoelde beats en de wollige klanken van de vintage synthesizers heeft een mooie, onheilspellende sfeer!
Favoriet: Les Vieux Jours

Bedankt voor de tip, Jean-Maurice!

Voorlopig blijf ik nog even zweven op de onheilspellende, wollig plechtige klanken van coldwave, minimal wave of 'whatever' vintage geluids- en synthesizer artiest Jason Sloan.
Ik ben wel benieuwd of ik dit een heel album lang vol ga houden.

Ik zit immers al tegen het hoge, gewelfde plafond aangeplakt en 't is er warm!

Cabaret is een fijn dromerig synthpop album van twee zangeresjes uit Duitsland. Nee... ik ga niet vergelijken. Je kunt dan wel aan de gang blijven. Ik ga hier gewoon van genieten en dat is het belangrijkst. De liedjes Nightmares, The Garden en Ghosts zijn favoriet, maar ook de overige nummers zijn erg mooi!

Help! Dames aan de knoppen! Een uiterst zeldzaam verschijnsel in huize Alicia, maar deze pittige meiden mogen dat!

La Scaltra maakt erg dansbare darkwave en het zijn nog leuke liedjes ook.?

Deze laatste Lacrimas Profundere gaat 'm helaas voor mij niet worden. Ik vind de zang op dit album op gegeven momenten niet zo prettig. En de kwaliteit van de songs kunnen dit helaas ook niet op een of andere manier compenseren.

En ik duik steeds verder de metal hoek in. Tot op zekere hoogte, want schreeuwzang of rochelende gedrochten vind ik meestal maar niets. Of teveel noten op een balkje zoals bij de oude heavy metal. Vind ik ook niets. Maar dat komt allemaal gelukkig niet zo vaak voor in de metal subgenres of albums waar ik naar luister. Het zijn meestal de betere doom- of progressieve metalplaten met een gothic sausje, die ik zo af en toe draai.

Zo op het eerste gehoor klinkt dit album best goed. Wat de composities betreft vind ik het vooralsnog niet echt imponerend. Verder lijkt mij dit 'gothic rock' met her en der een licht bombastisch 'metal' sausje en de zang is lekker (laag).

Normaal gesproken vermijd ik zangeressen. Het vaak schelle en hoge geluid van sommige dames doet meestal pijn aan vooral het hoofd. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen en Lana Del Rey zou daar best een van kunnen worden. Op dit moment nog zeker niet een héle plaat lang en de muziek is ook lang niet altijd mijn kopje thee, maar er staan absoluut een paar fijne nummers op!

At Moment's Edge is mooi. Het is een van de betere post-punk liedjes in tijden. Dat ik niet zoveel goede nieuwe post-punk nummers vind, komt omdat ik momenteel niet meer zo intensief achter elk nieuw vruchtbeginsel aan ren. Maar Lathe of Heaven is een band dat toch op de een of andere manier naar boven is komen drijven. Het album kent wel twee verschillende gezichten.

Na de opener verandert de fijne post-punk sfeer namelijk plotsklaps in een woest feestje met een ouderwetse Killing Joke als voornaamste referentie en krijgen we tot aan Moon-Driven Sea veelal de meer 'punk' georiënteerde songs toegeworpen.

Hoewel ik dan zelf een voorkeur heb voor de midtempo nummers - een dagje ouder, hè - kun je met Lathe in Heaven op enig moment dus wel even je ei kwijt als het weer eens tegenzit. Of als je gewoon zin hebt om wat rond te springen.

Vanaf de heup. Dat dan weer wel!

Het gaat niet om de gezongen taal, dat vind ik juist wel mooi. Het is voornamelijk de zanger (te schel) die mij niet aanspreekt. De muzikale begeleiding is verder wel mooi, het geluid is goed, de melodieën fijn, maar het gaat geen album worden dat ik vaak zal draaien. Misschien geef ik het ooit nog een keer een nieuwe kans bij het licht van een lantaarnpaal.

