Nee, het is niet te perfect. Als dat al zou kunnen. De band speelt zonder meer technisch knap, dus zit het met de begeleiding wel goed. Zelfs al word ik er soms wel 'n beetje nerveus van. Maar waar ik bij soortgelijke progressieve metal- of rock bands nog veel blijer van kan worden, is de combinatie zware gitaren en een zanger, die naast een krachtige heldere stem, ook nog de energie heeft om emoties over te brengen en dan het liefst zonder falsetstem. Bij Haken echter, heb ik het gevoel dat de zanger teveel z'n best moet doen. Dit is erg vermoeiend en het valt mij nu pas echt op. Wellicht komt dit doordat deze plaat een stukje steviger uitpakt dan zijn voorganger.

Hallowed Hearts is het nieuwe project van synthpop-muzikant en zanger Alex Virlios (o.a. Blue Images) en producer Andrew Sega (Iris) uit New York.

Ook dit charmante koppel doet gretig vissen in de onmetelijke post-punk vijver. Ze noemen niet voor niets bands (of artiesten) als Pink Turns Blue, The Sisters of Mercy, Simple Minds, Brian Eno, maar ook het modernere Drab Majesty als hun grote voorbeelden.
De ingetogen drum- en synth-programmering, de hoekige gitaren en de stuwende baslijnen vormen inderdaad de sfeervolle basis voor dit type droeve doch dromerige zangers. En dat sombere, dat tobberige, dat melancholieke lijkt momenteel standaard te zijn bij deze lichting post-punkers. Bijna dan, want er is tevens een andere trend te bespeuren dat zich meer richting 'punkrock' of beter richting 'garage-punk' beweegt. Ook niet helemaal fris en fruitig meer, maar goed... ze is des te opvallender en wordt op dit moment blijkbaar ook breder gedragen. Maar daar ben ik absoluut geen liefhebber van.

Gelukkig voor mij is dit juist weer zo'n plaat om heerlijk bij weg te dromen. Het liefst op zo'n hete dag als vandaag, in de schaduw van een oude beuk. Met grote, donkerrode tot bijna zwarte bladeren met een fel roze randje. De gothic versie dus. Je kunt hier al mijmerend tot bezinning komen over een verloren gewaande liefde. Of is het misschien toch beter te fantaseren over dat tersluikse oogcontact en een verlegen glimlach. Een zonnestraaltje dus, want hoop doet leven.
Into the Fire laat mij in elk geval een keuze en dat is erg prettig.

Het is ook een behoorlijk consistent album. De plaat kent eigenlijk geen missers of echte uitschieters en dat is nog fijner. Want ik heb een grondige hekel aan nummers overslaan tijdens het dansen op mijn bijna versleten vloerbedekking.

Deze muziek brengt je al snel in hogere sferen (ja, hoger de atmosfeer in kan ook nog wel) en dat onder het genot van slechts één kopje rooibos thee. Het is echter geen album dat ik vaak zal beluisteren, maar mooi is het wel. Voor de liefhebber van zweverige/dromerige* muziek met een scheutje 'shoegaze'.


*doorhalen wat niet van toepassing is

Als de metaalhoofden wegblijven is het 'when Alicia comes in'!

Tenminste, zo lijkt 't wel.

Ik heb na een lange nacht ondersteboven - met koptelefoon op - ondervonden dat ik van deze formatie lang niet alle albums even aantrekkelijk vind. De muziek is doorgaans wel goed te pruimen, super zelfs op enig moment, maar op eerdere platen wordt er naar mijn smaak toch nog net iets teveel gegromd. Het is niet anders.

Deze Blackout Whiteout echter, is gelukkig wel heel goed te behappen voor de liefhebber van melodische doom/gothic metal zonder al teveel naargeestige geluiden. Hoewel een incidentele grunt je af en toe even doet opschrikken, wordt er voor het leeuwendeel mooi en soms zelfs heel fraai meerstemmig gezongen in combinatie met allerlei fantastische effecten en dit is nou net wat mij over die lastige streep doet trekken.

Kortom... Blackout Whiteout is een prachtig, creatief en zeer afwisselend album geworden, dat in elk geval van mij een mooi plekje krijgt naast Katatonia, The Foreshadowing, Throes of Dawn en Kontinuum.

Hante met het puntje is een 'eenvrouwsproject' (aangevuld met enkele gastzangers) en Hélène de Thoury doet zeker niet onder voor veel van haar mannelijke collega's in de darkwave/synthwave/coldwave scene.

Fierce is een sfeervol en melancholiek album, dat compositorisch echter toch nog nét niet voldoende sterk in elkaar steekt om zich blijvend te nestelen in Alicia's verzameling droeve, dromerige luisterwavelijstjes. Maar wat niet is... kan natuurlijk nog wél komen.

Zoals ik al eerder bij deze post-punk/coldwave/darkwave formatie vermeldde: Italië grossiert momenteel heel aardig in goede post-punkbandjes. Het tweede album van Hapax is er ook weer een om door een ringetje te halen. Misschien vind ik deze nog wel beter dan het debuut.

Voor de liefhebber van een ietwat duistere, melancholische en toch zeer dansbare wave met een licht shoegaze randje. Het betreft hier ook een goede mix van uitwaaierende gitaren, elektronica en de zanger heeft, geheel passend in dit genre, ook nog eens een lekker diep stemgeluid.

Er staan geen echt grote klappers op Exile (zoals bijvoorbeeld op Cave) maar het luistert wel weer lekker weg.