Ik heb Leprous weer geprobeerd. Hopende dat het nieuwe album wat meer in de smaak zou gaan vallen. De band zou volgens de 'aanbevelingen' toch echt in mijn straatje moeten liggen. Helaas is dit dus niet zo. Muzikaal is het allemaal best in orde, maar op mij heeft de zanger op sommige momenten het effect van een uit de bocht vliegend krijtje over een ouderwets zwart schoolbord.
Helaas...

De naam Leprous kom ik heel regelmatig tegen in de 'aanbevolen of gelijksoortige progressive metal' lijstjes. Daarom ben ik over het algemeen heel blij met de ontdekkingen via mijn 'Radio On Demand'. Als de plaat heel goed bevalt, schaf ik het aan. Dan heb je ook een betere geluidskwaliteit.

Maar goed, ontdekking Leprous dus. Helaas. De theatrale zang, maar ook de melodieën op dit album vind ik niet echt mooi. Wat BoyOnHeavenHill schrijft, geldt dus ook min of meer voor mij. Misschien later nog eens proberen.

Veel favoriete zangeressen heb ik niet. Maar deze dame is er beslist een van. Wat Lisa hier presteert is (weer) buitengewoon mooi. En daarom probeer ik zo nu en dan een album uit haar omvangrijke oeuvre en samenwerkingsverbanden te beluisteren. Burn bevat niet alleen haar prachtige stem, het is ook hele fijne muziek.

Met Barren Land hebben de deathrock/gothic cowboys uit het hoge noorden weer een uitstekende collectie grimmige rocksongs op de markt gezet. Helaas staan er nu ook enkele tracks tussen die de mooie, onheilspellende sfeer weer enigszins teniet doen. Niet dat ik dit zo heel erg vind, want het zou zomaar kunnen dat de meer 'romantische' liedjes de bebaarde highwaymannen met hun vieze, lange jassen een beetje op afstand houden. Als de roodkoperen zon dan eindelijk achter de steile, grauwe rotswanden is verdwenen, kondigen zij echter in het geniep een ijzige nacht aan.

Voor de liefhebber van schimmige types als The Mission, Sweet Ermengarde, October Burns Black, The Flatfield, Der Himmel Über Berlin en vele, vele anderen.

Het zijn de nummers van de twee EP's. Plus enkele demo's. En dan heb je zo ongeveer de beste nummers van Long Night wel te pakken. Overigens vind ik de tracks op dit verzamelalbum beter dan de meeste liedjes op Barren Land uit 2018.

Ik zal dus mijn waardering moeten aanpassen.

Sorrow Returns is mijn eerste kennismaking met de deathrock/gothic style cowboys van Long Night uit Noorwegen. Deze eerste mini-schijf uit 2016 bevat vijf heerlijk strakke songs met een aangenaam spannend sfeertje. Alsof je elk moment tijdens je lange, stoffige rit door enge highwaymannen met besmeurde, leren jassen en vieze lange baarden overmeesterd kunt worden.

*alvast een zakdoek uit jaszak haalt*

Dit album krijgt van mij nét geen vijf sterretjes, want er staan wat 'nummers' op - die paar hele korte en die ene lange - die ik zelf liever over zou slaan. De echte liedjes daarentegen zijn prachtig !
En dan de gitaartjes! Die jaren '50 sfeer. Heerlijk!
En inderdaad, deze band heeft ook nog eens een hele fijne zanger!

'nothing' is een prachtig album van multi-instrumentalist Louis Cole en het Metropole Orkest onder leiding van Jules Buckley.

Klassieke muziek, avontuurlijke songstructuren, fraaie arrangementen, funk, ballad, jazz, swing, vrolijke liedjes, luchtige dameskoortjes... noem het maar op en het zit er wel tussen gevlochten. Met andere woorden: er valt muzikaal heel wat te ontdekken en te beleven op dit album. Tenminste... als je bereid bent om zo nu en dan uit je comfortzone te stappen. Je zult je in elk geval niet snel vervelen.

Alleen als vocalist vind ik Cole niet echt fijn om te horen. Hij zingt soms een beetje vals. Met een falsetstem zo nu en dan. En daar moet je van houden. Maar de muzikale begeleiding en de backing vocals maken veel goed.

Kortom, een album voor iedereen die van klassieke muziek, suites, jazzorkesten en leuke, afwisselende songs met enige bombast houdt.