Silvery Track en Exile zijn de meest dansbare nummers, de andere tracks passen beter bij het invallen van de duisternis of naderende donkere, dreigende wolkenpartijen. Het trio uit Napels lijkt dan ook steeds vaker uitstapjes naar het onbehaaglijke, het onvermijdelijke, het depressieve te maken.

Wat blijft, naast de ijskoude elektronica en de warme gitaarsound, is de mooie, melancholische baritonstem met een charmant Italiaans accentje van Michele Mozzillo.

Alsof hij zojuist uit een of andere kameropera is geplukt.

Stream Of Consciousness Live vormt tezamen met Live in Quarantine (april 2020) en Live into the Cave (juli 2020) een heuse quarantaine trilogie.

Deze concerten waren in de eerste instantie alleen als 'livestream' bedoeld en werden uitgezonden via de diverse social media kanalen, maar zijn nu voor de liefhebber eveneens op cd verkrijgbaar. Er is zelfs een aparte opbergbox voor gemaakt, zodat je de drie concerten als aandenken bijeen kunt houden.

De voorlopig laatste, derde 'live stream' is anders van opzet dan de twee voorgaande quarantaine concerten; de livestream werd dit keer aangevuld door een keur aan bekende en minder bekende post-punk/gothrockers uit de nieuwe lichting. Ik noem er een paar: Alex Svenson (Then Comes Silence), Mikkel Borbjerg Jakobsen (The Foreign Resort) en Agostino Giordano (Geometric Vision). Zij doen dan 'gezellig' mee vanuit hun 'stay safe' zolderkamer, tuinschuur of studio en worden inclusief hippe textures tijdens hun aandeel op een supergroot scherm getoond. In een enkel geval doen ze zelfs ter plekke mee, zoals Adriano, Claudia en Alessandro van de electrowave formatie Ash Code. Nou ja, de laatstgenoemden hoeven in ieder geval niet zó ver te reizen. Want net als Hapax komen zij eveneens uit het wereldberoemde Napels.

Hoe dan ook, iets is toch beter dan niets en je hoeft er de deur niet voor uit. Scheelt weer in de kosten. Uiteraard kun je de muzikanten steunen via de 'live chat' - hoppa, daar gaan de hartjes en klappende handjes weer - en via Pay Pal.

En de band is er maar wat blij mee.

Stream of Consciousness is het sterke debuut van de post-punk/coldwave/darkwave band - je geeft er maar een draai aan - Hapax en de prachtige hoes geeft - wat mij betreft - prima de muzikale sfeer weer. Italië grossiert momenteel goed in neo post-punk/darkwave/synthwavebands.

Helaas is de CD uitverkocht, maar hij is nog wel ergens te vinden, hoor.

Het gezelschap ziet er heel imponerend en mooi uit en het geluid dat deze mensen produceren lijkt wel wat op sjamanistische klankhealing. Maar het kan evenzogoed een nagespeeld duister gebeuren zijn, dat zo ongeveer tweeduizend jaar geleden ergens diep in het Teutoburgerwoud plaats heeft gevonden. Of was het nu toch tijdens Castlefest?

De op sommige momenten erg mooie muziek is bijzonder hypnotiserend. Zeker als je ervoor openstaat raak je al spoedig, vooral in de nachtelijke uurtjes, in een soortement trance. Helaas zitten er ook geluiden tussen die in het geheel niet muzikaal overkomen. De angstaanjagende keelklanken in een taal dat lijkt op oud Duits (?) doen zelfs zo nu en dan denken aan Sméagol, die weer eens in de ban van een ring is geraakt.

Zijn dit nu spannende of leerzame verhalen die van generatie op generatie moeten worden doorgegeven? Of is dit bezwerende taal om de vele boze geesten, die in dit oerbos huizen, te verdrijven?

Helaas is dat laatste, ondanks de schitterende trommels, hier vannacht niet helemaal gelukt.

*schaaltje witte salie klaarzet*

Ha, dit is een regelrechte aanslag op je oren en gezond verstand. Een beste plaat om je buren dus een keer heel te subtiel te bedanken voor de ellenlange bouwsessies uit het verleden. Man, ze hangen onmiddellijk aan de telefoon!

Takkeherrie met leuke ritmes, zonder melodieën, maar wel inclusief kotsgeluiden en een ontzettend hysterisch schreeuwende 'dame'. Ja, hier moet je van houden en dat doe ik niet. Vreselijk!

Myth of Earth opent erg fraai en dit album kan zeker tot een van de betere albums van dit jaar gerekend worden. Met de zang, al dan niet in het Engels, heb ik echter nog wel wat moeite. Sowieso gaat 'galm' mij steeds vaker tegenstaan. Het camoufleert niet alleen, maar effecten op de zang laten ook een uniek stemgeluid nauwelijks of helemaal niet meer naar voren komen. Ook klinkt de muziek alsof het is opgenomen in een grote hal. Hopelijk is dit alles te wijten aan de sterk gecomprimeerde, lage resolutie van mijn 'Radio On Demand' en is het misschien toch nuttig om even langs de platenzaak te 'fietsen'. Als ze 'm hebben, natuurlijk.

Verder lijkt mij dit een erg mooi debuut van een band, waarvan ik de naam nog wél moet leren uitspreken!

De band wordt genoemd bij die andere post-punkformatie uit Rusland: Brandenburg. Wat mij opvalt, naast een soort van overeenkomstige stijl met heldere gitaren, fantastische basloopjes en lekker vlot drumwerk, is de manier van songwriting. Over het 'echo' effect op de vrij monotone zang twijfel ik nog wel een beetje, maar het swingt enorm.
Niet zeuren, proppen we er gewoon tussen!

*alvast afspeellijsten voor het vroege voorjaars 'griezel' dansfeest maakt*