En… omdat het een keer leuk is om andere geluiden te horen.

Fractured opent erg fraai met Blood on the Tightrope . De mooie, ingetogen zang van Mariusz Duda blijft enorm intrigeren. Het muzikale spectrum op dit album is eveneens behoorlijk breed te noemen. Ik hoor van alles voorbij komen. Van een hartverscheurende saxofoon naar een rollende basgitaar, van prachtig drumwerk tot een uitgebreid arsenaal aan elektronica. Het tempo is ook dit keer weer helemaal "Lunatic Soul", meeslepend, dromerig, hypnotiserend en toch kan het zo nu en dan ook behoorlijk swingen. Maar het zijn wederom de verdraaid knappe composities, die mij erg blij maken. Als ik dan helemaal gesmolten ben tijdens het prachtige A Thousand Shards of Heaven had ik al lang besloten dat dit het volgende meesterwerkje van de Riverside frontman is geworden.

Lunatic Soul, de schaduwzijde van Mariusz Duda.

Lunatic Soul is het soloproject van Mariusz Duda, frontman en bassist van de Poolse band Riverside. Waar bij Riverside de kracht en complexiteit van de progressieve rock hoog in het vaandel staat, vormt Lunatic Soul voor Duda een toevluchtsoord voor introspectie, verstilling en creatieve vrijheid.

Het nieuwe album ontvouwt zich langzaam rond het concept van een wereld onder een “Unsun”: een zon die altijd schijnt, maar nu even gevangen zit in een moment van totale verduistering. Het roept een beeld op waarin licht en duisternis elkaar in evenwicht proberen te houden. Het is een metafoor voor innerlijke strijd en transformatie. Met The World Under Unsun presenteert Mariusz Duda tegelijkertijd het slotstuk van een lange muzikale reis dat zich afspeelt tussen leven en dood. De thematiek sluit immers naadloos aan bij de melancholische, spirituele sfeer die Duda al jaren op een bijzonder fraaie wijze weet te creëren.

Het album bevat een aantal lange postrock-achtige stukken waarin de zang weliswaar heel belangrijk is, maar niet de hoofdrol opeist, terwijl de uitbundige percussie en allerlei – al dan niet elektronisch geproduceerde – klanken duistere scènes oproepen waarin mysterieuze en ceremoniële handelingen plaatsvinden. Deze tracks zijn zonder uitzondering geraffineerd en veelal ritmisch opgebouwd, maar ze vragen wel om aandacht die niet altijd vanzelf komt. Vooral dat laatste maakt dat The World Under Unsun geen album is dat je zomaar even opzet.

Tegelijkertijd zijn er ook enkele pareltjes als o.a. Torn in Two, Confession, The Prophecy en The New End te bewonderen, die de verloren aandacht moeiteloos terugwinnen en het album redden van een al te zweverige inhoud. Want Duda is niet alleen een begenadigd zanger, basgitarist, componist en multidisciplinair muzikant, maar ook een meester in het schrijven van hele mooie liedjes.

Ofschoon Mariusz Duda dit ambitieuze, dubbele album beschouwt als het laatste deel van een acht albums tellende reeks, voelt het album toch een beetje aan als een open einde. Want hoewel de reis hier lijkt te eindigen, roept het de stille vraag op: zal er ooit een nieuw Lunatic Soul hoofdstuk volgen?

Ik hoop het wel…

A Lycia! Waarom is dit aan u voorbij gegaan?!

Zo nu en dan struikel je over een leuke band dat al weer een poosje bezig is en waar je het bestaan niet van af wist. Kan zomaar gebeuren. Toch?

De lijst uitgebrachte platen is echter vrij lang, dus zal ik er voorlopig maar een paar uitpikken.

A Line That Connects is het eerste album in de reeks. Dit omdat het nieuwe album nog niet op Spotify staat en deze wel. Het enigszins bombastische, shoegaze, ambient, dreampop, gothic, industrial, darkwave sfeertje bevalt mij tot zover wel.

Misschien een ? om als de schemering weer invalt, enkele nummers van dit album te herhalen? ?